religia a związek - problemy??

Moja bliska koleżanka jest w takim związku, ona katoliczka, on Arab, póki co bez ślubu bo szukali lepszej pracy, mieszkają w kraju u niego, od wielu lat bardzo szczęśliwi. Ale śluby mają być dwa, jeden w Polsce - katolicki, drugi dla jego rodziny. Ja myślałam, że też u mnie nie byłoby problemu z inną religią. Dziś wiem, że to by nie przeszło. Mimo wszystko. Miono całej tolerancji. To co zaakceptuję u wszelkiej maści kolegów, w przypadku mojego faceta by nie przeszło, chociaż fanatycy religini na równym poziomie mnie odstraszają (nawet ateizm, a może zwłaszcza bo kojarzy mi się ze zwyczajnym lenistwem, ale to już temat na inny watek- no chyba że ktoś ma takie poglądy od naprawde wczesnej młodości). Tak więc mój przyszły małżonek raczej powninien być tego samego wyznania. Ale życie lubi zaskakiwać:)

Jeśli przynajmniej dwa razy w roku (biorąc pod uwagę katolików) miałyby być z tego powodu jakies karczemne awantury to też odpada, ale jeśli to nie praktykowanie nie przybierałoby jakiś skrajnych form to nie miałoby dla mnie znaczenia. Mi bardziej chodzi o: wychowanie w pewnych wzorcach, z tego samego kręgu kulturowego i podobną wizję wychowywania dzieci, nie walczenie w co lub kogo będą wierzyły, bo oboje mamy taką samą wiarę.

To znaczy, że jeśli nie jest praktykujący na co dzień, ale chociaż potrafi uszanować najważniejsze święta w swojej religii(np. Boże Narodzenie i Wielkanoc-dla katolików, lub jakies inne w innej religii) i nie robi wielkiego hallo, że wtedy idzie się do kościoła, potrafi to jakoś świętować w rodzinnym gronie to ok. Nie znoszę facetów, którzy są przeciwko wszystkiemu i wszystkim i do tego wiecznie niezadowoleni. I to też jest plaszczyzna na kórej to wychodzi

Ewelina---teraz rozumiem :-) Czyli taki kompromis?

Ja jestem katoliczką niepraktykującą,mój /m/ katolikiem jest praktykującym
owszem mamy w sprawach religii odmienne zdanie i to bardzo ale nie jest to powodem kłótnii
mimo że niepraktykuje potrafie bardziej okazac że swieta Bożego Narodzenia czy Wielkanoc są czyms wyjątkowym,a moj i jego rodzina tego nie okazuja nistety mimo ze wuelcy katolicy poniekąd

Moim zdaniem o ile nie są to różnice ogromne to może się udać. Albo jeśli jedna osoba ma obojętny stosunek do wiary. Bo rozbija się to o wychowanie dziecka: w jakiej wierze? Czy w ogóle?
Ja nie chciałabym żeby ktoś mojemu dziecku opowiadał o bogu (no chyba, że w ramach poznania religii ale chciałabym żeby poznało różne wierzenia, w kwestii filozoficznej). Nie chciałabym żeby chodziło do kościoła.
Więc związek z praktykującym katolikiem by nie wyszedł.

A czy rozmawiacie z Waszymi partnerami,mężami,żonami o religii,wierze,Bogu?Nawet jeśli macie odmienne podejścia?Czy temat nie istnieje wtedy?

A o czym np rozmawiacie?I czy jestes niepraktykująca ale wierząca?

Jak rozumiem to taka bardziej dyskusja niż wyrzuty i próba przekonania kogoś do swego zdania?

A co w takich przypadkach z dziećmi,chodzeniem na religie,nauką  zasad moralnych, pokazaniem co jest dobre a co zle?

Zasady moralne, co jest dobre a co złe są raczej uniwersalne. Oczywiście są pewne różnice ale myślę, że można się dogadać.
Ale na religię bym wysłać dziecka nie chciała. Jeśli mój partner nie byłby w stanie tego zaakceptować no to niestety z nim bym przyszłości nie układała.

