Czy niska kobieta może być atrakcyjna? Jeżeli tak, to w jaki sposób?

Jestem zaskoczona, że tu trafiłaś i że mnie pamiętasz.
Próbowałam farmakoterapii i terapii tyle lat i nic. To na serio jest kompletnie żałosne. Wstyd mi. Kolejny powód do potwornego wstydu.

Jak można pracować nad własną samooceną?

Całe życie, a w zasadzie od kiedy pamiętam, to marzę, że jestem kimś innym.
Bylam chuda całe lata. Choruje na bulimie, wcześniej wiele lat na anoreksje (czy tam anoreksje bulimiczną). Nie akceptowalam siebie będąc wychudzoną czy chudą. Moim problemem jest nieumiejętność zaakceptowania tego jakie to cielsko jest zdeformowane. Powinni mi szkielet zmienić chyba. Chcialabym po prostu móc pójść na siłkę i pracować na efekty.

I fakt, operacja plastyczna to jedyna szansa na lepsze życie. Inna sprawa, że to na serio nieludzkie pieniądze. Kilka lat zbierania. Z moją pesymistyczną naturą to ciężkie. Próbowalam juz odkładac... jednak potem się posypało z moim zdrowiem (psychicznym) po raz kolejny i kasę przejadłam.
Nie mam siły. Chociaż to już żenująca wymówka. Skoro zmuszam się i wstaję z łóżka. Pracuję i jakieś grosze wpadają na moje konto, to może znowu zacznę je odkładac na coś sensownego.

Zaczynając od końca - miałam propozycję leczenia zamkniętego, w tym samym czasie uciekłam jednak na drugi koniec Europy. Teraz bardzo żałuje, że nie skorzystałam z tej możliwości. Sądziłam, że przygoda, wyjazd (bo zawsze mnie kręciło nowe i nieznane) postawią mnie na nogi. Skoro własciwie prawie wszystkiego już próbowałam. Pomyslałam - raz kozie śmierć - zmieniam środowisko, kraj, pracę (na studia przeciez mogę zawsze wrócić)... i skończyło się tak, że poleciałam jeszcze bardziej w dół. Dalej nienawidzę siebie, swojego życia, siadła mi tarczyca i się roztyłam.

Nigdy nie rozumiałam tego argumentu, że nawet jako osoba obiektywnie atrakcyjna, nie akceptowałabym siebie. Takie argumenty doprowadzają mnie wręcz do ataków złości . Przewaznie wypowiadane przez ludzi, ktorzy nie wiedzą co to znaczy być np. wykluczonym społecznie przez obrzydliwośc cielska w którym zostało się uwiezionym.

Jeszcze raz, NIE JESTES obrzydliwa, brzydka ani pasztetowa. Jestes pewnie zupełnie przecietna, o ile nie wcale ladna

Natomiast Twoja depresja i nienawiść do samej siebie znieksztalca Twój wlasny wizerunek. Może jakies antydepresanty nie pomogly- jest wiele innych. Poza tym powinnas naprawdę pojsc na terapie do kogos kto ma doświadczenie z zaburzeniami jedzenia i dyzmorfia, bo to u Ciebie jest najbardziej widoczne. Podejrzewam tez ze u podstawy Twoich problemów jest jakiś atak seksualny lub tez dluzsze molestowanie gdy bylas nastolatka.

Adiaphora zauważ tylko proszę, że Autorka nawet nie spróbowała zamkniętego leczenia, Ona po prostu uciekła.

Nie wiem czemu, ale ja się będę upierała, że to nie o wygląd chodzi, wiele osób ma wady widoczne (np. ja) a nie nienawidzę się, nie myślę o sobie, że jestem ścierwo.

Jest wiele tematów dotyczących wyglądu i jak dla mnie jest to po prostu powielanie tematu i normalnie człowiekowi, aż nie chcę się pisywać w nich (bo ileż można pisać "w kółko i to samo"?), a w tym temacie tak naprawdę nie chodzi  o wygląd. Wygląd to tak naprawdę tutaj to jest odwrócenie uwagi od głównego problemu.
A główny problem Autorki to straszny stan psychiczny.

P.S. Adiaphora to jesteś Ty na avatarku?

Dlatego, że piszesz o sobie straszne rzeczy. Zrozum prawie każdy z nas ma jakieś wady fizyczne, jakieś mankamenty urody, ale przeważnie nikt o osobie nie myśli, że jest ścierwem. Już pisałam powyżej ja mam wady, ale nie nienawidzę się, nie czuję się ścierwem. Po prostu akceptuję siebie, lubię siebie i jestem tak po prostu  SZCZĘŚLIWA, pomimo, że też mam problemy jak zresztą każdy.

Tytuł sugeruje, że największy problem to Twój wzrost i jak sama piszesz krótkie nogi.
No ja Cię przepraszam, ale jakby to pisał facet to jeszcze bym go zrozumiała, ale pisze to Kobieta więc sorki, ale dla większości Polaków jesteś idealna pod względem wzrostu.

Nie sądzę, że nogi są jakimś bardzo istotnym wyznacznikiem atrakcyjności. Długość nóg, jak dla mnie jest ostatnim luknięciem na daną osobę, jeżeli sobie uświadomię, że mam w myślach z czaić długość(czego praktycznie nie robię). Jedynie jeżeli chodzi o nogi to patrzę jakie ktoś ma uda, bo sama mam szerokie

A możesz napisać, co byś u siebie zmieniła jeżeli chodzi o wygląd?

O nie, nie, nie idziemy na łatwiznę.
Proszę napisz co poszczególnego byś zmieniła i dlaczego?

Bjo chociaż już nie udzielam się, jak w wcześniej bo ileż można pisać ciągle to samo, to po prostu w Twoim wątku musiałam napisać.
Pierwszy raz czytam, żeby ktoś tak nienawidził siebie. To jest straszne.
Ty nie potrzebujesz chirurga plastycznego, bo nawet jeżeli byś zdecydowała się na operację to będzie to chwilowa euforia, która pewnie zamieni się w gorsze nazewnictwo Twojej Osoby.
Twoje ciało Cię tak naprawdę nie obchodzi, Ty po prostu jesteś wykończona psychicznie i nie wiedząc czemu taka jesteś, wmówiłaś sobie  podświadomie, że problemem jest Twój wygląd, a założę się, że wyglądasz normalnie, ot normalna 26-ścio latka.

