Przepuszczam każdą, oprócz tych które sie w drzwiach nie mieszczą ; ) Otwieram drzwi, po schodach jak wchodzimy to idę za kobietą, na chodniku tą stroną bliżej jezdni, nosze torby, ściągam płaszcze, głaszcze, odsuwam krzesło, siadam gdy pierwsza usiądzie. Jak trzeba to i w ręke pocałuje. Otwieram też jej piwo, bo bidulka sama nie umie. Używam tylko widelca i przynosze śniadanie do łóżka. Lojalność to moje ósme imie. Więcej grzechów nie pamiętam.
Takie zachowania są docenione, tylko, nie aż - w sposób "takiego faceta mieć to skarb, na pewno jakąś znajdziesz". Tak jak kwiatki i inne miłe gesty, ale nie ma pożądania, prosta sprawa. Takim czymś sie niczego nie załatwi w kierunku miłosnym. Dopiero jak będzie pożądanie, motylki i inne owady, to ok, wtedy faceta dopiero można oceniać poprzez szarmanckość i zmywanie naczyń 8 razy dziennie, przykręcanie szafek 77 razy w miesiącu itp. jeśli któraś tego potrzebuje. W koncu każda ma swój "typ", na który reaguje.
Ja jestem taki, że im dalej w las, tym staje sie lepszy (tzn czas przeszły i tylko ja uważałem, że to jest lepsze zachowanie). Daje od siebie więcej, szukam rozwiązań, rozmów które mają za zadanie udoskonalić relacje w różnych sferach. Bez zamiatania problemów pod dywan. To źle. Zauważyłem, że żeby utrzymać początkowy stan, to trzeba być takim jak na początku. Tak się nie da, bo ludzie coraz mocniej sie znają, odkrywają, jest wiecej zaufania, znikają opory, są inne oczekiwania, jest przyzwyczajenie, więcej komfortu, a komunikacja z kobietą staje sie jeszcze bardziej migowa, albo roszczeniowa. Wszystko sie zmienia. Lepiej wychodzą faceci, którzy zmieniają się na gorsze, bo kobiety nie umieją od nich odejść jakimś 'cudem'. Nie mam zamiaru sie w takiego zmieniać, bo to żadna wartość, a maski nie można zakładać całe życie.
I nie, niekoniecznie facet udaje na początku, tylko kobieta sobie koloryzuje i po opadnieciu emocji nastepuje 'pomyłka', a pozniej tkwi się w tym lub nie. Jak nawet przyjaciele wykładają jej kawe na ławe - patrz jaki on jest, jak sie zachowuje, jak cie traktuje - a ona co robi? Nic, usprawiedliwia go. Cierpieć w koncu trzeba. Jak cierpi znaczy, że kocha. Kompromis? Tylko po jednej stronie.
Wierna? Tak, w tym toksycznym zwiazku, jak nie umie nawet na chwile pomyslec o innym, bo jest tak spięta emocjonalnie przez niego. Wrażenia są, tylko tego kobietom trzeba. Reszta jest zapewnieniem sztucznego bezpieczeństwa, prowizorka. Znasz takie kobiety, które tkwią w zdrowych związkach i są wierne razem z ich partnerami? Po Twoich wpisach o mężczyznach jakoś w to trudno uwierzyć. Z resztą kto tam prawde powie drugiej osobie o własnym związku, szczególnie kobieta o własnym zachowaniu. Na pewno przyzna sie tak, zdradzam męża z pięcioma i fantazuje o czterdziestu muszkieterach, a z moim to mi sie nawet nie chce gadać. I jaka byłaby reakcja przyjaciółek? Kurde ten twój to jednak matoł jest, nic sie nie stara. Zamiast powiedzieć - a powiedzialas mu o tym? Robisz coś w kierunku by wam wyszło? Znajdywanie rozwiązania i zauważanie problemu? Jako wypominanie po fakcie, kiedy juz nie ma czego naprawiać, a z psiapsiółami narzekanie. Mi nie jest ciężko sie dogadać z kobietami, wręcz przeciwnie. Tylko dogadywanie nie ma tu nic do rzeczy.
Tak co do tematu jeszcze który był zapoczątkowany X czasu temu, czyli randek z internetu.
Oglądałem filmik, w którym było wytłumaczone (po raz kolejny) jak powstaje chemia, przy typowym zapoznaniu i czemu jej nie ma po spotkaniach z internetu.
Mężczyzna jest szanowany, gdy zdobywa. Kobieta, gdy sie opiera. 'Gdy nie jest łatwa'.
I tak sobie M z K walczą. M pokazuje wytrwałość, a K powoli ulega.
W randkach internetowych tego nie ma. Dwie osoby dostępne, z góry wiadomo po co się spotkali. Dlatego jedyne co może przyciągnąć to wygląd i byc moze jakies perspektywy na przyszle zycie razem, które może wzbudzą jakąś ekscytacje.