Dlaczego młodzi ludzie nie chcą brać ślubu?

Zapytalam,poniewaz wśród moich znajomych jest para,ktora ma taki "dylemat".
Ona twierdzi,ze slubu nie potrzebuje,nie chce,bo nie będzie się przymuszać do "roli społecznej",jaka jest bycie zona.Twierdzi,ze bardzo kocha swojgo partnera.Natomiast on uważa,ze prawdziwa rodzina jest wtedy,kiedy dwoje ludzi jest ze sobą związanych wezlem malzenskim i również nie widzi nikogo innego w roli swojej drugiej polowki na cale zycie.
Czy da się to wogole pogodzić? Ktores będzie musiało pojsc na kompromis,albo się w końcu rozstaną.

Związek to sztuka kompromisów. Czasem trzeba ustąpić.
Uważam, że ślub nie zaszkodzi, a jeśli jedna ze stron pragnie go wziąć, to czemu się nie zgodzić? Poza tym czasem jest to związane z głębokimi przekonaniami religijnymi. Wymaganie od kogoś życia na kocią łapę w sytuacji, gdy ta druga osoba bardzo pragnie wziąć ślub ze względu na swoją wiarę(czyli nie widzimisię) to okrucieństwo. Kazać wybierać komuś między drugą połówką a Bogiem, którego kocha się z całego serca - bezduszność.
Co innego gdy ktoś chce ślubu kościelnego czy cywilnego(obojętnie) bo taki ma kaprys. Wtedy bym się nie zdziwiła, że druga strona nie chce się na to zgodzić

Wycofanie się/Rozstanie jest najlepszym rozwiązaniem w takiej sytuacji, dzięki temu nie trzeba bardziej krzywdzić tej drugiej osoby.
Mimo to myślę, że jeśli ktoś szanuje wyznawaną przez kogoś wiarę, nie będzie wpływał na to i próbował przekonać tej osoby do porzucenia jej. Wychodzę z założenia, że kocha się kogoś nie za to jaką wiarę wyznaje, a za to jaki jest w stosunku do nas. ''Mogę być z Tobą pod warunkiem, że wyrzekniesz się tego w co wierzysz'' - to nie jest miłość, nie według mnie.
Otworzyłeś oczy to znaczy?

Nie rozumiem dlaczego to od ateisty zawsze oczekuje się ustepstwa? Bo jego przekonania sa gorsze? Mniej wartosciowe? Dlaczego mozna wobec niewierzacych stosowac szantarz emocjonalny ("jeśli naprawdę kocha, to się zgodzi na slub") a nie stosuje się go wobec osoby wierzacej - skoro osobie wierzacej BARDZIEJ zalezy na slubie, to niech sobie poszuka innej osoby wierzacej a nie wrabia w slub kogos, kto jeest im przeciwny.

Ja nie wiem, dlaczego młodzi nie chcą brać ślubu....
Życie w usankcjonowanym związku jest przecież o wiele bardziej wygodne:
- o swojej "drugiej połówce" mówi sie po prostu "żona", "mąż" nie zastanawiając się czy lepiej brzmi "partner" (może się kojarzyć wyłącznie z partnerem seksualnym" czy "konkubent" (które jest bardzie "prawnie poprawne" a kojarzy się jak najgorzej...)
- w razie pobytu w szpitalu druga strona ma prawo do wszelkich informacji o stanie zdrowia jako najbliższa rodzina
- przy rejestracji dziecka po urodzeniu ojciec - maż idzie i je rejestruje. Przy braku ślubu musi ciągnąć się do urzędu zbolała porodem matka, aby wskazać, kto ma być wpisany w akcie urodzenia jako ojciec
- dziedziczenie odbywa się z mocy prawa. Żadna mamuśka partnera nie położy łapy na wspólnym majątku
- łatwiej (chyba) dostać kredyt
Jedyne co jest trudniejsze, to rozstanie, bo jednak trzeba ten rozwód przeprowadzić. Co może być paradoksalnie ratunkiem dla związku.