Bjo, Ty się w glowe puknij.

Masz geste wlosy, duzy biust, zgrabne biodra- atuty jakich mało. Jak ja bym chciała mieć bujna czuprynę, a mam miękkie wlosy jak piora, co się wcale nie ukladaja (tylko ze ja nad tym nie placze, bo wlosy to tylko wlosy).

To nie Twoje nogi czy plaska pupa sa problemem, ale wewnetrzna nieakceptacja siebie. Uwazasz się za kogos odstręczającego, mało wartościowego, nieciekawego i dlatego projektujesz ta samonienawisc na swoje ciało, bo tak latwiej. Jak powiesz, ze nos masz straszny, to jest to realny mankament, na który możesz zwalac swoje niepowodzenia.

Leczenie zamknięte wcale nie musi być płatne. Nie wiem gdzie mieszkasz, ale w krajach z centralnym systemem zdrowotnym jak NHS w Anglii, do osrodka trafia się za darmo. Wystarczy tylko pojsc do lekarza pierwszego kontaktu, który umowi Ci wizyte z psychiatra.

No prosze Cię... Gęste włosy mają być wadą??? Jeśli coś Ci w nich przeszkadza - od czego jest dobry fryzjer? Łupież można skutecznie leczyć, brwi wyregulować, rysy twarzy poprawić dobrze wykonanym makijażem.

Dobrze dobrany biustonosz czyni cuda. Zbyt długi tułów można optycznie zatuszować dobrze dobranymi fasonami odzieży.

Co jak co, ale akurat pupę na siłowni można wypracować wręcz rewelacyjnie. Wystarczy ruszyć się z kanapy i chcieć.

Ok, nóg nie wydłużysz, ale naturę możesz oszukać optycznie dodając sobie kilka centymetrów - dobrze dobrane fasony spodni, odpowiednia długość spódnic, właściwe wzory i kolory, a do tego buty na obcasie (jeśli nie szpilki, to słupki, koturny albo sportowe sneakersy) i już sylwetka wygląda zupełnie inaczej.

Haluksy można leczyć, poza tym w pełnych butach ich nie widać. Na problemy z paznokciami lekarstwem może być dobra stylistka - wypielęgnuje, przedłuży, nada odpowiedni kształt.

Jak wyżej, a ładne i dobrze "zrobione" paznokcie wysmuklają nie tylko palce, ale także całe dłonie.

I co Ty na to? Nadal uważasz, że nic się nie da zrobić????

Krejzolka, ok, pozostało jeszcze to leczenie zamknięte. W takim razie niech spróbuje a jak nie przyniesie efektu to wtedy niech pomyśli o tym, co napisałam. Trzeba wyczerpać wszystkie możliwe środki. Ja rozumiem, że problem leży głównie w psychice, ale jednak, abstrahując od kompleksów, dobry wygląd każdemu zawsze poprawia samopoczucie, nawet gdy jest to tylko korekta maskująca, jak dobrze dobrana fryzura, korygujący makijaż, odpowiednie ciuchy itd. Każda z nas czuje się lepiej, gdy lepiej wygląda. Autorka więc chyba też zauważyłaby różnicę, zwlaszcza gdyby była ona bardziej widoczna w wyniku interwencji chirurga, np. odstające uszy, o których pisała. Defekt prosty do naprawienia i już z pewnością poprawilby jej samoocenę. Zbyt obfite piersi tez można zmniejszyć, korekta nosa też dzisiaj żaden problem, taśmowo to robią w klinikach.  A więc pewne defety z którymi nie może i nie chce się pogodzić, da się naprawić. A skoro się da, to po co się męczyć? Pracować nalezy nad tymi na ktore nie mamy żadnego wpływu. Nóg żaden chirurg jej nie wydłuży, więc tu musi zaakceptować ten fakt, a zawsze łatwiej jest, gdy ma się mniej tych kompleksów do zaakceptowania chyba?
Co do p.s, tak, ja jestem. Uznałam, że jestem tu już kawałek czasu i mogę nieco oblicza pokazać, żeby było choć mgliste pojęcie z kim się gada.
Sama czasem zastanawiam się jak wyglądają ludzie, z którymi wchodzę w wirtualne interakcje. Zawsze podświadomie sobie dopasowuję ogolnie, w zarysie, jakieś twarze do ludzi, ukrywających się za konkretnym nickiem w odniesieniu do tego, co i jak piszą. I często są to zupełne abstrakcje o czym się przekonałam, gdy przypadkiem zobaczyłam oblicza dwóch osob (na chwile udostępnily zdjęcia) z którymi wchodziłam tu w dyskusje i co do których miałam zupełnie mylne wyobrażenia :-) Po prostu przez chwilę poczułam, jakby to były zupełnie obce osoby, bo już się trochę przywiązałam do swojego wyobrażenia o nich ;-)

Beyondblackie, być może,  ale dlaczego tak kategorycznie odrzucasz tę ewentualność, że jednak ma te mankamenty urody i nie są one takie małe, i jakakolwiek ich poprawa jednak wpłynęłaby na jej lepszą samoocenę? Odstające uszy jednak obiektywnie uroku nikomu nie dodają, więc to jest problem nie tylko natury psychicznej. Psychoterapia ok, może pomoc nabrać dystansu do problemu, nie sprowadzać go do apokalipsy i siedmiu plag egipskich, może zwrócić uwagę na inne pozytywne aspekty w jej życiu, ale przecież nie zlikwiduje tego problemu i nie sprawi, że bjo nagle w lustrze będzie widzieć siebie z przylegającymi uszami, zgrabnym nosem czy proporcjonalnym biustem. Myślę, że dalej nie będzie tych rzeczy akceptować u siebie i będzie chciała je zmienić, zwłaszcza wiedząc, że można je zmienić.
Autorka poza tym, że ma zerową samoocenę, sprawia wrażenie całkiem inteligentnej i rozsądnej dziewczyny, więc nie wydaje mi się, że jest aż tak chora, że wymyśla sobie te wszystkie defekty tracąc zupełnie poczucie rzeczywistości. Niektóre może wyolbrzymia, ale na pewno nie wszystkie.
Psychoterapia ok, ale jak nie przyniesie efektu to co? Niestety, nie zawsze przynosi. Podobnie jak interwencje chirurga. Ale, żeby to wiedzieć, trzeba spróbować. Dlatego namawiam bjo do wyczerpywania wszystkich możliwych środków jakie daje współczesna nauka i medycyna. Wtedy dopiero będzie mogła gnić w wyrze i się usprawiedliwiać, że robiła, co w jej mocy...

