Prawnik mówi, że absolutnie nie wiemy co naprawdę robi czy myśli mąż i nie wiem dlaczego miałby być nagrywany. Co więcej, jeśli to wyjdzie, że został nagrany, a na nagraniu nie będzie jakichś skandalicznych rzeczy w stylu bicia dziecka, czy molestowania go, to fakt nagrywania - z bardzo dużym prawdopodobieństwem - obciąży żonę. Powiem Wam jak to może wyglądać od drugiej strony. Dziecko jest tak samo mamy jak i taty. Żadne z rodziców nie ma monopolu na wiedzę o nim. W normalnej sytuacji rodzice dogadują się w różnych sprawach - wspólnie rozważają np. kiedy dziecko powinno chodzić na drzemki, co lubi jeść itd. I oboje mają poczucie, że uczestniczą w zajmowaniu się nim, czy wychowaniem. Jak nie ma takiej sytuacji, to mamy oboje rodziców równie mocno może być przekonanych, że ma rację. I gdyby pisał tu do nas mąż Joanny, to mógłby napisać równie dobrze, że jest niesłuchany, że jego zdanie jest nieszanowane, że nie ma prawa się wypowiadać na temat dziecka, itp. Joanna nie pisze o nim w kategoriach partnera, ale osoby, która nie chce zrozumieć jej racji, zaakceptować i wcielić w życie. A jego racji zwyczajnie nie znamy. Nie wiemy jak naprawdę Ala się zachowuje pod nieobecność mamy. A jeśli faktycznie jest senna? To wtedy ten mąż, o którym Joanna pisała, że umie się z dzieckiem bawić (jeśli dobrze pamiętam), faktycznie czuje się karcony za coś, czego nie robi. O ile dobrze pamiętam, bardzo podobne problemy na początku miała mama Joanny - też miała kłopoty i też u niej Ala spała o dziwnych porach, potem w domu miała problemy ze snem, itd. Może mała tak reaguje na stres?
Jako prawnik, ale też jako człowiek, powiem, że jak się ma dziecko, to ludzie powinni starać się dogadać, dla jego dobra. A dogadać, to znaczy iść też na pewien kompromis, ustąpić, uznać, że się nie wie najlepiej. Problem polega na tym, że jak my tu czytamy, że mąż nie daje ze sobą dyskutować, to taka sytuacja ma lustrzane odbicie - żona zapewne też nie daje za wygraną. Pisałaś Joanno, że mąż ma ciężką rękę. Jeśli nie masz obdukcji, zdjęć, twardych dowodów, jeśli nie zdradził Cię itp, to nie dostaniesz rozwodu z orzeczeniem o jego wyłącznej winie. Co więcej, sąd może uznać, że wcale nie nastąpił między Wami trwały i zupełny rozkład pożycia, albo może stwierdzić, że mimo tego, że nastąpiła na rozwodzie ucierpiałoby dziecko. Jak się jest w konflikcie, to jest zupełne normalne i naturalne, że się niemal nie dostrzega własnych win, tego, że się do jakichś sytuacji doprowadza. Natomiast z boku bardzo często daje się to wyłapać. W każdym jednak wypadku to tata dziecka i - co raczej pewne - będzie miał prawo się z nim widywać, współpodejmować różne decyzje, wpływać na nie. Moja rada jest jedna - nawet jeśli się rozwodzić, to należy się o małżonku nauczyć myśleć w ten sposób. On jest nieusuwalny z życia, bez względu na niechęć należy go - choćby szczątkowo - szanować, za to, że bez niego nie mielibyśmy syna/córki. Bo jak po rozwodzie rodzice nie są w stanie się dogadać, to często ma to ogromny wpływ na dziecko. A myślenie dzieci bywa pokrętne. Znam wiele smutnych historii, gdzie po latach dzieci odwracały się od rodziców, którzy wkładali wielkie serce w ich wychowanie. Bardzo często dlatego, że widziały rzeczy, które dla tych rodziców były zupełnie niewidoczne. Problem w związkach polega często na tym, że obydwie strony pielęgnują poczucie krzywdy i własnej racji.
Nie piszę tego tylko w kontekście Joanny, to takie moje ogólne przemyślenie rozwodowe. To, że w coś wkładamy wiele wysiłku i serca wcale nie sprawia, że robimy to dobrze.