Czy niska kobieta może być atrakcyjna? Jeżeli tak, to w jaki sposób?

Jesteś przekorna i lubisz prowokować.

To są właśnie sposoby na naładowanie akumulatorów.
A że typowe i mało się wyróżniające? Jakoś nie oczekiwałam tego, że wymienisz skoki ze spadochronem i pływanie pod lodem.

Gdybym chciała być perfekcyjną, to byłabym zestresowana i spięta z obawy przed rozczarowaniem. Perfekcja, kontrola. Dojście do przyczyn i poradzenie sobie z uczuciami z nimi związanymi to praca przed Tobą.

Czasem, by nie rzec, że najczęściej, owa złość jest typowym objawem pojawiającym się w trakcie terapii. Ważnym, by o niej powiedzieć terapeucie, nie zaś wyjść z sesji i już nie wrócić. Podstawienie pod nos prawdy, przed którą się ucieka i o której chce się zapomnieć wkurza, a osoba to czyniąca jest traktowana jak wróg nr 1. Jeszcze pamiętam, jak wkurzały mnie osoby mówiące mi trudną prawdę o mnie samej, pamiętam, że  wówczas robiłam dużo, by udać, że rzeczywistość jest inna.
Jakakolwiek terapia to praca klienta nad sobą samym, praca klienta pod okiem i przy wsparciu terapeuty. Nie nastąpią żadne zmiany w Twym funkcjonowaniu, w Twym myśleniu o sobie samej, od samego spotykania się z najlepszym nawet terapeutą. WIEM, bo jestem żywym dowodem, że praca nad sobą jest możliwa. Że przynosi efekty. Że efekty są proporcjonalne do włożonego wysiłku, wylanych łez, i potu. WIEM, że pracę można rozpocząć jedynie wówczas, gdy przestaje się nad sobą użalać, gdy przestaje się usprawiedliwiać, gdy przestaje się zaprzeczać, gdy przestaje się jęczeć nad sobą.

Nie, przekonanie, że jest się gorszym, nie jest żałosne. To niestety często, bardzo często, spotykane myślenie u wielu osób. To efekt traumatycznych doświadczeń. Nie jesteś gorsza od innych. Masz wiele zalet, a Twe próby odrzucenia opinii innych są charakterystycznym zachowaniem. Póki co przyjmij do wiadomości, że są osoby widzące Twe zalety. Tymi osobami są owi znajomi, którzy pod wpływem Twej walki, dali sobie spokój z opowiadaniem o tym, co w Tobie cenią i lubią, to są też niektóre osoby tutaj na forum.

Wojewódzki... Cóż, on wie dokładnie, w jaki sposób zgnoić rozmówcę. Powtórzę: masz wiele zalet.

Ja się uśmialam po przeczytaniu tego urywka. Kisnę ;s. Co za obrzydlistwo.

Marzę o tym, że mogę zadbać o swoje cielsko. Jestem zazdrosna . Prawda jest jednak taka, że nienawidzę nawet na nie patrzyć. Codziennie czynności minimalizuje. Szybki prysznic --> balsam (bo tu twarda woda jest) --> krem na ryj --> ewentualnie suszenie i prostowanie kudłów --> szybkie narzucenie ciuchów. Dokładnie tyle robię. Okazjonalnie, wszak sytuacja tego wymaga - obcinam paznokcie. Prócz tego mniej więcej codziennie w ramach rutyny wyrywam nadprogramowe włosy z brwi. Raz na pół roku idę na oczyszczanie ryja, raz na pół roku przerzedzam włosy i je podcinam. Nie w celach estetycznych, a dla własnej wygody, bo jak miałam długie kudły, to nie miałam czasu by je suszyć rano i zniechęcało mnie nadmiar rzeczy do zrobienia z nimi (typu - suszenie ponad 20 minut, prostowanie 40). Porażka. 

Próby dbania o siebie kończą się myślami samobójczymi xD. To powinnam napisać dziewczynom u góry. Przytłacza mnie jego brzydota. To, że to jestem ja. To nie ja, ja jestem tylko więźniem tej padliny.

Nie omieszkam . O ile znowu nie dostanę jakiejs blokady na włączanie kompa w innych celach, niż pisanie pracy. Oczywiście wynika to z lenistwa i depresji. A pisanie pracy jest przymusem.

Kiedyś miałam plan, ale potem go wywaliłam, bo stwierdziłam, że i tak mi to nic nie da xD. To było bodaj latem 2015. Zryw, chęć naprawienia. Ale przeszło równie szybko jak się pojawiło. Wystarczyło kilka fotek na fejsie (koleżanek), przypadkowe trafienie na "motywatora" typu Chodakowska (mnie to wpędza zawsze w szaleńczego doła, bo nie wiadomo co zrobie i tak nie będę atrakcyjna jak owe modywatorki - zna ktoś brzydką motywatorkę z krótkimi nogami?!). Wszyskto to mi udowadnia, ze jestem zdeformowana i muszę lezeć w łózku. Czynię to zresztą bardzo obficie.

Bjo to Ty dbasz o swoje ciało na pewno więcej niż ja
Kobito nie jest z Tobą tak źle, uwierz, to już gorzej jest ze mną, w porównaniu do Was co Wy robicie ze swoim ciałem.

Widzisz po tym zdaniu jestem pewna, że to nie chodzi  o wygląd, to przede wszystkich chodzi o Twoją psychikę. Ty jesteś tak psychicznie wyczulona na ten swój zniekształcony wygląd (żeby nie było, sama sobie zniekształcasz, sama sobie wmawiasz tą brzydotę), że świadomie wmawiasz sobie, że każdy nota bene wiewiórka też patrzy tylko i wyłącznie na Ciebie i myśli sobie, jaka brzydota. Ty po prostu żyjesz tą nienawiścią do swojego ciała. Ciągle sobie wkręcasz, że ludzie tylko patrzą na Ciebie i widzą Twoja brzydotę. Jak dla mnie Ty po prostu jarasz się tą swoją niby brzydotą. Znalazłaś sobie jakiś pretekst do nienawiści siebie samej i tak się wkręcasz.
Patrz jak Twoje myślenie ewoluowało na przestrzeni tych bodajże dwóch lat, jak napisałaś pierwszego posta, najpierw był wzrost, potem rzekoma Twoja brzydota, aż  do  nienawiści  samej siebie.
Więc ok. nie wiem, jak wyglądasz i może faktycznie operacja by Ci coś pomogła, ale wiem jedno najpierw musisz iść do bardzo dobrego psychiatry.
Najpierw wyleczenie duszy, a potem wyleczenie ciała.
W życiu nie spotkałam się z tak strasznym nazewnictwem samego siebie.

