Ciąża, wpadka w młodym wieku... - Netkobiety.pl

Musiałam odrzucić tabletki z przyczyn zdrowotnych. Jedna impreza, jedna noc bez zabezpieczenia, poniosło nas na maksa, nie pomyśleliśmy, jestem pewna, że to wtedy.

No to cóż. Konsekwencje nie są tylko Twoje. Jak Cie oleje to patafian a nie facet i w dość brutalny sposób dojdzie do weryfikacji. Poza tym masz 25 lat, to już nie 16 czy 18.

Nie przesadzajmy z tym młodym wiekiem na ciąże.
Wiek w sam raz.
Rodzice w wieku 25 lat może maja problemy z hajsem ale za to organizm ma silę żeby spokojnie ogarniać dziecko i prace.
u tych rodziców 35 jest odwrotnie, hajs się zgadza ale już na zabawę z dzieckiem i prace energii o wiele mniej.
dodatkowo czekanie na dziecko do 30 zawsze wiąże się z większym ryzykiem ze tego dziecka po prostu może nie być
Skoro tak panicznie bałaś się ciąży to czemu nie stosowaliście podwójnego zabezpieczenia? Prezerwatywa + tabletki?
Z czego korzystaliście że nie zadziałało?

25 to  mlody wiek? na dziecko normalny. ja mialam swoje w wieku 22, dzis mam 30 i za chiny bym drugi raz nie dala rady. z wiekiem ciezej. a jak podrosnie bedziesz mogla znowu intensywniej pracowac. z tego, co piszesz to nie jest uw as materialnie az tak zle, zeby nie dac rady pociagnac te 3-4 lata, zanim mlode nie pojdzie do przedszkola.

Nie wiem gdzie oni mieszkają ale np w mojej okolicy rodzice oddają do żłobka dzieci od 1 roku ( bo są miejsca) i życie zawodowe wraca na poprzednie tory.

Żeby każdy miał taki problem... dasz radę, w przyszłości będzisz się cieszyła, nie stresuj się, bo to szkodzi dziecku.

wiesz..każdy inaczej interpretuje " pożyć" albo nasycić się życiem"
Dla niektórych jest to alkohol i wolny seks
A dla niektórych rodzinne ciepło.
Rożnicę są takie ze gdy postanawia się założyć rodzinę w wieku 20 alt to mając lat 35 ma się 14 letnie dziecko. Ma się zdrowie i silę.
można spełniać się zawodowo a fundusze już w większym stopniu przeznaczać na siebie.
Gdy startujesz z dzieckiem  w wieku 30 kilku lat to on nastolatkiem jest jak ty już pod 50 podchodzisz. kompletnie inna sprawa.

Ok, każdy inaczej patrzy na tą samą sprawę. Owszem koplenie inne wychowania zależne od wieku rodziców. Wiem ludzie podróżują z dziećmi, ale to jest zupełne inne życie, pełne wyrzeczeń. Dzisiaj jak chcemy lecieć na Malediwy to kupujemy 2 bilety i lecimy, chcemy iść na imprezę idziemy, mamy luz w życiu, możemy ryzykować. To jest coś czego w młodym macierzyństwie się nie zazna, bo już inaczej patrzy się na świat mając dzieci czy mając nastolatków pod opieką.
Z wyliczeń może to być początek 7 tygodnia, po odstawieniu tabletem ma strasznie nieregularny okres.

A sprawdzałaś może poziom witamin?
Osobiście odczuwam różnice między tym co było 5 lat temu a teraz ale na plus, bo dbam o siebie, od 2 lat jestem w świetnej formie - odpowiednie suplementy, odżywianie i mam tego efekt.
Ostatnio mam małe problemy zdrowotne  i to był efekt właśnie braku witamin, diety, bo chciałam osiągnąć wagę 50 kg. I faktycznie źle się czułam i nie miałam siły, a tak to? Przecież 35 lat to nadal młoda osoba nie sądzę że nagle ubywają siły.

Można, ale dziecko ma mieć swój rytm itp. Z dzieckiem nie pojdzie się na imprezę przy plaży, nie będzie się leżeć cały dzień na plaży, nie będzie się spać do późna. To jest zupełnie inne życie.

Nie da się cieszyć ciążą dla dobra dziecka... jak nas coś nie cieszy, to nie da się sobie nagle wmówić, że cieszy. Droga do depresji okołoporodowej murowana.