To też zależy od rodziców. Nam wesele całkowicie sfinansowano, ale zarówno jedna jak i druga strona nie wtrącała się.

DLACZEGO LUDZIE CHCĄ BRAĆ SLUB?;) ...........

Dzięki Nataluszek za odp.   A reszta z Was-zamężnych/żonatych?:)

Oczywiscie, ze to dojrzale - o wiele dokrzalsze jest poszukanie sobie kogos o podobnych pogladach niż stosowanie szantazu emocjonalnego typu "jeżeli mnie kochasz to zrobisz to dla mnie".

Ja nie wyszlam za maz i prawdopodobnie nigdy nie wyjde bo nie chcę się stawiac w sytuacji, ze kiedys ktos bedzie decydowal o mojej wolnosci i niezaleznosci.
A po przykladach z bliskiego otoczenia wiem, ze po latach sielanki osoba, ktora się dotad kochalo moze stworzyc pieklo- na dodaatek w swietle prawa bedzie chroniona.

Nie chcę doprowadzic, żeby facet zostal ze mna "dla dobra dzieci"

Nie chcę żeby czul jakikolwiek przymus bedac ze mna. - nie mamy slubu wiec kazdy moze odejsc w dowolnej chwili (co też zrobilam).

Nie znosze wesel - to najwiekszy cyrk rodzinny jaki urzadzaja ludzie.

Nie chcę do "tesciowej"  mowic mamo, wchoddzic do rodziny itp. 

Jestem tak biedna, ze nawet gdybym się zakochala w dozorcy, to wszyscy by gadali, ze się chajtnelam dla pieniedzy

A poza tym lubie chodzic pod prad. Jeżeli zycie na kocia lape stanie się powszechne wtedy polece do USC w najbardziej ptysiowej kiecce jaka uda mi się znalezc.

Wydaje mi się,  ze za stara jestem, żeby snic o bialej sukni i obraczce
Moze kiedys zglupieje na tyle, żeby dac się zaciagnac do oltarza, ale jak do tej pory moje wizje się koncza na "być razem".

A ty po co brales slub? Dla kredytow, czy zona nalegala? ;D

Ślub można wziąć na rajskiej wysepce z dala od rodziny i księdza albo z księdzem jeżeli ktoś ma takie życzenie. Wszystko jest do zrobienia. Formalności można ograniczyć do minimum. Nie musi być ołtarz, biała suknia, 200 wujków i cioć, których nigdy wcześniej nie widzieliśmy na oczy. Moim zdaniem warto choćby dla siebie i zaznaczenia, że zaczynamy nowy etap życia.

Warto wiedzieć, że można inaczej Zresztą pisałem bardziej z myślą o osobach, które odwlekają ślub, bo mają w głowach jedyny słuszny wzorzec. Może ktoś się skusi na przygodę, a rodzinę poinformuje po powrocie Jeszcze dzidziusia na takiej wyprawie spłodzić i najbardziej konserwatywni rodzice nie będą zbyt długo protestować. Szybko uznają, że ślub się odbył

@Sena, poruszyłaś ważną kwestię, ale raczej na osobny i obszerny wątek...

Aa, jeśli mówimy o parach na garnuszkach rodziców, to faktycznie brak pieniędzy na cokolwiek jest podstawową przyczyną wstrzymania się ze ślubem.

