Sama w ciąży

Ach życie. Mój maluch śpi sobie słodko, ja jakoś zasnąć nie mogę.
Przed nami jeszcze wszystko, najpierw złe.
Ja też od ostatniego miesiąca ciązy byłam sama i tak jest do dzisiaj.
Dziewczyny damy radę, poradzimy sobie świetnie,
a tym naszym panom jeszcze kiedys podziekujemy, ze nie
zmarnowali nam zycia.
I tego sie trzymam

w środę skończy 3 miesiące. wiesz co, przechodziłam gorsze rozstania w życiu.
może dlatego, że to rozstanie nie spadło na mnie jak grom z jasnego nieba, tylko powoli, powoli....
nie powiem, że jest łatwo, ale myślę, że nieźle daję sobie radę.

Silly Hopes, cieszę się. To jest najważniejsze i najlepsza wiadomość:)
Pozdrawiam was dziewczyny.

Silly gratuluję, wiem, jak się cieszysz
Zauroczenie, ja też jestem po porodzie, mój synek skończył we wrześniu rok. Jak będziesz miała dziecko przy sobie, to uwierz, poczujesz się znacznie lepiej. Ja nadal mam wzloty i upadki, ale to już inne życie niż kiedyś. Postaraj się teraz jakoś przygotować do zostania matką, zajmij się czymkolwiek, byle odrzucić te okropne myśli. Pracujesz? Mieszkasz sama?
Malami, 3 miesiące to piękny wiek Ucałuj szkraba
Nasza A-n-n-n zamilkła, odezwij się, jak będziesz miała chwilkę.

Zauroczenie,
Mój synuś to też moje pierwsze dziecko i tak jak Ty miałam ogromne obawy, jak to będzie, tym bardziej, że tatuś ze swoimi super doradcami (mama, kochanka) się nas wyparł, powiedział, że nie będzie łożył na obce dziecko. Zrobił to po 10 latach naszego związku, wspólnego dorastania, dążenia do naszych celów... Potem niby się ocknął, coś tam próbował działać, ale czułam, że robi to z łaską. Nie wzruszyły go nawet moje problemy z ciążą, jak leżałam w szpitalu, to się nie interesował, na porodówce też go nie było, do domu wracałam nie z nim, a z siostrą. Jego pomoc była naprawdę nikła, mały jeszcze niedawno płakał w obecności taty... Dostałam strasznie po głowie, przeszłam swój prywatny koszmar... Ale z pomocą psychologa, leków w końcu jako tako stanęłam na nogi...
Kochana, ciesz się, że Twoje dziecko jest zdrowe, że możesz pracować, reszta jakoś się poukłada z biegiem czasu. Przejdź się po sklepach, second handach nawet, zajmij się organizowaniem wyprawki, poświęć ten czas na dziecko, potem będziesz miała znacznie więcej obowiązków.
Jeśli myślisz, że są jakieś szanse, to może warto porozmawiać z ojcem dziecka?
Życzę powodzenia!

I tu się zgadzam Jeszcze tylko dodam, że jak nie dupa, to gorzała, jak nie gorzała, to jeszcze coś i tak do znudzenia.

Cześć dziewczyny, dawno mnie nie było, a widzę, że się dzieje.

Silly, może się nie skupiłam, ale wydawało mi się, że mówiłaś, że on się oficjalnie wyprowadził? Czy nie? No i gratuluję wyniku Kochana, mówiłam, że będzie dobrze?? Doskonale wiem, co znaczy usłyszeć pozytywny wynik.

Kazarka, olej tę pannę. Wiem, że to wkurza, bo nie ma prawa nawet do Ciebie podchodzić, ale to tylko świadczy o tym, jak bardzo jest pod wpływem faceta. Jak synek? Ile on już ma?

U mnie trochę zmian. Największa polega na tym, że poszłam na terapię. Jak już pisałam, jakiś czas temu miałam nieprzyjemną sytuację z moim ojcem i do tej pory siedzi mi to w głowie. Dlatego też poszłam, bo muszę sobie to wszystko jakoś poukładać, zanim dziecko przyjdzie na świat. Ojciec mojego dziecka wziął się mocno za pracę. Stara się bardzo, jeździ na badania, daje na utrzymanie. Generalnie udajemy, że wszystko jest ok. Oprócz tego, że zaufania do siebie nie mamy kompletnie. Ale mam wrażenie, że on chce zmienić wszystko i zaczać od nowa. Cieszy mnie to, tylko nie jestem pewna, że mi się uda przełamać. Psycholog mówi, że powinnam się odciąć od przeszłości, ratować do końca i myśleć o tym, co w danej chwili jest dla mnie najkorzystniejsze. Ma sens, trudniej w życie wprowadzić. Niestety sytuacja z moim ojcem uświadomiła mi, że ja też mam poważny problem. Żyję w poczuciu winy i powinności, przez co sama też powoduję konflikty. Tak zwane, zbyt niskie poczucie wartości. I przez to nie czuję całej tej gorączki ciążowej. Wstyd się przyznać, ale przez ten cały stres, badania i kłótnie z otoczeniem, nie mam jakiegoś szału wybierania wózków, łóżeczek, ubranek itp... Boję się, że początek będzie trudny. Że będę miała problem z akceptacją dziecka i siebie jako matki. Okropne co? Na ostatnim usg nie czułam zbyt wielkiej ekscytacji. Nie wiem, dziwna jestem jakaś. I przez to czuję się jeszcze bardziej winna. Na początku rozczulało mnie to, a teraz... A może ja się nie nadaję.. Cholera wie..

