Nie chcę brać ślubu!

Cóż, najlepiej było zerwać na samym początku, gdy wyszła taka różnica w priorytetach. Ale teraz nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem.
Nie uważam, że jesteś bez uczuć, rozumiem, że dla Ciebie ślub nie niesie żadnych specjalnych wartości. Zgadzam się, ze w takim wypadku nie powinnaś się do niego zmuszać, bo będziesz potem sfrustrowana i gdy będzie źle, to możesz wypominać mu, że to wszystkie jego wina, bo razem z rodziną naciskał na Ciebie.

Ciężko coś doradzić, bo to trudna sytuacja. Ale ja bym była całkowicie szczera. Tłumaczyła mu delikatnie, że nie przyjmiesz oświadczyn, bo to wbrew Tobie. Wyjaśnij, ze Ci na nim zależy ale jesteś zdecydowana nie wychodzić za mąż i tu nie chodzi o niego. Ja bym starała się jak najszybciej zakończyć ten związek, bo skoro on tak bardzo chce mieć żonę, to nie dogadacie się. Jedna ze stron będzie zawsze nieszczęśliwa, a to nie rokuje dobrze na przyszłość.

Nie rozumiem Cię, wolisz się rozstać z facetem, którego rzekomo kochasz, a nie weźmiesz ślubu choć to dla Ciebie coś bez znaczenia... Skoro dla Ciebie to nie ma znaczenia, a jemu zależy, to w czym problem? Byłem w dokładnie takiej samej sytuacji i ślub wziąłem, bo uznałem, że skoro mi to obojętne, to mogę to zrobić dla osoby, którą kocham.

I jeśli chcesz z nim, czy kimkolwiek żyć bez ślubu, to pamiętaj, że to niesie poważne konsekwencje, jak choćby:
- brak podziału majątku w razie rozstania - każdy bierze co na  niego zapisane
- konkubenci nie dziedziczą po sobie
- konkubenci nie mają prawa do informacji medycznej (nie mówiąc już o podejmowaniu decyzji za drugą osobę będącą w stanie śpiączki) np. gdy partner ulegnie wypadkowi

Dlatego uważam, że konkubinat na krótką metę jest OK, ale nastawienie, że tak ma być na stałe dowodzi niedojrzałości.

normalna
""Lupus, a czy tak samo przeszedłbyś dla ukochanej na np islam, bo Tobie to obojętne i nie ważne, że dla ciebie nie ma żadnej wartości w tej religii?""

Nie, bo religia nie jest mi obojętna, a autorka wątku wyraźnie napisała, że ślub jest dla niej bez znaczenia.

""A co do niedojrzałości, to wg mnie o wiele bardziej niedojrzałe jest pobierać się dla materialnych korzyści. Małżeństwo to nie umowa biznesowa.""

Materialne korzyści... no można tak określić zabezpieczenie osób najbliższych. Tylko właśnie to dowodzi, że człowiek myśli odpowiedzialnie. Wypadki chodzą po ludziach, a potem są płacze: Byliśmy w konkubinacie, on zginął w wypadku samochodowym, a jego rodzice chcą mnie wyrzucić z domu, który wspólnie z nim wybudowałam.
Albo: On jest nieprzytomny, jego rodzice to Świadkowie Jehowy i nie zgadzają się na transfuzję krwi, a ja nie mam nic do gadania.

Człowiek inteligentny nie potrzebuje błędów, by się na nich uczyć.

A ja jak czytałam tego posta to odniosłam wrażenie, że Ty właśnie wcale go nie kochasz..i nie chodzi mi w tym momencie o to, czy chcesz brać ślub, czy nie. Jak można kochając kogoś, najzwyczajniej w świecie myśleć o tym, żeby go zostawić by on mógł zrealizować swoje marzenia o ślubie?? Wydaje mi się, że jemu nie chodzi o to, żeby po prostu iść do ołtarza tylko o to, żeby iść tam Z TOBĄ. Ja bym to traktowała jako wyraz wielkiej miłości.. A, i jeszcze coś:

"Załamał się i nie byłam w stanie dobijać go jeszcze bardziej, zwłaszcza, że jest we mnie strasznie zakochany."

On jest w Tobie strasznie zakochany..a Ty w nim nie? Powinnaś się z nim rozstać, nawet gdy on ma teraz tak ciężkie chwile, żeby nie robić mu złudnych nadziei..

No właśnie przecież jak jest to obojętne no to czemu nie można wziąć tego ślubu ?!

Skoro to jest kwestia obrządku, to może rozwiązaniem byłby ślub cywilny. Kilka minut i po sprawie, a związek jest "zalegalizowany". Pewnie zniechęcają Cię te wszystkie zabawy, oczepiny itd. Mnie również, dlatego jeżeli już to wezmę tylko ślub cywilny, lub kościelny, ale tylko z obiadem nie z weselem.
W tym całym konkubinacie najbardziej jest przykra sytuacja dzieci. Rodzice mają różne nazwiska. Jak dla mnie to byłby problem np w szkole.