Jeżeli chodzi o to, że pytałaś o swoje zalety i od razu kontratakowałaś to nie dziw się, że ludzie nie lubią o tym gadać już.
Jak się pyta ciągle i ciągle się nie wierzy ludziom, że według ich ma się jakieś zalety to po jakimś czasie ludzi to wkurza.
Kolejny przykład, jak ja pytałam czasem o tą moją nieszczęsną wymowę i nie wierzyłam w to co  słyszałam tylko kontraatakowałam to np. moja Siostra momentami taki komentarz mi mówiła, że mi "w pięty poszło", bo dość miała tego mojego jęczenia o wadę, którą Ona nie słyszy, bo zna mnie już prawie 34 lata (jaka jestem stara już )
Moja Bratowa też tej wady już nie słyszy bo zna mnie jakieś 10 lat i tak dalej mogłabym wymieniać.

A to nie chwaliłaś się, że masz Faceta, fajnie:)

bjo, bardzo dziękuję za zaufanie. I mam dla Ciebie złą wiadomość; spać będę smacznie. Smacznie tym bardziej, że zobaczyłam sympatycznie wyglądającą osobę. Przetarłam oczy raz, przetarłam drugi, bo sporządzony przez Ciebie opis swej osoby diametralnie odbiega od tego, co zobaczyłam na zdjęciu. To tylko potwierdziło moje przypuszczenia i proponowany przeze mnie jedyny sposób rozwiązania Twego problemu.

Poszukaj psychoterapeuty, umów się na spotkanie, ustalcie kontrakt i podejmij swą terapię. Szkoda Twojego życia na katowanie się tym, co wmówili Ci niektórzy, a w co, będąc ufną, łatwo uwierzyłaś.
Druga sprawa jest to, co zaproponowała in_ka: przestań od teraz używać tak negatywnych określeń swego ciała. Przestań i to nie tylko tutaj na forum ale także w realu, w swych myślach. STOP.
I kolejna: rozejrzyj się przytomnym okiem wokół. Naprawdę wokół siebie masz tylko dziewczyny/kobiety spędzające czas na stałym poprawianiu swej urody i zastanawianiu się nad tym, z jakich zabiegów skorzystać? Bo wiesz... moje zabiegi wokół ciała, które lubię i cenie, są niezbyt wielkie. To podstawowe czynności: mycie, kremu używam tylko dlatego, że mam bardzo suchą skórę, włosy myję i pozwalam im wyschnąć bez stosowania suszarki i używania wymyślnych urządzeń. Jedyny luksus to odżywka (taka zmywalna podczas kąpieli), bo inaczej każdy włos stałby na baczność i każdy w inna stronę (stąd od lat mam krótkie włosy, a gdy miałam je długie, to zawsze musiałam mieć je spięte - mam ich mnóstwo, są grube i sztywne). Paznokci nie maluję od bardzo dawna, a dzisiaj po zobaczeniu u sąsiadki jej starannie wypielęgnowanych, wzięłam się i po raz pierwszy od bodaj roku opiłowałam je.
Na zdjęciu Twój ubiór jest... normalnym. Ba, podoba mi się Twój styl.

Padam na twarz, a jeszcze jednym okiem oglądam półfinał sooker'a. Odezwę się jutro.

Serdeczności.

W trakcie edycji posta minęła północ, pamiętając o tym, że po północy nie jest możliwa edycja, przezornie skopiowałam to, co usiłowałam dopisać. Oto treść:

Wróciłam, bo zapomniałam napisać o jednej bardzo ważnej rzeczy.
Nie bagatelizuję Twego problemu, nie przeczę Twemu widzeniu siebie samej, nie uważam, że Twój opisany problem jest błahy: nielubienie czy wręcz nienawiść do siebie samej to spore wyzwanie (ale może jest ona przykryciem innego problemu). Można, tak jak napisałam to wyżej, zmienić to myślenie w trakcie terapii.

Wiem, że uwierzenie w to, że jesteś ładną, sympatyczną dziewczyną może być (teraz) dla Ciebie niemożliwe. Uwierz zatem w jedno: to jest moja opinia na Twój temat. Uwierz też w to, ze nie mam żadnego powodu, by Cię oszukiwać.

Znam przyczyny. Sytuacja w domu, brak akceptacji w szkole. Kiedyś był taki portal społecznościowy epuls. Kiedyś wstawili mi na niego moją fotkę
i się nabijali, że małpa w szkole ;>. Bardzo mnie to bolało. To było w 3 gim., 3 rok naśmiewania się ze mnie. Po prostu przestałam chodzić do szkoły. Łaziłam po lesie, miescie. Pamiętam jak moja kretyńska wychowawczyni powiedziała mamie, że "szczególnie to sobie środy upatrzyłam". Ta sama idiotka powiedziała mi też, że jestem "taką klasową maskotką". W zasadzie to przestalam się bronić, bo czy się bronilam i nie, tak czy siak cisneli ze mnie bekę. Do tego w zasadzie wiedziałam, że mają rację. Widziałam jak wyglądają nastolatki w moim wieku. Ja strasznie wstydziłam się tzw. kobiecych aspektów mojego CIAŁA. Nosiłam gigantyczne bluzy i bojówki, bo nie chciałam by ktokolwiek oceniał mnie jako dziewczynę. Nie miałam też odwagi tego zmienić. Potem rodzice posłali mnie do prywatnego liceum i moje życie zmieniło sie o 180 stopni. Na początku w pierwszej klasie trochę się ze mnie śmiali, ale potem wpadłam w zabużenia odzywiania, schudłam z 20 kg (do niemal 40), a wszyscy wrogowie stali się przyjaciółmi. Szkolna pedagog mnie wzięła na dyskusje i cynicznie zauważyła, że "widze, że jestes bardziej pewna siebie jak schudłaś". Fakt, na początku dodało mi to pewności siebie. Potem choroba postępowała, przeistoczyła się w bulimie. Na chwile obecną wymiotuje ledwo kilka razy w tygodniu bądź raz na 2 tygodnie. Bardziej cierpię na binge eating, chociaż też bez jakiegoś szaleństwa. Pewnie dlatego przytyłam 20 kg .
Nikt nie potrafił mi pomóc, albo ja oceniałam pomoc jako wadliwą i rezygnowałam. Wszystko mogłam wyczytać w necie. Zabrakło jednego bodźca - mojej chęci by cokolwiek zmienić. Głównie dlatego, że jak mantrę, powtarzam - nic się nie da zrobić. Mogę tylko załatać dziury. Jak w zdezelowanej i starej ulicy. Łatanie dziur tylko pogarsza sprawę, bo łaty też zaczynają niszczeć. Jedynie położenie nowej nawierzchni naprawia sytuację. Takie mam też podejście. Sama sobie nie poradzę. Bardzo bym chciała spotkać kogoś, kto mi po prostu powie: zrób to, to i to i wtedy będzie lepiej. Ok, tu spotkałam. Ale to chyba rady dostosowane do juz i tak w miare estetycznych ludzi.

