Olivko żaden problem cóż jak jest się smarkatą gówniarą która wszystko wie lepiej to nie słucha się mamy ani znajomych którzy błagali mnie ZOSTAW DAWIDA . Na upartego byłam z 5 lat starszym od siebie facetem , Ja wtedy 16 on 21 po półtora roku sama kopłam go w zadek no ALE ... Trzeba napisać że lubiał sobie wypić Ja nie widziałam w tym nic złego ktoś kto miał 20 lat i więcej był wtedy dla mnie dorosły odpowiedzialny i wg ułożony , hmm pracował umowa na stałe , auto miał , mieszkanie też , traktował mnie bez zarzutu moja rodzina go akceptowała ( do wspólnych wakacji gdzie były piwka jedno za drugim i tak krata szła ) wtedy była czerwona lampka ale Ja odpuściłam .. Moja mama i ojczym nie . I się zaczeły zgrzyty kłótnie w domu Ja zakochana bo przecierz facet dorosły i tak pewnie każdy ma ...ale zaczoł mnie wyzywać szarpnoł no i na tym by się nasza znajomość zakończyła ! 3 miesiace spokoju aż kiedyś wracam z praktyk i napadł mnie wieczorem w zime ...efekt taki że obdukcja sprawa na policji ale się głupia wydygałam wycofałam to po miesiacu .. 3 miesiace później zemdlałam na praktyce okazało się że jestem w 14 15 tygodniu ciąży , dziewczynka , trzeba podleczyć ale będzie dobrze ... szok !!!! Płacz lament że chce aborcji ( i na upartego mogłabym mimo że do 9 tyg ale miałam kłopoty zdrowotne kwalifikowałam się ) mama mnie przekonała że mam urodzić że oddamy do adopcji .... w 8 miesiacu ciąży rodzice Dawida zaproponowali że oni się zaopiekują wnuczką że nie chca znać syna że urwali z nim kontakt że mi pomogą , mieszkałam u nich pół roku potem poszłam na taką kawalerke przerobiną na m3 , mam swoja rente ponad tysiak alimenty 400 dziadki się czasem dołożyli nie kasą lecz rzeczami dla dziecka papmersy mleko takie tam . U mojek mamy nie mogłam mieszkać , sama walczyła z rakiem ma dwoje małych synów ( 3 i 5 lat strszych od mojek córki ) i jakoś tak się ułożyło że sama se radziłam nawet chciałam tego . Do dziecka przekonana do samego porodu nie byłam dbałam o wizyty zdrowie leki ale .. dopiero jak się urodziła a nie słyszałam płaczu się wystraszyłam i wtedy do mnie dotarło że to moje dziecko i go za cholery nikomu noe oddam . Zostanie ze mną i dam se rady . Hmm poznałam faceta jak mała miała 2 latka byłam z nim 2 lata .. staraliśmy sie o dziecko planowaliśmy ślub mieszkaliśmy razem . Był odpowiedzialny nie kłócił sie nie pił nie bił nie awanturował ..ale poroniłam w 22 tyg i 13 tyg . Dało to efekt że oddaliliśmy się od siebie zamaist wspierać ..po kiiilku miesiącach postanowiłam odejść niż żyć z kimś z k nawet nie rozmawiam nie dziele wspólnych posiłków pokoju łóżka każdy se sobie żył ... była to nasza wspólna decyzja w zgodzie powiedzmy no trudno nam było .. ponad rok mieszkałam sama z córką mała poszła do przedszkola Ja dalej kończyłam zaoczne liceum dziadki uczestniczą w życiu Nadii ale na moich warunkach , a w sądzie miałam argumenty w postaci zeznań swiadków obdukcji inyerwencji policji także ja biologicznego ojca prawnoe uwaliłam bez problemu . Chodziłam z sobą do pychologa mała też była pod obserwcją dziecięcego psychologa - to tak teraz nawiązuje do poprzedniej wypowiedzi o ojcu Nadii wybacz że chaotycznie - do obecnego partnera Nadia nie mówi tato jest to decyzja moja . Na począku mówiła mu Marcin i tak ustaliłam z nim że będzie lepiej neśli tak zostanie że niepotrzebnie jej mieszać . Mała sama zresztą tuli się do niego mówi że kocha że jest