Witajcie
U Ciebie szansa na powrót, jak sądzę, jest. Chwilowe nieporozumienie... U mnie podobnie, on nie rozumie kobiety w ciąży, uważa, że jestem wymagająca, leniwa - a to nie tak. Wiadomo, kobieta w ciąży myśli nie tylko o sobie, ale i o dziecku, które ma pod sercem. A facet.... hmmmm - on myśli tylko o sobie. W sytuacji, nazwijmy ją trudnej - Twój facet - uciekł, mój - znalazł inną i powoli planuje ucieczkę, ale już z nową kobietą. Ja nie wymagam nie wiadomo czego, czasem żeby przytulił, pogadał, żebyśmy coś wspólnie zrobili... i tyle, a on uważa, że zabieram mu jego czas... pisze sobie ciągle z tymi "koleżankami", mącą mu w głowie - one nie zabierają mu czasu? Cięgle spędza czas przed komputerem, o nic nie mogę go poprosić, bo zaraz uważa, że chcę go wykorzystać, że jest gosposią, bo pomoże mi czasem coś ugotować. Pracuję na dwie zmiany, oprócz tego dom, gotowanie, sprzątanie, dzieci - same wiecie jak jest. I co z tego mam? Same przykrości... Nie interesuje się nawet swoim dzieckiem. Na badania chodzę, jeżdżę sama. On żyje sobie jak chce, robi co chce... Nic dla mnie nie robi, nic.... Nawet jak sam coś zaproponuje, to zaraz potem szuka pretekstu, żeby się wycofać. Mieliśmy razem iść na zakupy - sam zaproponował - i co? Wypiął się...

Cieszę się, że się odezwałaś. Tak, był czas, że nie mieszkaliśmy razem. Ale wrócił.... To skomplikowane. Nie wiem teraz czy to był dobry pomysł, skoro i tak mówi, że poszuka sobie jakiegoś mieszkania.... Fajnie, że ojciec Twojego dziecka chociaż się stara, że jeździ, że się interesuje, Korzystaj z tego. Wiem, że tego potrzebujesz. Co do bycia matką - będzie dobrze, nie martw się.... Na pewno będziesz wspaniałą matką. Nadajesz się, uwierz w siebie . U mnie też nie ma gorączki ciążowej. Ciągle sama muszę pamiętać, że jestem w ciąży, że mam malutki skarbek. On ciągle mi powtarza, że zasłaniam się ciążą. Ale jestem w ciąży, to jest fakt - przecież nie wszystko mi wolno.... Poza tym wcale się ciążą nie zasłaniam. Jedna praca, druga, dom itd... Ech... wiem, że dla niego ciąża nic nie znaczy, on powiedział, że dopiero jak dziecko się urodzi. A przecież ten maluszek już czuje.... To dziecko już jest.... Może jakby pojechał na USG i sam zobaczył... Ale on nie ma na to czasu, ani ochoty. Nie wierzę, że coś się zmieni, jak się dziecko urodzi. No cóż - znów pewnie będę musiała być matka i ojcem dla dziecka. Nie boję się tego. Dam sobie radę sama. Szkoda mi tylko dziecka .
Poza tym nie nadążam za jego myśleniem - w jeden dzień mówi - wychowamy razem dzidziusia, niedługo starsze dzieci pójdą, a my zostaniemy z maluchem , a na drugi dzień - i tak sama będziesz już niedługo. Tak ciężko mi poukładać to wszystko... Boli mnie to, że on ciągle sobie pisze z nimi, że im poświęca czas... że to są jego przyjemności i z nich nie zamierza rezygnować, no cóż lepiej zrezygnować ze mnie i dziecka . Mi, według niego, nie należą się żadne przyjemności - nawet odpoczynek.

Dziewczyny, trzymajcie się cieplutko... pozdrawiam Was wszystkie i udanego weekendu....

zauroczenie.... ja, niestety wciąż wierzę. Wiem gdzieś w środku, że to chyba i tak zmierza ku końcowi, że zostawiając mnie zostawi dziecko. Ale co mi z tego z drugiej strony, że on będzie fizycznie ze mną, jak i tak ciągle będzie emocjonalnie z inną, bądź z innymi . Pomimo to, wciąż trwam w tym - tylko nie wiem po co? Ciągle mam nadzieję... Wierzę, że zacznie mnie traktować jak swoją kobietę, szanować, pomagać, doceniać co robię. Są czasem przebłyski takiego zachowania, że myśli o mnie, że coś miłego zrobi - cieszę się wtedy jak dziecko i żyję nadzieją, że będzie dobrze, a za chwilę obrót - Ty jesteś zła. Raz mówi, że chce być ze mną, raz nie chce. Nie nadążam za nim. Mówią, że kobieta w ciąży ma zmienne nastroje - pewnie tak jest... Ale on nie tylko nastroje ma zmienne, ale i swoje decyzje, zdanie. Męczy mnie taka huśtawka, taka niestabilność. Nie rozumiem tego męskiego egoizmu....
Zgadzam się z Tobą całkowicie....

