Nie potrafię poradzić sobie z nastoletnim synem

qanti, Twój syn z dziewczyną stanowią jakby odrębną rodzinę (są już rok jak pisałaś), są pełnoletni chociaż niesamodzielni finansowo, ale to jakby już odrębność, syn nie jest już Twoim małym synkiem, jak wiesz, wychowujemy dzieci nie dla siebie i tak mam być.

Moje ,,gołąbki" (syn z dziewczyną), też mało się do mnie odzywają, raz ja coś powiem raz oni, nie wchodzimy sobie w drogę, nie narzucam im się, nie chcę przeszkadzać. Ona często u nas bywa chociaż mieszka 50 km dalej. Często tzn 3x w tygodni (wg mnie często). Przyjeżdza po szkole, raz, potem jest w weekend i wraca do domu, nie nocuje.

qanti, nie denerwuj sie synem, tym, że jest daleko od Ciebie (emocjonalnie), jest normalnym chłopakiem, który układa sobie zycie z dziewczyną. Taka kolej rzeczy.

Nie czuj syndromu opuszczonego gniazda.

Nie narzucaj się też. Będą coś chcieli, sami przyjdą. A uwierz, że będą...

Mi może jest łatwiej z dorastaniem syna, bo mam jeszcze córkę, 14 lat, mam z kim rozmawiać, gotować i łazić po sklepach. Ale wiem, że to też narazie, że się kiedyś zmieni.

Problemem jest Twój mąż, który nie daje Ci wsparcia, pije. Mój mąż jest daleko, pracuje za granicą, gadamy ze sobą ale nie czuję jego wsparcia, mówi, że ma tam własne problemy.

Trzeba nam obu wyjść do ludzi, jakaś kawa z koleżanką (wiem, wiecznie zajęte i zapracowane, jak każda z nas), jakieś kino, rower cokolwiek. Ja czasem idę do sąsiadki, wychodzimy razem z jej psami na spacer, gadamy. Wracam do domu ożywiona.

Trzymaj się qanti, ciesz sie, że syn jest szczęśliwy.

Tak cieszę się ze syn jest szczęśliwy. Ale ja troche denerwuje się tym czy to normalne że ona nocuje . Na początku nie miałam nic przeciwko ale teraz denerwuje się bo myślę czy to normalne. Fakt że syn nie siedzi już tak przy kompie bo po szkole przyjeżdżają razem i oglądają film albo gadają i ok. godz.20 odjeżdża ona.A od piątku do niedzieli jest tu i jak wolne jakies ferie czy wakacje to teź jest i śpi.  Jak więcej dni wolnych to jadą też do niej na 2 dni. Nie wiem juź co myśleć o tym wszystkim. Tak End_aluzja bałam się o szkołę jest ok. Niby chce iść dalej się uczyć ale to się okaże jak pójdzie mu z tym językiem i czy go przyjmą dalej. Bo nawet nie wiem na jakim poziomie umie język. Ja mało gdzie wychodzę.  Siedzę w domu.

Masz rację.  Teraz tak myślę przecieź nikomu to nie szkodzi.

To nie jest proste ale mamy niewielki wpływ na to.

Możesz wyrazić swoją opinię, podzielić się swoim niepokojem z młodymi ale ich nie powstrzymasz.
No może raz czy dwa się uda, ale w końcu oni tak zrobią swoje, a przez nieuwagę bądź na złość posuną się za daleko.

Oni są wyedukowani, nasza moralność jest "inna".
Ich uczy się i zachęca do wolnego życia, czy to złe?
W naszej kulturze to niedopuszczalne, ale różnie z tym na świecie.

Ważne aby nauczyć ich szacunku do drugiego człowieka i odpowiedzialności.
Trzeba pomóc im odnaleźć własne cele i motywować do ich realizacji.
Nie ma co moralizować kiedy ma się bałagan na własnym podwórku.
U dorastającej młodzieży wygląda to na farsę a nie szczerość i dobre rady.

