Rozwód z mojej winy

No widzisz, ja nie jestem twoją zona i nie irytuje mnie to, że zamiast rozmawiać odbijasz piłeczkę /gdybym była zoną, wściekałabym się/,wszystko co piszesz świadczy o tobie, już ci napisałam, że pędzel trzymasz ty. A, czego oczekujesz, że obdarzę cię zaufaniem, wyrozumiałością i kredytem sympatii z góry, bo co, bo jesteś mężczyzną, czy w swoim pojęciu jesteś  wspaniały? Dialog i rzmowa polega na przekazywaniu sobie jakiś informacji, a nie wzajemnym ogłupianiu się, czy zmuszaniu drugiego do mówienia sobie tego, co mi odpowiada i podoba się. Jeśli jest coś nie tak trzeba to powiedzieć, przetrawić i wyciągnąć wnioski. Samo odbijanie piłeczki i odpowiadanie, robię co mogę, co umiem i jeszcze staram się nie wystarczy. Zanim ty, z własnej inicjatywy zrobisz to o czym marzy żona, to wam się związek rozwali. A ponadto jest jeszcze druga strona medalu, jeśli nie umiesz , nie możesz, nie stać cię to tez, zamiast ją trenować i drenować jej odporność i cierpliwość /aż sama zrozumie/ można próbowć wytłumaczyć, tylko trzeba się nie bać siebie i szczerej rozmowy. trzeba sobie ufać, bo to jest spoiwem w małżeństwie. Takie postępowanie jak twoje, żonę osacza i irytuje, ale co najgorsze jeszcze bardziej traci zaufanie do ciebie i ... przyznam sama nie dziwię się.Nie ma nic gorszego w związku, jak odbijanie piłeczki. Masz potrzebę ping-ponga, idź do klubu pograj sobie. Albo kup do domu i bawcie się.

No więc nie schlebiaj mi Anhedonio  zainteresowaniem moimi wypowiedziami i nie wyjmuj  pojedyńczych zdań z różnych tekstów, przeciwstawiając je. A na dodatek, pomawiasz mnie o jakąś stronniczość,co jest już śmieszne i infantylne. I nie muszę ci chyba tłumaczyć, że może mieć odwrotny skutek od zamierzonego. Nie traktuję swoich odpowiedzi jak zabawy, nie lekceważę osób, którym w miarę swoich możliwości, chcę pomóc, a sposób w jaki to robię mogłabyś krytykować, gdyby były skierowane do ciebie.
Inaczej, , wyraźnie mnie ścigasz i "szczypiesz". O co chodzi? Czemu bierzesz do siebie moje odpowiedzi, a jesli nawet wydaje ci się , że kiedyś cię "nadepnęłam", to zapewniam cię, ta wypowiedź nie była skierowane do ciebie, a ty podczepiłaś się pod to jak żaba, kiedy konia kują.W ten sposób nie pomagasz przede wszystkim tym którzy oczekują na wypowiedzi  od ciebie, ode mnie i innych, każdy wypowiada się jak umie, a ja robię to z chęcią pomocy, i trafienia w ten punkt, w którym obudzi się coś w oczekującym pomocy i sam "zobaczy" o co chodzi. Ty jako pedagog powinnaś to rozumieć, i przyznam ci się jakoś  ciśnie mi się złośliwość na usta z tą twoją specjalizacją, ale nie chcę ujmować niewinnym i dawać ci kolejnego argumentu do poszturchiwania mnie. Odpuść sobie, bo na więcej nie pozwolę. A czy twoje wypowiedzi w moim kierunku sa kulturalne, czy podyktowane tylko urażoną dumą, to inna sprawa. Ja, gdyby mnie coś zapiekło osobiście tak jak ciebie, napisałabym raczej na twój e-mail, i to nie po to, żeby czegoś widać nie było tylko z szacunku do ciebie i siebie. Pozdrawiam i odpuść sobie proszę.

Więc zejdź ze mnie i wróć do tematu?
Chyba nazbyt wiele uwagi poświęcasz "INNYM użytkowanikom szos" w porównaniu do samego tematu.
Że to fakt świadczą tylko twoje własne słowa.
Jak na razie OCENA (osoby) goni OCENĘ (kolejnej). A TO raczej nijak sprawy bladego do przodu nie "popycha", tudzież wątpliwe, by go zachęcało do wysiłków (skoro i TAK żadne wysiłki NIE POMOGĄ, bo ON taki i owaki). Więcej O JEGO sprawie a mniej o sobie?
Poza pokazaniem JAK WAŻNY jest dialog, RAD blademu raczej nie udzieliłaś - choć OD RAZU na wstępie w ostrych dość słowach sobie po nim pojeździłaś. Chcesz to sobie zaprzeczaj - inni TEŻ czytać umieją i pewnie WŁASNE wnioski są w stanie wyciągnąć

Blady - odezwij się od czasu do czasu i powiedz jak sprawa się rozwija. Tudzież chwal się sukcesami, które niewątpliwie idą za twoimi postanowieniami o zmianie SIEBIE (nauka itp.). Powodzenia

Nie zawsze mam czas aby do Was napisać.Trochę sobie narzuciłem .Skoro mój temat daje Wam możliwość kłótni to wolę też za dużo nie pisać.