Adiaphora, nikt kto o sobie mowi per "scierwo", kto ma wobec swojej aparycji tak wiele zastrzezen (mówimy tu o TOTALNEJ nieakceptacji CALEGO ciala) nie jest kims obiektywnym, kto swiadomie może decydować o zabiegach plastycznych. Jakikolwiek, przynajmniej podstawowo uczciwy chirurg to zauważy i się nie podejmie zadnych dzialan.

Przepraszam, czy proponowalabys robienie kompletnie zbytecznych operacji na osobie z Zespolem Munchausena (jest to zespol zaburzen w którym osoba domaga się ciaglej opieki lekarskiej i interwencji chirurgicznych, bez medycznych podstaw, po to by być ciagle w centrum zainteresowania- tak w skrocie)?

Tu sytuacja jest podobna, ponieważ ktoś z tzw dysmorfofobia nie potrafi swojego ciala widzieć realistycznie. My pewnie na zdjęciu widzielibyśmy kogos co najmniej przeciętnego, Bjo natomiast widzi potwora. Jest to nieracjonalne przekonanie o własnej brzydocie, które zalicza się do zaburzen lekowych i jego jedynym leczeniem jest terapia oraz srodki przeciwdepresyjne, ponieważ "felery", które tak obsesyjnie zajmują chorego sa albo w dużym stopniu wyolbrzymione albo wręcz urojone.

adiaphora, przeczytaj pierwszy post autorki ...
to nie jest pacjentka dla chirurga plastycznego, tylko dla psychiatry i terapeuty

Jeśli klient/pacjent nie jest zainteresowany terapią (w efekcie zmianą swego sposobu myślenia o sobie), a wizyty mają na celu potwierdzenie opinii 'mojego problemu nie można rozwiązać', to psychiatra i/lub psychoterapeuta jest bezradny.

Adiaphora , Autorka mogłaby pomyśleć o operacjach plastycznych dopiero po wyleczeniu umysłu. Chociaż wiem, że po wyleczeniu już by inaczej patrzyła na swoje ciało, które zapewne, obiektywnie nie potrzebuje żadnej interwencji chirurgicznej.

A co do Twojego avatarka, wow całkiem inaczej sobie Ciebie wyobrażałam. Pozytywnie mnie zaskoczyłaś!:)
Ty jak dla mnie najbardziej odbiegasz od moich wyobrażeń o Tobie. Widziałam też trzy Dziewczyny i szczerze mniej więcej tak sobie je wyobrażałam. Ciekawe czy widziałyśmy te same Osoby?

Olinko, jednak nie każdy chirurg plastyczny jest takim paragonem etyki lekarskiej. Sa tez konowaly co wyłącznie na pieniądze leca.

Niestety tak, zresztą jak w każdym zawodzie. Tutaj jednak problem jest o tyle poważny, że ci nieetyczni osobom z problemami jak Bjo mogą zrobić podwójną krzywdę.

Na wstępie chciałabym przeprosić zarówno i Olinkę jak i Krejzolkę, że zamieszczam odpowiedzi do waszych postów w jednej WIADOMOŚCI.
Mogłam zrobić jednego zbiorczego GIGANTYCZNEGO posta, ale stwierdziłam, że odpowiedzi dla Was powinnam zamieścić w osobnym poście.

Gęste włosy są tragedią. W poście wyżej odpisałam Beyondblackie jakie życiowe utrudnienia mnie napotykają w związku z tymi kudłami.

Problem z biustem jest dla mnie pewną nowością. Nigdy nie narzekałam na dyskomfort związany z jego wielkością, dopóki nie przytyłam. Obecnie noszę tylko Triumphy (edit: nie lokuję produktu!), a rozmiary to 70F i 75E. Wyobrażasz sobie?! Gdzie 18 kg temu nie wychodziłam poza rozmiar b70.

Z siłownią mam ten problem, że boje się tam iść, albowiem nie przyniesie mi to wymiernych korzyści. Drażnią i wręcz poniżają mnie (sic!) te wszystkie motywatory ala Chodakowska czy Lewandowska, bo ja nigdy nie będę w stanie osiągnąć takich efektów.  Jak nie jestem w stanie osiągnąć wymarzonych efektów, targetów itp., to przeważnie nie podejmuje się wyzwania. Uważam, że to marnowanie czasu i dodatkowe tyranie mojej i tak już zbolałej psychy. Do tego ta obsesja, że wszyscy na siłce mają szanse wyglądać normalnie, a jedynie ja jedyna jestem tam przegrańcem.

Nie potrafię chodzić w butach na obcasie. Potrafię sobie skręcić kostkę w zwykłych vansach (nie lokuje produktu!). Nie mam też gdzie za bardzo zakladać takich butów. No i obsesja, ze wszyscy myślą (a sporo z nich myśli, mam to nieszczęście, że pracuję z facetami iw zasadzie tylko z facetami się kumpluje), że "taka brzydka, a stara się być atrakcyjna, więc zakłada buty na koturnie, obcasie, hahaha"

Noszę buty 3 marek. Niezależnie od pory roku. Niestety w jakichkolwiek kobiecych butach, które próbowałam przymierzyć, moje stopy prezentowały się na serio żałośnie. Do tego, nawet nie potrafiłabym w nich chodzić.

Marzę zarówno o tym, że mam ładne i zrobione paznokcie, jak i wyregulowane brwi (dopiero w tym miejscu odpowiadając na pierwszy punkt). Marzę, ale na marzeniach się kończy. Nie wyobrażam sobie, by iśc do jakiejś kosmetyczki. Chociaż bardzo bym chciała. Wstydziłabym się.