Zapędziliście się strasznie w temat wiary i kościoła, ale przecież jest jeszcze coś takiego, jak ślub cywilny. Pomijając więc kwestię religii, to wydaje mi się, że młodzi nie chcą ślubu, bo nie chcą takiego tradycyjnego wesela, jakie przyjęło się wyprawiać w Polsce. Mało kogo bawią już takie imprezy. Oczywiście oprócz rodziców, babć, dziadków, cioć, wujków i (o zgrozo!) znajomych rodziców. Młodzi chcą święta dla siebie, a nie dla innych. Niestety często odczuwają taką presję rodziny, że już wszystkiego im się odechciewa! Tak przynajmniej było u mnie. Dopóki pewnego wieczora nie usiedliśmy z moim obecnym mężem i nie stwierdziliśmy - "kurcze, chcemy ślubu, ale ślubu po swojemu" i od tamtego dnia zaczęliśmy wprowadzać w życie nasz plan, nie słuchając co mówią inni. Wzięliśmy ślub cywilny, nie mieliśmy wesela, tylko obiad weselny, nie mieliśmy orkiestry, ani nawet dja, tylko genialny, dwuosobowy zespół spam, który grał tak, jakby była ich co najmniej piątka. Nie było tańców, tylko słuchanie jazzu. Nie było morza wódki, tylko trochę i winko i piwa z regionalnych browarów. Nie było zabawy do 5 rano, tylko pogaduchy do 1. Nie było 120 gości, tylko 30. Tak chcieliśmy i tak nam się podobało. Jak się okazało - innym też, bo każdy nam dziękował za zaproszenie i świetną atmosferę. Podejrzewam, że wydaliśmy z 5 razy mniej niż na tradycyjne wesele, a byliśmy o 5 razy szczęśliwsi

Czytałem, że istnieje coś takiego jak wegańskie i bezalkoholowe wesele, ale jakoś nie mogę sobie tego wyobrazić chociaż nie jem mięsa i nie przepadam za alkoholem szczególnie tym mocnym. Rodzina nie przeżyłaby tego. Już widzę te schabowe zawinięte w serwetki i schowane do kieszeni wraz z piersiówkami z czystą

@Małpa69, jak dla mnie to przesada z tymi papierkami i kosztami. W 2012 roku kończyły się dopłaty do zakupu mieszkania w ramach programu Rodzina na swoim i ludzie byli w stanie błyskawicznie załatwić ślub, a na koszty nikt nie narzekał. Bardziej to kwestia wygody, bo dobrze jest jak jest i nie trzeba brać ślubu, żeby żyć jak mąż i żona

U nas nie bo my od dawna żyjemy jak mąż i żona zresztą nieformalnie używamy zwrotu mąż i żona, jego mama to dla mnie mama/ teściowa etc.

My jesteśmy na swoim i żyjemy jak rodzina, tylko papierka brak.

Dla mnie jak czytałam jakie dokumenty są potrzebne wydało się to okrutnie upierdliwe, zwłaszcza że oboje mieszkamy kilkaset kilometrów od miejsca urodzenia gdzie jak mi wiadomo musielibyśmy załatwiać część papierów, potem wymiana dowodów, prawa jazdy, uf to nie dla mnie ja miałam ochotę ukatrupić urzędników przy wymianie tablic rejestracyjnych do autka ;p także tak wygoda a i owszem, szkoda że nie można tego załatwić przez internet, a może można?

Jak mówiłam mi do życia jak małżeństwo papierka nie trzeba to tylko formalność, gorzej jak któreś z nas zachoruje i wtedy będzie problem żeby się czegoś dowiedzieć czy podjąć decyzje.

@Małpa69, akt urodzenia możesz załatwić na odległość. Co do wymiany dokumentów to jest na to trochę czasu, a poza tym jeżeli nie zmienisz nazwiska i adresu zameldowania to w ogóle nie musisz tego robić, a jak zmienisz to możesz tak się zorganizować, żeby to się odbyło przy okazji. Znajoma brała ślub cywilny jak się dowiedziała, że jest w ciąży i jej tekst - 15 minut i po wszystkim.