Wczoraj dzwoniłem do Agi czy mogę wpaść z winogronami z działki dla Niej i Kamila bo Marika nie lubi.Nie odebrała telefonu.Poszedłem do Nich mieszkają 200-300m ode mnie. Dzwoniłem domofonem nikt nie odebrał była godzina 19.Wieczorem napisałem Jej esemesa że dzwoniłem , byłem i pocałowałem klamkę.Odpisała mi że szykowała się na nockę i nie słyszała tel. ,teściu niby wyszedł do domofonu i do drzwi ale mnie już nie było.3 dzwonki domofonem nie trwają 15 sekund aby nie zdążyć .Napisałem czy mogę wpaść dzisiaj to powiedziała że wieczorem idzie z dziećmi na różaniec a później będzie w domu.Napisałem też że jak już będzie w domu to ma mi dać znać to wejdę.Pytałem się jak mineła nocka bo zawsze się pytałem. Zero odzewu.

U mnie jakoś leci nieraz lepiej często gorzej. W sobotę mam 4h angielskiego i 3h polskiego, w niedzielę 4h historii.Czekam na ten weekend bo w szkole coś zajmuje moją uwagę.Tak bym chodził struty i za wiele rozmyślał.Na pewno w sobotę i niedzielę pójdę jeszcze na działkę i zadzwonię do dzieci.Z angielskim mam na 2 dni spokój komputer szwankuje.

W poradni byłem we wtorek i jakoś było inaczej niż poprzednim razem, wtedy wielokrotnie mówiono mi że Agnieszka nie złoży tego pozwu że mam się poprawić to coś się zmieni.Teraz stwierdzono że jeśli żona powiedziała mi iż złoży pozew to pewnie tak zrobi.Obsługa wypytywała się mnie jak tam w pracy co się jeszcze zmieniło u mnie.Pytałem się o dzieci jak powinienem się z Nimi widywać ,kontaktować powiedzieli że muszę to ustalić z Agą.

Dziwi mnie też to co robi Aga.Z moją matką nie kłóciły się ale teraz nie przychodzi do niej z dziećmi .Tęskni Ona bardzo za maludami bo zawsze była z Nimi.Za Agą też pewnie tęskni ale o tym nie mówi.W końcu 10 lat to mogła się do Niej "przyzwyczaić" .Jak odchodziła ode mnie to nawet nie powiedziała matce nic więcej niż NARAZIE.

     Oto jeszcze pytanie jakie dostałem dzisiaj od znajomej.

      "Pytanie brzmi zatem, W JAKIM CELU żona chciała spowodować Twoją zazdrosć?
Gdyby chciała Cię opuścić to chyba niedorzecznym wydaje się pomysł aby specjalnie sugerować, że jest ktoś trzeci, ktoś kto może być przyczyną jej odejscia - w ten sposób chęć uzyskania rozwodu z Twojej winy byłby poza jej zasięgiem."

Blady - czy to Ty jestes na innym forum, katolickim ?

chyba tak

tak myslalam, tez mam tam swoj watek. z tym ze u mnie juz sprawa zamknieta. nie bede walczyc, bo nie ma juz o co. moje malzenstwo juz nie istnieje, tylko na papierze. nie da sie kogos zmusic do milosc. nie da sie. maz mnie nie kocha. a czekac? czekac tez chyba nie bede. pisalam nawet o tym, moja wiara nie jest chyba tak silna, zeby w wieku 27 lat postanowic swiadomie ze juz z nikim nigdy nie bede. Ale Tobie zycze powodzenia.

mozesz byc dobrym ojcem dla dzieci - tak, to na pewno mozesz zmienic.

To ze nie dawales jej wystarczajaco milosci, uczucia, zaangazowania - no to zalezy juz od Twojej zony czy mozesz to zmienic. Jesli ona nie ma ochoty na to, zebys Ty jej to wszystko teraz 'dawal', jesli ona Cie faktycznie nie kocha, to tego zmienic niestety nie bedziesz juz mogl, naprawic. Bo do zmian trzeba checi obojga w jednym czasie.

Nie zrozum mnie zle, ale z tego co piszesz, zona chce rozwodu, wiec pewnych rzeczy sie nei przeskoczy, nie zmusisz ja do tego zeby ona go nei chciala, zeby chciala z Toba byc, jako Twoja zona. Z pewnymi sprawami, bledami, trzeba sie chyba po prostu pogodzic. Dobrze ze wiesz co robiles zle, dobrze ze masz chec naprawy, zmiany, probuj. Ale jesli ona nie bedzie wcale chciala Twoje jzmiany, bo nie chce z toba juz byc, to niestety ale tutaj niz nie zmienisz. Mozesz jedynie dkupic sie na sobie samym i dzieciach. Bo to sie nigdy nie konczy, tu zawsze mozesz dzialac i ulepszac. Malzenstwo, tak po ludzku, niestety ale czasem sie konczy.

