Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!
Forum Kobiet » Debiuty literackie - artykuły, opowiadania Netkobietek » Panna Jesienna-moje wiersze
Strony Poprzednia 1 … 5 6 7 8 9 … 12 Następna
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
uśmiechnij się...
gdy mgła na ziemi siada,
gdy słońca brak
i deszcz pada,
na przekór uśmiechnij się...
uśmiech weź za rękę,
poczuj jego bliskość,
między ludzi idź,
zanieś im to ciepło...
uśmiechem obdziel wszystkich,
tych małych i tych dużych,
i niebo znów się rozjaśni,
i będzie jak po burzy...
...................
Podobne tematy
polityka
gdzie się spojrzy,tam
polityka dominuje,
miesza nam w głowach,
w życie ingeruje...
na ulicy,w kolejce,
słychać narzekania,
sąsiad do sąsiada
o polityce gada...
nawet ksiądz z ambony
grzmi politycznie,
nie ma gdzie się schować,
i jak tu być grzecznym?
..................................
Witaj Reniko! Rzeczywiście polityka wszędzie się wdziera. Pozdrawiam cię!
Dziękuję Summerko...pozdrawiam serdecznie!
............................
Reniko jaka śliczna róża! Dziękuję:)
uśmiechnij się...
gdy mgła na ziemi siada,
gdy słońca brak
i deszcz pada,
na przekór uśmiechnij się...uśmiech weź za rękę,
poczuj jego bliskość,
między ludzi idź,
zanieś im to ciepło...uśmiechem obdziel wszystkich,
tych małych i tych dużych,
i niebo znów się rozjaśni,
i będzie jak po burzy...
...................http://s8.postimg.org/531z2ykfp/usmiechnij_sie.jpg
Bardzo podoba mi się ten wiersz Reniko , masz rację że burza oczyszcza i od razu lżej na duszy a to nam bardzo potrzebne. Serdecznie Cię pozdrawiam. 
nie da się
tyle lat,tyle lat
minęło,
że już prawie zapomniałam
o tobie,
wspomnienia wrzuciłam
do szafy,
by tam pożarły je
mole,
resztki frunęły na skrzydłach
motylich,
przysiadły na mych
ramionach,
szepnęły wprost do mego
ucha
-nie da się wszystkiego
zapomnieć...
..............................
http://youtu.be/3CUoeeY9E3Q
Klaudynko...dziękuję!
nie da się
tyle lat,tyle lat
minęło,
że już prawie zapomniałam
o tobie,
wspomnienia wrzuciłam
do szafy,
by tam pożarły je
mole,
resztki frunęły na skrzydłach
motylich,
przysiadły na mych
ramionach,
szepnęły wprost do mego
ucha
-nie da się wszystkiego
zapomnieć...
..............................http://s29.postimg.org/z2t2am6iv/rece_211.jpghttp://youtu.be/3CUoeeY9E3Q
Reniko to prawda, że nie da się wszystkiego zapomnieć. Już się zdaje, że wszystko poszło w niepamięć, a tu niespodzianie wraca wspomnienie.
starości moja...
sterani trudami życia,
zgorzkniali starczą rozpaczą,
wleczemy za sobą bagaż
lat i ciężkich doświadczeń...
bezradnością i niemocą złożeni,
nie mamy siły na wiele,
czasem podniesiemy głowę,
ale to zrywy na chwilę...
bezsilność przygina nam plecy,
ołowiem nogi powleka,
jak iść naprzód z uśmiechem?
jak się nie potykać?
.................................
Summerko...
nie przesadzajmy...
...starych drzew,
nie da się cofnąć czasu,
wyrwane z gleby z korzeniami,
nie doczekają lata...
liście z gałęzi opadły już,
czas naznaczył korę,
ale korzenie wrosły tu,
nie odejdą stad bez bólu...
od lat tkwiły obok siebie,
przetrwały srogie zawieruchy,
nie przesadzajmy starych drzew,
one dodają nam otuchy...
....................................