Miałaś może problemy podobne do moich? Dzisiaj siostra do mnie napisała na temat binge eating. Kupuje jakąś książkę przez Amazon, bo jej terapeutka bodaj nie potrafi sobie z tym poradzić, bo jeszcze nigdy nie miala pacjenta z tym problemem. To już kolejny raz.
Dla mnie najlepsza terapia, byłaby terapią u chirurga plastycznego. Potem współpraca z couchem. Co prawda potępiam te kapitalistyczne hieny (sorry, mam nadzieję, że nie urażam żadnego coucha wlaśnie ;>), ale chyba mi to potrzebne. Oni i te ich wszystkie żałosne teksty ala Paulo Coelho.
Może to wciąż coś na podobieństwo buntu, a może po prostu nie dorosłam jeszcze, żeby dojść do takich wniosków jak Ty. Czy w ogóle do pracy nad sobą. A może po prostu rozumiem, że sytuacja jest beznadziejna.

Dzięki, że we mnie wierzysz.
Czasami sobie myślę, że to przekonanie o byciu gorszym, to jakaś wypadkowa PTSD. Nie mówię, że mam PTSD, ale może jakaś delikatną jego formę. W koncu bardzo mi siadlo na bani to co się wydarzyło w szkole (teksty typu: a twoi starzy też wygladaja jak goryle? w zoo cie robili?) czy bicie butelką (szklaną sic!) po łbie. Teraz mam taką paranoję, ze nie moge mieć nikogo za plecami. Ja muszę być ostatnia. Czy to gdzies w ławkach, czy to w tłumie. Może jestem, może nie. To leży w zasadzie w ocenie ludzi. Przeważnie wychodzi na to, że mam rację.

Ok, jak przełamię jakoś wewnętrzna blokadę przed psychoterapeutami. W moim przypadku dochodzi jeszcze to, że znam prywatnie wielu studentów i absolewemtów psychologii. To są ludzie u których nie chciałam bym się "leczyć". Ci z którymi próbowałam terapie czy coś nawet przed terapią, wiesz, takie jakby spotkania organizacyjne, wywiad - zniechęcali mnie. Muszę im znowu uwierzyć :>. No i mam też kryteria. Potrzebuje mężczyznę, bądź nieatrakcyjną kobietę, która rozumie mój problem.
Wiem, że sposób w jaki się wypowiadam o sobie i ciele budzi jakieś negatywne konotacje. Ale mi to wcale nie przeszkadza i nie potrafię się nawet inaczej wypowiadać. Lecz próbuję. Oto jest świadectwo w poście tym ;s.

TAK w szczególności jak wylądowałam za granicą. Autochtoni są raczej normalni bądź zaniedbani, chociaż też nie rozumiem skąd taka teoria na ich temat, bo jest mnóstwo dziewczyn i kobiet, do których twarzy można się dokopać jedynie łomem (tyle mejkapu). Głównie przybyszki starają się kreować na boginie. Ot i me spostrzeżenie.
Nie mam zbyt wielu koleżanek, ale jak patrze na laski to wyciągam takie wnioski. Dostrzegam tylko to, co mnie zainteresuje. Kobiet pozbawionych obsesji prawdopodobnie nie dostrzegam.

Nie odebrałam Twojego posta, jako bagatelizowanie mojego problemu.
Być może jest to przykrycie czegoś. Ale wątpię. Ja prosty człowiek jestem. Jak mówię, że chodzi o cielsko, to znaczy że chodzi o cielsko. Nie widzę w tym ani drugiego, ani setnego dna.

Bjo, bądżmy poważni.

Te przytyki, docinki, gnębienie ze strony rodziców jak i otoczenia wydarzyły się w przeszłości, kiedy byłaś dzieckiem. Zrozumiałe, że wtedy wierzyłaś w to co Ci mówiono, bo nie miałaś możliwości obiektywnej oceny sytuacji, jak i byłaś zależna od rodziców. Teraz jednak jesteś już dobrze dorosła i potrafisz widzieć, że matka i ojciec traktowali Cię nie fer, spychając na Ciebie własne frustracje i problemy i że ich słowa nie były wyrazem prawdy, ale własnej nieumiejętności radzenia sobie z rzeczywistością. Dlaczego więc tak kurczowo trzymasz się ich opinii na własny temat? Dlatego, że łatwiej jest przykleić sobie łatkę brzyduli i nieudacznika niż przyznać, że rodzice odwalili kawał brudnej roboty, nie wspierali tak jak powinni, byli egoistami, stawiającymi na pierwszym miejscu swoje samopoczucie, a nie dobro dzieci?

Zacznij myśleć o sobie, za siebie, a nie bądź mentalnym dzieckiem. Nie masz pięciu lat. Podnieś tyłek i zawalcz o swoje życie.