Chcę dzisiaj porozmawiac z Agnieszką choć boję się tej rozmowy zrobię to bo sam wiem ze muszę . Wyslalem Jej wczoraj smsa:

    "Cześć Aguś wiem ze nie powinienem tak zwracać się do Ciebie ale inaczej nie potrafię Mialbym do Ciebie pytanie czy dałabys mi mozliwosci porozmawiac z Tobą o tym co bylo co jest i co dalej będzie. Ja nie potrafię i nie chcę żyć bez Was i pragnę rozmów z Tobą , bycia przy Was .Proszę bardzo porozmawiaj ze mną ale nie przez smsy tylko tak w cztery oczy ." 
Nie odp. Myslalem ze przyzwyczajenie, dobra znajomość pozwoli Jej odpisać a,tu nic na zadne smsy nie odpowiada .
Wczoraj minelo 9 tygodni jak podjela decyzję o rozwodzie i 7 tygodni jak się wyprowadzila. Widać jestem do d..y bo nie potrafię tak jak Ona przejść z tym do porządku dziennego .

Masz rację "Kurcze" chyba jednak przeslodzilem tego smsa . Lecz tak jak prosilas przemyslalem wszystko od podstaw i w chwili słabości wyslalem eske . Powinienem zadzwonić bo tego bardziej by Wolała .

Tak jak powiedziałas znam charakter Agi i popelniam takie głupie błędy .Wyprostowalem swoje przemyślenia i wiem ze jestem "byłem" typem zamkniętym w sobie ,zmieniłem to w sobie ijest z tym mi dobrze . Aga nie przywykla do takiego mnie i tak jak piszesz moze bać się tej zmiany . Nie jest ona na pokaz tylko taki mialem być. i taki chcę być.

To co napisalas ze ja robię znów cos dla siebie a co z Agą . Zrobila dla siebie to ze się wyprowadzila i na tym koniec zmian.

Na nikogo nie mogę zwalac winę za moje błędy ,kłamstwa i chyba jednak niedojrzałości .Aga wyprowadzając się podjela ważną życiową decyzję dla Siebie ,Dzieci i dla mnie . Wiem ze jest Jej ciężko .Ja z Jej decyzji wyciaglem naukę i zmieniam sie .
Mam chwilę lepsze i gorsze ,mam swiadomosc co w danej chwili mam zrobić ale mam tez obawę ze i tak to jak zwykle popsuje . Dla tego są te smsy do Agnieszki lub grupie nie przemyslane posty .

Z psychologiem nie mam problemu w czasie wizyty dopiero po niej mam wyrzuty ze czegoś mu nie powiedziałem "nie zatailem tylko zapomniałem". Dużo z tych terapii wynioslem . Choćby to ze otwieram się na ludzi a mialem z tym kłopot .Nie unikam rozmów tylko gdy jest taka możliwość rozmawiam, wyjaśniam, pytam. Tak nieraz jestem zbyt nachalny ale to też zmienie .
    Mam takie pragnienie aby to co uczyniła Agnieszka było próbą bo nadzieja ze tak jest może mnie zniszczyć .
      A teraz o swoim planie na zeszły tydzień . Dzieci na pierwszym miejscu. Spacery zabawy rozmowy przez telefon , moja ocena  100%. Szkoła 100%,jeszcze niczym mnie nie zaskoczyli .Praca też setka . Obowiązki domowe trochę zaniechałem ale wczoraj i dzisiaj poprwilem na plus . Dla siebie oprócz  ww.  tez cos tam bylo ,znajomi rodzina . Ogólnie tydzień ok. Plan na następny tydzień ustalę sobie wieczorem .

I w world of tank, może po pracy non stop grałeś jeśli nie to przepraszam, bo pierwszy chłopak mojej przyjaciółki był uzależniony od gier online i wybrał gry od żony.

Nie jestem uzależniony od gier online . Bo ogólnie rzadko gram  chyba ze z synem. Komputer byl używany bardziej w celach zarobkowych . Projekty 3d kuchni ,łazienek  ,mebli. Nie bylo z tego kokosów ale zawsze cos . Internet mam na kartę i częściej go teraz uzywam do tego forum i szkoly niz wtedy .

Co do sexu to tez go potrzebowałem i potrzebuje , ale nie zmuszalem Agi do niego , mówiłem Jej o swych potrzebach i to wszystko .

A po co ty to drążysz, czy to jest w tej chwili  ważne? Dla ciebie jest teraz ważna uczciwość i szczerość a nie kombinowanie.
Jak się pogodzicie sama ci powie, a jak nic z tego nie wyjdzie,  to też nieważne. Trochę było z jej strony niepoważne, ale myślę, że gdyby było prawdziwe to bardziej chciałaby to ukryć niż się tym chwalić,ale ja nie jestem nią.
To mnie najbardziej zastanawia, że po 10 latach małżeństwa, nie dopracowaliście żadnej wspolnej melodii, takiej intymności,która wynika z zaufania, szczerości, akceptacji i zadowolenia z bycia z sobą i tworzenia rodziny.Nigdy nie miałeś poczucia, że tego ci brak? Wystarczyło wam być obok siebie, albo jej tego brakło, a ty tego nie potrzebowałeś.Tylko ty wiesz czego ona chciała. Przemyśl , czego ona chce od ciebie.

