Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!
Wypowiedzi na forum to doświadczenia i opinie użytkowniczek, a nie porada medyczna. W sprawach zdrowia skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.
Forum Kobiet » CIĄŻA I PORÓD » Ciąża w wieku 21 lat. Jestem przerażona... :(
Strony Poprzednia 1 2
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Martyna myślałam, że tylko ja zdecydowałam się na taki krok 
Wszyscy zwalają moje zachowanie na hormony, ale ja czuję, że to nie jest zwykła huśtawka nastrojowa. Tym bardziej, że to trwa 3 miesiące. Ja zaczęłam 17 tc.
Powiedz mi jak to wyglądało u Ciebie? Co Cię skłoniło do podjęcia takiej decyzji? Jak się czułaś / czujesz?
Przyznam, że trochę obawiam się tej wizyty, bo mam taki mętlik w głowie, że nawet teraz sama przed sobą nie umiem tego uporządkować.
Podobne tematy
U mnie to było tak, wpadka, nie radziłam sobie, wylałam morze łez. Dziewczyny mnie tu pocieszały jak mogły. Rodzice nie akceptowali tego. Nawet moja mama miała nadzieję że poronię. Huśtawka hormonów i zaczęły się coraz większe kłótnie z chłopakiem. Ja nie radziłam sobie z tym, że koleżanki mnie olały, że utraciłam możliwość zrobienia kariery zawodowej. Zaszłam w ciążę w maju a broniłam się w czerwcu, drugi kierunek pozostał tylko zaczęty zaliczone 4 sem. przerwać, tyle pracy w to włożyłam żeby dać radę to ciągnąć. Potem straciłam pracę, i każdego dnia budziłam się z poczuciem gorszości, raz nawet powiedziałam że widzicie we mnie inkubator bo ja i moje potrzeby się nie liczą. Wtedy był już koniec, spokojnie ochłonęłam nie miałam siły, nie umiałam się odnaleźć w rzeczywistości nawet krzywo zaparkowany samochód mnie irytował. Czułam że jest już bardzo źle, bo ja nie chciałam tego robić, chciałam być taka jak kiedyś z nadziejami z planami.
Po wizycie u pani psycholog było dużo lepiej, teraz ta terapia mi dużo daje, wiem że sobie poradzę, chciałabym naprawić jeszcze relacje z partnerem, którego bardzo kocham, ale wiem że czasem przesadzam, że za dużo wymagam
To nie jest takie złe rozwiązanie 
Psycholog nigdy nie zaszkodzi, a pomoże zrozumieć na czym polega problem to już dużo. U mnie okazało się, że ja czułam się nie potrzebna, że straciłam życie, że zostanę matką polką i to było coś czego najbardziej się bałam. W chwili kiedy uporządkujesz mętlik jest łatwiej bo wiesz co jest zagrożeniem i tego starasz się unikać. Psycholog zadaje pytania, często bardzo zbliżone po to żeby zauważyć drugie dno. Nikt Ci nie powie co masz robić, ale pomoże samej znaleźć rozwiązanie
U mnie okazało się, że ja czułam się nie potrzebna, że straciłam życie, że zostanę matką polką i to było coś czego najbardziej się bałam.
Czuję się podobnie. Ile już masz wizyt za sobą?
Za sobą mam 3 wizyty bo miałam przerwę ze względu na stan zdrowia. (musiałam leżeć) ale myślę, że jeszcze max 3 i będzie ok. Ja pracuję sporo w domu. Pani daje mi ćwiczenia, notuję swoje przemyślenia, dlatego jest mi łatwiej
Byłam przeciwnikiem terapii teraz wiem, że warto
Dzięki Najgorzej jest się przełamać, trochę się stresuję wizytą, ale mam nadzieję, że jak już pójdę to będzie tylko lepiej.
ja mam 26 lat ,obecnie 6 mc i nie wyobrażam sobie teraz ,żeby mogłoby być inaczej
zacznę o tego,że nigdy nie chciała mieć dzieci,nie lubie,awersja,denerwują mnie ...itd ,zawsze myślałam że będę bezdzietną samodzielną niezależną kobietą ... zaręczona jestem od 4 lat prawie, mój narzeczony wręcz przeciwnie ,zawsze chciał mieć dzieci, kiedyś doszło nawet do tego że zagroził,że jesli się nie zdecyduje w końcu to mnie zostawi.... 
