Nie potrafię poradzić sobie z nastoletnim synem

Nie opisałaś dokładnie problemu.
A jeśli chcesz żeby syn coś zrobił to wyznacz mu na to czas i ewentualne konsekwencje za nie wykonanie zadania. Np. pół godziny na wyniesienie śmieci. Jeśli tego nie zrobi w wyznaczonym czasie poniesie karę. Jeśli będziesz konsekwentna w tym to powinien się zacząć słuchać.

Synek ma labe,bo tatusia nigdy nie ma,wiec nie czuje sie zobowiązany się z czegokolwiek tłumaczyć,bo i po co,skoro praktycznie jest sam...sam sobie radzi,sam sobie panem...Tata tylko zaplaci to,zapłaci tamto i to tyle.Skoro syn ciągle sie uczy i dobrze się uczy to po co płacic za korepetycje?Jestes ojcem,więc idz do szkoły i porozmawiaj z wycowawcą,czy on rzeczywiście wymaga tych dodatkowo wydanych pieniądzy,czy to tylko taka sciema a pieniązki lądują u niego w kieszeni.Ty jestes ojcem i ty wyznaczasz zasady i nie mam na mysli terroryzwania,ale szacunek jakis musisz miec.Do tego 15lat to bardzo cholerny wiek-bunty,pyskowki,towarzystwo.Usiadz z nim,jak ojciec z synem i pogadaj,nawiaż jakiś kontakt,bo dojdzie do tego,że bedziecie sobie obcy mieszkając pod jednym dachem.
Wnioskuje,że spędzacie razem bardzo malo czasu,więc może czas to zmienic?Praca jest bardzo ważna,ale dziecko powinno byc wazniejsze.Znasz jego znajomych,wiesz,co syn lubi robic w wolnych chwilach,jakie ma hobby,czy ma może dziewczyne?wiesz coś o nim?Jak nie-to ostatni dzwonek dla ciebie,żeby to zmienic i nie krzykiem,ale na spokojnie,bo jeśli to zaniedbasz to pozostaje ci tylko program SUROWI RODZICE:)(poł żartem- poł serio)

Za rok nie zrobisz nic, bo będzie miał 18 i każe Ci się w d.... pocałować.
Teraz możesz mu zabrać komputer.
Nie będzie miał na czym grać.
Poza tym może to być uzależnienie.

zgadzam się z nirwanką
mój syn ma ograniczony dostęp do neta i komputera.

a jak mu się nie będzie podobać - niedługo będzie pełbnoletni - a życie jest takie proste, łatwe, wygodne - da sobie radę....

ja bym powiedziała "to najpierw sobie zapracuj na sznur"

wiesz co?? to co  opisujesz jak syn agresywnie do ciebie sie zachowuje  kiedy komp mial wstrzymany autentycznie na jego oczach wypierdzielilabym go prze okno,az by sie roztrzakslaw drobny mak, mowie szczerze, za te zuchwalstwo,chamstwo, beszczelnosc  jakie do ciebie ukazyje
Komputerek to jest tylko i wyłacznie przywilej, forma nagrody, zachowuje sie jak ostatni skonczony cham to nie ma przywileji, bo hoolaa ,co to za odzywki  "mam 17 lat i bede sobie grac ile chce i jak dlugo chce"???? taki zapierdziel powinien miec w domu za swoje cwaniactwo i beszcelnosc,,ze nawet nie wiedzialby do czego rece wlożyc, wtedy by nie mial czasu ani chęci juz na gierki oglupiające
Masz swoj komp osobny dla siebie?? syna nie dopuszcaj nawet do niego
A synusiowi dryl wojskowy urzadzić sprowadzając go na ziemie ,stawiając do pionu,,chce byc traktowany jak dorosly?? nech pokaże ze umie zachowac sie dorośle , a to kosztuje sporo wysilki u poprawnego zachowania ,a nie jak szczyl bezkarny

Zachowuje się jak gowniarz powlajac sobie na wyzwiska, rzucania wszystkim co ma pod ręką,groźby ,to będzie traktowany zupelnie tak jak sobie na to zalsuguje i co sobą reprezentuje
Nie chce po dobroci ,nie chcę dojrzale rozwiązywac problemy?więc smarkacza trzeba traktowac adekwatnie do jego zachowań,a to sie wiąze mniej praw, wiecej obowiązkow w tym bezdyskusyjne podporządkowanie sie jak dialogi, formy rozmowy,kompromisy w gre nie wchodzą na jego wlasne zyczenia