...co za bazgroły . Jej opór przeciwko małżeństwu, wcale nie wynika z braku miłości - jestem pewna, że kocha, i wcale nie musi się na wszystko godzić. Dlaczego, tak trudno uwierzyć komuś, że papierek/obrączka jest zbędna do szczęścia? Czy rzeczywiście "wszystko" trzeba udowodnić? Masakra . Zresztą, czepiacie (niektórzy) się dziewczyny a dlaczego oszczędziliście chłopaka? Ponieważ biedaczysko ubzdurało sobie, że pierścionek - zagwarantuje mu wieczną miłość? Ludzie, więcej zrozumienia - przez tego typu opinie, dziewczyna poczuję się jak jakiś margines społeczeństwa, ponieważ cholerny wspólny dobytek, jest dla niej w tej chwili najmniej istotny. Nie przywiązujemy się do rzeczy, tylko do ludzi - czyż nie? Sama chciałam się poradzić, ale jak widzę negatywne opinie, to aż sama myśl na temat odpowiedzi mnie przeraża .

Poza tym, to nie musimy być w kościele/ łące czy cholera wie gdzie jeszcze, aby z radością składać sobie przeróżne obietnice nierozerwalności naszego związku i niezachwianej lojalności. Nie trzeba świadków, aby przysiąc sobie dozgonną wierność . ...ale nie, niech cierpi teraz z powodu rozstania, ponieważ jej partner nie może poczekać, a może dziewczę z czasem zmieni zdanie? A któż to wie, może za jakiś czas, rzeczywiście zapragnie zatańczyć w świetle jupiterów, wśród gapiących się z zachwytem - gapiów .

Edit. A ludzie, którzy mają za sobą ciężkie rozwody, a te przeżycia są dla nich tak druzgocące, że sam pomysł usankcjonowanego prawnie związku - z kimkolwiek, napawa ich przerażeniem? I żyją sobie, jak ktoś tu odtwórczo napisał "na kocią łapę", choć się kochają - to co? Również im wmówicie, że się nie kochają? W myślach pewnie tak - w końcu dobrze wiemy, że tylko niewielu stać, na szczerą dobitną prawdę (bez urazy ). Zresztą, co nas obchodzi czyjeś życie?
Skoro innym jest dobrze, to niech żyją sobie po swojemu. Raczej nikt nie chce, aby ktokolwiek się wtrącał do naszego życia . Gdyby wszystko przebiegało tak pięknie, pewnie co druga osoba byłaby kaleką społeczeństwa, a tak - przynajmniej uczymy się dokonywać właściwych wyborów.

Ptyś, jeśli naprawdę go kochasz - poproś o czas. Jeśli Cię kocha, poczeka. A jeśli nie, wówczas odejdź. Problem rozwiązany .

Pozdrawiam .

Busiu, czytamy uważnie . Na początku pisze, że "nie wiem, czy kiedykolwiek zachcę zostać żoną.", a dopiero później, "nigdy nie będę gotowa,żeby się na to zdecydować." - możliwe, że z czasem - znów zmieni zdanie .
Nie ma banalnych wymówek . Byłam w podobnej sytuacji, jeśli kogoś kochamy, chcemy szczęścia drugiej osoby - zapominamy o sobie. Wiem, że to głupie, ale miłość niestety, również potrafi być bardzo skomplikowana. Widocznie jej, jest łatwiej odejść. Nie ma w tym nic podejrzanego .

*życze

Związek to sztuka kompromisu. Jeśli coś jest bardzo ważne dla jednej ze stron a dla drugiej nie ma to znaczenia to logiczne jest, że strona, dla której rzecz jest mało istotna powinna ustąpić. W tej sytuacji nie da się wypracować kompromisu pośredniego - nie da się w połowie zawrzeć małżeństwa. Jeśli ustąpi strona, której bardziej zależy - będzie się to nazywało poświęceniem, jeśli strona, której jest to obojętne - będzie się to nazywało sprawieniem przyjemności partnerowi. Drobnej przyjemności, bo przecież dla autorki to błahostka.

Według mnie Ptyśiu zachowujesz się jakbyś przeżyła jakomś traume związaną z małżeństwem, własne złe doświadczenia, czy też tragiczne małżeństwo rodziców. Jest w Tobie taki upór przed ślubem jakbyś uważała, że małżeństwo to straszna tragedia. A jednocześnie paradoksalnie uważasz, że jest to dla Ciebie bez znaczenia, czyli jest to obojętne. Czyli nie stoi za tym stanowiskiem żaden konkretny powód oprócz Twojego "nie chcę".

