Hej. Ze spóźnieniem odpisuję w sprawach kulinarnych. Jak bliźniaki, to bliźniaki i Dorotka sporo napisała. W tym - niestety - o parówkowej miłości.
Otóż Cielęcina je dość różnorodnie, ale miewa różne okresy. Bywa tak, że każdego dnia chce dokładnie to samo, czasem na coś, co uwielbiał nie może patrzeć, a czasem generalnie ma dni, gdy jada mniej (nigdy nie zwymiotował po jedzeniu, odpowiadając Madzi 
Na śniadania je różne rzeczy, do hitów nalezy twarożek z pieprzem i lubczykiem/szczypiorem i śmietaną, wspomniana parówka, bułka z awokado (jak jest awokado, to może być cokolwiek na wierzchu, bo zje wszystko), kiedyś robiłam mu różne placuszki, ale teraz przeniosłam je na porę obiadową, bo gdy je je,to zjada dużo i potem niechętnie je cokolwiek przez cały dzień. Latem namiętnie je świeże warzywa, choć nie znosi sałaty i tego nie tknie, a zimą gustuje w ogórkach kiszonych, co mnie cieszy, bo to jednak zdrowe. Czasem robię mu tosty z dżemem - ciągle pilnuje zasady, że jesli słodkie, to tylko rano, bo ja jestem dość gruba i wolałabym, żeby dziecko takie nie było. No i od czasu do czasu zapiekanki z serem - mozzarella z lidla ma świetny dwuelementowy skład, więc nie mam jakichś wyrzutów. Czasem daję ser żółty, ale ciągle szukam takich, które składają się z mleka i soli jedynie. Jeśli chodzi o wędliny, to nie mam żadnego doświadczenia ze sklepowymi. Jedyna, z której korzystamy to krakowska z indyka, która jest wędzona, ale uznaję, że to niewielki problem. Większość mięs do chleba piekę sama, jemy je i my i maluch.
Na przedpołduniową przekąskę/drugie śniadania w żłobku Cielęcy dostaje to, co wszyscy, ale u nas najczęściej są to owoce i bardzo mi to pasuje, bow domu w weekendy też dajemy mu owoce.
Na obiady często robię makarony, choć nie jestem ich fanką, ale mały je je z uwielbieniem. Używam makaronu penne, bo spaghetti wydaje mi się dla dziecka mocno skomplikowany, poza tym sami też głównie jemy penne. Makaron z sosem bolońskim, ze szpinakiem, kurczakiem i śmietaną, z wędzonym łososiem itd. Cielęcina jak są oliwki i kapary i makaraon, a przede wszystkim - parmezan - to zje wszystko. Sos może być pomidorowy, śmietanowy, jakikolwiek, jak znajdzie oliwkę, to jest eksplozja radości. Wspomniane placki czy nalezniki robię na obiady. Jemy też dużo kasz - jaglana gryczana, pęczak i zdecydowanie są popularniejsze niż ziemniaki. Dziecko je samo, więc jaglanka jak jest mocno sypka, to niestety jest tez mocno inwazyjna, jeśli chodzi o bałagan. Do kasz mięsa z sosem. Jeśli chodzi o mięsia, to indyk, jak sie trafi królik, cielęcina. My sami z mężem prawie nie jemy wieprzowiny, więc dziecko je to co my. No i mnóstwo ryb. Jesli chodzi o łososia, to pieczony, z pary, wędzony - jakikolwiek jest zawsze hitem. Ostatnio halibut cieszy się dużą popularnością.
Jeśli chodzi o kolację, to tu repretuar jest stały - kasza. Robię kaszę sama - owiasną, orkiszową, płatki jaglane, jęczmienną - pojedynczo, w zestawie wymieszane, różnie. Czasem same, z kroplą wanilii, czasem z jablkiem i cynamonem. Z czymkolwiek nie jest, to na kolacje musi być kasza. To bardzo wygodne. Ale ja gotuję zawsze na mleku po prostu. Kiedyś gotowałam kaszę jaglaną, ale zrezygowałam, bo gotuje się w mleku z pół godziny, a łatki jaglane jakieś 2 minuty, więc używam ich.
Tyle jeśli chodzi o nawyki żywieniowe. Brzmi to ładnie, ale - jak pisałam - bywa, że dziecko nie chce nic jeść i trwa to nawet 2-3 dni. Nie przejmuję się tym mocno, bo zawsze mija.
Miłej niedzieli 