Jak cieszyć się byciem singlem i nie szukać związku na siłę

Eee... tzn. mam zrozumieć, że "mój problem jest mi na obecnym etapie potrzebny?". Przykro mi, mój mały rozumek tego nie ogarnia

A tak szczerze mówiąc - to żałuję, że weszłam na to forum bo nie otrzymałam żadnej mądrej/dobrej rady a tylko napsułam sobie nerwów ścierając się z takimi osobnikami jak Ty, którym wydaje się, że pozjadali wszystkie rozumy świata. No cóż... następnym razem będę mądrzejsza i nie będę więcej wchodzić na ten wątek

Bajo

Tak Łatwiej Ci tutaj siedzieć, marudzić i użalać się nad sobą niż wziąć odpowiedzialność za swoje życie. Współczuję temu biednemu facetowi co się na nim uwiesiłaś i nie chcesz puścić

Trzeba było zadać mądre i dobre pytanie!

Twój wybór... Ciekawe dlaczego akurat na mnie trafiłaś

Jasne! Odwaga nie jest Twoją mocną stroną

O nie... Tylko nie chłopaczkiem! A Ty jesteś stara dupa i stara panna w jednym

Przepraszam za szczerość, ale ktoś musiał to powiedzieć głośno. Pozdrawiam.

PRZYŁĄCZAM SIĘ
Wolę z mądrym podyskutować niż być głaskanym po główce przez niemądrego...
Z dyskusji można wyciągnąć jakieś wnioski a z głaskania... najwyżej gil do pasa

Wracając do meritum:
Jak by tak odwrócić pytanie zawarte w temacie wątku i wyjść od śląskiego (ponoć): "niechby pił, niechby bił - BYLE BYŁ!"?
To wtedy prosta wydaje się odpowiedź do TEGO wątku: dopóki nie zdobędziesz się człowieku na to by UMIEĆ żyć jako spełniona całość (bez konieczności podpierania się drugą osobą) TO będziesz wyć... Bo za KIM wyjesz? nasuwa się kolejne pytanie - przecież nie realną osobą a za SWOIM WYOBRAŻENIEM... Lepszy "bylekto" aby tylko towarzyszył, niż życie w pojedynkę? NA prawdę?
A tylko taka osoba, która na bylejakość się nie godzi, może cieszyć się Życiem BEZ WZGLĘDU na to czy razem z kimś, czy osobno.
Chwała Bogu, że mamy prawo być: "każdy inny", bo od tego wycia, to ja bym kręćka dostała a tak sobie żyję powolutku i w SPOKOJU DUCHA, choć, jak to mówią :"SZAŁU NIE MA" ... A zadowolenie z życia? Owszem JEST

Spełniona całość pod kątem emocjonalnym Dlatego każdej osobie, która tutaj szuka pomocy punktuje właśnie tę kwestię. Pokazuje czego szuka w drugiej osobie czego jeszcze nie znajduje w sobie np.: miłości, akceptacji, bezpieczeństwa itp.

P. S. Byłbym daleki od stwierdzenia, że masturbacja jest lepsza niż seks z drugą osobą

Lepszy i nie lepszy. Lepszy, bo przykrywa to co boli np.: brak akceptacji. Nie lepszy, bo człowiek się nie rozwija, a demony od czasu do czasu wychodzą.

Taka osoba długo nie wytrwa osobno

Niektórym ten stan jest pisany przynajmniej przejściowo. Gorzej jak ktoś ma zdrowe podejście + problemy i zamiast je rozwiązać próbuje popsuć zdrowe podejście. Wtedy muszę pojechać

Fajnie, że wiesz lepiej o co mi chodziło

Zbudować dom, emigrować za granicę, pokonać raka też nie jest takie proste, a jednak ludzie to robię. Zrób pierwszy krok, a dalej pójdzie. Z dreptania w miejscu nic nie będzie

Pytanie czy otwierasz się we właściwy sposób. Jeżeli nadal masz w sobie trudne emocje i urazy po poprzednim to nie zaangażujesz się w nic nowego, bo... Ty masz partnera. Nie wpuścisz nikogo do swojego życia dopóki nie wypuścisz tamtego.