żyj
jeszcze nie jest za późno,
i nie mów,że się nie należy,
żyjesz życiem innych,
a co masz dla siebie?
ciepły piec i kapcie,
tyle chcesz od życia,
tyle ci wystarczy,
tym najesz się do syta?
nie mów,że nie potrafisz,
wszystko w twoich rękach,
do marzeń masz blisko,
tylko się nie lękaj...
..............................
http://youtu.be/1FE_dxZi9pE
Nie zawsze od nas zależne
życie nasze marne
bywają dnie szare
ale również czarne.
Słonecznie dnie rzadkością
słowa w gardle kością
gdy chorego kochasz
nie płaczesz , nie fochasz.
Marzenia na zawsze pozostają w tyle
oddajesz choremu , każdą wolną chwilę
bo miłość wyboru ci nie pozostawia
w chorobie , w nieszczęściu
nadal kochasz drania. 
Zawsze można rozjaśnić sobie ponury dzień...
Dziękuję Klaudynko!
.....................................
listopad
listopad spłynął na ziemię,
ogołocił trawniki i drzewa,
mglistym woalem otulił pola,
ptaki do snu ukołysał w gałęziach...
listopad wstąpił też na cmentarz,
spacerkiem przeszedł alejkami,
odwiedził wszystkie groby,
pobył z nim myślami...
zdmuchnął liście,podlał kwiaty,
sprzątnął ostatnie badyle,
zapalił świeczki i zanucił
tym zapomnianym i tym malutkim...
........................................
http://youtu.be/HjK30nhy7CU
Witam Ereniko
Czytam Twoje wiersze, są piękne.
Wifciu, dzięki serdeczne!
.....................
na Deszczowej
na ulicy Deszczowej
ciągle pada deszcz,
łzami spływają okna,
na parapet sfrunął liść...
na ulicy Deszczowej
wiatr gwiżdże w gałęziach,
nuci listopadową piosenkę
ze smętnym refrenem...
na ulicy Deszczowej
wciąż deszczowo i mokro,
zaprowadza swe porządki
zapłakany listopad...
............................
czasem...
...chciałabym
zgubić rozum,
nie wybierać,
byłabym między
prawdą i kłamstwem...
czasem chciałabym
nie pamiętać
lat i zdarzeń,
byłabym może
szczęśliwsza...
czasem chciałabym
nie odczuwać
dotyku życia,
miałabym tylko
złudzenia...
...........................
noc
nieme twarze domów
powoli zamykają oczy,
pociemniałe rzęsy firanek
drżą leciutko we śnie...
sny wirują w powietrzu,
wciskają się szparami okien,
zaglądają do łóżek,
chichoczą z uciechy...
księżyc w lisiej czapie
wspiął się na niebo,
trzyma straż nad snami,
będzie trwać aż do świtu...
............................
łzy
przychodzą nie proszone,
nie pytają,czy mogą,
sypią się jak deszczu groszek,
lub toczą się wolno...
spływają powoli,
bólem żłobiąc ścieżki,
zmywają cierpienie,
ulgę niosą duszy...
spadają kaskadą,
gdy radość krzyczy,
lśnią niczym perełki,
gdy serce się cieszy...
...............................
moja modlitwa
Ojcze nasz,
uczysz,
jak wołać do Ciebie,
choć nie zawsze pamiętam o tym...
uczysz
pokory wobec woli Twojej,
choć czasem bunt bywa silniejszy...
uczysz
szacunku dla chleba codziennego,
choć czasem chleb ten lekceważę...
uczysz
przebaczania i wyzbywania się nienawiści,
choć nie mam na to ochoty...
uczysz
odróżniania dobra od zła,
choć nie zawsze chcę wybierać...
Ojcze nasz,
wołam więc do Ciebie
z głębi duszy mojej...
................................
miłość
jedwabna i miękka
jak muśnięcie piórka,
przewija się między ustami,
a dotykiem ręki...
cierpliwa i uparta
jak plama z wina,
nie da się wyprać,
ślad jej nie ginie...
ciepła i czuła,
piękna jak marzenie,
zagląda w głąb serca,
przez wieki tam istnieje...
