religia a związek - problemy??

kończę... Do kościoła, jednocześnie stosują antykoncepcję, albo starają się o potomka metodą in vitro. Dziwne są katoliczki, które idą na egzorcyzmy na stadion piłkarski, albo te, które chodzą na zabawę halloweenową ze swoimi dziećmi, mimo że nie powinny, bo religia katolicka tego zabrania tak samo jak czytania Harry Pottera. Albo które uprawiają seks nie tak jak nakazują księża (wytrysk poza wykluczony) Hipokryzja czy głupota?

Nie wiem .Nie rozumiem tego. Dlaczego nie można wyznawać religii dla samej religii a nie "Bo ksiądz powiedział"?Przecież nie można być tak bezmyślnym.A może można?
Jest tez procent tych, co faktycznie czują wiarę i to jest dobre.

Jest tez procent tych, co faktycznie czują wiarę i to jest dobre.

Co konkretnie, jest dobre?

Co konkretnie, jest dobre?
Chodziło mi o to, że jeśli ktos jest powiedzmy katolikiem, stosuje sie do przykazań i te de, chodzi na msze co niedziela i faktycznie się modli, ma jakieś przeżycia duchowe, a nie tylko "odbębnia"żeby sąsiedzi widzieli, dba o siebie , innych, jest tolerancyjny wobec innych wierzeń, słowem religia pomaga być mu lepszym dla siebie, rodziny, obcych, daje pewnego rodzaju optymizm , ukojenie-no to wtedy jest to dobre. Znam takich . ale to jednostki."

Ja też stosuję się do przykazań, dbam o innych, jestem tolerancyjna wobec innych wierzeń ale to brak religii pomaga mi być lepszym dla siebie, rodziny, obcych i daje pewnego rodzaju optymizm i ukojenie. Jak widzisz to co wymieniłaś (oprócz mszy co niedziela, modlitwy) ma niewiele wspólnego z religią.

28 wiosen

Takie jest czasem ludzkie pojecie o ateizmie i ateistach

Jestem w związku w którym to ja chodzę do kościoła w każdą niedziele a moja druga połowa była na święta Bożego Narodzenia i Wielkanocy oraz w dzień moich urodzin kiedy to była zamówiona msza w mojej intencji.Mam 25 lat,on 28.Jesteśmy ze sobą półtora roku,długo czekałam na taką osobę jak on,osobę która będzie o mnie walczyć,będzie mnie kochała.Jedynym,jak na dzień dzisiejszy,nieporozumieniem między nami jest właśnie kwestia religii.Pomiędzy świętami o których wcześniej pisałam był ze mną parę razy i pojechał ze mną do Czestochowy w intencji mojej obrony (był to jego pomysł).Kiedyś nie wyobrażałam sobie byc z kimś kto nie jest praktykującym katolikiem ale teraz nie wyobrażam sobie być z kimś innym.Jest zaradny,pracowity,potrafi zrobić wiele rzeczy,nigdy nie odmówi mi pomocy,nie odmówi pomocy nikomu z mojej rodziny,nikomu z moich przyjaciół i tu często zadaje sobie pytanie co zrobić.Czy odpuścić i przystać na uczęszczanie do kościoła w święta.Dodam że nie jest przeciwny sakramentom.Powiedziałam mu otwarcie że nie zamierzam żyć z nim bez ślubu i że chce żeby moje dzieci były ochrzczone,przyjęły komunie świętą.On to rozumie.Kocham go i wierze że uda nam się przezwyciężyć tą różnice zdań.Dodam jeszcze że nie podoba się to moim rodzicom.Uważają że skoro mnie kocha i mu zależy to powinien ze mną chodzić.Nie wiem czy dobrze myślą....??Co sądzicie o tym wszystkim?