Uważam, że zrobić można wiele. Mam jednak paranoje. Do tego wszystkiego bardzo się boję i wydaje mi się, że wystawie się na jeszcze większe pośmiewisko. Wychodzę z założenia, że w tym momencie i obecnej formie jestem żałosnym bytem. Żałosny byt, który stara się symulować tzw. normalność, jest jeszcze bardziej żałosny i smutny. Łatwiej mi, jak ludzie wiedzą, że wiem o swoich wadach i że się ich bardzo wstydzę i za nie przepraszam, aniżeli udawać, że ich nie ma. I jednocześnie tego nienawidzę. Nienawidzę tego, że muszę być żałosnym gównem.

Jak zaakceptować siebie? Jak polubić siebie? Niektórzy się z tym rodzą, inni się uczą. Ja nawet nie mam już siły. W pierwszej kolejności chcialabym poczuć power, w drugiej zacząć się uczyć. Nigdy jednak nie spotkałam nikogo, kto mógłby mi powiedzieć jak polubić siebie. Każdy ma inną receptę i każda z tych recept dostosowana jest raczej do ludzi nie mających zbyt dużych problemów ze swoją fizycznością. Często po prostu spotykam sie z brakiem zrozumienia. Na zasadzie - ok, widzę, że nie akceptujesz siebie i faktycznie nie jesteś pięknością, ale nie rozumiem dlaczego to tak ci przeszkadza", po czym ta sama osoba zbiera tryliard lajków pod swoją półnogą fotką, ktorą wstawiła na fejsa (autentyczna historia! :v). Nie mówię, ze mi na tym zależy oczywiście. Chodzi bardziej o to, bym nie musiała się wstydzić tego jak wyglądam, bym odczuwała, że może komuś tam się podobam (bo któż tego nie lubi?), by ktoś mi nawet sprawił jakiś komplement (to też prawie wszyscy lubimy). Chciałabym też przestać czuć się gorsza od WSZYSTKICH. Chciałabym czuć, że moja wartość jest tym, co sobie wypracowałam. By ktoś to docenił. No i wiadomo, by doceniono też moją fizyczność. Tak jak i inni to odczuwają. Ja nawet nie wiem czy jestem kobietą. Nie potrafię określić płciowości mojego ścierwa. Po prostu ścierwo. Owłosione, zdeformowane, ohydne ścierwo, które wywołuje obrzydzenie nawet w mijanych na ulicy wiewiórkach.

A ludzie niestety zwracają uwagę na mankamenty. Odkryłam, że dorośli zachowują się identycznie jak te wredne dzieciaki w szkole. Tyle, że dzieciaki mówią prosto w twarz, ludzie "dojrzali" robią to w sposób nieco bardziej chamski. Więc otatecznie wciąż czuje się tak samo poniżana, jak w szkole.

Najgorsze jest to, że nikt nie jest wstanie mi pomoc. Włączine ze mną samą.

To co piszecie ma sens i to wielki. Ja w swym debilizmie nie potrafię tego wprowadzić w swoją marną wegetację. A to dobre rady. Sorry, że na wszystko znajduje jakiś debilny kontrargument.
Z drugiej strony chętnie bym posłała którejś dziewczynie swoją fotkę, tak byście ZROZUMIAŁY o czym piszę. Bo wychodzę jak na razie na jakiś pustostan, który z bliżej nieokreślonych powodów wypisuje jakieś autohejterskie posty na forum.

bjo, mam ochote natrzaskac Ci w te leniwe, genetycznie plaskie dupsko, ze od razu bedziesz miec efekt, tak Ci spuchnie 
Przeprowadz sie blizej mnie,  ja juz sciagne Cie z kanapy i zmotywuje.
W kupie razniej :-)

Moglabys poslac mi swoja fotke? Umiem chlodno-obiektywnie oceniac. Bardzo bym prosila.

Oczywiście, że zdaję sobie sprawę. Na świat staram się patrzeć szeroko otwartymi oczami, bywałam też w takich miejscach i widziałam na tyle dużo, że wiem, że brzydota jest pojęciem względnym, a równocześnie, że jej ocena zwykle jest bardzo subiektywna.
Twojego problemu absolutnie nie bagatelizuję, wręcz przeciwnie - wiem, że jest i że staje się coraz poważniejszy. Ty łapczywie i wręcz panicznie trzymasz się tego przekonania, że nic nie jesteś w stanie zrobić, a jednoczesnie, że to Twoja fizyczność jest początkiem i końcem tej porażki, której doświadczasz.   

Przykłady nie zawsze są dobre, bo każdy z nas jest inny, ale czasem warto się nimi podeprzeć. Znam dziewczynę, której rodzice musieli zdecydować czy ratować ją, czy jej brata, bo dzieci były zrośnięte czaszkami, łącznie z okolicą oka. Czy obiektywnie patrząc jest brzydka? Na pewno. Za to ma piękne wnętrze, a z brzydotą wydaje się być pogodzona.
Znam też inną z niewielką deformacją twarzy, ale ona na przekór wszystkiemu jest zadbana i szczęśliwa. To zjednuje jej ludzi i to pozwoliło znaleźć miłość.

I na koniec - wiem, że to jest brutalny przykład, ale kiedy ludzie umierają lub bardzo boją się, że to może się zdarzyć (ciężka choroba), to wszystko, cała ta zewnętrzna otoczka zupełnie przestaje się liczyć. Nieważne staje się tak wiele czynników, które wcześniej spędzały sen z powiek, niemal w jednej chwili nabiera się zupełnie innej perspektywy.
Byłaś kiedyś na przykład w hospicjum? Dla obserwatora to może być doskonała terapia szokowa. Mnie samej zderzenie z takimi problemami pozwoliło nabrać ogromnego dystansu do własnych, za które dziś nierzadko mi wstyd.

Dobry (!) psychoterapeuta, jeśli będziesz z nim współpracować, krok po kroku przeprowadzi Cię przez proces nowego spojrzenia na siebie i swoje ciało.

Jak napisała Wielokropek - to nie jest ani proste, ani przyjemne, ale masz tylko jedno ciało i tylko jedno życie, wyłącznie od Ciebie zależy czy się na to zdobędziesz i zamiast wyszukiwać kolejnych powodów na "nie" wykonasz tę pracę i w końcu o siebie zawalczysz.