Tak chcialam aby on brał  te tabletki .  Zrobie tak jak pisze  End_aluzja.  Musze coś z tym zrobic.

bo dziecko nalezy wychowywać od samego początku, od pierwszych chwil życia, ja bym nawet zaryzykowała stwierdzenie, ze od życia płodowego. Bo np. taka dieta, kobiety często się w ciązy obżerają, no bo ciąża, no bo dziecko ma zachciankę. Sorry, ale to sa zachcianki kobiet, a nawet jeżeli to zachcianka dziecka, to kobieta nie poroni, jak nie zje wielkiej porcji frytek i nie zagryzie udkiem z KFC. Sporo rodziców zaczyna "wychowywanie", kiedy dziecko idzie do przedszkola i wtedy jeszcze mają pretensje do wychowawczyń, że się nad dzieckiem znęcają, nno bo przecież maciuś, wojtuś, zuzanka mają ADHD- które nie istnieje. A na tym najbardziej cierpią inne dzieci, które są ofiarami takich troglodytów.

mój nastoletni syn ma problemy z komputerem
od jakiś dwóch lat, paczka kolegów, wspólna gra, scenariusze i tak dalej

ale ja ustalam jasne zasady i nie pozwalam sobie włazić na łeb
napisałam wam, jak ja postępuję
nigdy nie prowadze rozmów i nie ustalam niczego w emocjach
uczestniczy w ustalaniu zasad i priorytetów
jestem konsekwentna  - do bólu - złamanie zasad powoduje z góry okreslone konsekwencje, których się trzymam
on wie, że ze mną nic nie ugra
traktuję go jak dorosłego - gdy zachowuje się jak dorosły
traktuje go jak dzieciaka - gdy zachowuje się jak dzieciak

do czego oczwyiście ma prawo
rozumiem to,
rozumiem okres dojrzewania, szanuję jego emocje'
nie pozwalam na agresję żadnego rodzaju, na przekraczanie jasno okreslon ych granic
ale tez nie czepiam się pierduł, nie stosuję musztry nie ustawiam go pod moje oczekiwania i plany...
oczekuję, że będzie odpowiedzialnym, dorosłym, samodzielnym człowiekiem, który nie zyje dla mnie, ani ja dla niego
nie zamierzam swoich ambicji zyciowych ładować w niegoi
nie zamierzam przez pryzmat jego sukcesów pławić się w poczuciu sukcesu
sama osiągam sukcesy i się rozwijam
taki wzór mu daję
od cyca - psycholigcznie - odstawiłam go zaraz po urodzeniu
szanując jego odrębnośc, inne potrzeby i z duma obserwując dorastanie

jestem jego przyjaciółką i mentorką
moge go wspierać i uczestniczyć w jego sprawach, gdy mnie potrzebuje

ale on -to nie ja, nie moje zycie, nie moje wybory

mój syn wie, że mu pomogę, gdy podwinie mu się nioga
ale mój syn wie też, że poniesie konsekwencje swoich czynów

on decyduje, on ponosi koszty

i tyle

Mój ojciec jest alkoholikiem, i kiedy jeszcze mieszkał ze mną i z mamą, też miały miejsce w domu karkołomne awantury. Pamiętam, że pewnego dnia przyszłam do mojej mamy, i powiedziałam jej, że narasta we mnie taki żal w stosunku do niej, do jej bezczynności, bezradności, że aż czasem mnie to przeraża... Może Twój syn ma podobnie? Może ma do Ciebie urazę, że nie potrafisz zadbać o spokój w domu, o siebie, o niego? I może taki bunt jest skutkiem właśnie tej urazy. Może jest wewnętrznie tak rozżalony, że nie umie już sobie z tym poradzić.

qanti
twój syn zachowuje się wobec ciebie, tak podejrzewam, tak samo, jak twój mąż
ocjec nauczył go, że na ciebie wolno krzyczeć, wolno cię emocjonalnie szantazować, wolno lekcewazyć

qanti - odstaw syna od własnej piersi....