Tak pięknie opisujesz to Wasze życie,że aż się wierzyć nie chce czego Ta kobieta chcieć by mogła, ale odpowiedź zna Ona reszta może się tylko domyślać...

Wiesz co ja Cię chyba wezmę na wypróbowanie:P

Ty mi powiesz co ze mną nie halo a ja Ci powiem co mi się nie podoba ok?

A może, wszystko co robi jest po to, by ci pokazać jak się czuje osoba okłamywana, któryś raz już ci pisze, że sam wiesz najlepiej o co jej chodzi.Może,  jest tak wrażliwa, że te twoje wyskoki rozwaliły jej poczucie bezpieczeństwa i zaufania , bo jeśli było tak pięknie jak piszesz, to to, że ją okłamałeś było ciosem w plecy. Poczuła, on mnie nie kocha, tylko gra i udaje, on mnie nie kocha bo wiedziałby co będę czuła jak to odkryję, on mnie nie szanuje, bo nie liczy się z moim bólem itd.
A w takiej sytuacji co można zrobić? wytrwałość, szczerość i cierpliwość. Trzeba odcierpieć, i dokładać starań , żeby ją uspokoić i udowodnić, że rozumiesz co ją zabolało, że pojąłeś. Wy mężczyźni to umiecie, tylko jak nie będziesz szczery to znów potkniesz się o własną ignorancję albo arogancję. Trochę czasu już minęło więc powinieneś troszkę więcej zabiegać o spotkanie.Może wyjdź po nią do pracy, odprowadź ją do pracy. Jeśli nie będzie cię kategorycznie odpychalać, zacznij budować. Wiesz kobiety są rózne, może sobie ciebie tak obrzydzić i musiałbyś jakiegoś cudu dokonać, żeby zobaczyła w tobie ciebie, a inna skrzywdzona boi się zaufać drugi raz, jeszcze inna nie umie odbudować związku, bo uwaza ze się nie da, ze kara musi  być, jedne są próżne, inne nadwrażliwe, jeszcze inne zagubione i głęboko zranione.Odpowiedz sobie co uraziłeś w swojej zonie i odkręć to. A jak to zrobić to musisz sam wymiślić, bo to musisz ty odbudować zaufanie, to musi być szczere, ona cię przecież na tyle zna, żeby wiedzieć na co cię stac a i sygnały pewno też wysyła.

Większość zmian we mnie następuje "łańcuchowo". Jeśli jestem szczery jakoś łatwiej mi się rozmawia, jak jestem otwarty na ludzi to szczerość i rozmowa same się pojawiają i tak to jakoś mnie cieszy  ,fajnie z tym się czuje . Co do Agi to stara się rozerwać ten łańcuch ale jeszcze Jej się nie udało  i nie uda.
   Bardzo jest mi źle z tym co zrobiłem Agnieszce  i chociaż trwa to tylko dwa miesiące to już bardzo dobrze wiem jak się czuła przez moje wybryki. Wiem ze nie zmienie Jej zdania i odczuć tym ze będę gadal jak to się zmieniłem co dla siebie nie robię. Musi minąć troche czasu i jesli będzie chciała to sama to dojrzy . Jak już pisałem czuję ze to co mówi nie jest kłamstwem tylko prawdą i zasluzylem na to. Muszę próbować Waszych rad i nie szczędzić w wysiłkach .

Właśnie, może da NAM szansę, tak trzymaj.

Wczoraj miałem wielkie plany a dzis zapal lekko osłabł .
   Wczoraj o 18:30 pisałem do Agi o której mogę zadzwonić do Skarbów .Tak się z Nią umówiłem ze najpierw zadzwonię lub napiszę . Dopiero przed 20 dostałem odp.       "Napewno nie o tej godzinie Marika byla taka padnieta ze ledwo na oczy widziala. A Kamil musi sie wiersza na jutro nauczyc. Maciej ta 20 czy po 20 jest troche za pozno pozniej nie moga usnac krzycza kluca sie a rano o 6. 30 sie budza a mala wogole calymi dniami jest nie do zniesienia."
   Mówię sobie ze dobra późno już ok. Napisałem eske "Dobrze, przepraszam ucaluj Je odemnie.". Dzisiaj 17:15 po pracy pisze do Agi "Aga o której wracacie z rozanca .Wpadlbym do dzieci.". po godzinie odpowiedz "Kamil do niedzieli musi przeczytac lekture. Zostalo mu jeszcze sporo, po kolacji jeszcze musi czytac. Do was jak przyjdzie musi conajmniej po 4, 5 rozdzialow czytac. " . Zadzwoniłem o 18:30  aby porozmawiać z dziećmi nie bo jedzą kolacje później kompanie i Kamil musi czytać . Rozlaczylem się.
     O CO CHODZI ????