Wszystko pięknie i kolorowo dopóki nic się nie dzieje albo się dzieje, ale w rodzinie panuje idealna zgoda. Teściowa, która ma inny pogląd na życie może narobić dużo bałaganu i opóźnić niektóre sprawy jeżeli będzie chciała. Praktyczne korzyści z małżeństwa to jeszcze możliwość wspólnego rozliczania się, proste dziedziczenie i przede wszystkim niższy podatek od spadku.

marioosh666 no masz rację ,ale jak człowiek żyje 15 lat bez ślubu to już mu nie po drodze do USC lub koscioła,jesli chodzi o kościół dochodza jeszcze te nauki które trochę trwają,u nas nie ma na nie czasu bo mojego nie ma w kraju to raz,a dwa co oni będą mnie na nich uczyć,jak rodzinę założyć? jak się zabezpieczać itd? jak ja rodzinę założyłam dawno temu
co do leczenia,przecież lekarz nie zażąda chyba aktu slubu w razie czego? jak już pisałam nazwiska mogą być różne,nawet jak wezmę ślub to i tak pozostanę przy swoim więc co mu da że np.dowód mi sprawdzi,teściowa jaka jest taka jest ale akurat w pewne sprawy się nie miesza

Bardzo możliwe, że będzie proste szczególnie jeżeli będą potrzebowali szybkiej decyzji, ale problemy mogą się zacząć już po wszystkim.

Czytałem, że niektórzy zamawiali dokument w najbliższym USC i tam go dostawali albo zamawiali we właściwym USC i on wysyłał im dokument pocztą albo załatwiali to przez kogoś z rodziny kto mieszka w rodzinnej miejscowości.

Nauki niektórzy załatwiali w ciągu jednego czy dwóch weekendów, ale nie o to chodzi. Jeśli dobrze pamiętam to Ty nie chcesz ślubu kościelnego na którym możesz wystąpić jako osoba niewierząca, ale ochrzciłaś dziecko, a Twój partner koniecznie chce ślubu kościelnego, ale mieszkanie razem i seks przed ślubem mu nie przeszkadzają co jest trochę dziwne. W każdym razie możesz to załatwić np.: tak - szybki ślub cywilny z samymi świadkami, żeby uporządkować obecną sytuację i ewentualnie ślub kościelny w jakąś okrągłą rocznicę. Nasz Premier wziął ślub kościelny mając dorosłe dzieci. Wiem, że niektórzy to praktykują i to jakiś pomysł.

Im zazwyczaj wystarczy Twoje oświadczenie ustne lub pisemne, ale problemy mogą zacząć się później. Jak coś pójdzie nie tak, a teściowa stwierdzi, że na określone leczenie nie należało się zgadzać to będzie mogła Cię zniszczyć. Już nie mówiąc o sprawach majątkowych i przynajmniej mocnym ich opóźnianiu.

....no i mówi się przecież o rozwodach- o rozstaniach par niebędących małżeństwem nikt nie wspomina

Zaobserwowałam nagły zwrot akcji. Jeszcze jakiś czas temu dziwiło mnie, że młodzi ludzie nie chcą brać ślubów, a teraz jestem przerażona (myślę, że to dobre słowo) tym, jak wiele ślubów jest wokół mnie! W między czasie zaobserwowałam różnicę w tym temacie między miastami a wsiami. Po powrocie na wieś, po studiach (tymczasowym powrocie) nagle wszyscy wokół mnie się żenią! Na palcach jednej ręki wyliczę koleżanki - panny. Coś się nagle wydarzyło, coś mnie ominęło?

Takie przekonanie jest głównie na wsi, ale to temat na inny wątek Ostatnio moja przyjaciółka, która ma datę ślubu ustaloną powiedziała, że wcale jej się nie chce brać tego ślubu, wesele, goście, biała suknia... wystarczyłoby małe przyjęcie, lub nawet sam ślub cywilny. Jednak kiedy chłopak jej się oświadczył, to obie rodziny już na następny dzień naciskały "No to kiedy ślub?", i jak to sama powiedziała "no trzeba zrobić to wesele i mieć spokój".
Sama też czasami sobie myślę, że chciałabym mieć duże wesele, zaprosić wszystkich znajomych, dopracowywać wcześniej każdy szczegół, żeby było tak jak sobie wymarzyłam. A po chwili to odwieczne pytanie "ale w sumie po co?"...

Dlaczego młodzi ludzie nie chcą brać ślubów? Nie mam pojęcia, ale mogę powiedzieć dlaczego ja nie chce brać ślubu.