Niech robi co chce
ale nie zaspakajaj jego potrzeb
on ma czas grać - ty nie masz czasu mu prasować
on ma czas na rozrywki- ty niestety nie masz czasu, a więc on może zadbać o siebie
jak rozumiem, że sprzątasz mu pokoju, nie zbierasz jego brudnych ciuchów nie sprzątasz po nim??/

jesli uwaqża się za dorosłego - to tak go traktuj

kiedy pójdzie i powie - nie wyprasowałas mi ciuchów - powiedz spokojnie, przecież uważasz, że jesteś dorosły, a dorośli radzą sobie sami

nie kotroluj jego czasu, nie walcz z nim

a jak zawali szkołę, to nie ratuj mu dupy korepetycjami żadnymi - niech poniesie konsewkencje swoich czynów

ta wszelkie krzyki, awantury reaguj spokojnie - mów - nie wyrażam zgody na takie traktoiwanie

i wyjdź
albio zajmij się czymś
lekceważ go...

qanti... musisz się pogodzić też z tym, że w tym wieku dzieciaki nie potrzebują nas tak bardzo
one mają wiedzieć, że jesteśmy i wspieramy - gdy potrzebują
ale nie jesteśmy ich gospodyniami domowymi, kucharkami, służącymi

mają 16-17 lat!! mają sprawne rączki i umysły

w ich zasięgu jest to wszystko, co jest w twoim- czy ty to rozumiesz?/
ich sprawnośc fizyczna predysponuje ich do samodzielności w każdej czynności, którą wykonują
potrafisz prasować -on też może
potrafisz prać?-on też
potrafisz gotować - on też może

rozumiesz?

pewnie, że on cię nie potrzebuje tak, jak potrzebował kilka lat temu
i ma do tego prawo
to normalne

ja z moim synem mam dobra komunikację

czasami mu odwala (przy kompie np) ..a le wtedy reaguje

ale zwykle to zamienia ze mna pare zdan popołudniu
czasami przyjdzie pogadac
rzedko ma ochotę na robienie czegoś razem - do kina ze mną nie pójdzie bo obciach
'na zakupy nie pójdzie - bo obciach - zresztą - umie wszystko kupić przecież sam

czasami robie mu obiad -a czasami wyciągam mięso i mówie -nie mam czasu, sam sobie zrób

mówię- wypiorę a ty poprasuj swoje ciuchy, moich nie musisz  (taka jestem super;))))

mów o swoich emocjach
mów - przykro mi, gdy krzyczysz na mnie
czuję się nipotrzebna i niewazna, gdy nawet nie powiesz mi cześć, gdy wracam z pracy do domu

i niech on reaguje

ale qanti - to prawie dorosły człowiek
dzisiaj to on - a nie ty - zadecyduje jak będzie wyglądała jego przyszłośc, praca, relacje z matką...

ty możesz coś oferować
on może coś przyjąć...

może coś dać

pamiętaj także, że twoja postawa nie jest KARĄ
nie zmieniaj swojego stosunku do niego, bądx życzliwa i tłumacz, gdy pyta, czemu to robisz...
jesli zapyta, czemu nie wyprałaś mu ciuchów - powiedz, że pierzesz rzeczy, które leżą przygotowane w kosze na bieliznę. skąd miałaś wiedzieć, że on ma brudne ciuchy??
dodaj jeszcze - przy okazji- gdyby mnie nie było w domu - pokażę ci, jak się włącza pralkę na kolory i na białe....

Jak będziesz prasować powiedz - ZIUTEK?? - wypracowałam ci koszule i spodnie - bo wiem, że to trudne. ale koszulki ci zostawiam - jestem zmęczona i dasz sobie radę

gdy to skomentuje i powie- a co ty sobie wyobrażasz. chcesz żebym chodził w pogniecionych - powiesz - to twoja decyzja, czy będziesz chodzić w pogniecionych czy wyprasowanych przecież.

a czego od niego chcesz np?
widzisz,. kwestia :kazac mu coś zrobić".

co to znaczy KAZAĆ albo nie KAZAĆ???

ja mówię - synek, wynieś smieci, proszę (pamiętaj o magicznym słowku... prosba jest łatwiejsza do wykonania niż rozkaz;)))
a młody znowu ja?/
ja nie komentuje

ja mówię - syn -smieci wynieś proszę
a on - zaraz

to ja chwilę czekam
a potem mówię - syn -smieci wynieś prosze
a on zaraz
a ja mówię - zaraz już było
a ja potrzebuję kosza

on mówi dobra już idę
i siedzi dalej

a ja dalej spokojnie - synek-wynieśc śmieci proszę - już cię prosiłam

a on zaraz, już idę
a ja ..
stosuję zdarta płytę (bez podniesionego głosu, bez nerwów)
powtarzam to do skutku

albo wchodze do pokoju i mówię smieci śmieci śmieciśmieci śmieci śmieci śmieci

a on na to, ale się czepiasz dzisiaj
a ja na to
skończe, jak tylko wyniesiesz śmieci

jedna rzecz qanti - nie krzyczę
nie denerwuję się
nie mówię - BO TAK!! bo ci każę!!! bo jestem twoją matką!! bo jesteś na moim utrzym aniu!!! bo mam prawo!!!