Olinko, problem zaburzenia Bjo niestety laczy nie tylko urojone wyobrażenie o własnej brzydocie, ale także paranoje zwiazana z kontaktami z ludzmi, które jest podobne do fobii społecznej. Ona nie tylko uważa się za ohydna, ale także myśli, ze wszyscy wytykają ja palcami, obmawiają, krytykują. Jest ciężko w takim stanie normalnie funkcjonować. Sa ludzie, którzy staja się absolutnymi pustelnikami.

Wiesz, ja dziś sobie wyszłam po paczke do miasta z psem, bez makijażu, w kaloszach i jakiejś starej kurtce (na drodze dużo blota) i nawet przez myśl mi nie przeszlo, ze ktoś na mnie patrzy. A nawet jak ktoś spojrzał, to mnie mało jego opinia interesuje. Ja miałam cel: wyprowadz zwierza, odbierz pakunek z poczty. Niestety, Bjo jest skupiona WYLACZNIE na sobie, wiec jej wszystkie zalozenia ("jestem brzydka, odpychajaca, potworna") sa tylko subiektywnymi odbiciami jej własnej depresji, która nakazuje jej krecic się wkolo własnej osi, zamiast widzieć szerszy horyzont.

lilka, no prosze Cie...

Lilly, z całym szacunkiem, ale Ty sama masz problemy z obiektywnym widzeniem rzeczywistości i realacjami z innymi ludzmi, wiec watpie czy jesteś odpowiednia osoba do "oceniania" kogokolwiek.

To jak Bjo wygląda jest w sumie kompletnie nieistotne, bo jej problemem jest gleboka depresja i nieakceptacja siebie a nie odstające uszy (które na marginesie, uważam za urocze). Najbardziej dokucza jej poczucie nizszosci wobec innych, bezwładu, braku zdolności do decyzji, które tylko OBJAWIA się fiksacja na wyglądzie.

Wszystko co mówimy o czym lub kimkolwiek jest subiektywne. Ot taki banał i truizm ale za jak widać czasem potrzebny. ;]

Ja mam pytanie do Ludzi, którzy chcą zobaczyć Autorkę (przyznam, że sama byłam ciekawa na moment jak Autorka wygląda, ale szybko mi to minęło) przypuśćmy, że faktycznie Autorka nie jest urodziwa, wręcz brzydka (chociaż to pojęcie względne, tak samo, jak piękno) to co wtedy?
Napiszecie Jej wprost czy będziecie kłamać? A może dacie Jej kasę na operację plastyczną?
Zgadzam się z Adiaphorą, że niektórzy to sobie chcą urządzić tanim kosztem cyrk, a co najgorsze to piszą  Osoby, które w ogóle albo ja przynajmniej nie kojarzę, żeby się udzielały w tym wątku, po prostu "przyczłapały" tutaj po tym, jak Autorka zaproponowała wysłanie zdjęcia komuś.
Dla mnie żenada.
Ludzie trochę wyczucia.
A po za tym wysłanie zdjęcia Dziewczynie, która jest naprawdę moim zdaniem zapatrzonym w sobie narcyzem nie jest dobrym wyjściem. Sorki Lilly25 ale niestety mam takie zdanie o Tobie, może niesłuszne, ale niestety wyrobione na podstawie Twoich postów, a raczej "poematów" na cześć Twojej nieskazitelnej urody, nota bene pisane przez Ciebie.

Elle88 na początku pomyślałam sobie, Jezu znowu taki temat o wyglądzie ileż można? Ale przyznam jak przeczytałam pierwszego posta Autorki to zrozumiałam, że jednak to nie jest taki sam temat, diametralnie różni się i dlatego musiałam tutaj napisać.
Fakt łzy cisną się do oczu jak i złość, chęć dania klapsa Autorce za to myślenie, nazewnictwo siebie.

I znowu przyznaję Ci rację, już dawno nikt na mnie nie wywarł takiego wrażenia, a co za tym idzie czuję do Autorki sympatię.

A jeżeli chodzi o Lilly25 to wystarczy pocczytać sobie Jej początkowe a nawet i dziesiejsze posty.

Droga Krejzolko, mysle ze swoje zdanie wyrobiłas sobie m.in na podstawie jednego fragmentu, w ktorym przez nieuwage przeczytalas "cud", zamiast "cudak" (czyli dziwak). Oczywiscie to nie Twoja wina, ale musze to wyjasnic, bo nie lubie niejasnosci.
Nie przypominam sobie zebym pisala gdzies o swojej "nieskazitelnej urodzie", wspominalam kiedys jedynie (w temacie o ciele) ze jestem ladna (a to glownie po to zeby dac przyklad ze mozna nienawidzic swojego ciala nie z powodu strony wizualnej, o czym najczesciej ludzie wspominaja, lecz bolu fizycznego), i ze sprawia mi przyjemnosc patrzenie na siebie w lustrze (mam sie ukrzyzowac, bo moj organizm smie reagowac zadowoleniem na obraz-odbicie w lustrze?)
Inna sprawa - Dlaczego koniecznie czlowiek musi okreslac sie mianem "brzydkiego", w najlepszym wypadku "znosnego", nawet jesli sam tak nie uwaza? Czemu tylko mowienie o sobie w zly sposob jest w dobrym tonie? Moze wlasnie przez takie przekonania ("myslec o sobie pozytywnie jest grzechem") ludzie tacy jak bjo cierpia, szukajac w sobie mnostwa defektow. Moze wlasnie "przy mnie", autorka uwierzyla by w siebie, zaczela dostrzegac w sobie piekno, nauczyla sie pozytywnego stosunku do swojej urody?

1. Czesto pisze tutaj o urodzie (ogolnie, najczesciej nie o swojej wcale), glownie staram sie wyprowadzac ludzi z negatywnych - falszywych przekonan na swoj temat.

