Panna Jesienna-moje wiersze

anioł

niebieszczy się niebo
od aniołów,
każdy ma tam swojego,
który prowadzi
za rękę,
zna ból i uśmiech
i wszystkie drogi
kręte,
cieniem swych skrzydeł
chroni,
usuwa kamienie
z drogi,
nie zamykaj więc drzwi
za sobą,
niech wejdzie do twego
domu...

czarodziejskie słowa

pozbieram wszystkie
wasze dobre słowa
i pójdę dalej,
innym je darować...
zaniosę tam,gdzie
smutek łzy wyciska,
gdzie ból i żal
na dno życia spycha...
dobrymi słowami
obłożę rany,
niech nie będzie po nich
najmniejszego śladu...

dla Ciebie buziaki walentynkowe Reniko za przyjemność czytania Twoich wierszyków.

domek z piasku

zbudowałaś
domek z piasku,
kruchy,nietrwały,
wiatr zawiał
i ściany
się rozsypały,
wszystkie okna
powypadały,
dach się obsunął
i komin runął,
ale niebo z gwiazdami
zostało...

kłamstwa,kłamstwa...

w pajęczej sieci kłamstw
uwikłani,
po lepkich nitkach
się wspinamy,
nitka po nitce uparcie
wchodzimy,
coraz to nowe kłamstwa
zdobywamy,
kłamstewko jedno,drugie,
trzecie,
takie małe,niewinne
przecież,
kłamstwo do kłamstwa
dokładamy
i brniemy w nie
coraz dalej,
w końcu nimi
omotani,
nie znajdujemy wyjścia
z tej matni...

witam cię wiosno...

witam cię wiosno,
zielona wiosno,
nadchodzisz
z ciepłym oddechem,
wystawiam twarz,
by wiatr ją głaskał
i szeptał coś do ucha...
krople deszczu
sobą chłonę,
byś mnie,wiosno,
obmyła
nadzieją zieloną...
dotykam dłonią
budzącej się ziemi,
wdycham
jej zapach korzenny,
przytulam się
do ciebie wiosno,
dzięki tobie
znów jestem...

   nadzieja

po pożarze na zgliszczach
płonie płomyk nadziei
migocze nam w duszy
kołysze marzenia
oczekiwania na odmianę losu
oświetla ciemną , ciernistą drogę
a więc jest coś
pozostaje nadzieja
jaskółka ją przyniesie...

wstydź się Rosjo...

...swojej pychy i pogardy,
pohamuj
swą zachłanność
i ucisz nienawiść...
nie dane ci
wywyższać się
ponad innych,
jesteś przecież
jednym z maluczkich
tego świata,
wstydź się Rosjo...

zapach nocy

noc,
czarna i gładka
niczym aksamit,
pobłyskuje świetlikami
z nieba
i lampami ulicznymi...
pełna obietnic i kłamstw,
wabi
kolorem hazardu i mamony,
rozsiewa
zapach perfum i rozpusty...
noc,
zmysłowa i grzeszna,
niebezpieczna...

ćpunka

głód,
dzika,oszalała bestia
zatapia kły
w ciele,
wyziera z zapadniętych
oczu,
szarpie wnętrzności...
drżące ręce
niecierpliwie przeszukują
schowki,
żebrzą
o odrobinę litości...
igła i guma,
nieodłączne towarzyszki,
zapewniają
upragniony niebyt...
świat
wcale nie jest
taki zły...

na wiosnę

a na wiosnę idziesz w Polskę
radośnie,
włos stroszysz czupurnie,
starasz się jak
możesz,
taki niby George Clooney...
spojrzeniem spod rzęs obrzucasz
dziewczyny,
przecież jesteś uroczy,jedyny...
auta wspaniałością się
chwalisz,
swoją inteligencją powalasz,
kłamstewka z ust twoich
płyną,
a dziewczyny je chłoną,chłoną...

nie sądź...

przyszła
nie wiadomo skąd,
z twarzą
naznaczoną cierpieniem...
skulona postać
u stóp kościoła,
przygięta
spojrzeniami wiernych,
wyższa ponad wstyd,
zda się mówić-
-nie sądź,
abyś nie był
sądzony...

inność

wszystko nie tak,
wszystko na odwrót,
dziwacznie...
w klatce z rzeczywistości
uwięzione pragnienia,
zepsuty mechanizm
nie z tą godziną,
smutny facet
w dziewczyńskiej sukience,
gorzkie usta,
przepłakane godziny...
popaprane życie
z niespełnioną nadzieją...

