Dlaczego niektórzy rodzice nie chcą, aby ich dzieci studiowały?

Jeśli to argument "Nie, bo nie" to jest po prostu bez sensu.

Rodzice mojego męża również powiedzieli mu, iż nie stać ich na utrzymywanie go na studiach dziennych przez kilka lat, zatem jeśli chce studiować, musi sobie znaleźć pracę i iść na studia wieczorowe. Tak też się stało. Nie odbyło się to w opozycji "okonia" ale  z szacunkiem, ale i rzeczowym wyjaśnieniem. Mąż zaakceptował warunki i szybko się usamodzielnił. Dzięki temu ma już spore doświadczenie w pracy zawodowej, większe niż jego rówieśnicy utrzymywani przez rodziców przez 5 lat studiów.

Również moja teściowa ma takie doświadczenia; marzyła o architekturze, ale mama jej powiedziała: Najpierw zdobądź jakiś zawód, potem można myśleć o czymś dalej.
Teściowa skończyła zatem zawodówkę i szkołę średnią zawodową, na studia już nie poszła, bo w międzyczasie tragicznie zginął jedyny żywiciel rodziny i ona wraz z rodzeństwem wzięła na swoje barki pracę zarobkową i utrzymywanie rodziny.

Myślę, że w dzisiejszej dobie, rodzice będą raczej chcieli, by dziecko miało pracę. By szybko potrafiło się usamodzielnić, poradzić sobie w życiu. A teraz, jak wiadomo "na gwałt" potrzeba ludzi z fachem w ręku- czego studia nie gwarantują.

Takie argumenty za mną jak najbardziej przemawiają. "Nie bo nie" - nie.

Olinka podałaś przykład sprzed kilkudziesięciu lat. Przepraszam za wytykanie wieku. Teraz tak nie jest, wręcz przeciwnie. Ja skończyłam inż, ale widząc co dzieje się w Polsce postanowiłam nie kontynuować studiów, wyjechać za granicę i dopiero tutaj ewentualnie zrobić mgr. W tej sytuacji ja z kolei musiałam stoczyć bój z rodzicami o mój wyjazd za granicę. Nie chciałam iść ślepo dalej na studia, bo teraz to niewiele daje niestety. Także ten przykład sprzed wieleu lat nie pasuje do teraźniejszości. Wiem, że teraz dla wielu rodziców priorytetem jest aby ich dzieci studiowały, są gotowi wyłożyć dużą kwotę byleby tylko ich dzieci skończyły studia. W zamian nie wymagają praktycznie niewiele, tylko zaliczone kursy. Piszę z doświadczenia moich znajomych, którzy przebalowali studia za pieniądze rodziców. Porażka. Nie spotkałam się z sytuacją wśród moich znajomych, w której ich rodzice nie chcieliby aby studiowali, wręcz przeciwnie.

"Ona ma średnie wykształcenie, nawet nie podchodziła do matury, więc uważa, że skoro sama dała radę czegoś się w życiu dorobić, to dzieci też sobie poradzą bez" - niestety taką koleżanką również mam Miała inny pomysł na życie, ale nie otrzymała wsparcia ze strony rodziców.

Myślę, że warto jest poznać swoje dzieci, obserwować, wiedzieć, czego pragną, w czym są dobre, co może zaprocentować.
Są też 2 podstawowe osobowości: można wybrać drogę, która niekoniecznie jest tą wymarzoną i odnaleźć w tym sposób na życie, zaakceptować, może nawet polubić (mój mąż), a można być typem człowieka, który ubzdurał sobie, że ta i żadna inna (swego czasu ja )

O to to! Właśnie tak!
Zawsze to w papierach jest jak byk: wykształcenie wyższe. Prawdę mówiąc o sytuacjach jak w temacie wątku nie słyszałam.

Na wesoło:
Przychodzi kobieta do urzędu pracy i pyta o pracę dla syna, który jest po zawodówce.
Urzędniczka mówi: Mamy ofertę na fachowca na budowie, 3500 zł na miesiąc.
Kobieta: Nie! pani! on za takie pieniądze się rozpije.
Urzędniczka: No to pomocnik na budowie za 2500 zł
Kobieta: Pani! za tyle to też będzie tylko pił! Nie ma coś za 1200 zł ?
Urzędniczka: A jest, ale do tej pracy to musiałby mieć wyższe wykształcenie.

No u mnie też było - idź na studia, ja nie miałam warunków, żeby skończyć studia, to my ci z ojcem zapewnimy wszystko, tylko studiuj. Też chciałam studiować, więc nie było problemu. Fakt, że z biednej rodziny nie pochodzę nie był tu jednak bez znaczenia. Znam jednak sporo osób, co w domu miały trudną sytuację, ale dostają stypendium, coś tam dorobią i realizują swoje marzenia.
Bardzo chciałabym być całkowicie niezależna finansowo i miałam ochotę przerwać po studiach inżynierskich, ale mama bardzo nalegała żebym skończyła i w sumie doszłam do wniosku, że jeszcze te półtora roku na magisterskich przeżyję.