2. Nie zauwazylam nadmiernego odplywania przy opisach, raczej byly one skape, i suche.

3. Twierdzilas, ze poddanie sie mojej ocenie jest zlym pomyslem, bo jestem narcystyczna, zaznaczylas ze mialas na mysli jeden z ostatnich postow, wiec tym bardziej nie rozumiem czemu jest to ( tj. poddanie sie mojej ocenie) zly pomysl skoro jako jedna z niewielu osob wypowiadalam sie (i czesto to robie) w tak pozytywny sposob o urodzie innych kobiet (pisalam m.in ze uwazam kobiety za jedna z ladniejszych rzeczy na swiecie, i podziwiajac je czuje sie jakbym ogladala dziela sztuki). Moze Twoim zdaniem autorka ma byc oceniona przez jakis "zakompleksiencow" ktorzy beda wyszukiwac jej na sile drobnych, lub nieistniejacych defektow wpedzajac ja w jeszcze wieksze zalamanie?
Uwazam ze wiekszosc ludzi ma zdecydowanie zbyt niskie (a tym samym nieprawidlowe) mniemanie o swoim wygladzie, i staram sie im to na kadym kroku udowonic, bo jest to szkodliwe, tym bardziej ze z reguly tacy ludzie probuja zarazic innych swoja "trucizna".

4. Nie moge miec 100% pewnosci, ale stawiam na to ze bjo jest klasycznym przykladem osoby z negatywnymi urojeniami, a nie brzydula. Podejrzenia takie mam na podstawie dosc "typowego", wlasciwego dla tego typu ludzi sposobu myslenia  np. nadmierna koncentracja na negatywnych opiniach - umysl osoby o niskim poczuciu wlasnej wartosci mocniej podkresla takie rzeczy, oraz kilku informacji ktore to sugeruja (np. ze jest gruba majac taka wage, i wzrost - to niemozliwe, chodzi o pierwszy post w tym temacie, albo przekonanie o tym ze niska kobieta nie moze byc atrakcyjna - oczywiscie jest to bzdura, bo mezczyzni na ogol wola drobne dziewczyny, gdyz kojarza im sie z dzieciecoscia, wydaja im sie bardziej slodkie, i urocze ). Jesli jednak faktycznie jest brzydka (swoja droga BARDZO MALO jest takich ludzi), to najlepszym rozwiazaniem bylby jednak chirurg plastyczny.

Nie.
Dlaczego? Rzuciłam okiem na Twoje posty i bardzo odbiegam od Twoich ideałów. Jestem powiedzmy przeciwnością. Pamiętasz taką lalkę "troll"? Porównuje się właśnie fizjonomią do trolla. Nawet lica mamy podobne. Do tego kompletnie Cię nie kojarzę. To była chyba propozycja dla dziewczyn, które kojarzę zarówno z postów i nicków. Mea culpa, nie uścisliłam tego w poście.

Nie rozumiem też krytyki Twojej osoby. Odbieram Cię jako inteligentną i nieco pokręconą osobę.
Chciałabym jednak, byś przestała robić offa wraz z Krejzolką w tym poście. Na serio nie interesuje mnie to, co tam wypisujecie.

Zważając na Twoje ideały i wnosząc na podstawie Twoich postów - nie wierzę.

Nie lubię takich drastycznych przykładów, ponieważ (pod względem wyglądu) raczej się ich nie sprzedaje ludziom estetycznym. Nie mniej jednak masz rację. Nawet odbiegając od klimatu samego hospicjum, sytuacje o podobnych klimatach, czy w ogóle problemy - pozwalają zapomnieć o fizyczności. Niestety nie jest to stan permanentny. Czuje się tez jakoś moralnie kiepsko z faktem, że wykorzystując czyjąś tragedię, mogłabym sobie trybiki w głowie przestawić na jasną stronę mocy.

Podsumowując: muszę rozejrzeć się za dobrym terapeutą (zajmującym się stricte kwestiami związanymi z moimi zaburzeniami), psychiatra, a z ciekawości wizyta u chirurga plastycznego. Być może coś to zmieni.

Muszę Ci Olinko napisać, że pod wpływem Twojego posta, postanowiłam trochę ogarnąć swoje włosy. Chyba nawet dobrze się z tym czuje, ze nie noszę ciągle czapki. Kilku ludzi mnie nawet skomplementowało. Co mnie zażenowało. Ale to chyba było miłe.

Prawdę pisząc, to dobrze mnie rozumiesz Beyond. I fakt, ciężko jest funkcjonować. Do tego pogłębiające się poczucie żałosności. No i ta żałosność, że nic nie mogę ze sobą zrobić. Nawet ruszyć dupy. To brzmi jak jakaś kwadratura koła.

Ja w ogóle nie dbam o to jak wyglądam. Nie maluje się, nie układałam włosów (których nie farbowalam od 2010 roku), ostatni raz pomalowane paznokcie miałam bodaj w 2012/13 roku. Ubieram się jak facet. Rurki, rozciagnieta bluza, duzy sweter, wielki tiszert, czapka i vansy lub cos w ten desen. Jestem minimalistką. Nie mam nawet kolczyków (poza tymi, które miałam kiedyś na twarzy). Wisi mi to jak wyglądam. Uważam, ze lepiej się nie starać, aniżeli starać i ponosić porażkę (akurat w tej dziedzinie). Potem jak taka Lilly25, ze niektórzy nawet jak zadbani, to dalej nieatrakcyjni. Ja niestety z takimi poglądami spotykam sie mega często. Stąd moja rezygnacja. Po co narażać się na posmiechowisko? Wolę, jak ludzie wiedzą co o sobie myślę.

Ze spoko ciałem? Tak.
Zresztą znam sporo Afrykanerów, którzy wyszli z na serio ciemnej dupy. Takiej trudnej do wyobrażenia dla nas. Znam też takich, co mają i mieli takiego lajfa, że dałabym sobie rękę obciąć, by zażyć takiego luksusu, czy przygody.

Jestem chyba trochę narcystyczna w całej swojej paranoi.
Nie weszłam też na taki poziom, by sprowadzić siebie i swoje bolączki na drugi plan, kosztem jakiejś utopijnej radości.
Wkurza mnie porównywanie się do tych, ktorzy mają gorzej. A nader często poruszałaś te kwestie w swoim poście. Nie kupuje tego.
Wewnętrznie jestem kupą gówna. Chociaż bywają momenty, że staram się nad tym pracować. Zmianę nastawienia natomiast pórownać mogę do nagiej wspinaczki na Mount Everest, prawdopodobnie śmiertelna sprawa.