To jest właśnie najtrudniejsza część.
I sądzę, ze to co napisałeś potem:
 

Świadczy o tym, że się nauczyłaś akceptować samą siebie, bądź jest to umiejętność którą masz od zawsze. Podziwiam i zazdroszczę. Dla mnie to wiedza ultra tajemna. Sądzę też, że w moim przypadku muszę wpuścić do swojego życia światlo jakiejś naiwności, która pozwoli mi uwierzyć, ze tragedii nie ma, a mogę coś poprawić. Wiem, że nie mogę xD. I to nie dla mnie. Więc może racjonalne myślenie? Olać to, mam tylko jedno życie. Wygląd jest ważny, ale wszystko przemija. Nie być zazdrosnym, skupiać się na rozwoju i przyjemnościach. Hedonistycznie. No i olać ludzi w 100%. Tylko jak czegoś potrzebuję, to się zgłaszam. Druga opcja zdaje się być znacznie atrakcyjniejsza.

Wszak, jeżeli ja tego nie zrobię, zrobi to ktoś za mnie.

Uważam, że większość ludzi ma nonsensowne kompleksy. Co nie oznacza, że oceniam ich równie krytycznie jak siebie.
To NIE jest tylko moja opinia :>. 

Wiedzą, że są nieurodziwe? Ja osobiście sądzę, że nieurodziwi ludzie nie powinni się rozmnażać. Tworzą tylko kolejnych nieszczęśliwców.
Zakładam jednak, że wiedzą, że są nieurodziwe. Ciekawe jak wyglądają ich sposoby, by odgonić negatywne myśli na swój temat.
Dla mnie to też kojarzyło się zawsze z lekka naiwnością. Rzucanie uroku na rzeczywistość. Wmawianie sobie, że jest się ładnym i atrakcyjnym. Albo, że wcale nie jest się gorszym... Wiele kobiet ma też o wiele wyższe mniemanie o sobie, niż miec powinny. Wielu ludzi to bawi. W tym i mnie.
Z drugiej strony to naprawdę żałosne zajmować sobie tym myśli. Ktoś nam wmówił, że to puste, martwić się swoim wyglądem. Ten sam ktoś natomiast wie, że w obecnej rzeczywistości wygląd to podstawa i nawet sprzedajac szynke czy piec, z billboardu uśmiecha się do nas atrakcyjna kobieta.

Okay.

Fakt, to moja wada.

Dlaczego błędne? Źle się czuje w towarzystwie atrakcyjnych kobiet, szczegolnie w wersji "terapeutka" od sprawy brzydoty. Moje zaburzenia odżywiania pogłębiły by się. Miałabym wątpliwości co do poczucia empatii.
Dla osoby z innymi problemami - masz rację, bo absolutnie nic to nie wnosi.

Być może nie dorosłam. Może jestem niedorozwinięta. Wiem też, że być może moje podejście jest niedojrzałe i dziecinne. W ogole mi się zdaje, że ja się nie zimeniłam pod względem psychicznych (z tym problemem sensu stricte) od wczesnego okresu nastoletniego.

Rodziców o nic nie obwiniam. Oni też mieli duże problemy. Zrozumiałam, że oboje są nieszczęśliwymi osobami. Nie powinni mieć dzieci. Tata sam mi przyznał, że popełnił miliard błedów wychowawczych i chcialby cofnąć czas. Wiem, ze ich błędy mają na mnie wpływ.
No i kocham ich ponad życie. To moi jedyni prawdziwi przyjaciele obecnie. Tacy na złe i na dobre. Chociaż wciaż jest duża presja z ich strony (szczególnie pod względem wykształcenia i przyszłosci). To akurat w pełni zrozumiałe.

Ok. ja nie twierdzę, że niektórym się Ludziom nie podobasz, bo kurde nie ma takiego człowieka na świecie, żeby się wszystkim podobał.
Co Ty myślisz, że ja się wszystkim podobam, albo, że mi się wszyscy podobają?

Ale dlaczego z dala od społeczeństwa?
Ej, dużo ludzi jest nieurodziwych i co widać ich, nie pochowali się.
Dla każdego z nas jest miejsce w społeczeństwie.

Tego bez inwektyw nie da się skomentować, więc nie będę komentować.

Super i widzisz ja nie uważam się za brzydulę a nie mam faceta

A ta korekta twarzy na czym by polegała?
Biodra?
Liposukcję rozumiem, ale podobno są też bardzo poważne powikłania po tym (chociaż wiem, że każda operacja niesie ze sobą ryzyko powikłań).

Szczerze, nie mam pojęcia jaka to jest wada, bo po pierwsze nie wiedziałam o jej istnieniu długi czas a po drugie nie przeszkadza mi ona w ogóle (chodzi o to, że nie ma widocznych śladów na twarzy, albo przynajmniej ja nie widzę).
Byłam na konsultacji u chirurga stomatologicznego, żeby zoperować tą wadę, ale powiedział, że jedynie rysy twarzy mi się zmienią, na co ja odpowiedziałam, że mi się moje rysy twarzy podobają i ogólnie moja twarz mi się podoba i jednak dziękuję
Chirurg stomatolog to była ostatnia Osoba u której byłam się pytać o likwidację mojej wady wymowy, nie zagwarantował zmiany, to już dałam sobie spokój.
Jestem zadowolona, że próbowałam już wszystkiego, żeby zlikwidować tą wadę, nie da się trudno, ludzie jakoś muszą przywyknąć do mojego gadania, przede wszystkim ja muszę (chociaż ja siebie słyszę normalnie ).
Ale dzięki

Czyli rozumiem, że są trzy powodu niewspółżycia:
1. Wygląd Twój.
2. Ból fizyczny podczas stosunku.
3. Wychowanie przez Twoją Mamę.
Nie rozumiem czego się boisz, to, że współżyjąc Twoim Rodzice mogliby Cię wziąć za dziwkę?

Jak jeszcze rozumiem te dwa pierwsze punkty napisane przeze mnie, tak nie pojmuję co wpoiła Ci Twoja Mama (przecież to trzeba leczyć, takie myślenie).