Dziewczyny, macie rację. Nie przeskoczę ich swoim mysleniem, bo oni są daleko przede mną. Gumki kupiłam, dałam. Reszta zalezy od nich. Nie jestem konserwatywna ani obłudna w swoim mysleniu, typu, bo co ludzie powiedzą, bo religia, bo zasady itp. Niech będą razem, niech będą szczęśliwi. Ja sie tylko konsekwencji boję, bo są bardzo młodzi i niestety w wielu sprawach sami sobie nie poradzą. No chyba, że nie są tacy głupi za jakich ich mam (niedojrzali).

qanti masz rację, lepiej niech siedza w domu niż mieliby łazić nie wiadomo gdzie. A mój syn był wyjątkowym Jasiem Wędrowniczkiem, zawsze spotkał kolegów, zawsze jakaś impreza, nocowanie poza domem, picie, został nawet raz napadnięty. Szczerze - mam dośc takiego jego zycia. Przy dziewczynie się uspokoił, siedzi w domu, czeka kiedy ona przyjedzie, nie szlaja się i nie pije. No więc same plusy. Na razie...

tak dokładnie powinno być ...

Jakoś po mału leci. Staram nia matkować synowi i mało co rozmawiamy. Siedzę w domu po pracy. Z męźem teź mało rozmawiam bo co nie zapytam to jego odpowiedz zawsze taka sama źe nie obchodzi go to i ma gdzieś.

Spokojnie, po kolei co się stało qanti?
Dlaczego piszesz że przez Ciebie? Jaki miałas w tym udział?
Jak do tego podchodzi syn?
Jak się czujesz?
Czy w domu atmosfera jest napięta?
Nie rozpaczaj zawsze jest jakieś rozwiazanie trzeba je tylko znaleźć.
Jak można Ci pomoc?

A więc tak. Tamten rok w szkole zakonczył . Miał juź nie chodzić ale jakoś udało się.  Chodził od września i mówiła pani że 1 lub 2 dni będzie chodził gdzieś do zakładu aby nie krepował sie mowić bo mało mówi. I 2 tygodnie temu zapomnial iść do pani ale poszedł na drugi dzień i pani powiedziała mu że załatwi mu gdzieś. Tydzień temu dała mu kartke napisała ulice i  nazwisko i że to sklep taki z uzywanym towarem. On podał mi te ulice i ja mówię ze tam stycznia nie ma juz tego sklepu jest gdzies przeniesiony.  Tylko nie wiem gdzie bo w naszej miejscowości są 3 takie.  Godzine przed tym jego spotkaniem jechalam do sklepu i po drodze blisko domu weszlam do tego sklepu pytac czy to ten przeniesiony.  Pan sprzedawca nie wiedział.  I wszedł szef bo przyjechał. Pyta czemu pytam . Mowie ze syn ma przyjsc ale pisze inna ulica. On mowi ze to tu ale go nie bedzie. Dzwonie  do syna i ten facet chcial gadac z nim. I powiedzial mu ze na poniedziałek bo go nie bedzie. No to ok. Pod wieczór dzwoni pani że byla a on nie przyszedł. I ze w poniedzialek nie będzie miał tego spotkania. Temu facetowi tez zadzwoniła że nie bedzie . I synowi powiedziala ze dzis badzie rozmowa. I powiedziala że miał być i mieli iść razem i nie było go i zostaje wyrzucony ze szkoly.

Nie możesz myśleć że wina leży po Twej stronie, nie możesz prawie dorosłemu synowi wszystkiego załawiać.

Rozumiem jest problem, trzeba działać, możesz wyjaśnić to z nauczycielką, ale wtedy kiedy syn będzie tego chciał, bo tak Ty pójdziesz za niego załatwiać a On się na to wypnie bo ma na Ciebie focha i jak się wtedy poczujesz?

Qanti nie dawaj sobie wmówić, że wszystko jest Twoją winą, czasem tupnij nogą! Pokaż wszystkim, że masz swoje zdanie.

ja nie rozumiem o co z ta szkołą chodziło
nikt o jedno nie przyjście (nawet umówione) nie skreśla z listy uczniów
nawarstwiły się pewno różne problemy
szans daje się uczniowi, słuchaczowi, studentowi zawsze parę

Qanti, Twój dom więc Ty powinnaś stawiać warunki, a obowiązkiem syna jest ich przestrzegać. To, że nie dotrzymuje umowy świadczy o tym, że wcześniej byłaś niekonsekwenta i syn wie, że nie poniesie z tego tytułu żadnych konsekwencji. Szkoda, ze nie tworzycie z mężem wspólnego frontu bo to jest bardzo ważne w wychowywaniu dzieci. Ja niejednokrotnie słyszałam od młodszego syna, gdy nie zgadzał się z moją decyzją, że wyprowadza się do ojca (jesteśmy rozwiedzeni), ale mój eks mąż za każdym razem mówł młodemu, ze mam rację i, ze to jest nasza wspólna decyzja. I szybko młodemu pomysł z wyprowadzką przechodził.