rozumiesz?
ja z nim roizmawiam

a jeśli chodzi o zadania stałe

to je ustal

synek, ja piorę a ty wynosisz smieci
jesli ich nie wyniesiesz - gdy będą leżały przy wyjściu, zaniose je do twojego pokoju

jesli nie chcesz, żebym ciągle wydawała ci polecenia i "kazała " to zrobić - po proostu rób to sam...

kiedys powiedziałam mojemu:
synek, jak przeszkadza ci, że ciągle przypominham ci o śmieciach i każę je wynosić, to po proostu nie zapominaj o nich i rób to sam
duzo łatwiej jest robiuc coś samego, niż słuchać polecen i marudzenia matki....

kiedy nie wiesza ręcznika w łazience
wchodze do jego pokojku i mówię- syn - ręcznik lezy na podłodze, powieś go - nie wieszam za niego.....

kiedy po pół godzinie nie powiesi
wchodze do pokoju i mówię - to samo

kiedy dalej nie wiesza, wchodze do pokoju i mówię - syn, albo powiesisz ten ręcznik, albo przyniosę go do twojego pokoju, wsadzę do zamkniętej szuflady z twoimi gaciami i poczekam aż wszystkie gatki ci zbutwieją od wilgoci, wybieraj...

i tak dalej

w zasadzie na te gatki wpadłam dopiero teraz
ale mam nadzieję, że zrozumiesz mechanizm

jeszcze jedno - obiecuj rzeczy realne- bo musisz je zrobić, jesli gość cię nie posłucha...

Wróciłam z drugiej zmiany dziś.  Weszłam do pokoju syna i pytam czy  brał  tabletki i wziewkę  bo bierze codziennie na astmę [ a często zapomina] A on mówi - daj mi mama spokoj i wyjdż z pokoju. Czy zrobiłam coś żle ??? Mówił do mnie  głośno i podniesionym tonem. Powiedziałam że nie życzę aby do mnie pyskował. A on to mnie nie denerwuj.

No właśnie i tu jest problem Ciebie nigdy nie ma nie masz czasu dla syna stawiasz mu same wymagania , może zacznij z nim rozmawiać nie tylko o nauce .O jego kolegach jego zainteresowaniach zapytaj o dziewczyny właśnie to jest taki głupi wiek buntu i miłostek nie będzie to łatwe jak nie jesteście na stopie koleżeńskiej chłopcy lubią z mamą na takie tematy rozmawiać .Życzę powodzenia napisz

No właśnie. Jak czytam Twoje wypowiedzi End_ aluzja to mam właśnie wrażenie że jestem nadopiekuńcza. On ma wszystko gdzieś a ja o wszystko się  martwię . Dobrze że od poniedziałku zaczyna się szkoła. Ostatnio coś tam jadł i gdy skończył poprosiłam  go aby umył talerz,  nic nie mówił. Umył go ale łyżkę zostawił bo nic o niej nie mówiłam. Robię tak jak mi radzisz. Nie mówie nic w nerwach , wszystko   na  spokojnie.  On ma 17 lat skończone a ja tak naprawdę o wszystkim musze myśleć za niego. Ale przestaje już.

Przeczytałam uważnie i wiem co piszę wychowałam 4 dzieci i cos wiem na ten temat każde z nich ma inny charakter od 13-18 roku życia to było straszne był taki bunt przecież oni są najmądrzejsi tacy dorośli a im więcej nakazów i zakazów tym bardziej się buntują i nie wiem czy jakies kary pomogą . teraz gdy już są na swoim bardzo często przyjeżdżają i dzwonią . Więc dziewczyny odpuście trochę szkoda waszych nerwów oni naprawdę dorosną i zrozumieją że to wszystko było dla ich dobra .:) Pozdrawiam

Tak , macie racje. Chyba mi ciężko  uwieżyc że On już ma tyle lat i nadal prubuje mu matkować. Tylko nie umie zrozumieć dlaczego nie chce rozmawiać z Nami, mówi że nie ma o czym. I całe dni spędza w pokoju przed kompem.