My akurat czasem rozmawiamy o religii. Mamy zbliżone poglądy ale i tak mówimy o tym co myślimy, jakie mamy do tego podejście. O tym co chcielibyśmy przekazać dzieciom.

november zgadzam się z tym, że ateizm trudno nazwać "lenistwem". Oczywiście ateizm świadomy, a nie właśnie katolik "wierzący" niepraktykujący.
Kiedyś myślałam tak jak Ty, o tym kompromisie ze ślubem kościelnym bez wyznania wiary. Tylko tam jest taka formułka, że zgadzasz się na wychowanie dzieci w wierze i nie przeszkadzanie w tym. A tego przysięgać bym nie chciała

Ateizm to nie lenistwo ale czysty racjonalizm.

No to zupełnie jak u mnie.

Czy jesteś ateistką?

Znów bratnia dusza

Ja uważam że tak byłoby najlepiej, jest to dodatkowa gwarancja na trwały związek.
Ktoś z was uważa inaczej?

Myślę, że albo zbliżone albo jedna osoba musi być bardzo elastyczna w podejściu do wiary.
Ogólnie jestem bardzo tolerancyjna i mogę się z osobami różnych wyznań przyjaźnić. Nie nawracam nikogo na mój ateizm. Ale jako, że w dalekiej przyszłości dzieci planuję to nie chciałabym mieć spięć o wychowywanie ich. Zwłaszcza w kwestii wiary.
Jeśli w dorosłym życiu będzie chciało przyjąć chrzest nie będę stawać na drodze. Ale jestem za świadomym podjęciem decyzji o wierze czy nie wierze a nie za indoktrynacją od najmłodszych lat.

Nie napisałam, że ateizm=lenistwo, ale że najbardziej mi się kojarzy z tą cechą u ludzi, którzy wcześniej byli w jakiejś wierze. I to co pisze nie jest bezpodstawne, bo pracuję z młodzieżą(można nazwać prywatnie, bo akurat w pracy sami głęboko więrzący jak już do mnie trafią, nie wiem tak chyba działa ta instytucja chociaż z żadnym kościołem nie ma nic wspólnego;) ) i tematy wiary są, były i pewnie będą poruszane. I można się załamać słuchając ich wyjaśnień, dlaczego są ateistami: glównie moda, bo dziś kościół w ogóle jest be, później dobre usprawiedliwienie dla nie praktykowania (i tu widzę lenistwo w czystej postaci, i nie, taki człowiek nie nazwie się katolikiem niepraktykującym, ale właśnie ateistą, ale spróbuj wyciągnąć z niego co to znaczy, czy w nic nie wierzy(nie mówię o uznawaniu zasad moralnych) to usłyszysz o głupim księdzu, złej katechetce, ale nic konkretnego) no i też środowisko do jakiego się trafia. Ja ateizmu nie potępiam, ale uważam że określenie, że jestem ateistą/ką jest dziś nadużywane (dla właśnie w większości usprawiedliwienia tego, że czegoś mi się nie chce, bo tak jest o wiele prościej powiedzieć niż się tłumaczyć dlaczego czegoś nie robię), tak samo jak jestem katolikiem/czką.

rossanka a może Ty byś powiedziała coś od siebie, bo póki co tylko sądujesz i zaczynam odnosić wrażenie, ze odpowiadamy na pytanie tylko jakiegoś ankietera, a nie osoby, która chce powymieniać poglądy

rossanka, nie uszczęśliwisz nikogo ma siłę. Każdy jest inny a w sytuacji którą podałaś za przykład, jedna strona ewidentnie elastyczna nie jest. Są też tacy, którzy zwyczajnie nie biorą pod uwagę stałego związku z osobą, która ma inne priorytety w tej kwestii.

Osobiście mam dość podobne podejście do Eweliny. Jestem katoliczką, praktykującą nie tylko uczęszczaniem na msze św.  W znajomych i przyjaciołach potrafię zaakceptować dużo więcej niż we własnym facecie. Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której facet chociaż raz w miesiącu nie poszedłby ze mną i dzieckiem do kościoła na mszę świętą. Wpojono mi pewien system wartości i sposób wychowywania dzieci w związku z czym w podobny sposób chciałabym wychować własne.