.................................
http://youtu.be/5boRQcTvnwU
mgła
dzień zawiesił się w powietrzu
i tak ciągle trwa,
drzewa wznoszą swe ramiona,
do nieba,
mgła welonem otuliła
cały świat,
białą szatą zasłoniła
smutku twarz...
stokrotki jesienne pośród
zeschłych traw,
łowią krople spadające
z nagich drzew,
bielą lśnią stokrotek
drobne twarzyczki,
tylko one cieszą się
z mgielnego prysznica...
......................
Jeszcze nie wszystkie wiersze przeczytałam, ale najbardziej spodobał mi się wiersz "Nie pytaj" :-)
tęsknota
szukam ciebie niezmiennie
poprzez wiosny czar
i kwitnących jabłoni cud,
poprzez lata słodkiego żar
i miodu bursztynowego smak...
szukam cię nieustannie
poprzez jesiennych wieczorów czas
i tańczących liści szmer,
poprzez dni zimowych blask
i śnieżnych zawiei mgłę...
znajduję ciebie w moich snach
poprzez marzeń cienką nić,
to tylko złudzenie...wiem,
ale wracam śnić...
...............................
http://youtu.be/p-Z3YrHJ1sU
Jeszcze nie wszystkie wiersze przeczytałam, ale najbardziej spodobał mi się wiersz "Nie pytaj" :-)
Agnes...serdeczne dzięki!
deszczowa piosenka
w deszczowy dzień,
smutku cień
zagląda w moje okno,
w takim dniu,
jak na złość,
dobry nastrój moknie...
przez cały dzień,
kropelek pieśń
drażni moje ucho,
i czy chcę,czy nie,
nucę też,
z deszczem, cichutko...
....................................
listopadzie...
...samotny miesiącu,
przyszedłeś nie wiadomo skąd,
przyniosłeś żalu ciężki plecak
i łez wylanych pełny dzban...
dźwigasz brzemię ludzkich smutków,
chodzisz szarymi ulicami,
kapiesz kroplami za kołnierz,
ocierasz oczy mokrymi palcami...
listopadzie,zapłakany miesiącu,
przykry z ciebie towarzysz,
nikogo przyjaźnią nie darzysz,
dobrze,że już idziesz stąd...
..............................
LISTOPAD
zasługuje na wiersze
mimo że pogody są dżyste
i powietrze nie zawsze czyste
lecz miłość i kochanie
moknie na deszczu
w parku lub w bramie....
łzy osuszy wiatr leciutki
muśnie też nosek malutki
przywieje płatki śniegu
bo zima już blisko,
w biegu...
Z pozdrowieniami serdecznymi Reniko
Dziękuję Klaudynko za śliczny komentarz...cieszę się,że jesteś...
..................................
wesołe jest życie staruszki...
a gdy będę prawdziwą staruszką,
z resztek włosów,które mi zostaną,
uwiążę sobie koczek na czubku
i przewiążę kokardą,
a co!
odrzucę wszelkie męczące diety,
na cóż mi one wtedy,
oczy mi będą się śmiały
do pysznych specjałów,
a co!
humorem sypnę od rana,
wesoło mi będzie na duszy,
jeszcze zatańczę kankana
z szerokim uśmiechem na ustach,
a co!
.................................
Uśmiechnij się...
blue cafe
niebieska kafejka
tuż za rogiem,
malutka dziupla
ze spadzistym dachem,
pod krzywym neonem...
zakurzone szyby
z niebieskimi okiennicami,
przez wycięte serduszka
spływają deszczowymi łzami...
w głębi blask świeczki
tańczy na ścianie,
przy stolikach cienie
przywołane wspomnieniami...
nad filiżanką
obłoczek pary,
obok papieros
i smużka dymu szara...
tu czas się zatrzymał,
zakreślił granice,
w niebieskiej kafejce
skrył swe tajemnice...
