Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!
Forum Kobiet » Debiuty literackie - artykuły, opowiadania Netkobietek » Panna Jesienna-moje wiersze
Strony Poprzednia 1 … 9 10 11 12 Następna
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
jak węże
jedna pani drugiej pani
sączy w ucho słowa,
jak tam dzisiaj na plebanii?
i zgroza gotowa...
jedna pani drugiej pani
pluje w ucho jadem,
widzi pani,jak ta dzisiaj
chodzi źle ubrana...
jedna pani drugiej pani
syczy w ucho szeptem,
jak to dziecko jest chowane,
rośnie zeń nicpotem...
jedna pani drugiej pani
z rana do wieczora,
słowa w węże się zmieniają
i kąsać gotowe...
strażnik nieba
wstaje gdzieś za lasem,
wspina się po drzewach,
wita czujne sowy,
kotom w głowach miesza...
wychodzi na spacer
po bezkresnym niebie,
dostojny,srebrnolicy
strażnik czasu wiecznego...
niezmiennie tę drogę
przemierza od zarania,
zapala znicze niebieskie,
koła Wielkiego Wozu naprawia...
nockę pracowitą
zamyka nad ranem,
czas wreszcie odpocząć
przed następną zmianą...
oko Boga
Bóg nagle mrugnął
i czas w miejscu stanął,
słońce uciekło za widnokrąg
a świat głośno westchnął...
na głowę człowieczą
spadły wszystkie przeciwności,
bo Bóg nie patrzył
i nie oddalił w czas trudności...
jakże się z tym uporać
ma człek osamotniony,
jest bezradny jak dziecię,
nie potrafi nic sam zrobić...
Boże ,już nie mrugaj,
niech światem rządzi życie,
miej oczy otwarte
i strzeż przed niebytem...
deszcz
spłynął kroplami
po mojej szyi
słoneczny,ciepły,figlarny,
tęczą zabłysnął,
diamentem zalśnił
i już gdzieś się rozpłynął...
podstawiam dłoń
pod spadające srebro,
chcę poczuć dotyk lata,
kropelki tańczą
na moich palcach,
uśmiecham się do nich,
niech pada,
niecha pada...
...spadły wszystkie przeciwności,
bo Bóg nie patrzył
i nie oddalił w czas trudności...
Dzięki 
galopem
przebiegłam obok Życia
za prędko,galopem,
nie zdążyłam nabrać
rozumu i oddechu,
nie zdążyłam rozejrzeć się wokół,
nie umiałam dostrzec
jak świat pięknieje obok,
ominęłam swoje Życie
z klapkami na oczach,
popędziłam naprzód
jak w sto koni,
pomyślałby kto,
że Życie chcę przegonić...przyszedł czas refleksji,
Życie jest tylko jedno,
trzeba je zauważyć
i nie mijać w biegu...
Remiko...czyżbyś mnie znaŁa,
czy to o mnie napisaŁaś? 
Myślę,... że jestem jedną z wielu,
do których ta prawda przemawia,
o "bieganiu" przez życie,
wyścigu z czasem, ba...
żeby go choć o krok wyprzedzić,
a już na pewno nie zostać w tyle.
Dziękuję Ci za ten wiersz. PrzeczytaŁam wszystkie, które ostatnio napisaŁaś, są takie kojące, subtelne.
Cieszę się, że powróciŁaś i przemawiasz na forum wierszami.
Żyworódko kochana,dobrze Ciebie widzieć...dziękuję,że jesteś i czytasz...
Wszystkie jesteśmy takie same,galopujemy przez życie...po czasie spostrzegamy,że mało co widzimy...
Pozdrawiam Cię serdecznie!