Rzuciło mi się w oczy, że nigdy nie skrytykowałam kogoś za to, że do kościoła nie chodzi, natomiast wiele razy zetknęłam się wręcz ze śmiesznością, mówiąc, że idę do kościoła.

Chciałam poznać opinie innych. Reasumując uważam, ze dialog jest podstawą wszystkiego.Jak nie ma chęci z obu stron, to raczej nic z tego.
Nie jestem ankieterem

Nie mam obecnie partnera.

Wiem, ze rozmowa i jeszcze raz rozmowa może dużo zdziałać, ale gdy jedna strona nie uznaje kompromisu, nie chce rozmawiać bo"nie ma o czym"?
Wtedy jest cięzko.

A jeżeli partner skrytykowałby Cię o to , to jakbyś zareagowała?

Bardzo rozsądne podejście.Tylko do tego trzeba rozmów. I właśnie elastyczności i tolerancji.I chęci przede wszystkim.

Ja na pewno nie byłabym z kimś kto nie podziela moich poglądów na sprawę religii - to akurat dla mnie- rzutuje na formę życia, ślubu, wychowania dzieci, nie biłabym się z kimś kto wyznaje inne zasady moralne i dla niego niedziela jest świetnym dniem na sport i kajaki.

Jednak są pary które potrafią to przeskoczyć ,oczywiście kompromis jest niezbędny. Czasem też ktoś zmienia się pod wpływem drugiej osoby i źródło konfliktu znika.

Tak, jestem ateistka

Tego nie przysięgasz podczas uroczystości, a składasz pisemne zobowiązanie przed.

Przysięga jest taka sama dla obydwojga, tylko osoba innej wiary bądź ateista nie dodaje końcówki (Tak mi dopomóż...)

Taa. Klękający, modlący się, przysięgający na Boga i przystępujący do Komunii ateiści, to totalne przegięcie i chichot z religii. W dodatku najczęściej na życzenie lub rozkaz osoby wierzącej.

Ale lepiej tak, gdyż to daje obraz, że wszystko gra. Nie będzie się trzeba zastanawiać, co ludzie powiedzą. Będzie można być normalnym
Zresztą, jak to w Polskich rodzinach bywa - na pokaz jesteśmy kryształowi i tacy wzorowi
No a kwestia kłamstwa, udawania, robienia jakiejś szopki. O tym większość nie myśli. Typowa droga na skróty.

Mój chłopak jest Ateistą, ja jestem zastanawiająca się. Wierzę w jakąś siłę wyższą, ale nie wiem co nią jest i czy w ogóle ona jest, nigdy też się tego nie dowiem, no chyba, ze po śmierci mi sie objawi. Mimo wszystko chcę ślub kościelny, bo dla mnie ślub wiąże się z przezyciem duchowym, od wieków przeżycia duchowe kojarzą się z religią. Żyję w takim, a nie innym kraju, gdzie religia wiodąca odnosi się do obrządku rzymsko katolickiego, zatem w takim kościele odbędzie się potencjalny ślub. Dzieci nie zostaną ochrzczone bo same o tym powinny zadecydować. Będziemy je zapoznawać ze wszystkimi religiami, możliwe, ze nawet będziemy robić rok prawosławny, roku judaizmu, rok rzymsko katolicki, rok ateistyczny itp. Obecnie na gwiazdkę nie dajemy sobie z chłopakiem prezentów bo wychodzę z założenia, ze skoro jest ateistą to zwyczajnie nie zasługuje na prezent, to byłaby hipokryzja "Nie wierze w Boga ale chcę prezent pod choinkę"