Tu nie chodzi o uprawianie seksu. Wiadomo, że na to wpływu nie mamy. Zresztą trudno wymagać od osiemnastolatka by tego nie robił. Chodzi o nocowanie w domu dziewczyny, skoro to się Qanti nie podoba, ma prawo wymagać od syna by stosował się do tego.

Quanti?
Co to znaczy,że gotujesz bardziej pod nią?
Czy to że jej pranie jest w pralce znaczy że pierzesz jej rzeczy?
Nie podoba Ci się, że plądruje po szafkach powiedz o tym, że sobie nie życzysz...

Quanti, kto nakazuje Ci robić to wszystko? Quanti potrzebujesz terapii, sama wkręcasz się w tą spiralę a na jej wierzchołku jest bomba.
Gotuj to co lubisz, co chcesz ugotować albo nie gotuj wcale lub tylko dla siebie.
Ma nie spać to nie śpi, wypraszasz ją z domu, dzwonisz do jej rodziców, wzywasz policję cokolwiek ale bez straszenia tylko konkretne działania.
Wkłada rzeczy do pralki -Ty wyjmujesz. Wynosisz do pokoju syna, pakujesz w torbę, prosisz by sama je uprała,wyrzucasz- ale Ty decydujesz.
Syn się nie uczy szuka pracy sam się utrzymuje i wtedy robi co chce ze swoją dziewczyną, jak nie to dokłada się do domowego budżetu, dzielicie obowiązki.

Pytanie, czy Ty sama jesteś w stanie się utrzymać? Dopóki będziesz ulegać, inni będą podejmować decyzje za Ciebie. Sama tak pokierowałaś życiem, to konsekwencje uległości i próby naprawienia wszystkiego w pojedynkę.

Całkowicie podpisuję się pod tym co napisała Renesans.Kobieto robisz sama z siebie cierpiętnicę i sprzątaczkę.Z jakiej racji Ty masz to wszystko robić?No kurcze dosłownie paranoja!Zadbaj o siebie,bo będziesz do końca życie prała majtki synowej.

no ale czemu masz jej prac?
ppowiedz mi, dlaczego wogóle zaczęła podrzucać ci do prania swoje rzeczy/
dla mnie to niepojęte

a czy Ty wiesz, co masz robić ... ze swoim życiem
przecież nikt za ciebie nie będzie podejmował decyzji czy szukał rozwiązań

masz jakiś określony plan działań ?

Ale co ja mam robić miłego.  Ostatnio to mnie nic nie cieszy. Z męźem ciągle problemy. Albo wyzywa i pije albo denerwuje się wszystkim. Syn w swoim pokoju całymi dniami. Skończył mi sie kontrakt bo mialam do listopada. Teraz zapisalam sie na zasiłek i będę szukać nowej pracy.

Ja Cie qanti rozumiem, dla Ciebie całym światem jest rodzina.
To żadne pocieszenie.
Mam tak samo.
Boli jak rodzina nie daje wsparcia, koleżanka, pasje nie zastąpią Ci tego, co powinnaś dostać od męza i syna.
Jeszcze utrata pracy...
Do tego na obczyźnie...

Smutne to...
Nie wiem, jak Cię pocieszyć, może nie powinnam pisać tego posta.

Chciałabym mieć tyle wewnętrznej siły co renesans, mimo wszystko zając się sobą, nawet robótkami ręcznymi, podziwiam Cię
Twoje posty wnoszą dużo ciepła i optymizmu.

Tak, fajnie byłoby spotkać się z Wami dziewczyny na kawce

Jaką sobie zrobiłaś fryzurkę? Też byłam wczoraj u fryzjera, ale tylko końcówki podcinałam, syn był ze mną.
Miałam wczoraj dobry dzień, dziś rano nerwowy a jutro się okaże:)

Trochę Ci zazdroszczę tego siedzenia w domu, ja nie mam już urlopu, no i domu też już nie mam , mam tylko siebie.