Nie moja droga nie napisałam żeby się nie interesować dziećmi i pozwalać im na pyskówki bo szacunek muszą mieć . Ale takie wieczne nakazy i zakazy tez nic nie zmienią a tylko się nabawicie nerwicy troszeczku odpuście , też na pewno nie lubicie jak  was upominają  w pracy jakie to jest denerwujące . Moja córcia w liceum chciała rzucić szkołę bo jej się nie chciało uczyć nie miałam nic przeciwko tylko jej powiedziałam że jak nie chce chodzić do szkoły to idzie do pracy ze mną na kasę ja jej załatwię i do końca życia będzie pracować fizycznie i na tym był koniec rozmowy , dzisiaj mi dziękuje bo skończyła studia ma tytuł magistra .Nauczyłam się jednego że nikt za nikogo życia nie przeżyje . :):)

To znowu ja. Prubuję rozmawiać z synem spokojnie , On nie chce wogóle rozmawiac. Dziś miał wizytę u dentysty na 16.30 nie chciał iść powiedziałam że musi iść spokojnie poprosiłam aby szdl. Więdz On wychodząc powiedział że mam go szukać gdzieś w lesie. Siedzę jak na szpilkach i czekam na niego - boję sie  jego słów. Nie radzę sobie z nim. Boje się że bedzie gorzej. Wczoraj mi powiedział że jest taki dzieki tacie [mężowi] Niu umie dojśc do niego . To tak bardzo boli...... teraz czekam czy wróci... i kiedy.

Wrócil. Masz racje  muszę się skupić na sobie. Bo wszystko robię z myslą o synie.  A on mnie chyba wyczól i gra sobie ze mną. Jak coś mu się nie podoba to mowi jeszcze rok i wyprowadzam się. Przecież nie krzyczę nie wyzywam . On denerwuje się i nie podoba mu się jeśli coś ma zrobić.

No i co z tego? Całus na do widzenia i zmykaj synu radzić sobie w życiu sam...
Problem, który opisujesz nie wynika z tego, że Twój syn ma trudny wiek. On wynika z tego, że tak go sobie (nie)wychowałaś. Piszesz, że starasz się być dla niego przyjaciółką i mentorką. A niby jak i po co? Ty przyjaciółką swojego dziecka? Ty masz być dla niego rodzicem czyli wredną osobą, która ustala zasady i je egzekwuje. Przyjaciółkę to on sobie poszuka w szkole. Mentorem? A jaki z Ciebie mentor, który nie potrafi ustalić zasad życia w domu i ich wyegzekwować? Mentorem w sprawach, które jego interesują np. komputer i tak nie będziesz, no chyba, że go rozwalisz w jakiejś grze czy zdolnościach informatycznych. Po jakiego grzmota płacisz za jego dodatkowe lekcje jeśli się dobrze uczy? Daj sobie z tym spokój. To już jest prawie dorosły facet i powinien już umieć oceniać skutki własnego postępowania. Chce się dostać na dobre studia, które go interesują, to niech się uczy sam i do tego przygotowuje. To jego przyszłość. Zaoszczędzone pieniądze wydaj na dobrego fryzjera, kosmetyczkę czy jakiś salon odnowy. Lepiej się poczujesz.
Nie rozumiem jak możesz już prawie dorosłemu chłopu sprzątać pokój i zbierać pranie. Jeżeli lubi żyć w brudzie, to niech żyje. Tu możesz wytyczyć proste granice. Twój pokój, twój brud ale resztę mieszkania masz sprzątać razem z nami. Mój 8-letni niepełnosprawny syn jest w stanie to zrozumieć. Ale on jest jeszcze w takim wieku, że ja nie pozwalam mu robić chlewu w swoim pokoju. Zrobiły dzieciaki bałagan, to mają kwadrans na doprowadzenie pokoju do porządku i razem z 2,5 letnim bratem zbierają zabawki, ubrania i układają na swoich miejscach. Trzeba poodkurzać, to wyciągam odkurzacz i daję go ośmiolatkowi - masz, poodkurzaj mieszkanie. Mój syn dużo gra na komputerze ale już się doświadczalnie nauczył i wpoił sobie, że nie warto dyskutować kiedy ojciec mówi - koniec grania.
Gdybym ja mając 17 lat rzucił do matki choć jeden tekst, który cytujesz ze swojego syna, to dostałbym z marszu w pysk. A jak wróciłby ojciec i dowiedział się co powiedziałem do matki, to dostałbym drugi raz tak, że przez tydzień na tyłku bym nie siadł. To jest tylko i wyłącznie kwestia na co dziecku pozwalasz i do czego go przyzwyczajasz. Ja to widzę po swojej żonie, bo jej akurat nasz syn potrafi odpyskować. To jest skutek tylko i wyłącznie braku reakcji na jakimś etapie. Lub reakcji na zasadzie - zawołam tatusia. Nie, każdy rodzic musi sam umieć "usadzić" dziecko. Tym, że jesteś dla dziecka miła, fajna tylko go krzywdzisz. Od fajności, to on ma kolegów, nie Ciebie.