Zepsułaś mi zabawę i jeszcze miałby się odzywać?!

Taki świat sobie tworzysz tzn. spośród wszystkich ludzi, którzy są różni wybierasz tych beznadziejnych. Skoro oni są beznadziejni to Ty jesteś... Jak sobie odpowiesz na to pytanie to znajdziesz powód dla którego tworzysz taki świat.

Bardzo mało osób dostaje to od losu. Większość wybiera byle kogo. Ty masz szansę na coś lepszego o ile zwalisz z siebie to g...o

Jak przeczytasz uważnie ten wątek to znajdziesz odpowiedź dlaczego tak się dzieje.

Miałam się tu nie odzywać, ale wątek śledzę i w końcu postanowiłam napisać parę słów

Kobietki, obie strony mają rację. Tylko Pan Marioosh próbuje namówić na zrobiebie 100-milowego kroku, który aktualnie nie jest możliwy w moim, a jak myślę i w waszych, przypadkach.Po prostu. Nie wiem ile czasu upłynęło u Was od rozstania, ale u mnie pół roku.. I jest podobnie jak u Was, ogólnie w porządku, żyję, marzę, kupuję ciuszki, chodzę na imprezy, a ogólnie jest smutno i eks kurczowo trzyma się moich myśli.. ;( Ale TAK TERAZ WIDOCZNIE MA BYĆ. To jest czas na żałobę po związku, potrzebną, by ruszyć dalej. Gorączkowe odcinanie się od smutku skutkuje tym,że później wróci on ze zdwojoną siłą.
Ja od Pani psycholog usłyszałam, że nie mam niczego przyspieszać, stawiać sobie granic czasowych, pozwolić, by ten proces upłynął. Więc nie wściekam się, nie chodzę po ścianach, zaakceptowałam, że teraz jest byle jak i że kiedyś się to zmieni. Oczywiście, nie jestem masochistką i kiedy złe myśli zaczynają nade mną panować staram się je ucinać i nie analizować zbyt wiele.

Oczywiście wiem że proces ten u mnie chyba zbyt wolno płynie.. Niestety pozwoliłam, by ten człowiek był moim centrum wszechświata, to i teraz płacę słono za zerwanie tej więzi. Ale wiem co było nie tak, wiem czemu mnie zostawił, (choć się z tym wciąż nie godzę) i mam ogromną nadzieję, że kiedyś o nim zapomnę i będę ię cieszyła z bycia z samą sobą

Ja tylko pokazuje możliwości. Do niczego nie namawiam. Każdy ma wolną wolę i nie zamierzam jej nikomu odbierać.

Hmhm... Emocje to tylko stłumiona energia. Traktując ją odpowiednio można ją uwolnić szybciej bez szkody, a wręcz z korzyścią dla organizmu, bo długotrwały smutek jest szkodliwy dla zdrowia, a czasem życia jak się zamieni w depresję

Pani psycholog ma trochę racji...

Właśnie dlatego płynie zbyt wolno, że się z tym wciąż nie godzić. Zapominanie i upływ czasu nie rozwiążą Twojego problemu. Zrobić to może wybaczenie i świadomość.

Jak wypełnisz kilka razy arkusz Radykalnego Wybaczania to Ci się od razu zrobi lżej na duszy

Chcesz napisać dekalog? Odpisywałem konkretnym osobom w konkretnych sprawach. Na razie nie będę prostował każdego stwierdzenia, ale byłaś blisko

Pierwsza sprawa to zakończyć stare związki. Tam gdzie jest dużo emocji, żalu, poczucia krzywdy itp. Jak było kilka związków z podobnym problemem to wtedy trzeba poszukać przyczyny w sobie.

Jak to się stało? Skąd taka ewolucja? Może ktoś skorzysta

Na 99% facet albo kobieta z problemami Jak ktoś lubi to robić w każdej wolnej chwili to pragnienie, którego można się wyzbyć, ale potrzebę bliskości można tylko stłumić lub wyprzeć.