tatusiem dzidziusia ale ona bedzie mówić Marcin . I okey myśle że jest tak rozsądnie . Czy namieszałam Nadii Zże jest to mój kolejny partner ? Myśle że tak choć widzę że akceptuje go od począku i jest łatwiej . Czy Marcin jest dobrym ojczymem ? Tak . Zdecydowanie. Uczy się z nią np czytać pisać , bawi , przytula , wygłupia , pomaga mi w obowiązkach domowych , okazuje szacunek , mała zawsze bez względu na pire może do niego podejść zagadać on jej nie wygania ni krzyczy nie upomina . Czy jest dobrym partnerem ? tak ... Tak to TEN skąd wiem ? Nie wiem czuje , czuje tą pewność te zaufanie , to poczucie bezpieczeństwa . Jest to typ z którym mogę wszystko pogadać pomilczeć powygłupiać pokłócić nie umiem jakoś nie umiemy sie denerwować a małe fochy raz dwa przechodzą 
Z samego począku gdy go poznałam powiedziałam mu że nie jestem królikiem doświadczaln ani żadna lalą do zabawy że mam dziecko obowiązki wręcz vo chciałam olać . Pokazał mi czynami że urywa kontakty z znajomymi ( tacy od imprez tylko jak ja to nazywam ) z koleżankami nie pisze nie daje mi powodów do zazdrości , przytula mnie codziennie do spania ( dla mnie to np było nowe i dziwne ) prawi komplementy , szanuje to że uczę sie dbam o dom ( a widomo faceci jak to mówią bab w domu to czym sie ma zmeczyc ) teraz przejoł moke obowiązki bo mam zagrożoną ciąże ( hormonalnie jestem rozwalona tarczyca anemia arytmia serca coś z owulacją zespoł antyfosfolipidowy no i z atrakcji bo facecie z przed 6 latam rozwalone narzoady jak mnie skopał także pod okiem lekarzy nom stop ) Moja mama począkowo była sceptyczna do kolejnego mojego związku ale jak go poznała pogadała zobaczyła jaki jest dla mnie i Nadii polubiła go nawet mówi że to tak naprawde pierwszy normalny zwiazek ...Jego rodzina o mnoe też wie wszystko jakoś wole wyłożyć kawe na ławe akceptujemy sie wszyscy szanujemy . Jeśli wcześniej mówiłam byłemu że go kocham to teraz wiem że to było coś w rodzaju chęci unormowania sobie życia anie prawdziwego uczucia , teraz jestem tego pewna . Tak samo jak Kocham moje dziecko tak samo kocham mojego faceta ( no ciut inaczej hehe ale tak samo intensywnie )
Zaręczyny miały być jakoś 2 miesiace temu ale powiedziałam mojemu że chciałabym nie będac w ciąży sie zafeczyć i wziąść ślub . Dziecko to nie wymówka i przystał na to ( okazalo sie nawet że też tak woli ) mieszkamy razem już rok czyli wcześnie bo od począku znajomości co zdaje sobie sprawę jak wydaje się być nieodpowiedIalne i lekkomyślne . Planujemy ślub i domek ale po porodzie a dziecko chcieliśmy obydwoje jest to planowana ciąża i jestem bardzo szcześliwa . Czuje się spełniona jako mama jako kobieta w zwiazku , marzyłam o związku partnerskim takim wzorowym pełnym miłości i mam teraz taki choć musiałam po drodze popełnić kilka błedów . Ciesz się że miałam wsparcie psychologów i rodziny choć są to moje decyzje to wiadomo lepiej mieć wsparcie
Teraz np jest to pierwsza ciąża gdzie partner jest przy mnie z całym takim zaangażowaniem zainteresowaniem gdzie czuje tą miłość do mnie do córki i do maleństwa .:)
To będzie mój mąż za dwa lata
Jak widać nie było łatwo i też mogłam postapić inaczej lepiej dojrzalej i odpowiedzialnej , wiek nastoletni to nie wymówka ale .. myśle że zrobiłam wszystko by wyjść na prostą co w mojej mocy . I ciesze się mimo wszystko
Raczej nie każda mnie zna lub kojarzy i żeby naświetlić swoją sytuacje to walnełam takiego posta 