Aleksandrare, moja pani psycholog mówi, że każda ciąża zaskakuje. Na początku swojej miałam dokładnie te same obawy co Ty. Siedziałam i ryczałam, że będzie problem z wyjazdami, że będziemy musieli zmienić tryb życia, czułam się psychicznie bardzo źle.
Zmieniło mi się jak urodziłam. Moje dziecko zmarło po 2 dniach i mam straszny żal do siebie, że sie nie cieszyłam wcześniej. Ale cieszenia się nie można zaprogramować.
Mam koleżanki, które z maluchami robiły wszystko tk, co opisałaś. Paradoksalnie im mniejsze dziecko tym na wakacje wygodniej jechać

Może skonsultuj się z jakimś psychologiem, żeby o tych Twoich obawach pogadać? To bardzo pomaga.

Nie płacz, weszłam tu z własnej woli

Ja Cię świetnie rozumiem, mdłości i wymioty miałam do 18 tygodnia i z głową też miałam problem.
Powiedz partnerowi normalnie pewnie się ucieszy.

Nie mów sobie co powinnaś, a co nie. Ciąża tak zmienia, że wmawianie sobie nie ma sensu. Często nawet kobiety latami się starające mają dokładnie te same odczucia. Pozwol sobie na nie. Wypłacz, wykrzycz i pamiętaj, że to jest etap. Ja nawet na kopniaki narzekałam, że boli

Spokojnie, będzie dobrze! Kup sobie witaminy z kwasem foliowym i trzymaj się. Wrzuć na luz, idź do lekarza, pilnuj badań (o jak ja narzekałam, że muszę chodzić na wizyty ) i jak potrzebujesz to idź pogadać z psychologiem. I nic sobie nie wmuszaj, rób to co czujesz. Dziecko nie będzie się czuło niechciane, bo Ty teraz masz hormonalny haj i mętlik w głowie.

Dzisiaj mu powiem, chociaż nie wiem czy mamie nie powiem pierwszej. Dzisiaj już stoję pod ścianą, bo ja nie mam siły do niego jechać, trochę go unikam, ale on wbił sobie do głowy, że chce odejść albo go zdradzam, bo od kilku dni jestem inna.
Mam straszny mętlik, so tego to samopoczucie, które z każdym dniem jakby gorsze, bo przez tydzień miałam tylko miłości, a teraz nie odpuszczają mnie cały dzień do tego wczoraj doszła senność i dopiero wstałam.

Ja bym powiedziała najpierw facetowi, w końcu to jego dziecko
Jak potrzebujesz więcej spać to po prostu więcej śpi. Nie daj się wtłoczyć w myślenie, że inni mają gorzej i że Ty musisz być zachwycona. Masz pełne prawo do narzekania. Mój początek ciąży wyglądał tak samo spanie i nudności

Ja tylko powiem tyle. Czasami wydaje się, że w naszym życiu dzieje się źle. A to w brew naszej woli dzieje się dobrze. 25 lat to doskonały wiek na zostanie mamą. Do tego czytam, że masz swoją mamę, na którą możesz liczyć. Keine probleme. Witamy w dorosłym życiu.

Oj, oj tam. Jeszcze się zdziwisz i lepiej poznasz niektórych ludzi, a bardziej ich potrzeby. Znalazłaś się w takiej sytuacji, w której życie zaczyna uczyć pokory i tyle.

Czyli komu najlepiej powiedzieć najpierw? Narzeczonemu? Mamie?

Logiczne, że z mężem. Tylko to już się stało, tu już nic się nie uzgadnia.

Niestety, czego ci oczywiście nie życzę, może być jeszcze bardzo różnie. Radziłbym poinformować pana ojca dziecka, bo to najczęściej wbrew pozorom, tu mogą być największe problemy. Dla niego to będzie największy test na dorosłość.

Macie rację. Tak zrobię.

Wsparcie psychiczne, pewnie też finansowe, skoro rodzice pracują, to już super sprawa (każda babcia czy dziadek wnusiowi coś za kaftanik włozy;).
A opieka nad dzieckiem jest po stronie rodziców, nie dziadków.

