Witam Drogie Panie.
Myślę, że skierowanie do was mojego problemu, będzie najlepszą z możliwych opcji, ponieważ kto jak nie wie, wie o kobietach najlepiej.
Przytoczę może w kilku zdaniach sytuację.
Mam/miałem dziewczynę 5 lat starszą ode mnie. Byliśmy ze sobą 2 lata, wcześniej znaliśmy się prawie 2 lata. Zawsze o mnie zabiegała, byłem dla niej wyzwaniem, ja nie chciałem się angażować z powodu nieudanych związków. Kiedy na mnie patrzyła, jej wzrok... Po prostu coś cudownego. Zdawałem sobie sprawę, że się we mnie podkochuje ale nic z tym nie robiłem. Przyszedł czas aż sam również coś do niej poczułem. I z przyjaźni zbudowaliśmy związek. Na początku dało się odczuć, że ona daje od siebie o wiele więcej. Przez co ja byłem bardziej zimny w uczuciach. No ale do brzegu.
W ostatnim miesiącu bardzo się zmieniłem, w zasadzie ona mi to pokazywała "za mało poświęcasz mi uwagi, za mało o mnie dbasz". Przemyślałem to sobie, dodatkowo dostałem jakiś dodatkowy bodziec i po prostu zgłupiałem w takim sensie, że zacząłem o nią zabiegać aż nadto. Pojawił się również bardzo beznadziejny element, w takiej postaci, że jej zacząłem marudzić "za mało mi siebie dajesz, za mało zwracasz na mnie uwagę, za mało się przytulasz" itp. Tak więc role się odwróciły. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że (jak mi się wydaje) całość tego mojego zachowania spowodowało, że zmalałem w jej oczach i stałem się na prawdę mało atrakcyjny. Zdarzyło mi się nawet doprowadzić do płaczu po kłótni z nią.
Sam już nie wiem czy ona jest we mnie zakochana czy.... Chodzi o to, że ostatnio spędziliśmy fajnie weekend, w sensie maksymalne lenienie w łóżku 
Po tym wszystkim gdy ją odprowadzałem, powiedziałem jej w samochodzie "może trochę od siebie odpoczniemy". Bardzo się rozzłościła i powiedziała mi kilka nie miłych słów. Wytłumaczyłem jej więc w sms-ie, że bardzo ją przepraszam za swoje zachowanie, że zachowuje się idiotycznie, a to przez to, że mam zbyt wiele wolnego czasu i ostatnio czuje się taki beznadziejny, że "na Ciebie nie zasługuję" i jakiś taki mało wartościowy, chciałbym to zmienić i to raczej ja potrzebuje czasu a nie Ty, a to moje czepianie się do Ciebie jest spowodowane tym, że mam za dużo wolnego czasu i mi odbija. Przepraszam Cię za to. Po czym ona odpowiedziała mi na to wyzwiskami, dość konkretnymi, otrzymałem jakieś 40sms. Dodam, że nie jest to pierwsza taka sytuacja - ponieważ już było ich kilka, ona jest bardzo impulsywna, nie mniej jednak jakoś się godziliśmy, człowiek uczy się drugiej osoby całe życie - niestety, stąd znów popełniłem ten błąd i doprowadziłem ją do szału.
Dzisiaj nie odzywałem się w ogóle. Wysłałem jej pocztą kurierską bukiet czerwonych róż z karteczką "przepraszam". I nic nie pisałem, nie dzwoniłem. Od niej - zero kontaktu. Zapytałem więc osobę która dostarczała kwiaty czy się chociaż uśmiechnęła - powiedział mi, że raczej bez entuzjazmu, ale z drugiej strony było dość zimno, padał deszcz i mogła nie być zachwycona z tego powodu, że musiała się ubierać itp, nie wiem.
Powiedzcie mi co powinienem zrobić? Może jakieś sensowne rady? Ogólnie zapisałem się do psychologa, żeby trochę z nim porozmawiać, zmienić się na lepsze i jakoś lepiej dbać o związek.
Ale... Ona za 2 dni ma urodziny. Bardzo chciałbym z nią spędzić ten dzień, zabrać ją na jakąś kolację, nie wiem jak to zrobić bo boję się do niej odezwać aby nie usłyszeć czegoś podobnego... Drogie Panie, proszę was o pomoc. Jak powinienem się teraz zachować. Czy czekać do dnia urodzin i się odezwać czy może zacząć to robić od jutra żeby jakoś ją pomalutku udobruchać... Może macie jakąś dobrą albo sensowną radę jak powinienem postąpić...
na co dzień człowiek się zapomina. Puściłem wodzę fantazji niestety. Więc teraz powinienem tylko albo aż - czekać? Na jej ruch. Wiem, że należy do osób bardzo mściwych i za to, że obchodziła urodziny sama może już w ogóle się do mnie nie odezwać. A z drugiej strony nie wiem - może w tej sytuacji woli sama? Nie mniej jednak chciałbym jakoś spróbować nawiązać z nią kontakt tylko dla tego jednego dnia, później dać jej przestrzeń i zająć się swoją zmianą.