"Mój chłopak jest Ateistą, ja jestem zastanawiająca się. Wierzę w jakąś siłę wyższą, ale nie wiem co nią jest i czy w ogóle ona jest, nigdy też się tego nie dowiem, no chyba, ze po śmierci mi sie objawi. Mimo wszystko chcę ślub kościelny, bo dla mnie ślub wiąże się z przezyciem duchowym, od wieków przeżycia duchowe kojarzą się z religią." - no takie podejście mnie zawsze rozkłada na łopatki, Twój facet jest nie wierzący, ty sama nie wiesz w co wierzysz, no ale nie w Boga, a przynajmniej nie wiesz w co i może się nie dowiesz za życia, ale zamierzasz wziąć ślub kościelny dla duchowego przezycia ;-) O matko, to nie prościej wziąć ślub w jakimś "uduchowionym miejscu", ale bez księdza? Albo w kościele innej wiary, no bo w końcu i kościół np. u prawosławnych można nazwać takim miejscem, ba nawet z wyglądu są dużo ciekawsze niż te zwykłe katolickie. Zresztą, aby duchowo przezywać tą chwilę wcale nie potrzebujesz księdza pałętającego się w pobliżu. W końcu jak Ty nie poczujesz tego "uduchowienia" chwili to ksiądz za Ciebie tego nie zrobi A poza tym które z Was będzie składało przysięgę przed Bogiem? No bo, że żadne, to raczej nie przejdzie. Widzisz, Ty mi się wydaję chcesz ten ślub w kościele dla sukienki, pewnie wymagań rodziny, oczekiwań znajomych, a nie dla siebie samej. Może trochę odwagi w życiu z głoszeniem swoich poglądów, skoro wierzysz w coś, nie wiadomo co, to po co Ci ślub kościelny? No serio pytam. Dla wszelkich zobowiązań w naszym kraju wystarczy przecież cywilny, bo chociaż niektórzy o tym zdaje się nie pamiętają, to jednak nasz kraj wg Konstytucji jest świecki.
Mój post nie jest w żadnym razie jakimś atakiem na Ciebie, ale może chociaż zastanowisz się nad tym co piszesz.

I nie odnosząc tego już konkretnie do Ciebie, jest to właśnie o czym pisałam, jest dużo ludzi, którzy nadużywają dzisiaj określenia "ateista" w  stosunku do siebie. A łatwiej jest gadać niż mieć odwagę i rzeczywiście postępować tak jak się głosi, a nie robić tego "co wszyscy robią". Bo wszyscy biorą ślub w kościele, to ja też, ale żeby nie było, jakby co to jestem ateistą, więc nie będę słuchał głupot, o których tam gadają. (wyłączam sytuacje ślubów kościelnych dla drugiej, wierzącej strony)

Trudny temat.
Sęk w tym, ze aby było w tym temacie dobrze, to powinny być ustępstwa z obu stron.Jakaś pewnego rodzaju elastyczność, kompromis, chęć"aby było dobrze".
Gdy jedna ze stron zbyt kurczowo trzyma się jednej oppcji, to na dłuższą metę spowoduję to zgrzyty.To chyba zależy już od charakterów , ugodowości.
W środ znajomych mam różnie.Sa pary bardzo wierzące i praktykujące , ale są tez ateiści .Są też pary, gdzie mąż i żona mają odmienne podejścia (jedno religijne a drugie niekoniecznie), ale mimo to wypracowali sobie jakąś metodę.Tak że wszystko zależy od człowieka.

Widzisz ja po prostu nie rozumiem jak można być pewnym, ze tą siłą jest konkretny Bóg. Każdy kto myśli logicznie powinien się nad tym zastanawiać. Nie rozumiem, ze można coś przyjąć za pewnik w tej kwestii. Ja nie mówię, że ludzie, którzy wierzą są głupi, tylko ja sama nie rozumiem ich pewności. nigdy nie można być pewnym niczego w 100%.