Renika napisał/a:...spadły wszystkie przeciwności,
bo Bóg nie patrzył
i nie oddalił w czas trudności...Dzięki
I ja dziękuję,pozdrawiam!
jeden dzień
chwile łapane w biegu,
promyk słońca odbity w szybie,
skrzydła ptaka na niebie,
w oknie kwiat kwitnie...
ktoś właśnie je śniadanie,
ktoś biegnie do pracy,
sąsiadka jedzie do szpitala,
tam mąż umiera na raka...
przedszkolaki idą na spacer,
w eter lecą dziecięce głosiki,
z okna wtóruje im muzyka,
uśmiech na twarzach mają wszyscy...
za ścianą szloch cichutki,
tęsknota spać nie może,
nocne marki budzą ulicę,
butelka z brzękiem zatoczyła koło...
jeden dzień,jak co dzień,
zamknął drzwi za sobą,
jutro wstanie nowy,
jaki będzie,nie wiadomo...
miłość
czas się w nich zakochał,
posrebrzył im głowy,
przydał więcej powagi,
oczom zostawił iskierki złote,
czule objął oboje,
uśmiechem rozjaśnił twarze,
gdy tym rowerem
wędrowali na skraj marzeń...
podróż przez życie razem
ze słońcem i deszczem
tylko miłość zrozumie
i uśmiechnie się serdecznie...
kamień
taki sobie zwykły kamień,
pokryty nalotem czasu,
usadowił się przy leśnej ścieżce
wsłuchując się w głosy ptasie...
przywędrował w to miejsce
nie wiadomo skąd,
nie wiadomo jak długo
zamieszkuje ten kąt...
dłonią wyczuwam rysy,
zadrapania i wgłębienia,
jak blizny powstałe z bólu,
naznaczone cierpieniem...
taki sobie leśny kamień
gdyby mógł mówić,
usłyszałabym pewnie wiele
na temat jego przeżyć...
nierozłączni
przez żaluzje w oknach
wciska się do środka cień,
zmęczony,sfrustrowany,
bo włóczył się byle gdzie,
zagląda we wszystkie kąty,
wcale mu nie do śmiechu,
bo zgubił właściciela,
i gdzie go szukać?a niech to!
jego własny pan,
bezradny jak dziecię,
gdzieś został sam
i nie ruszy bez cienia...
cień i jego pan
nierozłączna para,
jeden bez drugiego
nie istnieją wcale...
jesienne smuteczki
w okno zaglądają
jesienne smutki
i płaczą,
bo słońce się schowało
i dzień się robi krótki,
bo ptaki odleciały
za dziesiąte morze,
bo kwiaty posmutniały,
boją się chłodu,
bo nie ma biedronek,
zwinęły swoje kropki,
tylko osy brzęczą
nad rozlanym sokiem...
jesienne smuteczki
przysiadły pod lampą,
będą nucić kołysanki,
opowiadać bajki...
wrzesień
niebo przysypia we wrześniu,
błękit szarzeje i smutnieje,
mgły snują się nad ziemią,
a mnie dogania jesień...
trawy skrzą się od rosy,
kropelki drżą na łodygach,
wpadają w dłoń niczym diamenty
lśniące w słonecznych promykach...
w trawie przykucnęły
dwa grzybki bliźniacze,
grzeją się w jesiennym słońcu
i marzą o lecie...
piękny jesteś wrześniu
w swej krasie i dojrzałości,
jednak tęsknić będę za latem,
za jego nieprzewidywalnością...
gra
z dawien dawna w necie
toczy się gra,
pan pozna panią,
anonse fruwają od lat...
pan,przystojny i szarmancki
posyła czułe słówka
wprost do ucha owej pani,
ona lubi słuchać...
pani,czarująca i robotna
śle panu obietnice,
jak to ona potrafi
urządzić pięknie życie...
od dawna w necie
śmieje się podpucha,
pan pozna panią,
on blagier,ona kłamczucha... 
wrześniowy dzień
wrześniowy dzień do rana
zalewa się łzami,
zasmucone wrzosy wyglądają
przez okna kwiaciarni,
gdzieś podziało się słońce,
które ciepłymi palcami
głaskało wrzosowe buźki
i uśmiechem całowało...
smutek osiadł na liściach,
taki wrześniowy,jesienny,
liczy kropelki na szybach,
przybywa ich coraz więcej,
i wiatr jakby posmutniał,
ucichł i już nie hula,
widocznie spoważniał,
a może taka jego natura...
wrześniowy dzień tak od rana
nie może znaleźć sobie miejsca,
wędruje mokrymi ulicami
i szuka odrobiny szczęścia...
motyl
obudził się
w za ciasnej głowie
chciał rozpostrzeć skrzydła
lecz nie był gotowy
chciał wyjść ze środka
zachłysnąć się wiosną
chciał poczuć powiew wiatru
i wznieść się wysoko
lecz zapomniał kim jest
i jak się nazywa
zapomniał gdzie jest wyjście
i jak się stąd wyrwać
zamknął więc skrzydełka
pawie oczka znikły
umilkły marzenia
nastąpiła ciemność...wszak motyle podobno
żyją tylko miesiąc...
