Można zdradzić i naprawdę kochać? Żałować i chcieć naprawić swój błąd?

Dla nas tak bo żyjemy w społeczeństwie nie uznającym poligamii, dla większości kobiet które żyją w społeczeństwie poligamicznym od urodzenia jest to zupełnie normalne i naturalne i również dla wielu z nich to świetne rozwiązanie, ponieważ dzielą się one obowiązkami i to im odpowiada, ale tak jak powiedziałam w takim społeczeństwie mężczyzna ma obowiązek nawet i prawny (u niektórych plemion) aby mieć jednakową ilość czasu dla każdej z kobiet oraz aby zaspokoić każdą z nich i taka sytuacja że mąż zamiast być z rodzącą kobietą siedzi sobie z inną byłaby nie do przyjęcia.

No i w tym właśnie tkwi problem, można wybaczyć żyć dalej, ale skoro facet ucieka przy samej ciąży to co zrobi gdy maluch będzie płakał po nocach, gdy ona nie będzie miała czasu, odpukać dziecko będzie chore? To zmusza do myślenia czy taki związek ma jakikolwiek sens. Odpowiedź zostawiam autorce.

Amelka, pamietaj że każdy tu wypowiada się ze swojego punktu widzenia i na podstawie własnych przeżyć...
Wyobrazam sobie,że większość głosów będzie za "odejściem".
Będę jednak adwokatem diabła trochę. Dlaczego?
Bo sama zdradziłam i dostałam drugą szansę.
I powiem Ci, że przewrotnie rzecz biorąc nasz związek jest duuużo lepszy niż był poprzednio (nie ozanacza to oczywiście, że zdrada jest czymś, co proponuję parom dla uzdrowienia związku). Zdrada jest straszna, okropna i bardzo, bardzo Ci współczuję. Trzeba być bardzo silnym człowiekiem, by ją wybaczyć, musi dużo czasu upłynąć nim przerobisz swoje emocji i uczucia.
Amelka, nie poradzę Ci co masz zrobić...poradzę Ci, żebyś bacznie oberwowała męża, jego emocje, to jaki jest dla Ciebie, związku, siebie.
Będziesz wiedziała, czy on Cie naprawdę kocha, czy to tylko takie pieprzenie na pokaz, żeby Cię udobruchać i uspokoić sprawę.
I to nieprawda, że wszyscy, którzy zdradzili zdradzą po raz kolejny. Ci, którzy mają trochę oleju w głowie, którzy dostrzegli co mogą stracić, nigdy w życiu więcej tego nie zrobią.
Przeszłam długą drogę, oboje przeszliśmy...ja,mąż, wspólnie. Każd z nas miało indywidualną terapię oraz wspólną.
Pozbieraliśmy się, kochamy się i jesteśmy szczęśliwi...tak myślę.

Beyondblackie, ależ ja się bardziej zgodzic z Tobą nie mogę! Oczywiście że jest to brak szacunku!
Oczywiście że pokazujemy, jak bardzo mamy partnera w odwłoku i jak bardzo nam na nim nie zależy!
Ja nie szukam usprawiedliwienia  dla siebie,czy   zdrady. To coś najgorszego dla związku, dla człowieka który ci ufa i kocha

Na pewno wiesz, że punkt widzenia zależy jednak od punktu siedzenia i składa się na niego mnóstwo, MNÓSTWO rzeczy...(czy ja  wciąż kocham partnera, czy on się zreflektował, czy po wielu miesiącach/latach 'po' nadal pokazuje, jak bardzo mu na mnie zależy,czy ufam mu a on mi pokazuje, że mogę mu ufać, czy nauczył się szacunku (również do siebie), równowagi, kompromisu, czy czuję się z nim dobrze, czy czuję się akceptowana, etc,etc; wymienione aspekty są natury emocjonalnej  jedynie...są jeszcze takie zwykłe, codzienne)...
Beyondblackie, nawet JEzus (wiem, trywialne, ale jednak) dał sznasę, a Ty byś nie dała. Hm.....człowiek człowiekowi nie równy...nie należy wszystkich do jednego wora.
Wiele małżeństw, związków przeżyło kryzysy....gdyby każdy myślał Twoimi kategoriami, to z całym dla Ciebie szacunkiem, ale nie byłoby sporego ich  odsetka.
Nie chcę mówić, że jestem specjalna i wyjątkowa, bo tak nie jest.
Zdaję sobie sprawę jak bardzo skrzywdziłam swojego męża, tymbardziej szanuję go i podziwiam za to, że jest ze mną, że wciąż trwamy i  wiesz, kocham Go bardziej niż kiedykolwiek.
Głupie? No może i głupie, ale prawdziwe.

Miałam jedną zdradę w związku. Powiedziałam, że facet się może się bujać po tym.
I zdania nie zmienię.