Nie musisz dziękować, wystarczy jak pomalujesz dzisiaj paznokcie, proszę

Bjo, jesteś, co już wcześniej napisałam osobą inteligentną, dowcipną, sympatyczną, ładną, z  ciętym językiem, teraz zaś udowadniasz, że jesteś osobą waleczną. Walczysz ze wszystkimi, którzy mają odmienne zdanie. Wszystkim chcesz udowodnić, że nic ze swym życiem, a dokładniej z myśleniem o sobie i innych ludziach, nie możesz zrobić, nie możesz go zmienić. Walczysz ze znajomymi, z kolejnymi psychoterapeutami, z nami tutaj na forum. Myślę, że Twoja chęć walki jest olbrzymia. Rzecz w tym, że zostaje ona (oczywiście moim zdaniem) marnowana, bo zamiast walczyć z sobą samą o siebie walczysz z życzliwymi Tobie. Mam też wrażenie, że coś tą walką chcesz udowodnić. Komu i co?
Wiem już jak wyglądasz, wiem, że Twój wygląd jest sprzeczny z Twoją opinią na jego temat. Co musiałabyś zrobić, aby przyjąć do wiadomości, że dla innych Twój wygląd jest normalnym, że zdaniem innych jesteś ładną osobą, że jesteś lubianą taką, jaką jesteś? Bo nieprawdą jest to, że oni przystosowali się do Twej szpetoty. Nie jesteś szpetna.

Kończąc wątek urody. Napisałaś:

Kompleksy innych najczęściej wydają się nonsensowne. I zawsze swoje, jedyne słuszne i prawdziwe.

Pytałaś o moje doświadczenia. Nie, nie byłam/jestem osobą z zaburzeniami odżywiania, nie jestem DDA, ale Twoje zachowanie wobec siebie samej i innych wydaje mi się znajome. Moją terapię zaczęłam od uświadomienia sobie przyczyn takiego mego funkcjonowania. Temu zaś towarzyszyły różne mało przyjemne uczucia: rozpacz, strach, złość, wściekłość. Odpłakałam, odzłościłam się, odsmarkałam. Było to możliwe, gdy "rozpięłam się", gdy przestałam wyrabiać się, gdy przestałam brać się w garść, gdy przestałam odcinać się od niechcianych uczuć. Pogodziłam się z tym, że czasu nie cofnę, że przeszłości nie uczynię inną. Uświadomiłam sobie, że będąc dorosłą osobą jestem odpowiedzialna za siebie, że to ja dokonuję wyborów. Wyszłam ze skorupy, pozbyłam się kolców (a były one potężne), pokazałam miękki brzuszek (mimo, że bałam się bardzo). I nie żałuję.   Teraz nie zadaję sobie pytania "Czy sobie poradzę?" i nie odpowiadam „Nie. Wiem, że nie poradzę sobie”; teraz pytam się "Co mam zrobić, by sobie poradzić?" Kiedyś byłam bardzo srogą dla siebie. Bardzo krytyczną. Złagodniałam. I nie żałuję. 

Smutne było to Twoje dzieciństwo i wiek nastoletni. Myślę, że wiem, jak trudno Ci było i jak bardzo różnych rzeczy Ci brakowało, jak za wieloma ciepłymi uczuciami i zachowaniami tęskniłaś. Dzieciństwo/wiek nastoletni miało na Ciebie, podobnie jak na każdego innego człowieka,  duży wpływ. Teraz jednak jesteś dorosłą i masz do podjęcia decyzję. Pozwolisz, by dalej te traumatyczne przeżycia rządziły Tobą i Twoim życiem czy też swoje życie będziesz kształtowała mimo nich, tak jak chcesz?

Napisałaś też

„Słowo się rzekło, kobyłka u płota.” Dostałaś szczegółową instrukcję obsługi, pora na zastosowanie.

No dobrze zareagowałaś, a taki był cel. Chciałam zwrócić Tobie uwagę na Twój sposób argumentacji. Na przesadę. Na przerysowania. Na nieadekwatne postrzeganie rzeczywistości.

Bardzo możliwe, że twoi rodzice nie mieli satysfakcjonującego pożycia sexualnego, ale to nie oznacza, że nie mieli go NIGDY, a tak napisałaś.
U ciebie bjo nie ma po/w środku - zauważyłaś? Dominują skrajności. A życie to cała paleta szarości.
Nie jestem piękna tzn. jestem brzydka. Nie dbam, o nic swoim wyglądzie, to nie ma sensu zadbać, o kilka szczegółów, itp.
Ograniczyłaś się tymi skrajnościami. Osaczyłaś, a to Ciebie blokuje.

Kobiety zawsze na swój sposób są atrakcyjne, nie zawsze są takie, jakie pragną być, biorą leki, tyją, a faceci twierdza, że są zaniedbane. Denerwuje mnie coś tkiego.

Bjo,
wpadasz nocą, przemykasz jak meteor i równie szybko znikasz. Skrobnij słów kilka. Proszę.

Edycja:
Sprawdziłam. Leżysz mi na sercu.

Wrazenie ze jest sie brzydka/brzydkim moze powstac na skutek wielokrotnych kojarzen przykrych bodzcow ze swoim odbiciem w lustrze np. lezac w szpitalu masz przed lozkiem zwierciadlo, a poniewaz chorobie jaka posiadasz towarzyszy ogromne cierpienie cielesne, i mdlosci to Twoj obraz-odbicie zostaje spojone z wlasnymi odczuciami (w tym przypadku - bolem fizycznym, i mdlosciami) przez co potem nie potrafisz popatrzec na siebie inaczej niz z obrzydzeniem. Lekarstwem w takim przypadku bylyby po prostu celowe, wielokrotne proby kojarzenia swojego odbicia z przyjemnymi odczuciami np. patrzenie na siebie tylko i wylacznie wtedy gdy odczuwasz w ciele cos milego, jestes zrelaksowana, spogladanie w lustro wachajac pieknych zapachow itd.

Bardzo ciekawi mnie co autorka pomyslalaby o swoim wygladzie gdyby udalo sie wprowadzic ja w stan BRAKU identyfikacji ze soba. Gdyby odciac jej polaczenie obrazu z mysla - "to ja". Gdy czlowiek na skutek odpowiednik technik zapomina czym jest dany obiekt zazwyczaj calkowicie inaczej go ocenia.

Nie no, ale co jest z tym nie tak? Jak cos Ci sie kojarzy z przyjemnymi odczuciami, to zaczyna Ci sie to zazwyczaj podobac, nieprawdaz?