"obudził się
w za ciasnej głowie"
dobre, naprawdę dobre!
o świcie
nad ranem myśli zwalniają
po nocnym grzebaniu w duszy,
snują się po katach pajęczyny,
mary senne zasypiają w kurzu...
świt się wspina po drabinie,
ziemia od chłodu wzdycha,
a ja w sennej tkwię mieliźnie,
jestem,choć mnie jakby nie ma...
jeszcze łapię marę senną,
wtulam się w nocną ciszę,
lecz w oczy świeci świat codzienny
i życiem trzeba oddychać...
..................................................
nadzieja
szukam cię na widnokręgu
gdy słońce rozpali niebo,
między obłoki zaglądam,
może snem pięknym jesteś,
krążysz gdzieś wokół mnie
w jakimś nieokreślonym kształcie,
jak mam cię rozpoznać,
jedno wiem,że znam cię...
usiłuję cię złapać
jak kot za sznurowadła,
wymykasz mi się ciągle
i ciągle do mnie wracasz,
odfruwasz jak liść jesienny,
przylatujesz pawim motylem,
nie baw się tak ze mną,
zostań przez dłuższą chwilę...
...............................................
jesienne marzenia
jeszcze czuję oddech lata
choć listopad w pełni,
zabierz mnie na romantyczny spacer,
pójdziemy razem do jesieni,
odwiedzimy parkową alejkę,
poszukamy dnia wczorajszego,
może wśród spadających liści
znienacka natkniemy się na niego
bukiecik astrów mam od ciebie,
ostatnich kwiatów tej jesieni,
wtulam twarz w ich ciepłe kolory
i uciekam w marzenia...
.........................................
życie
życie o nic nie pyta,
ono po prostu trwa,
często da kopa w tyłek,
a czasem zamruczy jak kot
życie nie daje dyplomów
za dobre sprawowanie,
co sobie weźmiesz,to twoje,
więcej nie dostaniesz
życie ci nie powie,
nie namaluje,nie zaśpiewa,
jak jest po drugie stronie,
nie powie nawet wierszem
czy tam jest tak, jak tu,
a może się nie cierpi,
czy może jest tam ktoś,
kto do ciebie się uśmiechnie...
.......................................
Życie tam już nie boli
nie męczy , nie dolega
bo lekko całymi wiekami
radośnie sobie biegasz .
Z serdecznymi pozdrowieniami Irenko
życie
co sobie weźmiesz,to twoje,
więcej nie dostaniesz
dzięki
z nadzieją
czas ma nazwisko pandemia
przekroczył nielegalnie nasze granice
niezauważalnie wsiadł do autobusu
i wyludnił wszystkie ulice
świat zastygł w miejscu
swoje drzwi zamknął na głucho
za nimi życie zwolniło tempo
i nastała zła cisza...
ale piękno ludzkich serc
w oczach znad maseczki
ciepło ludzkich rąk
w rękawiczkach z lateksu
jest ponad wszystkim...
ludzkie marzenia
w domach z betonu
gnieżdżą się ludzkie marzenia
zasypiają późnym wieczorem
zanosząc modły do księżyca
budzą się co dzień niezmiennie
szklanką kawy przywołując świt
parapety wycierają łokciami
oglądając wyludnione ulice
człowieka widzą gdzieś daleko
z psem idzie powoli
chętnie poszłyby razem z nimi
i pogadały o pogodzie...
człowieku na pustej ulicy
może kiedyś do ciebie podejdę
podam rękę i powiem
jakże się cieszę że widzę ciebie...