---
Przepraszam jak coś pominęłam. Slowa do tego posta wychodzą z napuchniętej ropą oraz bolącej głowy. Jakość mam nadzieję będzie wybaczona.
+Sorry że rozdzieliłam posta. Coś mi tam nie stykało z "quotami", wiec musiałam sprawdzić co i jak. I ostateczine post rozdzieliłam.

Bjo jestem tego zdania, że jeżeli komuś się coś nie podoba w sobie (a może to zmienić) to albo zmienia to, albo nie, ale akceptuje i nie narzeka.
Łatwo jest narzekać, wiem coś o tym bo sama przez to przechodziłam, aż wreszcie postanowiłam zmienić to co mogłam a to czego nie mogłam to po prostu zaakceptowałam.
Zawsze miałam kompleks wysuniętej jedynki i co zawzięłam się, zaoszczędziłam kasę i założyłam sobie aparat. Chociaż szczerze myślałam, że założę tylko jeden aparat bo niby mam drobną wadę, a okazało się, że mam bardzo poważną wadę, gdzie potrzebuję trzech aparatów. Po wyjściu z gabinetu, po prostu się rozryczałam, ale jak już powiedziałam sobie "A" to i musiałam powiedzieć "B" i założyłam aparaty i pomimo leczenia nie udało się wyleczyć do końca mojej wady to i tak nie żałuję, że założyłam aparaty, a żeby było jeszcze śmieszniej moja ortodontka zapewniała mnie, że po wyleczeniu będę mówiła wyraźnie co tak naprawdę się nie wydarzyło  (niby się zmniejszyła i to nie są słowa tylko ortodontki ). Pisze Ci  o tym, ponieważ napisałaś, że musisz mieć pewność jak coś postanowisz zrobić, że to wyjdzie. Uwierz to tak nie działa, nigdy nie można mieć pewności, że jak coś  się zrobi to będzie się  zadowolony w 100%. Masz przykład mojej osoby, byłam pewna, że wymowa mi się zmieni i wyleczę swoją wadę zgryzu. Nie zmieniła się,  tak jak chciałam, nie wyleczyłam do końca wady zgryzu, ale nie żałuję pieniędzy na trzy aparaty, nie żałuję tego bólu, poranionych dziąseł i utraty paru kilogramów:)
Dzięki leczeniu ortodontycznym mam jeszcze ładniejszy uśmiech (jedynka jest na swoim miejscu, więc to co chciałam to jednak się udało ) i zmieniłam myślenie na temat moje wady wymowy, że po prostu ona będzie zawsze ze mną i to nie znaczy, że poprzez ten kompleks mam być nieszczęśliwa.
Żeby nie było byłam u trzech logopedów, ale nikt nie dawał mi 100% pewności, że leczenie diametralnie coś zmieni, no chyba, że Kobitka której płaciłam za wizyty, Ona bodajże na 2 czy 3 spotkaniu stwierdziła, że słyszy kolosalną poprawę w mówieniu
Pierwsza logopedka tak naprawdę  dobrze  zdiagnozowała mnie. Powiedziała wprost, że może mi się poprawić wymowa, ale  w niewielkim stopniu, jak będę ćwiczyć. Pamiętam, że powiedziała, że jak mi się jakiś facet spodoba to mam mu powiedzieć, że nie jestem Polką I trafiła z diagnozą, bo wielu Ludzi po rozmowie ze mną sądzi, że nie jestem Polką. A jak wyprowadzam z błędu to są zdziwieni, bo mówią, że nie mam akcentu polskiego i nie wyglądam na Polkę tylko na kogoś z południa Europy
A zaakceptowałam to, że zawsze będę miała wadę wymowy, chociaż próbowałam to zmienić, nie dało się, trudno, ale "nie jęczę", jaka to ja biedna bo mam wadę wymowy baa, ja pomimo wady jestem  gadułą, jakich mało. Chociaż nie ukrywam, że dalej to jest mój kompleks, przy czym nie ma takich rozmiarów, jak kiedyś. Jestem tego zdania, że jak się komuś nie podoba jak mówię to niech nie słucha, przy czym, szczerze nie spotykam się z jakimiś nieprzyjemnymi docinkami, jasne, że niektórzy zwrócą uwagę na moją wadę a niektórzy albo udają, że nie słyszą, albo faktycznie nie  słyszą( przy czym moim zdaniem ludzie "głuchną" na moją wymowę, jak się do niej po prostu przyzwyczają). Bo uwierz do wszystkiego człowiek się przyzwyczaja, niektórzy potrzebują mniej czasu niektórzy więcej.
Są rzeczy które można zmienić w sobie a są, które nie i trzeba je zaakceptować.

A może na samym początku, zrób sobie takie "małe kroczki":
- depilacja ciała;
- wyregulowaniem brwi (uwierz dobra regulacja potrafi zdziałać cuda);
- pomalowanie paznokci;
- makijaż;
- "powalcz" z łupieżem, może ten temat Ci pomoże http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=742) a jak nie,  to przecież możesz zapytać dermatologa czy też pracownika apteki.

Spróbuj chociaż jedną, dwie wymienione przeze mnie czynności wykonać, tak jak zrobiłaś z włosami.
Na przykładzie swoich włosów sama zauważyłaś zmianę w podejściu niektórych Ludzi do Ciebie.

Wykonanie tych "małych kroczków" może zmobilizuję Cię do "wielkich kroków", takich jak, wizyta u dobrego specjalisty, a może i leczenie zamknięte, po akceptacje siebie samej (wiadomo, że to potrwa dłuższą chwilę, ale myślę, że warto się zmobilizować).
Szczerze "trzymam kciuki"!!!

P.S. Po godzinie edycji możesz zauważyć, że edytowałam ciągle mojego posta, żeby Ci jak najlepiej przedstawić swoje niektóre wady i walczenie z nimi.
Przyznam, że jesteś pierwszą Osobą na forum, której zdecydowałam się  szczegółowo opisać swoje wady ( już pal licho, że każdy to będzie mógł przeczytać, a może dzięki temu uwierzysz, że można zmienić o sobie myślenie, bo jak sama pewnie zauważyłaś, nie jest tak naprawdę łatwo na publicznym forum pisać o swoich wadach) żebyś dotarło do Ciebie, że niektórzy ludzie potrafią się zmobilizować, chociaż nie było łatwo i potrafią także swoje wady zaakceptować, bo one są integralną częścią tych ludzi (wiem, brzmi patetycznie, nieszczerze, ale uwierz piszę prawdę).