Tylko dlaczego sie rozłączyłeś? Przecież walczysz o nią i dzieci. Miałeś szansę wykazać, że nie myślisz tylko o sobie, potrafisz wytrzymać ciśnienie. Naprawdę tak bardzo nieszczerze brzmiało to co ona mówi, że nie dało sie tego znieść.
Trzeba pamiętać co jest ważniejsze, twoja duma,czy cel który chcesz osiągnąć.   Mogłeś sie poczuć upokorzony, albo celowo odsuwany od dzieci, ale mogłeś też dla dobra wysłuchać, uwierzyć żonie i zaakceptowac sytuacje, czyli uszanować jej ocenę sytuacji i prosbę z jej strony o uwzględnienie "napiętego grafiku". Oczywiście, gdybys na koniec dodał, że tak bardzo tęsknisz za nimi, że aż trudno ci z tym sie pogodzić, to byłby znak dla twojej zony, że coś zmieniło sie w tobie na lepsze i potrafisz mówić o własnych uczuciach zamiast reagować stresem. Dobro rodzinne i wspólne przedkładasz nad swoje emocje i  dla ich dobra potrafisz zrezygnować nawet z siebie. Oczywiście, raz nie zawsze, dwa nie często, gdyby sie to zdarzało dalej, też musisz sobie jakoś z tym poradzić.
Własnie na tym polega konfrontacja obiecanek, czyli zmienilem się, zrozumiałem z rzeczywistością, gdzie to "ja" jednak dominuje.
Mężczyźnie przyzwyczajonemu, że on jest najważniejszy i to niejako z automatu bez słowa wszystko się toczy wokół niego, trudno jest przejść się na przeciwną stronę i zrozumieć, że małżonka też jest "uprawniona" i też może zażądać ofiar, tych małych codziennych, ale będących świadectwem, uczuć, więzi i tego wzajemnego szacunku, w którym moje ego jest tylko miłością, nie osią wokół ,której wszystko sie kręci.
Dostałeś wczoraj naukę od zony, jak wiele poświęceń ona dokonuje na codzień, niezauważalnych i niedocenionych przez ciebie, a przecież ona tez ma swoją godność, dumę i ego.  Oddaje to dla dobra rodziny niedostrzegalnie, bez wahania tak, że stało sie to jej obowiązkiem. A przecież ona  robi to świadomie,  i to bez "rzucania słuchawką".
Kiedy teraz postawiła na swoim, nie potrafisz sie w tym odnaleźć. A to jest właśnie ten drobny element, który ją tak bardzo boli. Właśnie o to chodzi kobietom, kiedy nagle "stają" dęba i mówią dość. Te codzienne ustępstwa, to nieustanne składanie siebie dla dobra rodziny, czego z reguły nie widzi mąż, albo uważa, że to jej "obowiązek", jakby nie miała własnego rozumu tylko była tak zaprogramowana. To cholernie boli, zbiera sie latami i wreszcie doprowadza do wybuchu. Bo jezeli słuzysz z własnej woli, a ktoś  uważa, ze musisz, jeśli z miłości rezygnujesz z własnego ego, nie wyciągasz pretensji, żeby nie było w domu piekła, a druga strona odbiera to nie jako wysiłek, poświęcenie tylko jako coś naturalnie obowiązującego , to po pewnym czasie taka egzystencja staje się
nie do zniesienia. A potem nie wiele potrzeba, żeby to poczucie uprzedmiotowienia wybuchło. I kończy sie wtedy tolerancja, a wraz z końcem tego w rozsypkę idą wszystkie złudne nadzieje , że w domu jest poukładane, że zona jest zadowolona i usatysfakcjonowana, a jeszcze jak masz z tych okruchów skleic z powrotem obraz rodziny, to można rzeczywiście przerazić się i poczuć bezradnym.
Jedyny wniosek i recepta, to zróbmy to razem i naucz mnie tego robić, jesli ona ma do tego jeszcze  nerwy, albo szukac pomocy.
Jesli potrafisz, odnajdź w waszym zyciu takie przykłady, kiedy zona rezygnowała z czegoś  "bezgłośnie" na rzecz rodziny i traktowałeś to jako rzecz naturalną, albo ustępowała po twojej sugestii bez walki, czy cos takiego zauważyłeś?  Co czuła wtedy będzie ci łatwiej skojarzyć, bo wczoraj miałeś podobne odczucia, tylko ona ustępowała najczęściej dla dobra rodziny, bez okazywania złych emocji, tak jak ty. Ile potrafiłbyś poświęcić, oddać rodzinie z siebie, żeby potem przekonać się, że jesteś okłamywany. Jak byś na to zareagował. Czego potrzebowałbys, żeby to odwrócić, kiedy zaufałbys z powrotem. Musisz to wszystko przepracować, żeby odnaleźc ścieżkę do rodziny, a nie miotać sie tak i rozczarowywać, za każdym razem jak wejdziesz w slepą uliczkę.