Skutki są. Naprawić ich za bardzo już nie możesz, bo nie wychowasz 17-latka. Komputer jak odłączyłaś, to nie podłączaj. Nie wychodzi z pokoju? No to co? Obiad zrób (a czasem nie rób, będzie głodny to sobie kanapki zrobi), jak będzie głodny to sobie wyjdzie i weźmie z garnka. Ty mu nic nie podawaj, nie wołaj, jest w końcu "dorosły", to pewnie wie co robi. Nic mu nie pierz, nawet jak rzuca pranie do kosza. Postaw najlepiej osobny kosz dla niego. Dbaj o to żeby miał pastę do zębów i mydło ale dezodoranty itp. sobie odpuść. Może jak pochodzi w brudnych ciuchach i śmierdzący to na pewno nadrobi brak komputera towarzysko... I pamiętaj, zero złych emocji, pouczania, narzucania mu się. Nie, Ty wolny czas jaki zyskasz nie nadskakując mu wykorzystaj dla siebie. Jak pisałem, idź do kosmetyczki, do kina z koleżanką. Generalnie wyluzuj i odpuść sobie nadskakiwanie synowi. Zwyczajnie nie interesuj się nim, nie zajmuj się jego sprawami, nie odzywaj się do niego jeśli nie musisz (ale bez naburmuszonej miny, uśmiech na twarzy).

Tak będe robila jak pisze Snake i End_aluzja. Myślę że pomoze . Wiem ze trzeba teraz trochę czasu i moze cos zrozumie.

Robię tak jak mi radzicie. Wiem że to wymaga czasu. Od dwóch dni nic nie rozmawiamy . Przychodzi ze szkoły zje obiad i idzie do pokoju do komputera. Później już go nie widzę i nic go nie interesuje. Ale zobaczmy .

Wszystko, co zostało tu już napisane uważam za słuszne i potrzebne w życiu autorki. Bardzo dobrze, że zauważasz swoje błędy i wprowadzasz zmiany. Nie prawdą jest, że tych błędów nie można naprawić. Nie można ich cofnąć, ale można i trzeba je przepracować i wyciągnąć z nich korzyści. Myślę, że każdy kto w życiu popełnił błąd (nie ma takich, co ich nie popełniają) z niektórych z nich wyciąga wnioski, co owocuje na przyszłość. Ale tak na prawdę chciałam napisać o czymś zupełnie innym. Mianowicie wszyscy pomijacie bardzo istotny wątek, który się przewija co jakiś czas, ale nikt nie zwraca na niego uwagi, a jest o tyle ważny, że może on stanowić przyczynę tego "muru", jaki Twój syn zbudował między Wami. Jest to jego OJCIEC. Za mało szczegółów tu opisujesz, żeby to jakoś konkretnie nakreślić, ale z tego co napisałaś wnioskuję, że Twój syn ma do Ciebie olbrzymi żal o to, że jest taka, a nie inna atmosfera w domu. Napisałaś, że "powiedział że jest taki dzięki tacie [mężowi]". Chłopak moim zdaniem sygnalizuje Ci, co go boli. Wyłapuj te sygnały i w miarę możliwości staraj się rozmawiać, ale nie tłumaczyć. Ty coś przeżywasz i rozmawiasz o tym tutaj i się wyżalasz i dostajesz wsparcie i rady, a on? On też coś przeżywa. To, że zachowuje się tak, a nie inaczej, nie oznacza, że nie ma uczuć. Jest w wieku w jakim jest, więc komunikacja jest utrudniona z jego strony, a więc nie mówi, nie zwierza się, nie ma wsparcia i rad. W jego poczuciu jest sam, a wszystko, co go boli dusi w sobie, to kumuluje się w nim i narasta. Moim zdaniem wszystkie udzielone Ci rady są bardzo dobre, ale ja bym jeszcze dodatkowo spróbowała od tej strony. Nie sądzę, żeby Twój mąż był zainteresowany przepracowaniem własnego zachowania w stosunku do Was, a w szczególności do syna, ani żeby był w ogóle zainteresowany tematem. Może przejdź się do psychologa, żeby podpowiedział Ci w jaki sposób poruszyć z synem temat ojca. Myślę, że samo zauważenie problemu i zasygnalizowanie synowi, że Ty wiesz, będzie dla niego dużo znaczyło. Myślę też, że w ten sposób po nitce do kłębka w końcu do niego dotrzesz. Tylko pamiętaj o postawie i nie wracaj już do nadopiekuńczej, gderającej mamuśki