Człowiek ma podobno WIELKIE możliwości adaptacyjne... więc NIE JEST niezmiennym monolitem (przysłowiową "krową na łące") zatem twierdzenie, że ktoś w sposób SKOŃCZONY JEST "nie stworzony" jest troszeczkę (dla mnie) na wyrost.
No chyba, że założy się, iż TAK osoba się NIE ZMIENIA i nie rozwija... ZAWSZE już będzie JEDNAKA
A gdy człowiek się rozwija, to zaczyna widzieć problem z wielu stron. Również i z TEJ, która mówi iż odpowiedzialność za własne wybory spoczywa na nas samych. Oraz JAKA jest zależność między NIM a jego wyborami... Dlaczego w innych sprawach radzi sobie lepiej a w związkowych działa wbrew sobie lub bez końca przesuwa granice.
Ja tak rozumiem te słowa, które wyszczególniłaś "pod dyskusję"...

Chyba na pytanie "jak nie pragnąć drugiej osoby i własnej rodziny" należy zapytać tych, którzy TAK wybrali CELOWO.
Są takie osoby przecież. Może jakąś "światłą" zakonnicę jak Małgorzatę Chmielewską?

I jaki widzisz związek z wyborem "ścieżki życiowej?
Komuś nie będącemu zakonnicą TEŻ takie zachowanie mogłoby się nie spodobać...
WYBÓR życia w pojedynkę ludziom się zdarza. Również "cywilom"(mój dziekan np.), więc chyba oni JEDNAK wiedzą JAK?

Ale ale zakładamy że ktoś wybrał celowo że będzie sam, z drugiej strony, że wszyscy się zmieniamy bo taka już natura, ze człowiek się rozwija i może zmieniać poglądy, tak więc nawet zakonnice w chwili kiedy wybierały może były pewne i wiedziały jak, ale teraz mogą już uważać ze to był błąd.. Czyż nie?

Ja usłyszałam jedną recepte humorystyczną:) a mianowicie: "trzeba zepchnąć te potrzeby i wszelkie podejścia idealistyczne do najgłębszych lochów swojej duszy, pozamykać na miliony kłódek i pilnować by nic i nikt nie próbował ich wydostać" czyli tak jakby poddać się rezygnacji?

hmmm akceptuje sie chyba coś czego w żaden sposób nie jesteśmy w stanie zmienić, na co MY sami nie mamy wpływu, a rezygnuje chyba z czegoćś czego chcemy, ale uważamy, że nie damy rady osiągnąć... Tak mi się wydaje.

I... no ja myślę, ze jednak wszyscy ludzie potrzebują innych ludzi i jeśli nawet chwilami czują że nie to przyjdzie taki dzień kiedy zdanie zmienią. I tej wiary będę się trzymać;)

Pewne potrzeby jednak chcąc nie chcąc wszyscy mamy jednakowe

to jest oznaką raczej, że się nie poddał i nie zrezygnował.. i raczej należy się cieszyć, że się udało, jak i w każdym innym wieku. Nie rozumiem użycia tu słowa "Zaakceptować".

no jeśli nie działa to chyba nie dołożył wystarczających starań..

no tak to jest zaakceptowanie faktu, ze się zrezygnowało, ale czasem jednak i do naszego domu ktoś mimo woli zapuka, więc jakaś minimalna szansa na poznanie kogoś zawsze jest

Nigdzie w tej wypowiedzi nie napisałam, że uważam, by ktoś nie był człowiekiem bo ma inne potrzeby niż ja, jednakże nawet osoba z autyzmem gdy jest chora potrzebuje czyjejś pomocy, a pisząc "Pewne potrzeby jednak chcąc nie chcąc wszyscy mamy jednakowe" miałam na myśli tak oczywiste rzeczy, jak np to, że wszyscy odczuwamy głód i pragnienie i chcąc nie chcąc każdy z nas musi jeść i pić i nic ponadto, nie mam wystarczającej wiedzy by twierdzić na 100% że nie ma ludzi, którzy przez całe swoje życie ani razu nie zapragnęli by ktoś ich przytulił...