.............................................
inny świat
czarno biały telewizor
z Jackiem i Agatką
zaprasza w świat wizji
na bajkową dobranoc,
choć brak w nim kolorów,
dla Zosi nie ma to znaczenia,
przeżywa wszystkie przygody
wpatrzona w szklany ekran
z otwartą buzią śledzi
losy bajkowych postaci,
jak one się tam mieszczą,
przecież telewizor jest tak mały,
wędruje z Koziołkiem Matołkiem,
śpiewa z Piaskowym Dziadkiem,
rysuje z Zaczarowanym Ołówkiem,
idzie spać z Misiem Uszatkiem...
nie wiadomo,kiedy te lata przemknęły,
a może Zosi to wszystko tylko się śniło...
.............................................................
zapomniany czas
pudło pełne zapomnianych zdjęć
nie przeglądanych od lat,
powrzucane,nieuporządkowane,
odzyskane po kimś,kto je kiedyś miał
sięgam po ten zapomniany czas,
przeglądam czarno białe fotki,
zatrzymuję się nad wieloma z nich
i widzę,jakby to działo się wczoraj
każde zdjęcie to jakaś historia,
a czasem tylko pstryknięte od niechcenia
jakieś wydarzenie,czyjeś twarze,
przesuwają się teraz przed oczyma
przychodzi w końcu taki czas,
że pragnie się bliskości
tamtych miejsc,tamtych lat,
których nie da się zapomnieć...
..................................................
ta chwila
wszyscy to znamy,
tę samotność,która czasem nam dokucza,
która odpędza sen,szpeci chwile poranne,
czasem to ty...czasem to ja
jakoś tak właśnie mamy
to smutek pierwszego dnia jesieni,
to koniec miłości,która nią nie była,
to chwila o zachodzie słońca
i książka,która łzy wyciska
czasem to wieczór z melodramatem,
z romansem,który rozkwita i gaśnie,
i noc nieprzespana,bo on ją zostawił,
jak mógł,przecież ona tak go kochała
czasem to ty...czasem to ja
ale czasem wystarczy jedno spotkanie...
...............................................................
ta chwila
to chwila
którą lubię najbardziej
gdy noc odchodzi
a szyby jaśnieją od brzasku
w półmroku nad kubkiem kawy
śledzę senne jeszcze myśli
czekam aż rybitwy podniosą wrzask
tocząc z gołębiami odwieczne bitwy
zmrok powoli znika
cień jeszcze czai się w kątach
z radia sączy się muzyka
nadają wiadomości
kto gdzie z kim
i o jakiej porze
coś się wydarzyło
wypadek na drodze
czas na drugą kawę
przywołać myśli do porządku
zacząć dzień jak zwykle
właśnie wstaje słońce...
...............................................
czas próby
czas próby i nadziei
to coś,co nas łączy,
pod fartuchem gorące serca,
w oczach znak miłości
trzymamy się mocno za ręce
mimo wielkich odległości,
w jedności tkwi ogromna siła,
zło do nas nie dotrze
nie zniszczy w nas tego
z czym się urodziliśmy,
odruchów człowieczeństwa,
miłości dla bliźnich
czas próby i nadziei
pokaże,co ma dla nas wartość,
plewy wiatr rozwieje,
ziarno pozostanie...
...........................................
po prostu człowiek
halo,czy mnie widzisz,
jestem przecież obok ciebie,
przechodzimy razem przez ulicę,
a tak daleko mamy do siebie,
halo,czy mnie słyszysz,
wołam z głębi duszy,
a jednak się nie odzywasz,
ulica mój głos zagłusza,
zaglądam w twoje oczy
gdy się mijamy,
patrzysz na coś przeze mnie
jakbym była szklana...
....................................
czy to tak trudno
obejrzeć się czasem za siebie,
zobaczyć kogoś drugiego,
zobaczyć po prostu człowieka...
ku pamięci
słodkie różyczki na kartkach pamiętnika,
zagięte rogi z tajemnicami,
dziewczęce sny ukryte w wierszykach,
naiwne,niewinne ,jak one same
karteczki uśmiechały się radośnie
malowanymi serduszkami,
od Hanki,Janki,Sławki i Joli
na wieczną pamiątkę dla koleżanki
choć pamiętniki czas dawno zniszczył,
imiona wciąż pozostają żywe,
gdy sięgam w głąb swoich myśli
czas jakby się zatrzymywał...