Co do kawy możemy się przecież umówić w necie, przed ekranem na małą czarną przed ekranem hihi.
Nie ma co się poddawać bo jak same się nie docenimy to i inni nasz szanować nie będą.

Dobrej nocy koleżanki, strasznie śpiąca się robę, pora już na mnie.

Nie zapisał się mój ostatni post. Może tak miało być...

Co u Ciebie Qanti?. Piłam kawę i myślałam o Tobie, o Twojej nowej fryzurze, jak się z nią czujesz?
Ja po fryzjerze zawsze czuję się lepiej, ścięcie włosów zawsze kojarzy mi się z działaniem z chęcią dokonania zmian.
Bardzo lubię kiedy ktoś dotyka moich włosów, nie musi to być związane ze zmianą fryzury, wystarczy przeczesywanie lub głaskanie włosów.

Rozumiem , że nie jest to pełnia szczęścia co przeżywasz, ale w takiej sytuacji w jakiej jesteś można poszukać sobie czegoś miłego, czegoś co pozwoli Ci zapomnieć i oderwać się choć na chwilę od problemów , od tego ciągłego poczucia obowiązku, zmęczenia, bezradności.
Fajnie że masz koleżankę z którą możesz napić się kawy, a czy ona Cię rozumie, czy zna Twoje bolączki? Czy Ty potrafisz z nią otwarcie porozmawiać czy masz do niej zaufanie?

Jak sytuacja u Twojego syna , czy radzi sobie w nowej sytuacji? Czy pozwoliłaś mu na samodzielne podejmowanie decyzji i ich konsekwencji?
Czy postawiłaś jakieś ultimatum młodym i czy udało Ci się wytrwać?

U mnie lepsze i gorsze dni, ale zawsze znajdę coś co mnie cieszy, choć trochę, nie ma dnia żeby coś "dobrego" się nie wydarzyło, nawet kiedy to jest obok i mnie bezpośrednio nie dotyczy, zauważam czyjąś radość, miłość czy sukces. To daje wiarę, że można, że da się znaleźć choć okruszki szczęścia. A jak to mówią od ziarnka do ziarnka i zbierze się miarka

Pysznej kawki! Do miłego:)

Aż miło się dziś Ciebie czyta, czy choć trochę lepiej się poczułaś po tych odwiedzinach?

Tak jak napisałaś panowie ani nie zauważyli Twej nieobecności, nie przejmuj się tak nimi. Syn pięknie zdecydował i fajnie że z dziewczyną ma motywację. Z pracą też chyba dobrze będzie? Tylko ten Twój mąż jakoś nie pasuje do tego szczęśliwego obrazu...
No cóż nie na wszystko mamy wpływ.
Dobranoc.

Jakoś leci, nawet szybko

Czekam na nowy rok i możliwość wzięcia urlopu. Chcę odpocząć od codzienności.
Układam na nowo relację z dziećmi, raz jest lepiej raz gorzej. A czas sobie płynie. Staram się każdego dnia nadrabiać to co umknęło bezpowrotnie. Szukam nowego miejsca w życiu. Nie jest łatwo ale nie mam wyjścia. Nie upieram się przy tym co źle mi wychodziło. Poszukuję nowych rozwiązań.

Oczywiście chodzę do pracy a że teraz szybko ciemno to po pracy szybko czas płynie i spać się chce. Chyba odsypiam dni kiedy z niepokojem zasypiałam.

Czekam na weekendy wtedy można coś porobić w domu za dnia.

Pozdrawiam, trochę zazdroszczę Ci tego braku pracy ale tylko trochę bo wiadomo, coś trzeba robić i kasę zarabiać.Odpoczywaj więc, zbieraj siły i wymyślaj dla siebie drobne przyjemności, które umilą Ci czas i pozwolą odstresować i zapomnieć na chwilę o rozterkach.

Wypoczęta łatwiej i pogodniej będziesz podchodzić do życia. No i wypij kawkę z myślą o mnie. Ja też tak zrobię jutro:)

Pozdrawiam.