Klaudynko,serdecznie dziękuję za Twoje odwiedziny i wpisy...
Pozdrawiam gorąco!

bez złudzeń...

kiedy staniesz się brzydką staruchą,
kości twoje staną się zbyt kruche,
gdzie pieprz rośnie ucieknie krążenie,
po biuście zostanie tylko wspomnienie...
stawy twoje głośno zaskowyczą,
z bólu cholerami cię obrzucą,
zęba sztucznego ani chybi postradasz,
gdy na progu będziesz upadać...

Masażyk bardzo potrzebny,
po nim poczuję się jak w siódmym niebie...
gderaniem życie umilę,
starość się w nim utopi po szyję...:):):)

Dziękuję Klaudynko!

bezsenność

tysiące minut bezsennych,
trwanie poza czasem,
brak odniesienia...
przytulanie poduszki
i rachunek sumienia,
gonitwa myśli
wokół własnej osi,
tykanie zegara
coraz głośniej i głośniej,
coraz bliżej świtanie,
do okna puka ranek,
i wkrada się zmęczenie...
...................

myśli

krople deszczu tańczą na parapecie,
smutkiem osłoniło się niebo,
w głowie zrobiło się ciasno od myśli,
te nielubiane wyrzucić by trzeba,
ale one przychodzą uparcie,
albo krzyczą,albo coś szepczą,
serce ma drzwi na oścież otwarte,
nie chce z myślami się sprzeczać...
nad rankiem wreszcie odfruną zmęczone,
by z ciemnością znowu powrócić...
............................

Summerko,dziękujęPozdrawiam serdecznie!:)

to ona...

...przychodzi do ciebie
w nocy
nie wiadomo skąd,
popędza wskazówki czasu
do przodu,
farbuje popiołem
resztki włosów,
zmarszczkami tapetuje
twoją skórę,
wciska ci do ręki laskę,
do twojego domu
zaprasza
samotność i choroby...
odchodzi ze świtem
i obiecuje,
że wróci...
..................................

Witaj,
              Irenko wiersze....piękne

okruchy życia
w dłoniach się nie mieszczą
gwiazdy na niebie
tajemnicę wieszczą

okruchy w duszy
pomocna dłoń w potrzebie
życiowa mądrość
okruchy wspomnień
przydatne będą w niebie?

niepotrzebne okruchy
ból, a w duszy coś gniecie ,
czas tyka
przytuli Cię wiek dojrzały
on łaskawie patrzy na Ciebie
i tylko ciężko wzdycha
życie, to trudna muzyka.

Matka

pamiętam Twoją twarz,
którą czas obdarował
siateczką zmarszczek,
patrzyłaś
na mnie z miłością,
śledziłaś
nieporadne kroki,
całowałaś i śpiewałaś
do snu,
Twoje ręce
przytulały i podawały
chleb...
Matko,
dałabym wiele,
by móc Cię mieć
przy sobie...
................................

za oknem...

...deszcz
obija się o szyby,
wiatr marudzi
w liściach drzew,
myśli leniwie
błądzą po bezdrożach,
czas rozpoczął
wędrówkę mozolną...
zapachem kawy
nasyca się dzień,
melancholia gra
swą smętną pieśń...
..............................

nostalgia

powracam
do lat uśpionych
w przeszłości,
do majów i bzów
wciąż liliowo
piękniejących,
do zapachu lip
w alejce zakochanych
i samotnych ławeczek
trwających w oczekiwaniu...
do jesiennego słońca
i kolorów z drzew
spadających,
szelestu liści pod stopami
i pajączków przędących
babiego lata nić...
powracam wciąż
do tych lat beztroskich,
usiłuję zatrzymać czas,
jak letnia burza
mijający...
......................

Reniko, w podziękowaniu za wiersz SEN.

Klaudynko...Summerko...dziękuję!

...i odpuść nam

moje sumienie
zakrywa oczy
ze zgrozą,
twarz płonie
wstydem,
schylam głowę
nisko,
za plecami
wrzask
rozjuszonego tłumu...
gdzieś zgubił
człowieczeństwo,
miłosierdzie,
wybaczenie...

...jako i my odpuszczamy...
......................

Summerko...tak czuję...Dzięki!

nienawiść...

...toczy wnętrze
jak robak,
podżega serca
do buntu,
rozpala płomieniem
oczy...
uniesione w górze
pięści
grożą światu,
rozwarte usta
wywrzaskują obelgi...
nienawiść jak trucizna
zabija...
.......................

Klaudynko.....dziękuję!

Witaj Remiko
Piękne są Twoje wiersze.....czytam je i w zasadzie już się pogubiłam w tym, który mniej mi się podoba, a który bardziej.

Bardzo dobrze i trafnie dołączone są obrazki, to też ważny element.
Razem z wierszem tworzą CAŁOŚĆ twojej twórczości.

Wydaj album, namawiam Cię, ja pierwsza go kupię.