"ku pamięci...
na górze róże,na dole maki,
niech cię kochają wszystkie chłopaki"...
...............................................................
nad ranem
o którejś nad ranem
gdy noc blednie
a świt się oknom kłania
może sen mnie odwiedzi
o którejś nad ranem
ktoś na górze gra na gitarze
mój czajnik do rytmu
wariuje na gazie
o którejś nad ranem
ulica wraca do domu
przysiada na ławkach
całuje się wcale nie po kryjomu
o którejś nad ranem
po którejś już kawie
liczę ptaki na drzewie
i śnię na jawie...
.......................................
wieczorem
wieczorem, gdy świat już senny,
cisza otwiera drzwi,
cichutka muzyka się sączy,
tańczy na krawędzi snu,
śpiewa gdzieś w głębi duszy,
wypełnia jej zakamarki,
obejmuje,przytula,całuje,
głaszcze myśli rozdarte...
wieczorem,gdy niebo mruga świetlikami
jak w noc świętojańską,
ubiorę swoją samotną tęsknotę
w suknię z gwiazd utkaną...
..............................................
do ciebie Człowieku
halo,czy jesteś tam,
po drugiej stronie,
halo,szukam człowieka,
który mi odpowie,
tymczasem echo
odbija się od ściany,
odgania złudzenia,
przedrzeźnia moje wołanie,
halo,czy jesteś tam,
po drugiej stronie,
ja tu jestem zupełnie sam,
las mnie nie chroni...
jesteś tam na pewno,Człowieku,
po tej drugiej stronie,
podaj mi swoją dłoń,
niech zapomnę,że boli...
sny uśmiechnięte
gdzieś jesteś,
może w dawnych melodiach,
na uśmiechniętym zdjęciu
gdzieś w górach
gdzieś jesteś,
w powracających wspomnieniach,
na kartkach pamiętnika,
w zapomnianych marzeniach
szukam cię
rano i wieczorem,
przebiegam wzrokiem ulicę
pełną innych,obcych
znajduję cię,
gdy noc przymyka powieki,
jawisz się
jak sen uśmiechnięty...
śni mi się wiosna
chmury ciężkie od śniegu
brzuchami szorują dachy,
rozgarniam je dłońmi we śnie
i widzę nieba skrawek,
ogrzewam oddechem
skostniałego motyla,
powoli rozchyla skrzydełka
gotowy zachłysnąć się życiem,
źdźbła trawy
łaskoczą moje stopy,
stokrotki rozsiane w zieleni
jak białe wielokropki...
idę w nieznane,
uczę się zapachu wiosny,
potykam się o kamień,
budzę się...i widzę śnieg za oknem...
w krzywym zwierciadle
w krzywym zwierciadle
wszystko jest krzywe,
ktoś ma twarz smutną,
ktoś stroi miny złośliwe,
zaglądam do środka,
halo,jest tam kto,
czy ktoś ze mną pogada,
uśmiechnie się ktoś,
a może w tym lustrze
zły troll mieszka,
wykrzywia wszystkie twarze
i z tego ma uciechę...
ciągle mam nadzieję,
że zza linii krzywych
wyłoni się uśmiech
i to wcale nie krzywy...
o którejś nad ranem
wiem,że to ta godzina,
gdy jeszcze ciemno za oknem
a mojej głowy sen się nie ima
i sąsiad na górze radia nie włącza,
przez tę godzinę tramwaj przejeżdża
i deszcz pada znowu,
ktoś może gdzieś wyjeżdża,
ktoś może wraca już do domu...
czajnik z kuchni głośno woła,
czarna kawa rozjaśnia myśli,
za chwilę radio powie o pogodzie,
a ja do córki sms wyślę...
słowa
niekiedy znajdują drogę,
ot tak,od niechcenia,
wyskakują niby z procy,
uderzają jak kamienie
są niczym plaster miodu,
można przyłożyć je do rany,
ale bywają także solą,
potrafią zadać ból dotkliwy
błysną czasem jak słońce,
uśmiechem czarując,
gładkie ,miłe...i śliskie,
pajęczyną fałszu oplątując
bywa,że zakpi z nas los
i nie wiadomo,co powiedzieć,
wystarczy czyjaś bliskość,
wówczas słowa stają się zbędne...