A singlom być może większość nie chce wierzyć, stąd choćby, ze na samym tym forum mamy masę nieszczęśliwych samotnych , którzy zapewne w obronie przed tymi ciągłymi pytaniami "Czemu jesteś wciąż sam/sama" odpowiadają "bo tak jest mi lepiej". Sama tak ściemniałam (taka odpowiedź chroni przed drążeniem dalej tego tematu) i znam wielu mi podobnych
Choć to nie sprzecza się wcale z faktem że niektórzy naprawde mogą czuć się z tym dobrze .
Na forum zadajemy tu raczej pytania czy możliwym jest być w pełni szczęśliwym w samotności, raczej odbieram to jako takie filozofowanie, mówić i pisać można wszystko, ale co naprawdę siedzi w sercu danej osoby.. tego się nigdy prawdopodobnie nie dowiemy.

i to tylko takie tam moje głośne rozmyślania, nie żadne sądy czy oceny

Ja sama po sobie wiem, że pakowanie się w związki nie jest dobre... tak robiłam jeszcze ponad rok temu, ale nie przyniosło to żadnego skutku. Spotykałam się z wieloma, byleby w domu nie siedzieć, bez sensu. Teraz myślę, że będę czekać na strzałę amora, bo nigdy nie wiadomo, co kogo spotka

Ja sama też nie lubię ścisku i tłoku, nie jestem na tyle przebojową osobą by się w nim przebić, a i nie odczuwam takiej potrzeby:) i też się gubię w tych wszystkich gierkach

Akurat to nie prawda. Przyszłości zmienić nie można, ale już sposób myślenia o niej tak. Zresztą te wspomnienia, emocje, decyzje wpływają na naszą teraźniejszość, a w teraźniejszości kreujemy przyszłość, czyli nasze życie. Zapominanie nie działa. Przeszłość trzeba oczyścić korzystając z terapii lub autoterapii. Dopiero wtedy teraźniejszość ma szansę się zmienić.

Marioosh666,
mow sobie, co chcesz i pisz rowniez, a ja pozostane przy swoich wyprobowanych metodach.
Roztrzasanie przeszlosci uwazam za strate czasu, a skutek tego zawsze jest taki sam...chandra albo i depresja.
Ten czas wole poswiecic na zmiane podejscia do swojego zycia, na zapisywanie w swojej podswiadomosci slusznych i korzystnych mysli, ktore maja wplyw na moja terazniejszosc i przyszlosc.
Przeszlosc juz zostala zapisana w naszej podswiadomosci i najczesciej skutkuje tym, ze nadal robimy w zyciu te same bledy...

Limetko, bardzo trafne myśli. Ja też zaczynam wszystko na nowo, jednocześnie pamiętając o tym co było. Skupiam się obecnie na teraźniejszości z jednoczesnym spojrzeniem w przyszłość. Stawiam sobie pytania: co chcę osiągnąć? Jak chcę by wyglądało moje życie? Ważne jest to jak się czujemy we własnej skórze, sami ze sobą. Bycie samemu "singlowanie" to może być najbardziej budujący czas w naszym życiu, lub najbardziej niszczący, gdy tylko żyjemy zamknięci w sobie otoczeni murem na świat.

Bycie singlem często jest lepsze niż ryzykowanie i budowanie następnego związku. Po rozstaniu potrzebujemy czasu i wysiłku żeby się ogarnąć i często boimy się, że to co z takim trudem osiągnęliśmy możemy zburzyć na własne życzenie. Każdy musi zadać sobie pytanie czy lepiej ryzykować i szukać tej drugiej połówki czy lepiej cieszyć się tym co mamy.

Najważniejsze to zaakceptować swoją sytuację i nie czuć się kimś gorszym. Mamy możliwość zajrzeć w głąb siebie, może coś zmienić ale nie po to żeby na siłę podobać się innym.

Mam pytanie bo często była tu mowa o pogodzeniu się z przeszłością.

Nie potrafię zapomnieć o tym facecie który mnie olał, śni mi się co noc, mam jakieś lęki - budzę się  w środku nocy przerażona itp, rozpamiętuję, analizuję co, dlaczego i z jakiego powodu wybrał kogoś innego, co jest ze mną nie tak).