Ja zawsze zarzekałam się, że jestem niewierząca. Tzn te "zawsze" to okres, w którym byłam z chłopakiem, który był "metalem" i tak mnie zaraził tą niewiarą. Gdy się z nim rozstałam - religia dalej wydawała mi się śmieszna, ale jak musiałam iść do kościoła (jakaś rocznica, święto - z babcią) to szłam, w duchu się śmiałam z tych ludzi wierzących, ale udawałam, że jest ok. Wiadomo, nie modliłam się jakoś specjalnie i przesadnie, po prostu stałam na mszy i czasem tylko coś pomrukiwałam pod nosem.
Związałam się potem z chłopakiem (moim obecnym). Jego rodzina jest silnie związana z religią. Ja mam rozbitą rodzinę, przez to chyba nie jest tak jak powinno być w kwestii mojej wiary. Oni siebie nawzajem szanują, rodzice są razem, są religijni, mój chłopak służy w kościele, od 6 lat chodzi na pielgrzymki... Bałam się w to angażować, w ten związek, bo wiedziałam, że to nas różni... Były rozmowy na ten temat, ale uczucie sprawiło, że chodzimy na pewnego rodzaju kompromisy...
On pokazał mi całą wiarę i kościół z innej strony. Ma wiele kolegów księży - niektórych znał zanim nimi się stali, a innych poznał już jako księży. Przerażała mnie jego "świętość". Ale on pokazał mi to z innej strony, mówił, że chodzi z nimi na imprezy, czasem idą na piwo, że to normalni ludzie. Zabrał mnie na spotkanie pielgrzymkowe i zauważyłam, że faktycznie oni nie siedzą i się modlą, ale gadają o wszystkim. Byłam w szoku jak wikary poczęstował mnie wódką.
Teraz jest tak, że on wciąż wierzy jak wierzył i chodzi do kościoła. Ja nie, ale jak już idę to jest ok. Już nie mam tych prześmiewczych myśli, że "ludzie są żałośni skoro wierzą". Po prostu jestem, ani mnie to nie rajcuje, ani nie przeszkadza. U niego w rodzinie jest ta tradycja, że w niedzielę do kościoła i się na to piszę. Tak samo jak jestem u moich ciotek i wiem, że w niedzielę idziemy do kościoła to podchodzę do tego już naturalnie.

Tylko problemem jest aspekty... ślubu. Zarzekałam się, że nigdy, przenigdy nie wezmę ślubu kościelnego. Ale teraz uważam, że wezmę, bo... bo tak się robi, bo to normalne, bo tak mnie wychowano. Nie spłonę, będę się cieszyć, ale jego boli to, że nie będę tego przeżywała aż tak jak on, że to w końcu przed Bogiem, w którego raczej nie wierzę, który mi wisi, że tak powiem...

Trochę się rozpisałam, ale chcę zaznaczyć, że naprawdę różnice w podejściu do wiary nie są aż tak istotne. Wszystko da się przejść. Chociaż wiem, że jestem dopiero na początku tej drogi, ale trzeba się otworzyć i iść na kompromisy. Wypośrodkować to. Nie chodzić codziennie do kościoła wspólnie, ale też powinnam uszanować to, że on czasem chce iść ze mną.

Dodam jeszcze, że mimo wszystko mój chłopak nie jest "święty", jest głęboko wierzący, ale wierzy po swojemu. Mimo służenia - (raczej) nie chodzi do komunii, nie zawsze w niedzielę jest w kościele, grzeszy (:D), nie wyznaje czegoś takiego jak "seks dopiero po ślubie", spotyka się z księżmi jak z normalnymi kolegami, na pogaduszki, na piwo. W sumie nawet mnie to cieszy, bo wiem, że jak idzie z nimi to nie zrobi nic złego.
A co do rodziny - moje babcie, ciotki itd. bardzo się cieszą, że taki jest, wiadomo. A jego rodzice... raczej nie mają nic przeciw temu, mówią, że to nasza sprawa, a i tak jego mama cieszy się, że w ogóle z nimi idę do kościoła bez zbędnego gadania i marudzenia.

W tej sytuacji, to raczej namawiać na 1 raz na tydzień, to idzie przełknąć nawet jak się ziewa, jak się facet wkurza, bo żaden prócz idioty nie zostawi dziewczyny bo ciągnie go na mszę...

To raptem 50 minut, ładnie się ubierz, bo to ważna rzecz i ma iść, jak nie chce to ty też nie musisz co on by chciał. To jest szacunek i równouprawnienie.