Ja sobie zdaje sprawę, że ja z tym dzieckiem zostanę sama. Bo parnter ciągle w pracy, rodzice w pracy, na teściową nie chce liczyć, zresztą ona jeszcze nastolatków ma pod opieką. Mi nie chodzi o wsparcie finansowe, chociaż nie ukrywam firma mi siądzie. I sama świadomość, że będę ciągle z tym dzieckiem mnie przeraża. Ja też do tej pory dbałam o siebie paznokcie u rąk i stóp obowiązkowo, rzęsy, zabiegi na ciało. To wszystko się skończy, bo dziecko będzie wymagało opieki a nikogo nie będzie obok.

tym 20tkom poprostu sie nie chce, bo nie ich dzieci, a nie dlatego, ze nie maja sil. w 2 gimnazjum, czyli juz wieki temu mialam 3 tyg praktyki w przedszkolu. gdy bylo malo dzieci, bo panowala grypa czy jakis tam wirus to sie cieszyly, ze tak malo dzieci, bo to jak urlop. reszta dzieciakow caly dzien sie zajmowaly same soba. panie przez caly dzien plotkowaly przy swoim stoliku. jedna nawet tak sie zaczela na nie krzyczec, ze sa za glosno i ja glowa boli, ze sama sie przestraszylam, a bylam juz nastolatka xD gdy wiedzialy, ze zaraz zaczna przychodzic rodzice odbierac dopiero zaczely sie interesowac, co dzieciaki robia, udawaly mile, nawet braly na kolana.

to nie jej maz, tylko partner, cwiec dzis razem sa, jutro moga nie byc.

a pracuje, bo ma kredyt i ktow ie, jakie jeszcze inne wydatki. dotego dodaj teraz jeszcze dziecko, ktore lada moment bedzie mial.

Nie przejmuj się takimi prozaicznymi sprawami, przyjdzie czas, będzie rada.
Teraz najważniejsze, żeby dziecko było zdrowe, to nic nie będzie Ci straszne, myślenie też Ci się zmieni. Wyrzeczenia też nie będą takie straszne, jak teraz Ci się wydaje.
Jednym słowem, nigdy nie warto martwić się na zapas, bo samo zamartwianie się niczemu nie służy, lepiej myśleć jak sobie to wszysko pomału poukładać, również w głowie.

nie wyolbrzymiasz, ale tylko na poczatku. przez pierwszy miesiac coprawda ciagle spi i budzi sie tylko na jedzenie, ale i tak mozesz byc przemeczona. to taki czas na "przestawienie sie" na dodoatkowe obowiazki zmian pieluch, karmienie itede.
potem zalezy od dziecka. jedno spokojniejsze, drugie bardziej wymagajace. moj byl jeden, a jak piatka dawno temu, ale do dzis pamietam, jak mi dal w kosc.  gdy zacznie chodzic to wszystko niebezpieczne poukladalam w niedostepne miejsca, np na gory szafek, ale i tak musisz miec na oku.  poprostu takie dzieci jeszcze nic nie rozumieja, nie robia nic specjalnie. szczerze to juz nie pamietam, od kiedy mialam czas dla siebie. cos miedzy 2-4 rokiem zycia.
na jakies drobne zabiegi w domu jednak i za niemowlaka bedziesz miala czas. tez sie malowalam i wgle. nie choczilam i nie straszylam mimo wszytsko, a tez bylam ze wszystkim sama

gdy mial 7 mogl juz zostawac na 2-3 godz sam w domu. sams zedl z domu do szkoly. nie musialam go wszedzie ze soba zabierac, np zakupy. z czasem jest coraz lzej.

Nie ich dzieci, to fakt. Ale nie zgadzam się z Tobą, że im się nie chce. Mój syn wykonczył fizycznie 2 młode nianie - same zrezygnowały bo nie dały rady i to mimo tego, że dostawały stawkę ponadrynkową. 3 niania wytrzymała, ale sama pytała jak to jest, ze ja daję radę. I to nie tak, że ja widziałam nianię tylko wychodząc do pracy i chwilę po powrocie. Syna przyzwyczajałam do niani (tej 3) aż 1,5 miesiąca i stale byłam przy nim. Widziałam co się dzieje i jak niania słaniała się na nogach po 8 godzinach I akurat tej niani chciało się zajmować moim, czyli nie jej dzieckiem, bardzo. Aktywnie spędzała z nim czas, sprawiało jej to przyjemność. Pracowałam wyłacznie zdalnie, więc widziałam. Poza tym bardzo przeżyła, kiedy syn poszedł do przedszkola i zrezygnowaliśmy z niej. Nadal mamy z nią kontakt i nadal od czasu do czasu zajmuje się moimi dziećmi.