Dzisiaj miałam sen że z nim mieszkałam a on przyszedł z tą kobietą i zrobiłam awanturę. Później wyszłam pobiegać czy się przejść i że na mnie zawalił się most. Obudziłam się w chwili jak na mnie spadał, spanikowana.

Z jednej strony wiem że jestem w porządku osobą, dbam o siebie i wszystko jakoś się kręci, z drugiej jest to zastanawianie się i lęk. Codziennie są momenty że mam łzy w oczach. Mam żal do niego że nie mówił nic że kogoś ma, pozwolił na to żebym się w nim zakochała a  na koniec się przyznał ale nawet nie chciał ze mną rozmawiać.  To sprawiło że poczułam się jak śmieć. Może nawet wykorzystał moją osobę żeby tamta była zazdrosna i się zdecydowała z nim znowu być.

Jak z tym sobie poradzić???

Dzięki za odpowiedź
Najgorsze jest to że pozornie nic złego nie zrobił. Wymówił się tym że znamy się zawodowo a on chciał chronić prywatność i dlatego nie mówił że kogoś ma (celebryta się znalazł od 7-u boleści, nie rozumiem po co tak chroni tę prywatność).

Jego przewinienia według mnie to:

- brak jakiejkolwiek informacji że kogoś ma przy ponad 3-letniej znajomości ze mną

- wprawdzie powiedział że kogoś ma jak go pierwszy raz pocałowałam ale później mówił że już się rozstali i zachęcał żebym znowu coś zadziałała dziwnymi tekstami typu że lubi odważne kobiety i że ten pocałunek był baardzo miły

- zapraszanie mnie, potem odwoływanie, przekładanie- robienie mi przykrości

- przy kolejnym pocałunku, pełna współpraca i zapewnianie że jest sam, że tamto dawno zakończone - co potem sprostował że kłamał

3 lata mi się podobał to się teraz męczę.

Nie byliśmy parą, znałam go przez pracę. Dlatego niby może nie powinnam mieć pretensji że mi nie powiedział o swoim związku ale jakoś mam pretensję bo widział że mi zależy a udawał głupa...

Skoro nie byliście parą a wcześniej zasugerował ,że kogoś ma, to na własną odpowiedzialność się wpakowałaś i dałaś sobie skopać tyłek. Przykro mi

Przeczytała resztę Twoich wątków. Bardzo desperacko chcesz z kimś być,stworzyć związek. A nie tędy droga

Anjess83 - jak MA CI SIĘ nie śnić i nie "przypominać" maniacko, jeżeli Ty obsesyjnie TYLKO o nim myślisz, i tylko TEN temat masz w głowie?
Czy Ty zauważasz w ogóle jakiś świat koło siebie, prócz TEGO jednego tematu?

Hej.
Dla Twojego zdrowia psychicznego czym prędzej musisz go sobie wybić z głowy. Wydaje mi się że za bardzo go sobie "wkręcasz ", idealizujesz go, sama podsycasz to swoje zauroczenie nim, no a on się wycofał, a ponadto nic znaczącego nie zaszło między Wami. Wiem, że każdy jego gest, każde dobre słowo jest dla Ciebie ważne. Wiem, bo ja reaguje podobnie w sytuacji gdy ktoś mi się naprawdę podoba. Ale potem też  to rozpamietuje i przeżywam jak nic nie wychodzi. Taką mam naturę, ale z tym walczę bo to nie jest zdrowe. Skupiam myśli na czymś innym, próbuje myśleć realnie.
Poboli, przemyślisz, zrozumiesz, w końcu musi Ci się znudzić temat lub zwyczajnie się wkurzysz na siebie, czy na nie niego- nieważne. Ważne, że zapomnisz i się uspokoisz. I postawisz na siebie samą :)

Może kiedyś tam zapomnę. Nie mamy obecnie kontaktu. Mieszka na przeciwko mnie więc nie jest tak że go całkiem nie będę widywać z okna czy coś. Na razie go nie ma na szczęście bo gdzieś wyjechał.

Było ustalone  że w styczniu wznowimy kontakt i dalej będziemy mieć lekcje (udzielałam mu korepetycji) ale chyba nic z tego.

Znając mnie, z rok się pomęczę.