W takim razie kto ma mi udzielić ślubu? Pani w USC? nie chce to w ogóle nie jest uduchowione, za to jest sztuczne i duszne tak to odbieram. W Polsce nie ma innego wyjścia, albo USC, albo Kościół, tudzież inna wspólnota religijna. Nie chcę ślubu w USC więc pozostaje mi Kościół Rzymsko-katolicki, jako religia w której zostałam wychowana, i ślub konkordatowy. Co do ślubów na świeżym powietrzu, mam wujka księdza, może da się coś załatwić

Ale wtedy to i tak jest tylko przysięganie przed jakimś ludkiem i prawem, a nie tym mistycznym nadprzyrodzonym "Czymś"

Ja uważam, ze albo wóz, albo przewóz. Albo bierzemy całą religię z jej wierzeniami obrzędami i świętami. Albo nie wierzymy i nie obchodzimy świąt związanych z daną religią. W innym przypadku to hipokryzja (w moim odczuciu) Nie wierzę w boga, ale usiądźmy razem przy stole nawpieprzajmy się karpia cioci Wiesi i uszek stryjenki Stasi, a potem chodźmy zobaczyć co dostaliśmy pod choinkę (której ubieranie jest tak "chrześcijańskie" jak ja jestem primabaleriną)

W moim przypadku zwiazek z osoba wierzaca (obojetnie w co) nie jest mozliwy.
Moge miec wierzacych przyjaciol ale nie partnera/meza.
Ja nie chce tracic czasu na jakies zabobony.
Dyskusje moge przeprowadzac ale nie umialabym sie zgodzic na pewne rzeczy ani isc na pewne kompromisy.

Słonecznik... bo dla mnie ten chrzest nic nie znaczy, nie jest dla mnie sprawą honoru oficjalne wypisanie się z kościoła.
Po prostu skoro nie wierzę w boga, nie czuję się katoliczką to ten obrzęd dla mnie nic nie znaczy.

Kiedyś zapewne (jak będę bliżej parafii, do której teoretycznie przynależę ze względu na adres zameldowania) przy okazji to załatwię, dla zasady. Ale nie jest to dla mnie ważne więc nie będę się tłukła kilka godzin tylko dla jakiegoś nic nie znaczącego papierka.

Coś mi się zdaje, że do tego trzeba tez osobnej ceremonii.Skoro Chrzest odbywa sie w czasie mszy z całym ceremoniałem , to pewnie wystąpienie  tez podobnie wygląda.
Ale głowy nie dam.Musiałabym poczytać.

To oczywiste, że trzeba przemyśleć.Przeciez nikt tak hopsiup nie wystepuje z kościoła. Musi być pewien.Bo inaczej za pół roku może mu się odwidzić i co wtedy?
Ciekawe, czy musiałby znowu się ochrzcić?

Tylko zawód księdza tego wymaga.Żeby utrzymac parafię.

Ciekawe, czy w Polsce są częste przypadki wystąpiń i czy ci występujący przechodzą na jakąś inną wiarę, czy stają się ateistami?
A z tą "pewnością" , to oczywiste, ze trzeba być wewnętrznie pewnym.I to nie dzieje się w dwa tygodnie.

Chodzi mi o to, jaki jest punkt widzenia księdza i dlaczego to robi.

No tak, nie słyszałam o wspólnocie ateistów.

Dla mnie czy ktoś jest "dobry"czy "zły"nie ma zadnego zwiazku z religią.Wartości duchowe,sposób odnoszenia się do ludzi, postrzegania świata, bycie"dobrym" nie zalezy od tego,czy ktoś wierzy czy nie, a już na pewno, czy ktoś chodzi co tydzień do kościoła czy nie. Wzorce czerpie się z róznych źródeł, a nie tylko w czasie kazania (bo ksiądz powiedział i tak mam być, bez zadnych refleksji).Tylko przykre, że są osoby, dla niektórych gdy nie jesteś praktykujący (tj nie chodzisz do kościoła)albo ozgrozo jestes ateistą, to jest rówonzanczne z tym, ze nie masz zasad moralnych i nie kierujesz się w życiu zadnymi wartościami.Co za tym idzie, nie będziesz umiał wychowac dzieci , pokazać im, co jest złe a co dobre. A na pytanie, czu możemy porozmawiac o religii słyszy się:tu nie ma o czym rozmawiać, tu trzeba chodzic do kościoła, bo ksiądz daje wytyczne jak żyć. ;/

Ale wrócmy do głownego tematu.Czy znacie może pary, które nie mogły sie porozumieć co do spraw religii i zakończyły przez to swoje związki?i czy długo były ze sbą?