To jest kwestia energii życiowej, a ja mam jej w sobie dużo. A nie wyłącznie wieku. No i trochę dbania o to, by podejmować taki drobny, codzienny wysiłek fizyczny np. nie wyobrażam sobie wjechać windą na 2 piętro. Mam windę, a korzystam ze schodów. Mogłabym wszędzie jeździć smoachodem, ale wolę 30-40 min marszu do supermarketu.

A co do Autorki, to z dziećmi jest tak, że nie ma na nie idealnego momentu. Zawsze jest jakieś "ale". Czasem życie decyduje za nas i potem okazuje się, że dobrze się stało.

Nie, nie. Tu nie chodzi o kredyt, jemu chodzi tylko o odłożenie sporej gotówki na założenie firmy. Zakup sprzętu itp sporo kosztuje, a on od razu chce iść z rozpędem.
I widzicie chciałam dzisiaj mu powiedzieć a on niczego nie świadomy umówił nas na imprezę...
Mi tak serce wali jak mam do niego jechać i mu powiedzieć... serio aż sama siebie nie poznaje.

mieszkam w niemczech i tu jest standartem, ze dziecko w pierwszej klasie chodzi i wraca samo. na poczatku roku rodzice dostaja karteczke, na ktorej wyrazaja zgode lub moga zanotowac, ze beda odbierac. ja przez pierwsze polrocze go zaprowadzalam, mimo ze szkole mamy blisko, aby nauczyl sie drogi, przechodzenie przez jezdnie mial obcykane, bo od 4.r.z za kazdym razeem, gdy gdzies przechodzilismy zawsze sie zatrzymywalismy i patrzenie w lewo, prawo... w kazdym badz razie robil to juz rutynowo z przyzwyczajenia.  na poczatklu drugiego  polrocza "szedl sam", ale pod moja kontrola, tzn najpierw skracajac dystans, czy szlam za nim 2 razy, mimo ze on mnie nie widzial. xD wiem, ze cyrk, ale kazdej mamie trudno na poczatku xD poza tym, szkola mu numery do rodzicow i jesli dziecka mialoby po 10 min od rozpoczecia lekcji nie byc, dzwonia do rodzicow. wlasnie ze wzgledow bezspieczenstwa dlatego, ze wiekszosc dzieci przychodzi/dojezdza autobusem sama.

z przyzwyczajaniem do bycia samemu bylo podobnie, najpierw w wieku 5 lat dalam mu zajecie na pozostawianie np na 5 min, gdy szlam wyniesc smieci czy musialam zejsc do piwnicy. w wieku 6-7 pierwszy raz na pol godz. gdy np wieszalam pranie, w wieku 7 na godz wszystko ok dopiero 2-3.
no sorry, ale tez musialam jakos zyc, gdy musialam wyjsc na kurs czy do ginekologa, a jak juz wspomnialam bylam ze wszystkim sama. najstraszniejsze, co mogl zrobic to wlaczyc tivi i ogladac przez caly ten czas, gdy mnie nie bylo

Powiedziałam mu. I sama nie potrafię rozczytać reakcji, bo zamilkł jak nie on. Uśmiechnął się, ale zaraz potem zebraliśmy się na imprezę do znajomych, ja tylko na chwilę, no i mam mu za złe, że po kilku kieliszkach ogłosił ciążę.... Ba uważał, że to temat do opijania. Tyle co się dowiedział, nie przegadaliśmy tego a on ogłasza znajomym. Czeka nas poważna rozmowa... A jestem tak bardzo zła na tą sytuację. Gdyby to ode mnie zależało, oni dowiedzielibym się ostatni.

Powiedziałam mu w domu.
Nieodpowiedzialne. A mówił to z takim szczęściem, tak zadowolony z siebie jakbyśmy tą ciążę planowali.
To nie tak, że nie planowaliśmy wspólnie przyszłości. Można powiedzieć, że on bardziej wybiegał w przyszłość niż ja, ja bardziej żyłam tu u teraz.
Nawet bym się nie spodziewała po nim tego.