i tak byłam nieugięta ,nic mnie nie przekonywało... i przyszedł taki moment gdzie stwierdziłam,że nic już w życiu mnie nie zaskoczy,wychodne na miasto już dawno mi się znudziły,szkoła w trakcie (ale to nie problem) ,w totka nie wygram,na hawajach nie zamieszkam i zaczełam myśleć....-
jaki jest sens mojego zycia??
przypomniały mi sie wszytskie słowa ukochanego, świadomość że mogę na niego liczyć i chce mieć dziecko i to właśnie ze mną ,że będzie je kochac i stworzymy rodzinę ,taką prawdziwą ,kochającą się ,bez wyrzeczeń że dziecko to wpadka chwili zapomnienia,lub co gorsze przygoda jednej nocy.... zaczęło docierać do mnie ze wolałabym być młodą mamą ,choć mój wiek taki raczej średni już 
teraz kiedy mój Czaruś robi sobię imprezkę w moim brzuszku mam ochotę się położyć i z uśmiechem wyczuwać ruchy i jego "pływaki" ,nie wyobrażam sobie już teraz życia bez myśli ,że mam dwa serduszka ,że jest osóbka która będzie częścią mnie i przede wszystkim będzie przy nas Tatuś który pozostanie z nami i będzię kochał
Jesteś kochana w dobrej sytuacji ,masz faceta który kocha,a reszta sama przyjdzie,mama Ci pomoże.. strach jest zawsze też płakałam na poczatku ,ale jak poczujesz już większy brzuszek to nic innego nie bedzie się liczyło , a więc uśmiech i zostań z nami
a psycholog to nie głupia sprawa,jednak osoba zainteresowana musi być gotowa i świadoma ,że to normalne i ma za zadanie jedynie pomóc Tobie i w przyszłości bobikowi (żeby to on nie miał z Tobą problemów )
Dzięki Moniulaj
Najbardziej przeraziło mnie chyba to, że stało się to już teraz, gdy mam 21 lat, zawsze myślałam o ciąży w odległości około 3-4 lat. No ale wiem, że dzieci nie biorą się z kapusty więc muszę ponieść odpowiedzialność. Gorzej z psychiką, bo czasami nadchodzą takie dni, że tylko płakać się chce i nic więcej 
A co do psychologa, masz rację. Wolę teraz ułożyć sobie wszystko w głowie, niż jak ma być ze mną gorzej w przyszłości
trzymam kciuki i wierze ,ze jeszcze będziesz się z tego śmiała,nie będzie nam lekko ale są "gorsze" rzeczy na tym świecie
malamiki - mam 22 lata i spodziewam się już 2 dzieciątka pierwsze urodziłam mając niespełna 20 lat, co prawda pierwsze było planowane, ale gdy dowiedziałam się, że to już, że jednak już jestem w ciąży doprowadziły mnie do takich łez, że nie wiedziałam co się ze mną dzieje. Nie były to łzy szczęścia, ani strachu, po prostu płakałam... po wizycie u lekarza i zobaczeniu fasolki na USG zaczełam się cieszyć, że zostanę mamą drugie dziecko... totalna wpadka! Zdażyliśmy rozstać się z partnerem, brałam tabletki i nagle bach... ciąża. Przeszłam załamanie, ale szybko się pozbierałam, bo musiałam być silna dla mojego synka teraz jestem w 33 tyg ciąży i nie mogę doczekać się aż wezmę na ręcę swoją córeczkę zeszliśmy się z ojcem moich dzieci, wszystko zaczeło się układać i wiem, że nie zamieniłabym tego co mam na nic innego
Głowa do Góry Ja mam 22 lat i jestem Szczesliwa Mama 3 miesiecznego Synka wedlug mnie moze teraz tego nie czujesz i odrazu po porodzie nie poczujesz , Ale z czasem przyjdzie instynkt i milosc do Dziecka ,Ja zawsze chcialam miec dziecko( pierwsza ciaze poronilam jak mialam 20 lat ) Nie mowie bo jest ciezko w szczegolnosci na poczatku ale dziecko podziekuje ci z nawiazka usmiechem i miloscia ! Wazne ze nie jestes z tym sama masz narzeczonego i rodzine ktora ci napewno pomorze !! Musisz patrzec optymistycznie a napewno bedzie ok