No to takie andrzejki Ci się szykują, trochę się odstresujesz,

A co do pracy to rozumiem że mąż nadal tam pracuje tylko Ty tracisz pracę?

Postaraj się Qanti zachować kontakt, z byłymi pracownikami, dobrze mieć paru znajomych, może oni będą mogli Ci pomóc w znalezieniu nowej pracy? Mogą też umilać Ci życie prywatnie. Nie możesz siedzieć w domu i myśleć o piciu męża, i szkole syna. To nie są osoby niepełnosprawne,żeby nie dały rady same egzystować. Oni też powinni Cię wspierać a nie Ty ciągle ich dźwigać na plecach.

Dzięki za myśli skupione przy mojej osobie, zawsze raźniej gdy wiadomo, że ktoś, gdzieś o nas myśli, że pamięta...
Ja oczywiście z Polski piszę ale szczegóły to raczej na PV, jak już .

To przyjemności na imprezce, ja dopiero będę świętować wigilię pracowniczą.

No i mąż dziś sie wkurzył na mnie i syna i pojechał sobie do polski. Powiedzial ze niewie kiedy wroci. Zabral pieniadze bo moje ida na opłaty zostawil mi na przezycie na tydzien bo za tydzien dostane ostatnia wypłatę.Zgasil telefon i pojechał juz 4 godziny temu.
.

Tak byłam na imprezie. Pojadlam trochę wypilam nie dużo.  Wrocila w nocy bo to bylo 150 km. od naszej miejscowości.  A jechalam z takim holendrem co pracował am z nim i tez tu mieszka . Bylo ok. A mąz pojechał do polski jest w domu w polsce. Rozmawiałam dzisiaj z nim. Powiedział ze nie wie kiedy wróci nawet niewie czy wogle w tym roku wróci.  Powiedział źe jak syn zmadrzeje i ja to dopiero wróci.  A mówił ze to sie od roku zbieralo wszystko. Pytam o co mu chodzi dokładnie to powiedział.  Ze o dziewczyne syna ze rządzi sie bo ro i herbate itwiera szafke lub lodówke sama. Ze o mnie ze jak jade do sklepu to mam taki zwyczaj ze nie kupie 1 konserwy tylko 2 lub 3 albo nie kupie 1 paczki szynki krojonej i tak hermetyczne zamknietej tylko wiecej. Ale on nie rozumie ze tam jest po 6 lub 6 plastrów tylko. Ze nie kupie 1 rzeczy tylko 2 lub 3. I o syna ze sie unosi i pyskuje. Tak ze musze szukać pracy. Bo nie dam rady z jednego zasilku dla bezrobotnych.  Caly pójdzie na oplaty jeszcze 100 euro zabraknie. Na grudzień dam rade ale później juz nie. A on w polsce będzie miał lepiej. Jak caly zasilek wymieni se na zlotowki to ma ponad 4 tys zlotych.

Syn powiedział że w koncu bedzie spokuj. I ze cieszy sie ojciec pojechał. I nie chce rozmawiać na jego temat.

Nie pozwole sobie wejść na głowę.  Dzis mąz dzwonił i mówił ze niewie kiedy wroci ze szybko nie i ze chce zebysmy zobaczyli jak bedzie nam bez niego. Gdyby mu zależało na mnie i małżeństwie to chyba by tak nie wyjechal sobie. On niema nikogo. Mowi ze chce nam udowodnic ze nie dam rady bez niego. Ale ja nic z niego niemialam. Tylko ze byly 2 wyplaty bo przy jednej ciezko.

A Ty co byś chciała Quanti?

Wpadłam do Ciebie na małą czarną. Jak się dziś czujesz? Co u Ciebie dobrego?
Działasz coś w sprawie pracy? A może można coś w sprawie zmniejszenia kosztów jeśli boisz się o utrzymanie?

Tak jak napisała Endi- nieodpowiedzialnie zachował się mąż. Qanti może trzeba odwrócić pytanie? zamiast Ty bez niego może jak on poradzi sobie bez Ciebie?

Dzis szukalam pracy. Tu nie chodzi sie po zakladach tylko przez internet wszystko. Wyslalam odpowiedz na 3 oferty i CV w moim miescie. Zobaczymy.