Jak przeczytałam jedno ze zdań Snake /"Tym, że jesteś dla dziecka miła, fajna tylko go krzywdzisz. Od fajności, to on ma kolegów, nie Ciebie."/Przypomniało mi sie zdanie pewnego Pana rehabilitanta,który przez jakiś czas rehabilitował moje dziecko,a brzmiało Ono tak:Dziecko musi być najedzone,ubrane i musi słuchać.
Oczywiście zrezygnowałam szybko z tego Pana,bo moje dziecko na Jego widok krzywiło buźkę.Na szczęście do tego czasu nie spotkałam duplikatu tego Pana.
Mam trójkę nastolatków 14-18lat.Każde z Nich jest inne,ale w każdym z Nich sprawdza się teoria,że matka ma być konsekwentna,ale też dziecko czyt.nastolatek musi wiedzieć,że może przyjść do matki jak do przyjaciela.Jeżeli powiem dziecku zrób to czy tamto,to jeżeli tego nie zrobi,to nie robię tego za Niego,ale jeżeli widzę,że dziecko przyszło ze szkoły i mówi,że jutro ma sprawdzian i będzie do późna się uczyć,to nie wołam:pozmywaj naczynia,a ja w tym czasie siedzę i piję kawkę,albo wiem,że się wyrobię i będę mogła o 20 obejrzeć film,tylko zrobię to za dziecko.
Zawsze wysłuchuję dziecko jak ma mi coś do powiedzenia,bo wiem,ze Ono ma też swoje racje.Jeżeli widzę te racje,to zmieniam zdanie,a jeżeli jestem niepewna,to drążę do prawdy i wtedy podejmuję decyzję.
Wiecie co w życiu mi najbardziej pomaga,w życiu z dziećmi w różnym okresie rozwoju? Świadomość tego,ze ja kiedyś też miałam 5,14,16,18 lat.Myślę wtedy jak inni mnie traktowali i jak ja chciałam,żeby mnie traktowali.Myślę,co dla mnie było wtedy ważne i ważniejsze i staram się tak uczestniczyć w życiu dziecka,żeby tego porządku nie burzyć.
Ostatnio córka mi powiedziała:mamo,jak czegoś chcesz,żebym zrobiła,to po prostu mi powiedz,a ja Ci powiem,czy mogę teraz to zrobić,a nie marudź,ze Ci nie pomagam.
Tak wiec robię:mówię,wysłuchuję i podejmuję decyzję,a potem konsekwentnie się jej trzymam.
Nie stosuję kar,zakazów tylko rozmawiam.Tak też chciałabym,żeby mnie traktowano.Wątpię,żeby którekolwiek z Was nie miało chwil,ze czegoś nie chce Wam się zrobić.No i co wtedy,czy współmałżonek powinien wtedy wyłączyć Wam telewizor,zabrać kawę,czy zabronić wyjść do koleżanki?

Mimo późnej pory przeczytałam  cały wątek i dotarłam tutaj.
Mam podobne problemy z synem do tego stopnia, że na każdą moją stanowczą reakcję syn przechodzi do kontrataku. Właściwie to jestem bezsilna gdyż za moje " nie "syn mści się na córce, niszczy domowe mienie, zablokował mój komputer, schował służbową komórkę tak, że przez kilka dni myślałam że ją zgubiłam, zgłosiłam zagubienie i zapłaciłam karę za wznowienie umowy.
Oczywiście oboje z mężem pracujemy, ja dopiero od kilku lat gdyż wcześniej zajmowałam się domem i dziećmi.
Miałam z nimi dobre relacje gdyż całe dnie( prócz przedszkola i szkoły) spędzaliśmy razem.

Taty było mniej gdyż praca i studia oraz inne męskie rozrywki zajmowały mu większość czasu.