Anonimowi
świeczki na placu
dla Anonimowych,
dla tych,których zabrała
śmierć covidowa,
za każdą świeczką
czyjaś ludzka twarz,
a jest ich tysiące,
po nich niezgłębiony żal,
za każdą świeczką
nieprzeżyta żałoba,
czyjaś rozpacz i łzy,
czyjaś najbliższa osoba
świeczki na placu milczą,
smutek pochylił głowy,
w ciszy drżą płomyki
dla tych Anonimowych...
co tam,panie,w polityce...
ktoś kogoś na stołek wysadzi
i zapewni mu dostatek,
ktoś komuś nogę podstawi
i nie obejrzy się nawet
zdrowie musi w kolejce czekać,
aż statystyki się wyrównają,
medycyna rezygnuje z profesji,
gdyż polityka jej nie pomaga
w sejmach wrze od kłótni i sporów,
wzajemnych oskarżeń,wytykań,
gdzie w tym chaosie jest człowiek,
gubi się w takiej polityce
ulica bierze sprawy w swoje ręce,
słusznych praw się domaga,
gniew unosi się nad głowami,
nawet maseczka nie pomaga
polityka panie,ech polityka,
robi ludziom sieczkę z mózgu,
intryga na wyścigi z intrygą,
nic dodać...i nic ująć...
niedziela
osiedle nasycone styropianem,
z wielkimi nazwami ulic na blokach,
pomalowanych nie wiadomo jakim kolorem,
miedzy nimi małe oazy stokrotek
ławki plotkują o sąsiadach,
których Bóg dziećmi nagradza,
otwarte okna serwują
zapach rosołu, schabowy też zaprasza
głos dzwonów kościelnych obija się o ściany,
chmary gołębi unoszą się w powietrze,
cisza snuje się między blokami,
układając się do poobiedniej drzemki
doskonała harmonia i ład
niezmiennie funkcjonuje od lat..
z uśmiechem do twarzy
uśmiechnij się moje życie
do mnie choć jeszcze raz,
dopóki słońce na niebie
i do wieczora jeszcze czas,
podaruj mi ten uśmiech,
przecież ci go nie ubędzie,
masz w zapasie uśmiechów wiele,
lecz nie lubisz się nimi dzielić...
zrób prezent moje życie
latom, które tak szybko uciekają,
zatrzymaj je choć na chwilę,
z uśmiechem będzie im do twarzy...
stary dom
stara chatka gdzieś w lesie
pełna mądrości życiowej,
niejedno widziała,niejedno słyszała,
snuje cichutko swą opowieść,
wśród zmurszałych ze starości desek
nadgryzionych zębem czasu,
zagnieździły się wspomnienia,
zamieszkały razem z pająkami,
czasem przemknie korytarzem
jakaś postać z zaświatów,
tęskni pewnie za tym miejscem
dobrze jej znanym przed laty...
stary dom jak stary człowiek
zatrzymuje w pamięci lata,
powraca do szczęśliwych chwil
i chciałby zatrzymać je na zawsze...
z ukosa
chodnik pokryty lodem
złośliwie wysuwa język,
cieszy się,gdy zaplączą się nogi
i cielsko gruchnie o ziemię
traktorek jedyny na osiedlu
samotnie zwiedza alejki,
łopata ze świstem przecina powietrze,
rzuca piachem co dwa metry
choć człowiek bardzo się stara,
nie wykona takiego skoku,
wiec wyczynia piruety na lodzie
i tańczy,jakby w amoku
a gdy jeszcze okulary
przekoziołkują w powietrzu,
jakże ich szukać gdzieś dalej,
chyba tylko na czterech
zima funduje niespodzianki,
przeważnie nielubiane akcje,
ale cóż to byłaby za zima,
gdyby nie dodatkowe atrakcje...