.........................
http://youtu.be/t8Lb14kRRBc
zimowy wieczór
alejka biała i puszysta,
na górze księżyc puszcza oczko,
ukryty w dłoniach śnieg
wypływa cienką strużką...
wiatr tańczy ze śnieżynkami,
szybują nad głową,
świerk nałożył białą czapę,
śnieg skrzypi pod stopami...
cisza i spokój wokół,
okna jarzą się światłami,
sennym głosem szczeknął pies,
noc zawisła nad domami...
............................
trudna miłość
to ona
popycha wózek
z udręczonym ciałem,
usiłuje zrozumieć ból,
podnosi łyżkę
do zaciśniętych ust,
wyciera mokrą brodę,
układa bezwładne nogi
do snu...
to ona
przeskakuje przez wyboje,
wyważa zamknięte drzwi,
łagodzi życia szarość,
ociera gorzkie łzy...
.............................
Reniko ten ostatni tekst jest mi bliski. Idąc mijam czasem matkę z niepełnosprawnym dzieckiem w wózku.
To jest właśnie ta miłość...Dziękuję Summerko...
niepamięć
tabula rasa,
karta czysta,
niepamięć
pozjadała wszystko,
coś tam powraca,
czyjaś twarz,
czyjeś imię,
czy tak ma być?
a może mnie ominie?
nieme oczy,
zaciśnięte usta,
życie jałowe,
w środku pustka...
..............................
bezradność...
...nieutulona w żalu,
smutek,co serce rozdziera,
chciałoby się wyć z rozpaczy,
i włosy z głowy wydzierać...
jak zatrzymać odejście
wyryte na twarzy kochanej,
trzymam cię wciąż za rękę,
nie odchodź!
wołam oczami...
ciemność dłoń położyła
na ustach,
spowiła twą postać kirem,
jesteś już daleko,
nie potrafiłam ciebie
zatrzymać...
.........................................
Mar-Basiu...z wyrazami głębokiego żalu...
Wigilia
w wieczór wigilijny
do stołu
wszystkich zaprosimy,
zaśpiewamy kolędy,
dobrym słowem i chlebem
się podzielimy...
powspominamy tych,
którzy już odeszli,
uśmiechniemy się do tych,
którzy właśnie przyszli,
poczekamy na tych spóźnionych,
niech usiądą razem z nami...
...................................
błogostan
wszystko przygotowane,przyrządzone
pieczołowicie,
stół ugina się pod dobrem
smakowitym,
talerze zapełnione jadłem
różnorakim,
wszelakich napojów na stole
pod dostatkiem,
wzrok łakomie ślizga się po
mięsach pieczonych,
nos chciwie łowi aromat
zupy grzybowej,
brzuch pomrukuje z nadmiaru
wrażeń,
szczęśliwy z obfitości jedzeniowych
zdarzeń,
ociężałe powieki słodka drzemka
pieści,
zapadam w błogostan rozkosznej
sytości...
...................................
poczekalnia
na łóżkach ustawionych
pod ścianami,
w biel pościelową
wychudłe cienie
się wtapiają...
ręce przezroczyste,życiem
naznaczone,
teraz już są spokojne
i uśpione,
w oczach,wpatrzonych w coś
za oknem,
spokój i pogodzenie
z losem...
łóżka ustawione pod
ścianami,
w kolejce do nieba
czekają...
..............................
rubinowe gody
czterdzieści lat minęło
w pełnej harmonii
i szczęściu...
proszę do mnie
nie mówić,
pan jesteś dla mnie
powietrzem...
pani też jesteś
urocza,
w łóżku się już
nie mieścisz...
pan ciągle za mną
latałeś,
żałuję,że za pana
wyszłam...
to pani za mną
biegałaś,
mało butów nie
pogubiłaś...
z panem to się jeszcze
policzę,
od adwokata się nie
wywiniesz...
czterdzieści lat minęło
w pełnej harmonii
i szczęściu...
.....................................
Jego pamięci...
na stoliku,
przy którym
zawsze siadał,
zimna kawa w filiżance,
fotografia i świeczka...
puste miejsca,
przyjaciele też odeszli,
w powietrzu drży jeszcze
echo ich rozmów...
spotkania ziemskie
przeniosły się
w inny wymiar...