To prawda, że to moja wina iż pozwoliłam się zepchnąć do poziomu kury domowej ( kopciuszka).
Niestety wychowanie mego męża- pewne zachowania i poglądy wyniesione z domu na temat roli kobiety w zyciu sprawiły, że w pogoni za szczęściem i ciepłem domowego ogniska podporządkowałam się całkowicie - w nadziei że kiedyś sprostam temu wyzwaniu.
Niestety stało się inaczej jestem w punkcie w którym nie chciałabym nikogo postawić,
      Mija 19 lat i nie mam nic...ale o tym było w innym wątku...
Wracając do tematu; pragnę powiedzieć że nie miałam wcześniej problemów z dziećmi typu: sprzątanie czy nauka- robiliśmy to razem w formie zabawy później według ułożonego schematu, ale coś pękło... syn ma 16 lat córka 15.

Obydwoje pyskują spychają zadania jeden na drugiego; przy czym syn kiedy mu się coś nie podoba, zamyka się w pokoju i nie odzywa do nikogo.
Przy jakichkolwiek próbach negocjacji, nakazów, zakazów czy rozmów, o ile nie są przez niego nawiązane trzaska drzwiami, meblami, rozbija naczynia, wyrywa wieszaki ze ścian lub ucieka z domu. Późnej obmyśla stosowną zemstę ( nie zawsze potrafię się domyślić że np coś nie działa z tego powodu)
Nie mogę iść za ciosem bo nawet w drobnej kwestii prasowania. Zaraz mam na głowie teściową a przede wszystkim męża który albo się nie angażuje jeśli go to nie dotyczy, albo wręcz obraża dodając do tego siarczyste komentarze pokazując gdzie jest miejsce kobiety i matki( np strasząc sądem czy policją za brak zainteresowania dzieckiem i obowiązkami rodzicielskimi).

Taka sytuacja miała dziś miejsce gdy prosiłam po raz kolejny by syn sprzątnął jedną z łazienek lub zrobił cokolwiek dla naszego wspólnego dobra.
Poinformowałam go wtedy że nie musi tego robić ale wtedy ja nie wyprasuję jego rzeczy bo czas poświęcony prasowaniu wykorzystam na sprzątanie  kolejnej łazienki...
Zanim to zdążyłam zrobić na górę wszedł mąż i zaczął tam odkurzać więc mu powiedziałam jak ustaliłam z synem i tu zaczęła się jazda bez trzymanki. Mąż tego nie zaakceptował, syn się zabarykadował, a na mnie spadły gromy, potem mąż poszedł po piwo i obwiniając mnie o wszystko popijał aż do skutku.
Dodam jeszcze że tego dnia byłam z córką na pogotowiu gdyż stłukła sobie palec,który jej unieruchomili. Miała więc  postawione zadania zrobienia zakupów i przebrania butów ( wymiana letnie na jesienne). Do tego już dłuższy czas nie prasuję jej rzeczy w tym stopniu co synowi gdyż zazwyczaj wygniatała je niedbale rzucając do szafy teraz to jej problem, (potrafi prasować) Smieszy mnie tylko to,że teście ciągle powtarzają że ona to czy tamto powinna robić pomagając mamie a z synem trzeba rozmawiać i też ma pomagać ale nie wiadomo co miałby robić bo właściwie praca w domu dedykowana jest kobietom

Ogólnie jestem już zmęczona byciem żoną i matką, a najchętniej uciekłabym z tego domu zostawiając wszystko. Zwyczajnie nie chce mi się żyć...bo nie mam już nic zostałam odarta ze złudzeń i marzeń.

Przeczytałam tez twój drugi post.
Załóż swój osobny wątek. Na pewno wiele osób pochyli się zeby cie wesprzeć... Powodzenia.

Moim zdaniem da się jeszcze twoje małżeństwo i rodzine uratować.
Pomysł. Przed tobą jeszcze jakieś 40 lat życia??? Znacznie większy kawałek małżeństwa niż za tobą.
Teraz jesteś już dojrzała. Mądra kobieta. Poradzisz sobie:))

Mamy podobne problemy ty z dziecmi i ja z synem.  Mój syn również trzaska dzwiami, pyskuje i całymi dniami siedzi w pokoju przy kompie. Widzę go tylko na obiedzie. A gdy pytam to kiwa glową albo rusza ramionami, prawie nic nie mowi . Prubuje to wszystko układac inaczej, tak jak mi tu piszą. Dziś weszlam do jego pokoju aby zapytac o coś to On odrazu że mam wyjść i go nie denerwować. Mąż nic nie pomaga mi tylko krytykuje, niemialam i niemam w nim zadnego oparcia. Mam 40 lat i nie umię poradzić sobie z 17 letnim synem. Ale prubuje piszą mi tu co mam robić.