samotnym
zmrok czerni się za oknem,
na horyzoncie dalekie światła,
okna mrugają,ktoś czuwa,
ktoś właśnie przyszedł z pracy,
wniósł do domu
mroźny oddech ulicy,
ogrzewa dłonie kubkiem herbaty,
powoli odtajają myśli,
cisza,niezawodna przyjaciółka,
pozwala na chwilę wytchnienia,
spokój przybywa z nocą,
może przyniesie zapomnienie...
on tak grał
a on tak grał,
na ulicy pod domem,
jakby cały świat
o nim zapomniał,
a on tak grał,
wznosił do nieba swą muzykę,
ona dotykała serca,
kołysała duszę...
grajku samotny,
twoja gitara płacze,
niech niebo cię wysłucha
i w swej opiece ma cię...
ta chwila
wieczór,światła za oknem,
nad horyzontem lampion
pali się żółtym neonem,
zgaśnie dopiero rano
ulica gwarna w dzień
teraz przycichła,
wiatr wydłuża cienie,
rozrastają się niczym straszydła
spóźniony ktoś
nie zdążył do tramwaju,
kapelusz gnany wiatrem
ucieka coraz dalej
ciepło kubka z herbatą
ogrzewa zziębnięte myśli,
niech dzień z kłopotami
zatrzaśnie za sobą drzwi...
z przymrużeniem oka
wszystkiego mam pod dostatkiem,
włosów na głowie i palców u rąk,
zębów nie chwalę się brakiem,
nogi także jeszcze mnie nosić chcą,
więc czy czegoś mi brak?
o tak!
pięknej willi z basenem,
auta z ostrym napędem,
torebek ze srebrnymi klamrami,
kurtek obszytych frędzlami,
butów od cholery wystrzałowych,
spodni jakże odlotowych,
sukienek jak senne marzenie,
swetrów w odpowiedniej cenie,
sejfu z biżuterią złotą,
perfum markowych od Jennifer Lopez...
wyliczanka,rymowanka,
żarcik miał być świetny,
przymruż więc oko
i miej z tego uciechę... 
czas nadziei
jeszcze trochę i świat wypięknieje,
przeminie całe zło,
wiosna rany przykryje zielenią,
odejdzie zła noc
mówią,że czas leczy rany,
pogłaszcze,przytuli,zapomnisz,
czas jednak ma dobrą pamięć,
ból będzie cierniem kłuć,
myśl często zechce nawracać
i tamtymi wspomnieniami żyć
jeszcze trochę i będzie pięknie,
bez wojny,rozpaczy i łez,
trzeba tylko mieć nadzieję,
bo bez niej nie ma się nic...
Reniko,oby to nastąpiło jak najprędzej.
Wiersz taki realistycznymi ,szkoda tylko,że te realia nie takie ,jakbyśmy chcieli.
Reniko,oby to nastąpiło jak najprędzej.
Wiersz taki realistycznymi ,szkoda tylko,że te realia nie takie ,jakbyśmy chcieli.
Marto,wierzę,że tak będzie...
Dziękuję,że tu zaglądasz...
czas wojny
kochanie,idę na wojnę,
nie płacz,wrócę,
tylko chłopakom pomogę,
tak trzeba...muszę...
zły czas przyszedł,
śmierć,krew i łzy,
idę na tę wojnę,nie płacz,
jeszcze będzie jak dawniej...obronimy...
jeszcze przyszłość przed nami,
wiosna wszystko odbuduje,
nie płacz,trzymaj się kochanie,
ja wrócę,obiecuję,wrócę...
........................................
wiosna Ukrainy
w kolejce po chleb i wodę
pod ostrzałem wroga,
myśli biegną do najbliższych
na linię frontu
nawet wiosna nie niesie radości
gdy dzieci umierają,
życie powoli uchodzi
z dymem osmalonych ruin
niebo też się sprzysięgło,
wyje od rana do nocy,
słońce wstrzymało oddech,
niewidoczne zza dymnej zasłony
z jedną torbą,czy z walizką,
z dzieckiem w ramionach,
mimo grozy wojny i śmierci,
jednak z nadzieją powrotu...
......................................
człowiek człowiekowi
zgroza i śmierć,
spopielałe ruiny domów,
krew i łzy,
zimne betony schronów,
głód i lęk,
płacz dzieci pod ziemią,
kimże trzeba być,
by umieć udźwignąć to brzemię
uciec jak najdalej,
by nie dać się pogrzebać,
do nieznanego kraju,
by otrzeć łzy i już się nie bać...