....................................................
Pamięci Tadeusza Konwickiego
za ścianą
starość zamknięta
w pustym mieszkaniu,
gorzka i chora,
nie może znaleźć sobie
odpowiedniego kąta...
przemieszcza się wciąż
z fotela na kanapę,
chodzi po kuchni,sprawdza,
czy z kranu nie kapie,
nieustannie słucha,
czy przypadkiem
ktoś do niej nie stuka...
drepcze od drzwi do okna,
wreszcie zadrzemie,
bardzo zmęczona...
.....................................
obcy
znienawidzony,
wewnątrz mnie,
rozsiadł się
nieproszony...
tu skubnie,tam skubnie,
żarłoczny jest
okrutnie,
łokciami się rozpycha,
jak u siebie,
legowisko szykuje,
ma zamiar zostać tu
na dłużej...
niedoczekanie twoje,
potworze,
zgiń,przepadnij,
wynoś się
za siódme morze...
...................................
cisza
sama
w obcym świecie,
jak na wygnaniu,
jej bezgłośny krzyk
obijał się
o mur milczenia
i ginął
w odmętach myśli...
zapłakany anioł
uciekł spod drzwi...
sama
w zimnych ścianach,
zgasła
jak zapałka...
Mojej Siostrze...
...................................
życie
czas róży i kolców,
czas trwania i przemijania,
kompromisów i paradoksów,
i marzeń do spełniania...
pełne wzlotów i upadków,
chłoniesz je w zachwycie,
burze i tęcze,słońce i deszcz,
i wszystko,
co tylko chcesz...
kochasz je nad miarę,
choć czasem ci dokopie,
ale jest twoje,własne,
i nikomu nic do cię...
.......................................
pół żartem,pół serio...
o miłości wiele pięknych strof
napisano,
i też tyle piosenek
wyśpiewano,
lekkości skrzydeł motylich
dorównuje,
puchem dmuchawca w powietrze
ulatuje,
czasem goryczą piołunu
smakuje,
i łzami rzewnymi smutek
opłakuje,
tęsknotą wielką po kątach
się snuje,
niebiosa nad głową na szaro
maluje,
też tęczą po burzy chmury
przegania,
serce i duszę radością
napawa,
miłość,jak kielich ambrozji
kusi,
każdy kiedyś spróbować jej
musi...
................................................
pan Alzheimer
skrawki pamięci
rozpełzły się
po kątach
niby strzępki
podartych zdjęć...
czasem
błysk zrozumienia
na chwilę,
za chwilę
pustka w oczach,
myśl uciekła,
brakło sił,
by dalej żyć...
................................
oczy
mówią,że są
zwierciadłem duszy,
mieszczą się w nich
pragnienia i marzenia
i cały ogrom wzruszeń...
oko strzela
iskierką humoru,
czasem potrafi z mrozić
na sopel ludu...
oczy,to cały twój świat,
w nich radość i uśmiech,
często smutek i łzy,
ale też świecą,
gdy jest ci zwyczajnie
wstyd...
...........................................
oddech miasta
noc...
cisza wypełniona
oddechem miasta,
ze szpitalnego okna
widzę ostatni kurs
nocnego autobusu...
ktoś upuścił butelkę,
z brzękiem
potoczyła się po chodniku...
domy przymykają
senne powieki,
znużone czuwaniem,
ktoś człapie korytarzem,
ktoś płacze za ścianą,
słyszę swój oddech...
..........................................
oddech miasta
noc...
cisza wypełniona
oddechem miasta,
ze szpitalnego okna
widzę ostatni kurs
nocnego autobusu...
ktoś upuścił butelkę,
z brzękiem
potoczyła się po chodniku...
domy przymykają
senne powieki,
znużone czuwaniem,
ktoś człapie korytarzem,
ktoś płacze za ścianą,
słyszę swój oddech...
..........................................http://s14.postimg.org/wl60l19z5/images_2.jpg
Bardzo prawdziwe. Reniko przypomniałaś mi te niedobre chwile.