Mam nadzieję, że przynajmniej przemyślisz to co tutaj napisałam, że na marne nie pisałam tego

Bjo proszę przeczytaj to zdanie i napisz co pomyślałaś podczas czytania tego zdania:
"Po prostu ścierwo. Owłosione, zdeformowane, ohydne ścierwo, które wywołuje obrzydzenie nawet w mijanych na ulicy wiewiórkach."

I tylko jak to zrobić, żeby autorka, w to uwierzyła

Mieszkasz poza Polską. Masz okazję przebywać, w środowisku bardzo zróżnicowanym pod względem wyglądu. Powinno pomagać. Nie przynosi to jednak rezultatu, bo problem jest tam, w środku, w Tobie. Pielęgnujesz go zresztą starannie przez lata. Tak wygodniej, tak bezpiecznie. Nauczyłaś się już, z tym jakoś żyć. Przyzwyczaiłaś. Jest źle, uwiera ale przecież swojsko jakoś

A może jednak spróbować, tak na przekór sobie ? Może, to jest właśnie ten moment, który odmieni Twoje życie na lepsze ?

Ale to bardzo drobny krok. Reszta tygodnia mnie tak wyżyłowała, że w stanie założyć mogłam ino czapkę. Moje nastroje są jak sinusoida. Są momenty, w których myślę bardziej pozytywnie na temat przyszłości. W większości takie dni mogłabym policzyć na palcach jednej ręki. Potem bowiem przychodzi nieprzyjemne zderzenie z rzeczywistością .

Dziękuję też za miłe słowa .

----

Cyngli Bardzo dziękuję za Twoją ocenę. Jest niezwykle przyjemna. Poza netem (w typ przypadku netkobiet) trudno o takie komplementy.

----

Niestety środowisko poza Polską tylko mnie utwierdziło w przekonaniu, że jest tak źle jak sądzę to ja. Odnoszę wrażenie, że mam jakiegoś niefarta, by obcować z ludźmi, którzy pomimo tego, że nawet inteligentni, są tzw. psami na kobiety. Szczególnie te atrakcyjne. Same kobiety, to natomiast lale, które skupiają się na malowaniu paznokci, robienia mejkapu oraz byciu słodkimi i podziwianymi. Nie odbieram im oczywiście inteligencji oraz mądrości, bo często to np. obecnie już lekarze, czy prawnicy :>.
Ja po prostu zostalam wychowana w jakiś paskudny sposób. Moja siostra cierpi na coś bardzo podobnego, tyle że w znacznie lżejszej formie. Nikt jej bowiem specjalnie w szkole nie dokuczał, zawsze też cieszyła się powodzeniem. Jest do tego kobieca. Obie bardzo kochamy rodziców, ale odnosimy wrażenie, że popełnili pewne błędy wychowawcze. Bardzo znerwicowana mama z depresją (której obecnie już nie ma w tak zlej formie, jak przez wszystkie lata naszego dorastania), bezradny tata, który całe życie cierpi z powodu kiepskiego małżeństwa z mamą. Obie strony zawsze nas informowały o problemach, typu: słuchaj bjo, sprawa wygląda tak, że jestem strasznie zestresowany, bo nie ma zleceń. I taka informacja sprzedawana była np. do 7 letniego dziecka, które potem się martwi, że np. firma taty obecnie kiepsko prosperuje. Do tego obie strony z uwielbieniem dzieliły (co robią do teraz, tyle że już nas to tak nie stresuje oczywiście) się swoimi małżeńskimi problemami. Ciągłe kłótnie, wrzaski, poniżanie i ze strony mamy brak umiejętności docenienia nas. Tata nie był genialny w tej dziedzinie, ale przynajmniej potrafił powiedzieć dobre słowo. Oboje też bardzo lubili wywoływać poczucie winy, typu: "jesteś strasznie drogim dzieckiem, inne dzieci nie mają takich wymagań" (xD), "ciągle chorujesz", zasady typu: "dostałaś 4? beznadzieja, ucz się więcej vs. dostałaś 5? ściągalaś". Nabijanie się z wyglądu ze strony mamy, typu mówienie do siostry, że jest "grubą bertą", albo nabijanie się z mojej wady zgryzu. Ciągłe porównywanie nas do tzw. genialnych dzieci - "Asia już w wieku 3 lat robiła ciasta i pomagała cioci Teresie, a wy co?", "Martynka tak dobrze się uczy, a na dodatek chodzi jeszcze na gimnastykę artystyczną". Tego typu teksty zostały mamie do teraz, oczywiście treść jest już znacznie poważniejsza. Nie mniej jednak ryje po bani, gdy nigdy, ale to nigdy nie potrafi powiedzieć o nas nic dobrego. Nawet znajomym, którzy się wkur* na nią, że tak się wypowiadała na temat swoich dzieci oraz męża.
Sądzę, że prócz tego, co działo się w szkole, sytuacja w domu też odbiła się dużym piętnem na mojej psychice. Siostra od lat walczy nad zbudowaniem w ogóle jakiejkolwiek samooceny, była nawet na terapii na oddziale dziennym, lecz kiepsko jej to idzie. Mimo, że ja bym ją określiła pod wzgledem edukacyjnym i zawodowym jako człowieka sukcesu. Ona tego nie widzi.
Stąd też trudno mi cokolwiek znaleźć, co mogłoby pomoc. Kwestia autouśmiechów ciężko mi idzie, chyba, że mówimy o formie szyderczej. W tym mam lvl master.

Wszystko co robię, jest własnie na przekór sobie.

Sorry Inko, że pod Twoim postem napisalam jakiś tam procent opowieści o swojej magicznej przeszłości. Stwierdziłam, że może to dać jakiś obraz sytuacji, w obliczu tego, co napisalaś.

(Znowu rozdzielam swoje odpowiedzi na poszczególne posty. Kolejny jest w produkcji. Przepraszam!!! :>)