Teraz przyszło mi jeszcze do głowy, może zaraził się czymś od niej. Głupieję już poprostu. Bardzo mnie to wszystko męczy, może nie raz napiszę tu głupoty, więc przepraszam. Sama nie wiem co mam myśleć. Napewno nie jest łatwo tak poprostu go spakować, po ślubie jesteśmy 8 lat, dwoje dzieci, dwóch synów, chcieliśmy córeczkę, ale synek też jest przecudny. Żadne z nas nie chciało trzeciego dziecka, a po całym zdarzeniu mąż stwierdził, że sobie wszystko przemyślał i chce trzecie dla mnie, żebym córkę miała, a on postara się o więcej kasy na dzieci. Synów kocha mimo tego całego zajścia i poświęca im sporo czasu i mimo pracy potrafi w nocy wstać i zająć się maleńkim, żebym się wyspała i trochę odpoczęła. Zawracam wam głowę swoimi problemami, a sama nie wiem co bym komuś doradziła w takiej sytuacji.

A co ma 8 lat po ślubie do rzeczy? Niektórzy są 30 i nie zdradzają.

maksio myśli ze wie wszystko najlepiej nie znając nawet tych osob, na podstawie paru wpisów

Powiedz to chłopcu, który w wieku 8 lat umiera na nowotwór
Powiedz, że ma to na co zasłużył

To jest nawiązanie do ogólnego stwierdzenia, że każdy ma to na co zasłużył z którym się nie zgadzam
Można porównywać, to doskonałe zobrazowanie, że w wielu przypadkach zdradzani nie są winni temu, że współmałżonek dopuścił się czegoś takiego
Wiadomo, że jak nie patrzysz przechodząc przez ulicę i potrąci Cię samochód, to później zbierzesz konsekwencje swojej bezmyślności. Ale gdy potrąca Cię auto na przejściu dla pieszych w chwili, gdy to dla Ciebie jest zielone światło, nie można powiedzieć, że to Twoja wina, a kierowcy, który jechał nie tak jak powinien
Mam nadzieję, że teraz już rozumiesz o co chodziło z tym dzieckiem

Jak facetowi nie przeszkadza to, ze kobieta z która on teraz uprawia seks, przed chwilą spała z innym facetem, niech idzie do domu publicznego, a nie wiąże małżeństwem życie innej osoby- tyle o poligamii. Powracając do tematu, jego założycielki i jej problemu- jeśli chciałabyś ratować wasz związek, to myślę ze jednym z wyjść jest terapia psychologiczna.

rozumień o co ci chodziło, ale choroba to przypadek losowy dane nam z góry a to czy ktoś zdradza to jest wybór tej osoby
zgadzam się po części ze stwierdzeniem ze mamy to na co sobie zasłużymy, oczywiście nie zawsze (choroby itd) ale ponosimy konsekwencje swoich czynów, swoich decyzji
nie zbudujemy szczęścia swojego na czyjejś krzywdzie
do tego każdy z nas ma sumienie, czujemy instynktownie gdy robimy coś źle, wyrzuty sumienia potrafią skutecznie zatruc zycie
nie mowie tu o psychopatach którzy maja zaburzone odczuwanie ale o większości ludzi,
oceniają nas tez inni ludzie i aprobują lub nie nasze zachowanie, zyjemy przecież w spoleczenstwie

tak osoba zdradzana nie jest winna zdrady, tylko zdradzający i osoba z która zdradza jeśli wie ze jest ta trzecia osoba,
ten kto chce zdradzić i tak zrobi nawet jeśli partner jest aniołem
nikt nie wiąze się  z zamiarem ze będzie zdradzany, po prostu każdy z nas jest tylko człowiekiem i czasami błądzi upada
niektórzy potrafią zaufac na nowo i chwala im za to,
a dlaczego mówisz ze ludziom się poprzewracało w głowach od nadmiaru dobrobytu? przecież zdrady istnieją od początku istnienia ludzi, nie zdradzają tylko bogaci i korym wygodnie w zyciu
a zgadzam się z tym ze jest widoczne teraz zepsucie, przesunięte granice moralności, ale nie dlatego ze jest tego więcej choć może się myle, ale dlatego ze dużo się o tym mowi i w niektórych środowiskach zle zachowania sa nagradzane a nie piętnowane
ale każdy ma swój rozum
jeśli sa dzieci w malzenstwie to mysle ze tak szybko nie podejmuje się decyzji o rozstaniu, ze częściej się walczy o związek

do autorki: jeśli czujesz ze jego żal jest szczery ze utnie całkiem kontakty z kochanka to próbuj może się uda posklejać to małżeństwo
ale wiem ze to trudne , twoje zycie twoja decyzja,
ale zawsze można sprobowac, żeby potem nie zalowac
pamietaj ze zasługujesz na wszytsko co najlepsze, a ta osoba która weszla w wasze zycie z buciorami jest tak naprawdę biedna i zalosna, samotna tylko jej nie załuj bo ona ciebie nie załowala i chce ci zabrać meza, zamiast znaleźć sobie kogos wolnego bez zobowiazan, ale skoro woli ochlapy....