Po prostu nie uważam tego za konieczne. Kiedyś ludzie szybciej podejmowali decyzję o ślubie, bo np. chcieli ze sobą mieszkać, a wiadomo mieszkanie bez ślubu nie wchodziło w grę i budziło zgorszenie. Teraz nikogo to już nie dziwi, więc po co komplikować sobie życie i rujnować portfel wydając kupę pieniędzy na jeden wieczór.

Nie chcę ślubu ponieważ nie wierzę w przysięgi i ślub nie daje mi żadnej gwarancji, że mąż mnie nie zdradzi czy nie odejdzie, więc po co to dodatkowo komplikować rozwodem? Mało to jest historii na chociażby naszym forum kiedy to kobiety i mężczyźni przechodzą przez koszmar rozwodu?

Tak naprawdę co daje mi ślub? Poza tym, że będziemy mieli (albo i nie) wspólne nazwisko. Nie widzę jakiś wielkich przesłanek żeby go brać.
Mieszkać mogę z facetem bez ślubu. A jak się mieszka to praktycznie żyję się jak małżeństwo tylko bez tego papierka. W przypadku informowania o wypadku etc. wystarczy, że partner w dokumentach/telefonie będzie miał mój kontakt zapisany jako ICE - wtedy mnie informują o wypadku i udzielają informacji. Poza tym jak się mówi w szpitalu, że pacjent jest np. moim narzeczonym to lekarz udzieli informacji może i nie jest to zgodne z prawem, ale jest to nagminna praktyka ( jestem związana z ochroną zdrowia to wiem). Kwestie urzędowe można rozwiązać odpowiednim upoważnieniem. Jeśli chodzi o posiadanie dziecka to przed urodzeniem załatwia się w urzędzie odpowiedni dokument i od urodzenia maluch nosi nazwisko taty. Sprawy dziedziczenia - testament.

W związku z powyższym jakoś nie widzę sensu zawierania związku małżeńskiego. Może kiedyś mi się odmieni i docenię kwestie zamążpójścia.

Ja sądzę, że to przez wygodę. Bo lepiej im się żyje na kocią łapę. Wynajmą mieszkanie, żadnego zobowiązania wobec siebie, tak na prawdę każdy może odejść wtedy kiedy chce. Przez co ludzie częściej się rozstają bo nie ma o co walczyć. Jednak jak jest się małżeństwem to małżonkowie do tego inaczej podchodzą wg mnie, bardziej się starają, gdy jest jakiś kryzys itd. .
Praktycznie wszystkie moje koleżanki tak żyją, jedna wzięła ślub bo wpadka się im zdarzyła.

Ja chyba jestem inna, biorę ślub w tym roku, mam 20 (prawie 21) lat, a mój narzeczony 21. Nie wyobrażam sobie mieszkać bez ślubu. Zresztą lepiej to dla mnie wygląda ślub, mieszkanie i dopiero dzieci. A nie wszystko na opak.

Moje argumenty dlaczego warto brać ślub:
Dlatego, że w przypadku, gdy żona zostaje matką, mąż zostaje uznany automatycznie za ojca dzieci, które przyjmują jego nazwisko. W przypadku związku nieformalnego ojciec musi potwierdzić swoje ojcostwo, jeśli tego nie zrobi ? kobieta musi ustalić je sądownie.
Dlatego, że jest to okazja na to, aby zmienić nazwisko. Bez dodatkowych starań i formalności.
Dlatego, że małżeństwa mają pierwszeństwo przy adopcji dziecka.
Dlatego, że jeżeli np. kobieta nie pracuje automatycznie zostaje objęta państwowym ubezpieczeniem zdrowotnym partnera.
Dlatego, że osoba nie będąca mężem lub żoną ? może spotkać się z odmową odwiedzin czy informacji dotyczących stanu zdrowia partnera przebywającego w szpitalu, ponadto konkubent nie może bez upoważnienia odebrać korespondencji kierowanej do partnera.
Dlatego, że od momentu zawarcia małżeństwa wszystkie dochody oraz dobra nieosobiste (np. nieruchomości) zakupione po ślubie stają się wspólne.
Dlatego, że w chwili ślubu współmałżonek nabywa prawo do ustawowego dziedziczenia majątku. Przy związku nieformalnym po śmierci partnera całość majątku zostanie przekazana dzieciom i rodzinie zmarłego jeśli nie zostanie wcześniej sporządzony testament.