Irenko ,bardzo przejmujący wiersz .
Brak słów ,oddających ogrom nieszczęścia tych ludzi.
Irenko ,bardzo przejmujący wiersz .
Brak słów ,oddających ogrom nieszczęścia tych ludzi.
Martusiu,wszyscy patrzymy ze zgrozą na to,co tam się dzieje,
na ludzkie cierpienia,żadne słowa nie oddadzą ich bólu i rozpaczy...
Dziękuję za Twoją obecność !
krwawe żniwa
szła i kosiła,
nie robiła różnicy,
starców i dzieci
kładła jak na strzelnicy,
sięgnęła do piwnic
zrujnowanych domów,
skosiła na ulicy
tych uciekających
wykopała doły,
wrzuciła doń ciała,
zatarła ręce z uciechą,
-tu już koniec roboty,
trzeba iść dalej...
czas nadziei
jeszcze trochę i świat wypięknieje,
przeminie całe zło,
wiosna rany przykryje zielenią,
odejdzie zła nocmówią,że czas leczy rany,
pogłaszcze,przytuli,zapomnisz,
czas jednak ma dobrą pamięć,
ból będzie cierniem kłuć,
myśl często zechce nawracać
i tamtymi wspomnieniami żyćjeszcze trochę i będzie pięknie,
bez wojny,rozpaczy i łez,
trzeba tylko mieć nadzieję,
bo bez niej nie ma się nic...
Już wszystko się wokół zieleni,
trawa i drzewa i pąku kwiat...
zieleń to kolor NADZIEI
wiara dodaje skrzydeł nam.
I niech się spełni.
Amen.
Reniko pozdrawiam.
powroty
gdy już niebo się uspokoi
i przestanie grozić bombami,
nastaną dni powrotów
do umęczonego kraju
gdy już powietrze będzie czyste,
bez kłębów dymu i sadzy,
to znaczy,że czas wracać,
by sprawdzić,co zostało
gdy już zgliszcza ostygną
z płomieni i żaru,
to znaczy,że trzeba wrócić
by budować życie,jak dawniej
trzeba wrócić,by odnaleźć
bliskie imię wśród grobów,
by zapalić tam świeczkę
i przeżyć ten czas na nowo...
Żyworódko...
wiosno,hej!
podpatrzyłam wiosnę,
jak w leśnej gęstwinie
przymierzała piękną,
zieloną sukienkę,
jeszcze śpiące drzewa
z nagimi gałęziami,
nie zdołały jej zasłonić
przed ciekawskimi oczami,
tam,w środku lasu,
w gładkim lustrze wody,
przyglądała się sobie,
niczym panna młoda
wiosno,hej wiosno,
dobrze,że już jesteś,
uśmiechniesz się słonecznie
i wszystkie smutki pierzchną...
............................
samo życie
kroki sąsiadki na górze,
właśnie gdzieś się wybiera,
cicha muzyczka z radia,
o,już winda przyjeżdża
czyjś głos za oknem
wołający swojego psa,
dźwięczne głosiki dzieciaków
idących na plac zabaw
czasem kosiarka zatańczy
ścinając wybujałą trawę,
sąsiad znów idzie do sklepu
-zapomniałem kupić kawę 
kiwasz uprzejmie głową
- no cóż,zdarza się przecież,
kawa jest dla ludzi,
samo życie,czyż nie?
................................
sierpień
to już moja jesień
nadchodzi powoli,
z chłodnymi nocami
i smutkiem przyczajonym,
idzie w zapomnienie
niesforny lipiec,
szarzeje już niebo
o wczesnej godzinie
dlaczego ty,sierpniu,
przecież ciepły,od zbóż złoty,
przynosisz nostalgię
i nienazwane tęsknoty...
Strony Poprzednia 1 … 9 10 11 12 Następna
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Forum Kobiet » Debiuty literackie - artykuły, opowiadania Netkobietek » Panna Jesienna-moje wiersze
Mapa strony - Archiwum | Regulamin | Polityka Prywatności
© www.netkobiety.pl 2007-2024