Co racja, to racja. Gorzej jak to jest ze strony rodziców upór niezależnie od sytuacji i to zarówno jeśli chodzi o presję "idź na studia, bo wszyscy w rodzinie mają wyższe wykształcenie", albo "nie idź, po co ci to". Znam ludzi, co się sami na studiach utrzymują. Nie jest im lekko, to na pewno, ale sobie sami radzą. Niestety potrafi być przez to tak, że rodzina jest obrażona na co niektórych, bo sobie przyszłość swojego potomka zaplanowała inaczej. No i właśnie tu się zaczyna problem - ludzie czasami nie rozumieją, że ich dorosłe dzieci są dorosłe i same chcą decydować o sobie i żyć tak, jak uważają za słuszne. Ja swoim rodzicom jestem bardzo wdzięczna, że mi umożliwili bezproblemowe studia i czuję się w obowiązku odwdzięczyć się im gdy wyjdę na swoje.

Ja znam więcej przypadków typu "idź na studia, bo każdy idzie". Sytuacja, że rodzice zabraniają iść na studia i każą iść do pracy jest według mnie spotykana tylko w biednych, zacofanych rodzinach. Kiedyś owszem - moi rodzice skończyli zawodówkę, bo babcia z dziadkiem nie chcieli słyszeć o żadnych studiach. Teraz to ja bym chciała już zacząć pracować żeby odciąć się od budżetu rodziców, ale oni twierdzą, że muszę skończyć mgr, wtedy na pewno znajdę super pracę i mogę zacząć pracować...

Mój ojciec od kiedy pamiętam planował sobie, że pójdę na studia. Porządny uniwersytet, ścisły kierunek. Nie, planował to nie jest dobre określenie. On tak postanowił. Niestety nie wyszło mu. Studiuję zupełnie nieprzyszłościowy, humanistyczny kierunek na bardzo przeciętnej uczelni. Ciągle mam poczucie, że jest mną rozczarowany. Sam bardzo chciał studiować matematykę i miał ku temu wszelkie predyspozycje. Przeszkodziła mu jednak sytuacja...hmm, polityczna. Przez swoje niespełnione i nieodżałowane ambicje skutecznie uprzykrzył mi życie.

Nie wiem, dlaczego, pewnie dlatego, że myślą, iż młody człowiek będzie oczekiwał od rodziców wsparcia- na mieszkanie, jedzenie.
Moje koleżanki i koledzy z roku to w większości osoby, które studiują i pracują.
Teraz nie ma problemu pogodzenia pracy z nauką.

Aczkolwiek, obserwuję i wyciągam wnioski. Jeżeli będę miała dziecko, nie wiem, czy będę chciała, żeby poszło na studia tylko po to, by mieć papierek z politologii, czy zarządzania. W dzisiejszych czasach sprawa wygląda w ten sposób, że jeżeli nie ukończy medycyny, to dobrą posadę nie musi mieć koniecznie zapewnioną, gdyż na studia idą wszyscy. Dosłownie WSZYSCY.

Zdziwiłam się, kiedy dowiedziałam się, iż dziewczyna, która uczyła się w tym samym gimnazjum, studiuje. Nie wiem, jaki kierunek, natomiast doskonale pamiętam, że z egzaminu gimnazjalnego uzyskała łącznie 13 punktów na 100 możliwych.

Gdybym miała się cofnąć w czasie, nie poszłabym na studia. Od razu starałabym się dostać do policji lub zaczęłabym pracować, aby zdobyć doświadczenie. A tak- nie dostałam się na wymarzoną medycynę i wybrałam kierunek, który mnie nie interesował.

Z pracą jest ciężko, więc jeżeli moje dziecko nie będzie przejawiało chęci zdawania na medycynę lub jakiekolwiek kierunki artystyczne( o ile będzie miało talent), wolałabym, żeby nie studiowało. Oczywiście, jeżeli się uprze i będę widziała, że ma ku danemu kierunkowi predyspozycje, nie będę miała nic przeciwko.

No właśnie, dlaczego tylko i dlaczego akurat medycyna lub kierunki artystyczne? A studia inżynierskie? Na absolwentów uczelni technicznych wciąż jest wyraźne zapotrzebowanie.

Tak, to racja, że żadnego kierunku nie można być pewnym. Ale tak już jest i od nas też zależy, czy się wybijemy, czy załapiemy znajomości, czy coś osiągniemy w kierunku robionych przez nas studiów.
Rodzice, którzy wysyłają dziecko na konkretny kierunek, bo jest przyszłościowy zamykają mu drogę do samorealizacji, do własnego podejmowania decyzji i odpowiedzialności za decyzję.

Oczywiście, że tak. Tu, gdzie mieszkam, osoby z konkretnym, techniczym wykształceniem, zwłaszcza zdolne i operatywne, nie mają problemów ze znalezieniem pracy. Uwierz mi, że nie mam ani jednego znajomego z tytułem inżyniera przed nazwiskiem, który nie umiałby się gdzieś zahaczyć. Mało tego, w ostatnim czasie nawet w odniesieniu do techników zakłady pracy gwarantują (już na wstępie nauki), że ich absolwentów zatrudnią tuż po zdaniu matury i otrzymaniu dyplomu zawodowego. Przyznaję jednak, że miałam na myśli bardziej konkretne, w gruncie rzeczy męskie, kierunki - energetykę, mechanikę, mechatronikę, elektryczny, eksploatację złóż, informatykę (ta już nie jest męska) i podobne, zwłaszcza jeśli w okolicy znajdują się odpowiednie zakłady. Szukając dla siebie zawodu i chcąc w nim później pracować warto ukierunkować się na rynek.