Ja jestem troszkę zdania, że jak już brać ślub, to taki porządny, żeby wszyscy zapamiętali do końca życia Gdybym miała wziąć ślub skromny, to chyba wolałabym wcale. Bo później miałabym wrażenie, że nie do końca wyglądało to tak, jak sobie wymarzyłam dawno dawno temu Chyba, że mowa o cywilnym, to obeszłoby się bez imprezy. Także jestem zdania - albo sam cywilny tak żeby nikt nawet nie wiedział, albo porządny kościelny, z białą suknią i imprezą do białego rana...

To takie typowe klepanie i typowe wyssane z palca 'argumenty' że aż zęby bolą. Jakby bycie w związku ( mówmy o ludziach gdzieś w okolicy 20-25 lat minimum bo wcześniej to większość jest w całości lub w większości podporządkowana szkole, studiom i rodzicom ) bez ślubu nie wiązało się z odpowiedzialnością, kosztami, dojrzałością i walczeniem od drugą osobę i sens związku. Bla bla bla.

No nie wiem, naprawdę NIE WIEM co jest gorsze ... czy odejście od kogoś bo ktoś nam nie pasuje czy żarcie się w życiu czy innym sądzie z partnerem o dziecko, majątek i z klerem o unieważnienie ślubu, no naprawdę, taaaki dylemat.

No chyba jednak nie skoro co rok chyba liczba rozwodów jak nie wzrasta to na pewno jest spora. Poza tym - ludzie naprawdę ślepo ( nie wszyscy ale jednak ) wierzą że ta magiczna formułka, kościółek na wsi i obrączka z grawerem sprawią że będziemy wierni, bierni...znaczy szlachetni i och ach. A to g..uzik prawda.

A od ilu lat się znacie a od ilu jesteście ze sobą w związku?

No i?

Impressive.

No dobra, to ma jakiś sens.

Czyli dla formalnych pierdół bądź co bądź wiążemy się 'po grób'. Smutne, smutne jak cholera.

Metyl, no tak, ale agnik pewnie po prostu nie marzyła jakoś wielce o ślubie, ale też nie jest jakaś przeciwna, by go wziąć. Dlatego co złego wtedy ślub wziąć? No jak ktoś wcale nie chce, no to nie mówię, że na siłę. A czasem oczywiście może być choćby tak, że ktoś nie chce wielkiego wesela czy coś, ale tutaj też nie trzeba takiego robić, wiadomo czasem niektórym ciężko oprzeć się rodzinie, która czasem może liczy na wielkie wesele, no ale to nie ich ślub, więc młodzi powinni robić tak jak chcą.

Dla mnie jak wezmę ślub ze swoim facetem już to z miłości, a oprócz tego dla formalności. Oczywiście miłość jest tu ważna, to, że jest nam razem dobrze, że chcemy spędzić ze sobą resztę życia. Wiadomo jednak, że te formalności mają swoje znaczenie. Zdecydowanie wolę mieć ten piękny dzień z ukochaną osobą, on też, niż nie mieć i latać po sądach byle tylko te formalności załatwić. Tzn załatwianie ślubu to też formalności, ale dla mnie takie milsze. No i ja sama nie planuję pewnie jakiegoś wielkiego wesela jak będę miała, może nie obiad weselny, ale raczej nie jakieś wielkie wesele. Też na pewno będzie wymarzone, ale takie nie też ogromne, bo dla mnie byłby to pewnie większy stres.

Odpowiadam: bo mają wybór.