No, zaraz ty chyba piszesz to pełen żalu i goryczy, bo /aż się już boję być z tobą szczera/, no ale brnijmy, bo jeśli pracuje a mieszkacie z matką i ta nie ma nic przeciwko to o co biega?A to co piszesz o jej zaangażowaniu w pracy, czy to czasem nie ślepa złośliwość?
Przepraszam, ale z tego co pisałeś, to ponoć ty chorowałeś, nie miałeś pracy i to ona  utrzymywała rodzinę. Wiedząc, że dziećmi ma się kto zaopiekować, ona robiła wszystko, żeby tej pracy nie stracić, tym bardziej, że zawsze w pierwszej kolejności zwalnia się nowo przyjętych. Jesteś jednak niesprawiedliwy i to boleśnie niesprawiedliwy, rzeczywiście gardzisz i lekceważysz wszystkim co robi twoja żona, rzeczywiście  nie tylko jej nie doceniasz, ale wręcz przeciwnie, ranisz, niszczysz i wcale się nie dziwię, że twoje życie toczy się tak jak to opisujesz.Coś mi się widzi, że jesteś zwykłym rozpieszczonym maminsynkiem. Facet nie wiem czy mnie niezrozumiałeś, ale ja nie o takich wyrzeczeniach pisałam, tylko, że ty do tego jej świata nigdy nie trafisz, bo nie potrafisz być obiektywny, sprawiedliwy, twój egoizm zabija te kobietę /a z tego co piszesz to jest piękna kobieta ,nie widzę jej wiec nie o urodzie piszę/, piękna i wartościowa. Wybacz, bo w tej chwili poczułam niechęc do ciebie i nie mam zamiaru tego ukrywać, jak to na pewno przez wiele lat robiła twoja żona.

bez komentarza.

Dla mnie to ty jesteś zwykłym manipulatorem, który próbuje manipulowac wszystkimi dla efektu i własnego "idiotycznie" pojętego dobra.
Jeśli piszesz, że nie pisałeś prawdy o żonie, bo uwazasz, że i tak może nie tylko u mnie, ale  i u wszystkich kobiet działa solidarność jajników i po prostu  tak czy siak  to bedzie na ciebie, więc albo jesteś głupi albo manipulator, co jedno od drugiego nie wiele się różni.
Jeśli zdradzała to takie rzeczy się pisze, chyba ,ze samemu sie nie wie czego się chce, Jeśli  piszesz, że wszystko twoja wina, to mnie tam nie ma duchem miedzy wami,  póki co zyję. Jesteś człowiekiem bez wyobraźni, egoistą i nieodpowiedzialnym maminsynkiem. Z reguły maminsynkowie manipulują ludźmi, i to że mieszkasz ze swoją matką nie ma znaczenia. Ważne jest to, że jak kolejny "niby-pokrzywdzony" przez żonę, krzywdzisz wszystkich. Jeśli myslisz, że stosując te tanie "chwyty" nie uraziłeś mnie to się mylisz. Jesli ktoś pisze szczerze, pisze o szczerości, to znaczy angażuje się  w twoje położenie, jeśli ty emocjonalnie jesteś na poziomie dziecka z podstawówki,  tzn.wszystko dla mnie, ja król słońce, ja cudowny, z cudowną dobra wolą, tylko  sie pilnujcie, bo zaraz wyrok o was wydam, jeśli uwazasz, że  sam sobie z pięści przyłożysz i to załatwia temat, to jest tylko kolejny dowód, że nikogo nie respektujesz, że nie masz woli nawet pomyśleć nad tym co sie do ciebie mówi, natomiast sygnalizujesz, że sam jesteś na tyle świadomy, że potrafisz kontrolować , czy za bardzo sytuacja nie przegina się na twoją niekorzyść. Czyli pilnujesz jak pies na łańcuchu swojego i tylko swojego dobra. Jesteś jak kazdy maminsynek i egoista przywiązany i nakierowany na swoje dobro, tylko pod tym kątem funkcjonujesz i nie potrafisz uwolnic sie od tej miłości własnej, nawet jak ci się dom sypie.
Wiem jakie jest lekarstwo dla ciebie, jedno jedyne. Jak zostaniesz na świecie sam, wtedy zrozumiesz .Nie ma dla ciebie innej metody. Chyba, że trzeba by ci kijem druga strone tego medalu przedstawić.
Chodź do tego psychologa, kajaj się nisko, posypuj głowę popiołem, a swoje myśl dalej, nie wspólpracuj tylko kontroluj, rób tak dalej a niedługo staniesz sie psychopatą nienawidzącym ludzi  i świata, z pretensjami o niezawinione krzywdy ,  bo jesteś typowym przykładem
zagubionego we mgle, który nigdy nie przejrzy na oczy, trzeba by chyba traktować cię pałką, żebyś się obudził z tego ciepłego legowiska, w którym śnisz tylko o sobie.

Wszystko co napisałam jest pisane w złości, bo sobie po prostu robisz jaja, ze wszystkich łącznie z sobą , gratuluje i baw się dobrze dalej.