Wiesz, ja sobie tak myślę, że u Ciebie jest ta iskierka. U mnie ciągle powtarza - jak nie Ty to inna. Tak samo myślę jak Ty - traci nie tylko mnie, ale przede wszystkim swoje dziecko. Nie wiem sama jak dotrzeć do faceta, który jest stanowczy, uparty i ma swoje racje (choć często wcale ich nie ma). U Ciebie jest szansa, że faktycznie zatęskni, że może odpocznie, przemyśli i wróci. Wiem, że teraz cierpisz, jak bardzo Ci ciężko... Mi samej ciągle chce się płakać, ale nie chcę ciągle beczeć przed dziećmi. One i tak widzą co się dzieje. Zawsze prawie wszystko robiliśmy razem, a teraz ciągle osobno.... Sama muszę na zakupy, sama do lekarza, sama muszę gotować, sprzątać, zajmować się domem, dziećmi... On sobie tylko leży i komputer... Ech, nawet jak czasem pomoże to i tak potem wypomni, że on to gosposia i takie tam, ciągle wszystko przeinacza. Miał dziś ze mną iść na zakupy - od poniedziałku przekłada - najpierw w środę, potem w sobotę, teraz - że jutro. Obiecał, że pomoże mi wybrać kurtkę, jakieś buty.... Brzuch mi rośnie , w tygodniu nie mam kiedy wyskoczyć, więc sam się zaoferował, że pojedzie ze mną i pomoże mi wybrać i na gadaniu się skończyło.... A dziś, jak co tydzień pojechaliśmy na zakupy - i co? zawsze pomagał, coś tam wrzucał, miał propozycje obiadowe na tydzień, a dziś - sama rób, a potem zostawił mnie samą w sklepie . Super.... Czy wszyscy faceci są tak nieodpowiedzialni.... Nie wiem, czy oni w ten sposób reagują na ciążę? Boją się odpowiedzialności, czy to jakiś strach? Nie wiem....
Nie wiem już co mam robić? Nie wiem ile jeszcze wytrzymam... Boli mnie to jego zachowanie.
zauroczenie, szkoda mi Ciebie bardzo... wiem, jak Ci ciężko. Dlatego pisz, trzymajmy się razem... Bo któż nas lepiej zrozumie....
Uściski dla wszystkich

Masz jeszcze jedno wyjście: alimenty.

Z tego co wiem, w Pl był fundusz alimentacyjny, nie wiem jak to teraz funkcjonuje. Musisz się trochę rozeznać. A przytułki zostaw sobie raczej jako ostateczność. Jeśli miałabyś możliwość, to najlepiej byłoby u rodziców, zawsze to też jakaś pomoc. Najchętniej zaprosiłabym Cię do siebie, żeby Ci pomóc...
Razem raźniej . U mnie też nie lepiej....

Hej, dziewczyny, żyjecie?
Napiszcie, co u Was

Hej,
Ktoś tu jeszcze zagląda? Pewnie już macie spore brzuszki, a Annn - jest już na finiszu?
Silly, jak się miewasz?
Pozdrawiam gorąco

Cześć
Co tam u Ciebie ? U mnie faktycznie - brzuszek coraz większy , mały fika koziołki aż mnie czasem brzuch boli .
Poza tym ciągle mi coś znajdują lekarze - a to biorę luteinę - bo szyjka się skraca, a teraz czekam na kolejny skan, bo podobno malutki jest za malutki...

Pozdrawiam serdecznie i odzywajcie się czasem....

Hej
Ja mam termin na tegoroczne święta , pewnie w lany poniedziałek, albo w niedzielę wielkanocną zjawi się mały kurczaczek
Szykuję sobie powolutku wyprawkę, a to jakieś ciuszki, a to oglądam łóżeczka i takie tam - jest trochę tych rzeczy. Moja malutka strasznie się cieszy i nie może się już doczekać jak mały się urodzi. Pomaga, dopytuje....
Na razie czuję się ogólnie dobrze, przyzwyczajam się do swojej "ciężkości" . Trudniej mi teraz niektóre rzeczy wykonywać, mam nadzieję, że rozumiesz o czym mówię. Wg lekarzy mały rozwija się prawidłowo i to najważniejsze.
Poza tym popołudniami troszkę jeszcze pracuję, bo pieniążki potrzebne. Teraz strasznie szybko mi czas ucieka....
Kazarko - trzymam kciuki i powodzenia....

Pozdrawiam Was serdecznie