Summerko,te niedobre chwile niekiedy nas odwiedzają...
Dziękuję,że jesteś...
koszmary
strach
pęcznieje w gardle
niczym balon,
nie da się go
przełknąć,
drąży tunel wewnątrz,
dotyka serca
i ściska je boleśnie...
wyskakuję z czeluści nocy
niczym z topieli,
rozpaczliwie chwytam oddech,
balansuję
na krawędzi dnia,
wzdycham z ulgą,
to tylko koszmarny
sen...
............................................
na parkiecie
taniec,
pot i łzy,
krok naprzód,
krok w tył,
wirowanie ,falowanie,
unoszenie i spadanie,
marzenia i sny...
płyną dłonie,
tańczą stopy,
uśmiech z bólem
się jednoczy,
mięśnie grają,
oczy lśnią,
sala huczy.
chwilo,trwaj!
..................................................
wiosny czas
i wkrótce znowu przyjdzie wiosna
z ptasimi trelami,
i będzie nam radośnie,
o zimie zapomnimy...
przed nami
zielonej pory czas,
sady z białymi wiśniami,
świeżością pachnący las...
słońce zaśpiewa z obłoków,
pędzlem ozłoci świat,
zawróci wszystkim w głowach,
i wszystkim ubędzie lat...
..........................................
inwentaryzacja
bywa,że w życiu
trzeba coś zmienić,
odmienić,zamienić,
wstawić,odstawić,
i się zastanowić...
przeszukać też należy
życie na nowo,
poprawić,dodać,
odjąć,zredukować,
bo wszystko musi pasować...
można też czasem
coś odsłonić,lub zasłonić,
zakryć,schować,
albo też wszystko pokazać,
aby się wykazać...
niekiedy wskazane jest
coś skreślić,coś podkreślić,
napisać,odpisać,
nawet się podpisać,
by coś uzyskać...
..................................................
żeby tak...
żeby tak przyszła wiosna
z naręczem kwiatów,
żeby czas nie uciekał,
i nie przeganiał ptaków...
żeby tak jabłonie
obsypały się kwieciem,
i jak panny młode
zielonym przeszły kobiercem...
żeby tak maj
umaił się bzami,
i zapachniał najpiękniej,
jak tylko on potrafi...
żeby tak...
...................................................
Czy to możliwe, że już czytałam ten wiersz? Bardzo wiosenny, aż czuje się słońce i zapach bzu.
Tak jak Ewa pisze , w tym wierszu Reniko pachną bzy więc je przyniosłam , również wiersz bardzo mi się podoba, pachnie wiosną na którą tak czekamy, serdecznie pozdrawiam :)
Ewo,Klaudynko...serdeczne dzięki za ciepłe słowa...za pachnące posty...
Pozdrawiam!
.............................
kobietą być...
kobieta puchem marnym jest,
kiedyś tak poeta napisał,
ile siły ten puch musi mieć,
by trudy życia udźwignąć...
kobieta wszakże zmienną jest,
tak twierdzą satyrycy,
lecz zmienność przecież to nie grzech,
bez niej nudno by było na świecie...
kobieta pięknym kwiatem jest,
romantyk tak powie,
o niej i dla niej śpiewano pieśń,
i niech już tak zostanie...
............................................
Wam,kobiety...
Kobieta, wołem jest roboczym
w awansie wyżej nie podskoczy
w pracy szef gania do roboty
w domu mąż sprawia jej kłopoty.
Na trzech etatach ona tyra
życie jej to jedna satyra
gania od rana i się śpieszy
widok słoneczka jej nie cieszy
bo zabiegana , zagoniona
takie ma życie, Polka - żona.
Strony Poprzednia 1 … 5 6 7 8 9 … 12 Następna
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Forum Kobiet » Debiuty literackie - artykuły, opowiadania Netkobietek » Panna Jesienna-moje wiersze
Warto przeczytać w tym dziale
Mapa strony - Archiwum | O forum | Poradnik | Prawdziwe historie | Kontakt | Regulamin | Polityka Prywatności
© www.netkobiety.pl 2007-2026