Tzn, z tą zdradą nie podejrzewam, żeby ta dziewczyna go zdradziła, zbyt dobre mam o niej zdanie, ale on to sugeruje, podgrzewa temperaturkę, zaczyna manipulować, bo po prostu nie stać go, żeby powiedzieć prawdę do końca. Musi przecież coś na nią znaleźć. To co wypunktował jest poniżej wszelkiej krytyki, dziecko może i owszem mieć takie pretensje, ale dorosły chłop? Facet żyjący pomiedzy mamą, a żoną, wyrzucający żonie, że pracuje i martwi się o dom, podczas gdy on leczy się, albo bezskutecznie szuka pracy?
Facet, któremu matka zabezpiecza dom, co doskonale wykorzystuje żona dla dobra rodziny. Nie pisze nic o tym, że matce sie to nie podobało, nie pisze czy matka miała do tego jakiś stosunek. Dla mnie wyznacznikiem sensu działania podjetego przez jego żone jest to, że kiedy  odeszła, prędko znalazł sobie pracę, wcześniej jakoś sie nie udawało.
Ta kobieta, nawet w tym co on sam o niej pisze, jest odpowiedzialna, zorganizowana i świadoma na jakim świecie żyje. A jego obraz, opisałam już, co prawda chaotycznie, ale zawiera się w jednym zdaniu. Facet sam nie wie czego chce, ma wszystko zabezpieczone, jak nie żona to matka, albo obie na raz i nie umie się w tym wszystkim odnaleźć, nie umie być wdzięczny, odpowiedzialny, nie dorósł, do tego co ma, nie umie kochać. Szuka dziury w całym, niszcząc wysiłki żony w zbudowaniu stabilnego, pełnego wzajemnej miłości i szacunku domu, w którym świadomość celowości pewnych działan, jest  potrzebna do wychowywania dzieci. Tymczasem on, nie dając sobie rady z docenieniem takich relacji, niszczy wszystko to co stanowi sens rodziny. Potem głupio próbuje się  tłumaczyć, że to jego wina, ale jej tez!. Pewno, nigdzie nie ma ideału. Tylko, kiedy cytował, co mówiła zona o rozkładzie dnia dzieci, potem opisał swoją reakcję jasno przedstawił, że on nie wie, po co dzieci sie uczą, dlaczego czytanie lektury jest ważniejsze niż wizyta u babci, albo czemu w danej chwili rozmowa z ojcem,która odwraca uwage takiego dziecka i zabiera czas ,jest niewskazana .Przecież ona pracuje, nie może ufać, polegać na męzu i zająć sie tylko domem i dziećmi. Tę odrobina czasu, która jej zostaje próbuje inwestować w dzieci, nie zaniedbać ich szkoły, bo ona wie co znaczy dziś człowiek bez szkoły. A wizytę u babci można przełozyć na jakiś wolny dzień, rozmowę z ojcem wkomponować tak w czas,żeby potem emocje z tym związane nie odwracały dziecku uwagi od obowiązku.
Tata, jak to tata najważniejszy i jak on chce to należy mu sie szacunek, nie ważne, że ona bedzie potem swoim kosztem wyciszać dzieci i tracić czas i energię, nie ważne, że ona też ma ograniczone siły, nie ważne, że dziecko wyrwane z zaplanowanch z góry zajęc, dostanie minus za nieznajomość lektury, obrażona pycha taty, łup telefonem, bo korona mu się na głowie nieco przechyliła.
Co ten człowiek wie o życiu, co on wie o odpowiedzialności, co on wreszcie wie o tym, o czym jego żona marzy, czy jakie cele sobie postawiła w zyciu do osiągnięcia.
On zyje obok i uwaza, że skoro żona ma jego, dom, dzieci to ma raj, a wszystko inne przychodzi samo, no bo przecież u niego przyszło samo, mało on nawet wziął sie za naukę , nie jest cudowny?, nic tylko podziwiać i kadzidła przed nim palić a nie gadać o jakiś tam bzdurach typu wspólna  praca nad domem , soba, rodzina i czerpanie z tego radości, a jeśli mało to wspólne dążenie do szczęścia. Sam sobie ją wybrał i jak mu teraz nie odpowiada to może zaproponować coś co wzbogaci związek. Tylko jak ? rzucaniem słuchawki, a zresztą co on ma jej do zaproponowania, obiadki, sprzatanie i zajmowanie się nim. Dziękuje uprzejmie i gratuluje bezduszności i ślepoty.