A co do drugiego to tez nie rozumiem co jest z tym nie tak - ja mysle ze ona moze oceniac swoje cialo jako brzydkie bo ma zapisane w mozgu ja = brzydka, dlatego rozerwanie polaczenia : obraz swojego ciala - ja, mogloby sprawic ze ocenilaby siebie lagodniej, bo myslalaby ze to inna osoba.

Hurra!
Jak dobrze.
Padałaś na twarz.
Jak dobrze.
Hurra!

...

Kanon, kanon, ludzie trzymajcie mnie.
A czymże jest ten cały kanon?
Jak dla mnie większość modelek jest delikatnie pisząc nieładne i co mieszczą się w kanonie modelingu, ale jaki to kanon?

Z dala od społeczeństwa można nabawić się choroby psychicznej.
Oczywiście, że jest dużo ludzi nieurodziwych według Ciebie, mnie i innych.
Ale nawet ładne osoby są smutne.
Dużo ludzi jest smutnych i to nie jest zależne od wyglądu, to jest zależne od tego, że ludzie nie potrafią docenić to co mają, nie potrafią cieszyć się z pierdół.
Olśniło mnie, a może to ja tak sobie wmawiam jakieś cuda wianki na temat mojej urody, mojej osoby, ale nawet jeżeli tak jest, to mi to nie przeszkadza, wole sobie wmawiać i być szczęśliwa pomimo wad.

Jak dla mnie Facet jest chodzącą porażką psychologii.

A wierzysz, że naprawdę są ludzie, którzy nie chcą być w związku, bo ja nie.
Super, że masz Facet, naprawdę bardzo się cieszę!

Aż takiej wyobraźni nie mam, żeby sobie taką zdeformowaną Ciebie wyobrazić.

Tutaj bardzo ważne słowa napisałaś "zawsze trzeba wyczerpać wszystkie dostępne środki, tylko szkoda, że to są "puste" słowa, bo niestety, ale Ty nawet nie chcesz spróbować wyjść z tej swojej skorupy.
Cholera pomaluj, że te paznokcie przynajmniej!!!

Ciągle zwalasz wszystko na wygląd.
Przepraszam, ale jeżeli chodzi o Twoją seksualność to wydaje mi się, że duży wpływ miała Twoja Mama.
Szczerze podziwiam Twojego Faceta, musi Cię strasznie kochać, więc jeżeli nie chcesz, nie potrafisz zmienić swojego myślenia dla siebie to spróbuj dla Niego, bo naprawdę jest wartościowym Człowiekiem.

Niestety, ale jak widać miałam rację pisząc, że forum Ci nie pomoże, ponieważ jak dla mnie Ty po prostu nie chcesz nic zmieniać, Tobie dobrze z tym marudzeniem, obrażaniem siebie, Ty po prostu nie potrafisz o sobie inaczej myśleć a nawet pomyśleć na chwilę niż obrażanie swojej Osoby. Boisz się wyjść z tej przeklętej skorupy, bo wtedy swoje niepowodzenia, chwilowe problemy nie będziesz mogła zwalić na swój wygląd, a tak przecież najłatwiej, nieprawdaż?

Jak dla mnie to są dwa wyjścia dla Ciebie:
- bierzesz się ostro do roboty i szukasz bardzo dobrego psychiatrę. Niestety, ale próba małych kroków u Ciebie odpada, bo Tobie się nie chcę ruszyć tyłka, żeby pomalować paznokcie bo zaraz dopowiadasz sobie, że ludzie zwrócą uwagę, że chcesz się komuś podobać, takie głupie wymówki sobie i nam wciskasz;
- pozostajesz dalej nienawidzącą się Osobą.

Bjo wybór należy do Ciebie. Pamiętaj, że masz tylko jedno życie i to od Ciebie zależy jak je przeżyjesz. Pamiętaj też, że masz super Faceta obok siebie, po prostu nie schrzań tego.
Iskierką nadziei dla mnie jest to, że postanowiłaś opisać swój problem na forum oczekując pomocy, więc może kiedyś będziesz gotowa na profesjonalną pomoc.
Sorki, że tak patetycznie, ale inaczej się nie dało

Fajnie by było, jakbyś co jakiś czas pisała co tam u Ciebie.
Powodzenia Dziewczyno!!!

podpisuję się pod słowami Krejzolki, a od siebie dodam i nic nie wydarzy się w nim bez Ciebie

no mnóstwo kobiet jest niskich i są bardzo atrakcyjne, w ogóle nie rozumiem tego pytania to już bardziej mężczyźni powinni mieć z tego tyłu jakieś kompleksy, a nie my kobitki. Z reguły jesteśmy niższe, a niektóre mają nawet mniej niż 160cm. Nie oznacza to jednak, że nie mogą być ładne i pociągające

Wszystko dobrze, ale mnie się wydaje, ze Bjo ma zupełnie inne kryterium "nie lubienia". W jej swiecie bowiem wystarcza tylko być subiektywnie przez nia odebrana jako atrakcyjna i już dostaje się latke pustej lali. I jaka tu slepota Osoba, która twierdzi, ze ludzie powinni być oceniani za wnętrze, za osobowość, sama GLOWNIE ocenia inne kobiety przez pryzmat ich powierzchowności.

Tak na marginesie, chciałam dodac ten klip. Uwazam go za bardzo dobrego księdza psychologa.
https://www.youtube.com/watch?v=TreVLaZ … mp;index=7

Wielokropek, myśmy chyba nie ogladaly tego samego filmiku

Clou tego wykładu, poza oczywistym religijnym faktem unikatowości każdego człowieka stworzonego przez Boga (tu rozumiem, można się nie zgadzać, bo nie każdy w Boga wierzy), jest, ze atrakcyjność kobiety wcale nie lezy w wyglądzie zewnętrznym, ale w jej atrybutach wewnętrznych: niezaleznosci, pewności siebie, przyjazności, otwartości na drugiego człowieka.

I ja się absolutnie z tym zgadzam, bo atrakcyjna kobieta to wcale nie ta co ma nogi do sufitu, biust DD, nos lalki Barbie i talie osy, ale ta która się ZE SOBA DOBRZE czuje i w związku z tym szczodrze innym okazuje szacunek.

Beyondblackie, oglądałyśmy ten sam.