Czytam Wasze odpowiedzi i łzy mi lecą same Zazdroszczę Wam tego, że umiecie to docenić i cieszyć się z tego. Ja nawet jak chcę, to po chwili setki myśli mi to burzy. Dla moich znajomych ciąża w tym wieku to abstrakcja, większość się ode mnie odwróciło. Chodzę do lekarza i w kolejce widzę same szczęśliwe mamusie o wiele starsze ode mnie i czuję się jak nieodpowiedzialna smarkula Brzuszek już zaczął być widoczny i czuję na sobie spojrzenia w pracy, na uczelni jak na gówniarę, która zaliczyła wpadkę i (wstyd mi o tym mówić) czuję się niezręcznie. Może dramatyzuje i wcale tak nie jest, ale nie umiem zmienić tego toku myślenia Wiem, że wszyscy z otoczenia myślą, że za wcześnie, że to nie jest dobry czas na dziecko, ale nikt mi tego wprost nie mówi. Matka mojego narzeczona jak się dowiedziała to stwierdziła, że synuś zmarnował sobie życie już na starcie, że jak my sobie poradzimy, itd. Głupio mi przed narzeczonym, on ma chyba większy instynkt ode mnie, widzi małe dzieci na ulicy, w tv i się cieszy, że i my będziemy mieć takie maleństwo, a ja? Raz odważyłam mu się powiedzieć, że nie czuję się gotowa, na co on się obruszył, że pewnie wcale nie chce tego dziecka i było po rozmowie. Boję się, że będę okropną matką Kompletnie się pogubiłam, martwię się jak poradzę sobie ze studiami jak już teraz ciężko jest mi się zmobilizować, zawaliłam rok, martwię się jak finansowo damy radę, szukamy kawalerki do wynajęcia, ale nie za bardzo nam to wychodzi. Ehhhh, dzisiaj znowu jest gorszy dzień
malamiki te wszystkie obawy są normalne, raczej mało normalne byłoby to, że ich nie ma więc spokojnie. Martwi mnie fakt, że tak przejmujesz się tym co myślą i mówią ludzie... przecież to jest Twoje życie i Twoje dziecko. Ja też często idąc z moim narzeczonym, małym synkiem w wózku i ogromnym już brzuchem czuje na sobie spojrzenia innych. Ale jak to mówi mój P. - taka jest polska mentalność i dziwne jest jak ludzie się nie patrzą hehe, a jak się patrzą to niech się patrzą... tyle mogą. Zdecydowałaś się na wizytę u psychologa i dobrze, jeśli czujesz że może Ci to pomoc. Podejrzewam, że wszystko się zmieni po narodzinach dzieciątka, wtedy zazwyczaj dopiero budzi się ten instynkt trzymam za Ciebie bardzo mocno kciuki :*
malamiki te wszystkie obawy są normalne, raczej mało normalne byłoby to, że ich nie ma
zgadzam się i przestań myśleć że jesteś jakaś smarkula ...moja mama miała 16 lat jak mnie urodziła,tata 17 rok 87... wtedy to dopiero patrzeli ,a znajomych olej ,co to za znajomi którzy tak reagują na ciążę koleżanki,studia skończysz jak zaczniesz myśleć pozytywnie i o Was a nie o innych :*
Strony Poprzednia 1 2
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Forum Kobiet » CIĄŻA I PORÓD » Ciąża w wieku 21 lat. Jestem przerażona... :(
Warto przeczytać w tym dziale
Mapa strony - Archiwum | O forum | Poradnik | Prawdziwe historie | Kontakt | Regulamin | Polityka Prywatności
© www.netkobiety.pl 2007-2026