Nie pisałem bo musiałem troche rzeczy przemysleć .
   W jakimś stopniu jestem maminsynkiem jak twierdzi  Kurcze, ale po rozmowie z Agą wiem ze nie to bylo głównym powodem Jej odejścia .
      Z czwartku na piątek byłem u Agi  w pracy na nocce jakieś 6-7 godzin rozmawialiśmy o wszystkim tak jak kiedyś .Chciałem porozmawiać z Nią o NAS ale nie zrobiłem tego, gdyż upajalem się każdą chwilą Jej obecności .Balem się popsuć tej chwili.Od Agi  pojechałem do pracy i w śniadanie podziękowałem Jej za wspólnie spędzony czas.Po pracy odebrałem pozew. Jest w nim wszystko to o czym pisałem na początku mych postów . Nie starałem się o pracę nie lozylem wystarczająco na dom, doszło do tego ze na końcu zacząłem Ją oklamywac ,Aga zalatwiala z opieki dodatki na mieszkanie,opał .Nie ma już sił dalej tego ciągnąć i musi odejść. Nie napisala ze próbowała mnie zmienić ze byliśmy w poradni rodzinnej ze, mi nie ufa nie kocha. Na świadka wzięła swojego brata w sprawie pracy którą chciał mi załatwić .No i rozwód z mojej winy po 500 złotych na każde dziecko i władza rodzicielska dla nas obojga . Wkradło się kilka pomyłek w tym pozwie ale nie wszystko co związane z moją pracą musiała pamiętać .
      Przemyslalem wszystko w sobotę i w niedzielę . Wczoraj wieczorem poszedłem do Agnieszki z kwiatami przeprosiłem za wszystko czym zniszczylem Nasz związek podziękowałem za to ze byla ze mną dała nam dwójkę cudownych dzieci ,za to ze starała się ratować Nas i za to ze postawiła mnie do pionu i otwarla mi oczy.
    Mialy być to tylko przeprosiny,podziękowanie prosba o rozmowę w jakiś dzień . Rozmawialiśmy jeszcze wczoraj przez trzy godziny przeanalizowaliśmy 10 lat naszego malzenstwa .Ja mówiłem Jej o moich uczuciach ,wadach, słabościach.Ona o swoich. Doszlo do miejsca dla mnie najważniejszego, powiedziała ze nie wie "może za rok albo pięć lat, może krócej niż Ona myśli ,może się w niej coś obudzi i może będziemy jeszcze razem".Potem rozmawialiśmy jeszcze o uczuciach i padło "gdzieś w środku jest we mnie iskra, plomyk ale ,boję się ją okazać abyś jej nie zdeptal ,zgasil ". Ja powiedziałem Agnieszce  o mojej decyzji :
      Nie będę walczyl o nasze malzenstwo w sądzie ,nie chcę aby ten rozwód ranił Nas więcej .Pomogę Adze we wszystkim jak tylko będę umiał i mógł . Nie chcę tego rozwodu ale dla Agi i dzieci zrobię wszystko.
   Tak Agnieszce obiecałem w czasie pierwszej rozmowy o rozstaniu to obiecałem Jej wczoraj i słowa dotrzymam .
      Jednocześnie będę trwał przy tym aby zmienić siebie i nie dopuścić do tego aby, ta "ISKRA" która jest jeszcze w Agnieszce zgasła .

Dziękuje za wszystkie posty Twoje i innych forumowiczow . Rady wasze brałem zbyt dosłownie i będąc jeszcze pod wpływem emocji ,zlych emocji zachowywalem się jak idiotą . Moja żona i dzieci  zasługują  na lepsze życie ,lepszego męża i ojca. I choć już jako osoba wyłączona z Ich wspólnego  zycia pomogę jak tylko będę mógł . Nie spoczne na laurach i pójdę dalej dla Agnieszki Mariki i Kamila .
    Sąd może dać NAM papierek na + albo - tego związku ale, najważniejsze jakie  MY z tej sytuacji wyciagniemy wnioski i spostrzeżenia .

   Co do rozprawy jest ona 5 grudnia i muszę  znaleźć sposób pomocy Agnieszce bez oklamywania sądu .

No wlasnie bardzo ufam Adze i wiem ze "tylko dla swojego dobra" nie odeszła odemnie . Wiedziała dobrze co robi ze dzieci będą tęsknić . Ze tylko w ten sposób mnie naprostuje . Ja nie chcę czekać do rozwodu aby Jej w nim pomóc . Chciałbym teraz już  pomagać być z Nimi i próbować rozpalić z tej iskry mały plomyk. Bo chyba lepiej już teraz zacząć niż czekać az sąd wyda wyrok.

Masz rację ze nie mialem wzorca . Ojciec umarł jak mialem 3 lata . Ciągle z matką ale nie do końca w zgodzie . Siostra z bratem jak mieli po 19 lat założyli rodziny do teraz ich związki trwają .Ale brat ciągle w delegacjach nigdy trzeźwy ,u siostry odwrotnie pieniądze są bo szwagier ma firmę ale też sporo pije. Kontakt z rodzeństwem sporadyczny. Teraz trochę więcej z siostrą . Matka tez nie ma zbyt dużego kontaktu z Nimi. W domu zostałem z matką sam i napewno nie bylo szału z milosci między nami .Ciągłe nakazy zakazy .Cieszylem się jak po ślubie z Agą mieszkaliśmy u Jej rodziców . Potem kłótnie Agii z rodzicami i przeprowadza do mojej matki .Dogadywaly sie dobrze do końca naszego związku .

Wszystko co napisałaś jest prawdą " chyba oprócz tej milosci Agi do mnie " zbyt mocno Ją  zranilem .Do tego wszystkiego co się teraz dzieje ,odbyłem rozmowę z matką . I choć to nic nie zmieni już w Agi i moim "związku"to szukam mieszkania.Będzie trudno materialnie,ale dam radę .
       Powiem to dzisiaj Agnieszce, może to też będzie jakimś promykiem dla Niej ze ,wiele rzeczy zrozumiałem i nie są to tylko slowa ale i czyny .

Agnieszka wie ze jestem uczestnikiem forum o tematyce rozwodowej . Zna mojego mail-a ale nie ma do niego dostępu.

Co do mail-a to i tak wcześniej czy później się o nim Aga dowie . Wiem jak było w naszym związku wszystko Jej mówiłem z tym ze nieraz stanowczo za późno .

Ciekawa jestem co się tu zmieniło...