To, że się poprzewracało dotyczy tego jak niektórzy podchodzą do zdrady - ''Eee tam, nic się przecież nie stało''

Nikt za Ciebie autorko nie podejmie tej decyzji, mam tylko nadzieję, że decyzja którą podejmiesz będzie tą najlepszą dla Ciebie i dziecka i poczujesz się znów bezpieczna, kochana

Witaj. To chyba w Twojej sytuacji najbardziej aktualne pytanie. Juz w pierwszym Twoim poscie rzucilo mi sie oczy, ze on taki troskliwy do kochanki, tak jej broni - bo, uwaga - ona ma zlego meza!! - czyli najgorszy typ pocieszyciela. Kogos pociesza (romansem), komu sie w malzenstwie nie uklada, a sam zaniedbuje zonę w ciązy. To jest niepokojące w najwyzszym stopniu, moim zdaniem. I nie wyglada, by to zrozumial, bo nadal to robi.. w sensie broni jej.

Wiec moim zdaniem jest za wczesnie, by rozwazac wybaczanie/nie wybaczanie zdrady. Najpierw facet powinien sie odciac (emocjonalnie) od kochanki. To jeszcze, moim zdaniem, nie nastapilo.

Maksio to typ prowokatora - mówi nie to co myśli tylko to co wywoła największe zamieszanie.
A ja wydaje mi się, że się od niej oddalił. Słyszałam przypadkiem, jak mąż rozmawiał z kolegą, który do niej podbijał, jak się z niej i jej małego biustu nabijali.
Co ja mogę zrobić? Mam dzieci i tyle lat razem. Wybaczę, ale tylko raz nie więcej i czas pokarze, czy było warto.
Wiem, że mu nie zaufam już nigdy tak do końca, wiem, że ciągle będę go podejrzewać i wiem, że będzie trudnij niż było. Spróbuję najwyżej się rozczaruję.

Tylko skąd tyle zdrad.
Dlaczego faceci wolą zdradzić niż zmierzyć się z życiem.

Słuchaj, czas jest ci potrzebny.
Po pierwsze żeby sprawdzić co właściwie maż o tym sadzi, czy żałuje czy przeprasza, czy wynagradza.
Wpadka zawsze się może zdążyć, nie żebym go tłumaczyła.
W tej sytuacji najlepszy jest dystans.

Bo:
Jeżeli się zakochał, zauroczył to w końcu mu przejdzie i zobaczy prawdę o tej kobiecie. Wtedy zrozumie co naprawdę do ciebie czuje.
Jeżeli był samotny w waszym związku to czas na przemyślenie i wspólną rozmowę dlaczego był samotny, dlaczego nic nie powiedział a zdecydował się na tak drastyczny krok.
Jeżeli ty nie czujesz się teraz dobrze to staraj się zrobić wszystko zgodnie z zasadą "JA JESTEM NAJWAŻNIEJSZA", "JA ZOSTAŁAM SKRZYWDOZNA".

Tu wyłazi dziecko z nas. Niesprawiedliwość cię spotkała musi ci to mąż wynagrodzić.
A tylko jego czyny - nie słowa to pokażą.

Czy ją kocha. Na to pytanie tylko on swoimi czynami da ci odpowiedz. Wg mnie się zauroczył. Ale to moja ocena którą mam na podstawie tylko twojej wypowiedzi.
Ale jednocześnie zrobił największe świństwo świata, przeczytaj dokładnie co wcześniej napisałam.
Dobrze ci życzę.
Nie chciała bym żeby u ciebie się moja historia powtórzyła.

Podsumowując:
1. intuicja kobieca ci powie czy to "coś" się skończyło miedzy nimi czy nie - zaufaj sobie
2. czyny nie słowa
3. czas (leczy rany i przynosi odpowiedzi)
4. żadnych działań w emocjach, spokój, spokój, spokój, złap perspektywę

?Zrozumienie prawdy przychodzi powoli, odpowiedzi się same pojawią, mimo niezadanych pytań.?

Podobno znalazła kogoś nowego. Kolega z pracy męża nazwał ją nawet kurierówą, bo wszystkich kurierów zaczepiała, a teraz nawet jednego ma tak bardziej na stałe. A mąż już o niej dobrze nie mówi, ale być może tylko dlatego, że sporo się o to kłuciliśmy i udowadniałam mu, że nikt dobry nie zostawia 2 miesięcznego dziecka w domu i idzie do pracy, czy męża i dzieci w domu a podrywa innych, nawet żonatych facetów.