Uważasz również, że bardzo kochasz swojego chłopaka. Z tego co piszesz wynika, że chcesz spędzić z nim resztę zycia. Czyli znów paradoks, bardzo go kochasz ale wolisz się z nim rozstać niż wziąć ślub. Takie stanowisko byłoby zrozumiałe gdyby ślub dla Ciebie oznaczał coś złego, smutnego, emocjonalnie nie do przejścia. Ale TY twierdzisz, że małżeństwo, obrządek jest bez znaczenia.
Kolejny paradoks jest taki, że gdyby on nie chciał tego ślubu to pewnie dalej byś z nim była, kolejne 4 lata i kolejne... A może nawet chciałabyś z nim być na zawsze, byle bez ślubu?

Nie wiem z czego tak naprawdę wynika Twoja niechęć do ślubu, ale myśle, iż musisz się zdobyć na to aby być szczerą sama przed sobą.

Skoro śłub jest dla Ciebie obojętny, to w czym Ci ten ślub przeszkadza? Jak już tu ktoś pisał, przecież Twój facet nie chce ślubu dla wesela, czy Twojej białej sukienki. Tylko skoro chce ślubu to jest to z jego strony wyznanie, deklaracja, że Cię kocha i chce być tylko z Tobą. Jest tego pewny i  z całą odpowiedzialnością chce z Tobą spędzić resztę życia.
Pomyśl, że ślub to ukoronowanie Waszej miłości. To wejście w przymieże dwóch osób, które są sobie całkowicie oddane.
Przecież możecie wziąć ślub cywilny, na którym oprócz Ciebie i ukochanego będą np. tylko i wyłącznie świadkowie, dwie dodatkowe osoby. Nie musicie robić poczęstunku, wesela. To ma być dla Was.

Skoro ślub jest Ci obojętny i skoro bardzo kochasz chłopaka to dlaczego nie możesz się zgodzić na ten śłub?

Zresztą jak ktoś też już tu pisał możesz nie chcieć ślubu, nie zgadzać się na ślub, ale możesz o tym rozmawiać z chłopakiem. Nie musisz od niego odchodzić.

To wygląda tak jakbyś w rzeczywistości go nie kochała, ponieważ jak masz możliwość z nim być tak na poważnie to wolisz się wycofać, to już nie chcesz... Czyli dopóki to wszystko jest takie bez odpowiedzialności, zobowiązań to jest OK, ale jeśłi masz już się jakoś określić, zdeklarować to wolisz całkiem go stracić.
Może Twoja niechęć to śłubu jest wynikiem tego, że ogólnie chcesz być jak wolny ptak. Nie chcesz określać się co do przyszłośći, bo nie chcesz zamykać sobie nowych możliwości, które mogą się nadarzyć. Wolisz być z kimś na tu i teraz dopóki jest miło, sympatycznie... Wolisz być bez zobowiązań i odpowiedzialności więdząc, że jakby coś to zawsze można odejść... Wolisz być wolna i gotowa na "coś nowego"...

A może już między Wami coś się wypaliło i z jednej strony jesteś do niego przywiązana, a z drugiej strony wiesz, że już nie wiążasz z nim przyszłości. I dopóki to było tylko wspólne bycie ze sobą to było Ok, ale decyzja o ślubie weryfikuje prawdziwy stan uczuć.

Oczywiscie mogę się mylić, ja tylko napisałam jak ja widzę, odczytuję to co napisałaś. A tylko Ty wiesz jak jest naprawdę.

I jeszcze jedno jeśłi to ich "na siłe" małżeństwo maiałoby się skończyć rozwodem i traumą jak to opisuje wika to faktycznie niech się rozstaną, ale nie dlatego, że ona "nie chce ślubu" tylko z faktycznego powodu. Skoro to miałoby być coś tak strasznego to oznaczałoby, że się nie kochają i cały ten związek to "zwykły żart".

I mam pytanko: skoro ślub dla Ptysi jest czymś obojętnym jak sama pisze to dlaczego miałoby to przynieść jakieś emocjonalne problemy i ostatecznie rozwód?

Jeśłi się miota i ma poczucie winy to najwyraźniej sama wie, że jej uczucia nie są takie jakby sama chciała.

I ja rowniez boje sie brac slubu .:(

Dalej już nie cytuję, nie SĄDZISZ, że ta Twoja wypowiedź jest trochę histeryczna?

Jest takie cuś, co się nazywa Słownik Synonimów. Jak weźmiesz do ręki tę pasjonującą książkę, to się dowiesz, że czasownik "sądzić" ma kilka znaczeń, w tym np.:

synonimy: mniemać, przypuszczać, sądzić, uważać, wierzyć, zakładać, żywić przekonanie, wychodzić z założenia, mieć na myśli, mniemać, myśleć