Odświeżę wątek - może ktoś będzie szukał. Widzę, ze wiele młodych osób się wypowiada - pełnych nadziei. Ja mam za sobą kilkanaście lat związku małżeńskiego z ekstremalnym katolikiem. Jest coraz gorzej. To z wiekiem sie pogłębia - zakaz stosowania antykoncepcji, nieplanowane wobec tego dzieci, w kwestiach wychowania nie wspomnę - pełna tyrania. Narzucanie wszystkim religijności, nienawiść do innych narodów, zmuszanie do modlitwy, chodzenia do kościoła, zakazy oglądania w TV wszystkiego co uzna za niewłaściwe. W samochodzie możemy słuchać tylko Radio Maryja. Zastanówcie się kobiety zanim w taki związek wdepniecie...

Ja jestem ateistką.

Czy związałabym się z kimś innego wyznania?
Tak.
Problem pojawiłby się gdyby były dzieci....
Jak je wychować?
Chyba w obydwu światopoglądach...

To teoria.Nie wiem jakby to wyglądało,gdyby faktycznie się wydarzyło.

no właśnie w teorii da się wszystko zrobić a praktyka to weryfikuje. z dziećmi w tych kwestiach jest duży 'problem'. w przypadku ateizmu i wiary np. czy dać im wybór czy wpływać póki są małe. ciężki temat.

mam podobnie
a hipokryzja odrzuca mnie bardziej niż cokolwiek innego

Też nie lubię hipokryzji, bo jak można szanować religię drugiej strony, kiedy ona nie szanuję sama swojej religii, bo wierzy np. wybiórczo?

Wilczek, a kiedy były pierwsze?

Hahaha!

Czyżbyś próbowała mi zarzucić hipokryzję? Wiesz ja się sam nie zapisywałem do kościoła to nie będę się teraz wypisywał, zresztą jak wyjadę do Niemiec to problem sam się rozwiążę... To co napisałem to to co mogę zrobić dla drugiej (katolickiej)  strony by żyła w zgodzie ze swoją religią, zresztą to co napisałem wystarczy by taka potencjalna partnerka była osobą wierzącą i nie była hipokrytką, wycięłaś mój fragment gdzie napisałem, że albo katolicki ślub albo bez dzieci...

Wiesz, nie wiem jak to jest w innych religiach, ale w kościele katolickim osoba niewierząca biorąc katolicki ślub musi podpisać deklarację, że w tej religii wychowa swoje dzieci, jak nie chcę być hipokrytą, dlatego tak stawiam sprawę, nie wiem jak to jest w protestantyzmie czy judaizmie, ale mnie po prostu chodzi oto, żebym uszczęśliwiając kogoś innego nie musiał być hipokrytą i łamać swoje własne zasady.

Poza tym na chwilę obecną raczej nie chcę dzieci, czy to się zmieni nie wiem...

Szkoda, że nikt mnie nie pytał czy chcę się tam zapisać... A tak apropo to czy się wypiszę czy nie, nie ma znaczenia jak w Niemczech, bo i tak dostanę tyle samo pieniędzy z konkordatu...
A i nie będę taszczył ze sobą dwóch świadków bo mają taki kaprys, a jak w Niemczech nie dostaną Kirchensteuera to jakoś nie potrzebują świadków i od razu wykreślają hipokryci....

Bardzo ciekawy wątek. Też jestem ateistą.

Czy związałbym się długoterminowo z kimś innego wyznania?
I tak i nie. tak - jeśli religia stanowiłaby dla tej osoby dodatkowy element życia. Nie- jeśli ustalałaby ona życie przez pryzmat nielogicznych prawideł prawa moralnego występującego w każdej możliwej religii. Wolę opierać się na współczesnych filozofach i ludziach nauki. 
Natomiast nie stanowiłoby dla mnie problemu wzięcie ślubu w obrządku religijnym, ponieważ uważam, że to tradycja - element kultury, tak samo jak co roku zasiadam z rodziną do wigilii
Jak wychowywać dzieci? Absolutnie nie w nurcie religijnym. Wychowywałbym na rozsądnych i krytycznie myślących ludzi, którzy sami zweryfikowaliby czy chcą należeć do jakiejś religii.