Rozumiałam, że będąc księdzem często przywołuje Boga i Księgę Rodzaju, słyszałam to, co mówił o składnikach atrakcyjności kobiety. Słyszałam i zgadzałam się z tym, ale sposób, w jaki mówił nie pasował mi (bo dla mnie nie jest istotnym sam tekst, równie ważny, czasem ważniejszym jest melodia); pamiętając jednak o powiedzeniu "De gustibus non est disputandum.", powiedziałam sobie 'ok., można go polecać'. Pod sam koniec tego filmiku powiedział jednak słowa o tym, że najbardziej atrakcyjnymi kobietami są te po przekroczeniu pięćdziesiątki. Moje zaskoczenie pogłębiło się, gdy kolejne swe zdanie zaadresował do kobiet młodszych prosząc o wybaczenie i stwierdzając, że nie mają szans w porównaniu z tymi pierwszymi.

Na szczęście mam tyle lat, ile mam, całkiem dobrze myślę o sobie i swoich cechach, wiem, że nie dla każdego jestem atrakcyjna (i to w tym szerokim, nie tylko seksualnym, podejściu), ale też nie zależy mi na tym, by wszyscy mnie lubili, mam swą, wielokrotnie zweryfikowaną, hierarchię wartości, ale gdybym była nastolatką/bardzo młodą kobietą z kompleksami dotyczącymi własnej atrakcyjności, to zdania wypowiedziane przez niego na końcu przekreśliłyby wszystko to, co powiedział do tej pory. Z tej przyczyny obejrzenia tego filmu polecać nie będę.

wilq, przeczytałeś cały wątek czy też swój post napisałeś w oparciu o jego tytuł?

Tak pięknie się od siebie różnimy.

Kanonem piękna jest to, co obecnie masy uznają za atrakcyjne.
Mam odwrotne zdanie na temat modelek. Wiele z nich wpisuje się w mojej kanony (które uznać możemy za zindoktrynowane mass mediami).

Tego lepiej byśmy się nie dowiadywali. Trzymaj jak jest. A jest dobrze, tak? Nie ma sensu zmieniać tego co dobre, jeżeli juz to ino na lepsze.

Jest. Chociaż mam też koleżankę, która miała okazję go odwiedzić (teraz uczęszcza na terapie b-p - dzięki niemu) i twierdzi, że koleś jest zjawiskowy. Ale ona ma inny sort problemów (nie mówię oczywiscie, że lepszy :>) i jest angielką. Oni chyba mają inne wymagania wobec lekarzy z nhs. Pomijając już fakt, że w ogóle mają inne wymagania. Jej np. kompletnie nie przeszkadzali stażyści na sesji, a do tego jest elastyczna, bo nie pracuję (gdyż ma małego dzieciaka).

Wierzę, że i tacy się znajdują. Ja jestem np. pewniejsza siebie jak nie jestem w związku .

Biedni ci, którzy obcować ze mną muszą na codzień .

Wiem, że mówię to codziennie już od kilku miesięcy (albo i roku), ale może zrobię to dzisiaj.

Myślę, że mama miała duży wpływ na to jak ja odbieram siebie i swoją seksualnosć. Czy w ogóle seksualność. A może nawet i kobiecość.
Brzydota to jednak mój największy argument. Nienawidzę nagości, brzydzę się jej (swojej nagości), brzydzą mnie też płyny ustrojowe (swoje). To co prawda nie jest wątek na takie wyznania, ale czasami też z zaskoczeniem odkrywam, że mam pochwę. A jak już to odkrywam, to tylko dlatego, ze mam okres bądź odczuwam potworny ból związany ze stosunkiem (a ostatni raz do takiego doszło chyba w styczniu 2015, czyli notabene niemal na początku naszego związku).
Jest wartościowy, bo jest cierpliwy? Bo też uważa, że seks co prawda ważny w związku, ale nie może być jego kamieniem węgielnym?
Do tego jak leżę całymi weekendami w łóżku, to mi donosi jedzenie i napoje . Akceptuje to, że czasami lubię się nawalić czy w ogóle ciągnie mnie do używek.
Szkoda tylko, że to głównie ja noszę spodnie w związku, a on jest po prostu uległy. Kocham go, ale ja potrzebuję chyba silnego partnera. Chociaż to też kwestia interpretacji i być może różnica kultur w tym przypadku. On ma raczej we wszystko wylane i robi to co musi.

To jest właściwie to co czuję. Lepiej bym tego nie opisała. Żałosne, co?

Sęk w tym, że nie potrafię się zabrać ostro do roboty. Nawet teraz nie mam siły wyjść z łóżka.
A ludzie mimo wszystko dostrzegają drobne zmiany. Wiem z autopsji :>. Nie chcę być po prostu jeszcze bardziej żałosna. Lecz... Czy to w ogóle możliwe? :>

To nie jest pierwsze forum na którym napisałam. Pierwszy raz napisałam na ten temat na pewnym forum w 2003 roku. Miałam 13 lat, a google było świeżnką. Szukałam informacji na temat samobójstwa . Oto co dzieci robiły wówczas ze stałymi łączami. Gdyby nie fakt, że wcześniej modem ograniczał mnie czasowo, to pewnie o wiele wcześniej szukałabym jakichś info na ten temat .
Opisywanie tego problemu od dzieciństwa nie pomogło mi w poprawie jakości życia. Sądzę, ze moja psycha po prostu się w taki sposób ukształtowała, a zniszczenia są już trwałe :>. Moja mama twierdzi, że jako dziecko często uderzałam się w głowę, a ona nie zawsze mogła mnie upilnować (w sensie, byłam chodzącym wypadkiem). Twierdzi, że na bank mam przez to jakieś uszkodzenia :v.

Dzięki Ci bardzo Krejzolko za odpowiedź. Sorry, ze odpisuję z poślizgiem.

Wiem co to jest kanon, ale po prostu się z tym nie zgadzam
Napisz proszę, która modelka Ci się podoba, ja sobie potem z czaję.

Tak szczerze to napisałam to z przekąsem
Nie narzekam, jest ok

A wiesz dlaczego, ponieważ Ty siebie nie akceptujesz nawet w 0,5 % i dlatego lepiej Ci jest samej, ponieważ:
1. Nie musisz uprawiać seksu;
2. Nie musisz pokazywać się nago.
3. Nie musisz pokazywać prawdziwego "ja", bo człowiek nie potrafi udawać cały czas.
Moim zdaniem, Ty jesteś tak zafiksowana na punkcie swojej urody, że prawdopodobnie:
- jesteś nieszczera wobec ludzi, a ludzie to prędzej czy później wyczują;
- jesteś czasami niemiła dla ładniejszych;

No biedni, biedni

Zamiast forum, paznokcie, proste!

Jest wartościowy, ponieważ:
- pomaga Ci, opiekuje się Tobą,
- nie nalega na seks, ba nie rzucił Cię, bo nie otrzymuje seksu;
- akceptuję Cię taką jaką jesteś, a przyznaj, że nie jest to łatwe.

Ty ogólnie potrzebujesz, kogoś kto by Tobą tak porządnie potrząsnął i nakazał Ci, że masz się wziąć w końcu za siebie, ale nie wiem czy silny facet by był dla Ciebie odpowiedni, no chyba, że byłby tą osobą, która by Ci pomogła o której piszę na początku tego akapitu.

Aha, sorki za pytanie, ale dużo używasz używek?

Szczerze żałosne!!!
Potrzebujesz kogoś, kto by Tobą potrząsnął i już!

No sorki za daleko mam, żeby Cię z tego wyra wyrzucić!
A możesz napisać, jakie zmiany widzą?
Ty już wyczerpałaś limit żałosności, więc trudno, nie masz innego wyjścia, musisz zacząć działać
A tak szczerze nie jesteś żałosna, Ty po prostu potrzebujesz pomocy.

Pierwszy Twoich zdań, nie skomentuję.
Bo to nie chodzi o opisywanie, to chodzi o działanie, dlatego już na początku pisałam, że forum Ci nie pomoże tak naprawdę, pomóc jedynie może Ci bardzo fachowa opieka medyczna.
Nie jestem lekarzem, więc nie znam się, przy czym trzeba pamiętać, że nie upilnuje się dziecka zawsze i te guzy na głowie, jak grzyby po deszczu mogą się pojawiać więc nie sądzę, żeby to serio miało jakiś wpływ na Twoją psychikę, no chyba, że był jakiś na serio niebezpieczny upadek na głowę.

Jeszcze raz napiszę, tu trzeba pomalować paznokcie, nie dziękować!
Co mi z Twoich podziękowań, jak ja potrzebuję Twoich pomalowanych paznokci

Widzisz potrafisz zaskakiwać, byłam pewna, że odpiszesz za jakiś dłuższy czas.
To ja dziękuję, że się zmotywowałaś i odpisałaś!

Jak się polubić?
Na chwilę odsunąć swą wiedzę i racjonalizowanie i pozwolić sobie na ujawnienie i przeżycie uczuć (czyli odpłakać, odsmarkać się, odzłościć się i in.), które schowałaś głęboko po tych wszystkich trudnych sytuacjach związanych z postrzeganiem ciała, seksualności, atrakcyjności, it.p.. Najbezpieczniej jest zrobić to pod okiem i przy wsparciu kompetentnej osoby, stąd moja propozycja terapii. Nakładanie jakichkolwiek masek nie pomaga, bo problem jest coraz bardziej ukrywany. Ty przecież taką maskę przywdziałaś, różnica polega tylko na tym, że nie dla wszystkich jest tak widoczna jak grubo nałożony make up.

Proponuję też, byś uwierzyła osobom, które twierdzą, że im się podobasz, że lubią Cie taką, jaką jesteś, że jesteś dla nich atrakcyjną; to jest ich opinia na Twój temat i, jak sądzę, znają siebie i wiedzą co mówią.

Pomocnym jest też zauważanie i docenienie (to przeciwny biegun deprecjonowania ) swych zalet, dlatego często radzę sporządzenie uczciwej listy swych walorów i systematyczne uzupełnianie oraz codzienne (bo pamięć jest zawodna ) jej czytanie bez zupełnie niepotrzebnego krytycyzmu, a w chwilach zwątpienia czytanie jej niemal bezustannie. Z czasem efektem tych zabiegów będzie złagodnienie (:P) wobec własnej osoby.

Edycja:
W międzyczasie napisałaś kolejny post.

To może najwyższy czas, by ten stupor zlikwidować? Wchodź do rozmrażarki.

Faktycznie, przekaz kulturowy to jedno, domowe (i nie tylko) wychowanie, to drugie, ale będąc dorosłymi możemy (daje słowo!) podjąć decyzję, by kierować się swoim, wcale niemałym, rozumem, wziąć z tych przekazanych nauk, to co wartościowe i pomocne, odrzucić to, co toksyczne, głupie, zbędne.
Źle Ci w opakowaniu (mentalnym), które dostałaś od rodziców? Zmień je. Możesz!

Nie ma to jak rozmowa mądrych osób. Obcowanie i rozmowa z Tobą jest przyjemnością.

Polska mowa nie być trudna.

Wszem i wobec oglaszam, ze Bjo to super ladna dziewczyna

Zobaczylam i nie mogłam się nadziwić swiezej, przyjemnej, seksownej twarzy z pięknymi oczami, zgrabnym nosem i pelnymi ustami. Bardzo atrakcyjna fizycznie kobieta.

Bjo, nie, nalozenie tapety nie działa na niskie poczucie wartości. Rozwiazanie konfliktow rodzinnych, uniezależnienie się od toksycznych wplywow, to dopiero uwalnia i pozwala na budowanie zdrowego "Ja". Wiem, ze bronisz się rekami i nogami przed konfrontacja z rodzicami i gniewem jaki wobec nich masz, ale wierz mi, ze NIC się nie zmieni dopóki nie zrobisz z tym porządku. Gniew ma to do siebie, ze nie znika, ino się przemieszcza w inne kanaly, w Twoim wypadku w ataku na sama siebie. Chcesz się zniszczyć?

Co do Szustaka, to jedni lubia, inni nie. Zdaje sobie sprawę, ze dla osoby niewierzącej jego kazania mogą być bezcelowe- takie zycie. Jednak warto sprobowac wszelkimi dostępnymi srodkami