Nie potrafię poradzić sobie z nastoletnim synem

Masz racje. A ja taka jestem że przejmuje się wszystkimi w kolo tylko nie sobą. I czas to zmienić.

Uśmiecham się i miłych snów życzę.

Wstałam z uśmiechem na twarzy. Ale dziś  niedawno znowu nie tak. Bo mam drugie zmiany i syn miał dać pani w szkole odpowiedz czy będzie chodził jeszcze rok do szkoły. Mówił mi źe powie jej źe będzie bo słabo zna jeszcze język. Wróciłam z pracy i nie spał to poszłam zapytać czy był bo jutro ostatni dzień ma. A on wygonił mnie z pokoju i trzaskając za mną drzwi. Zwariować moźna od jego zachowania. W głowie mi się nie mieści jak on tak może. Niewiem.

Dziś to właściwie nic. Wstałam zrobiłam obiad i do pracy na drugą zmianę. A jak tam u Ciebie ? Starałam się nie myśleć o synu . Muszę myśleć o sobie w końcu.

Właśnie. Ciężko m tak zacząć po 20 latach żyć inaczej. A na dodatek mój mąż duźo pije. Teraz to od piątku nie trzeźwieje a do pracy w środe dopiero. Masakra.

Właśnie. Zaczynam myśleć o sobie.

Ja też jakby idę przed siebie, oglądam się czasem ale nie zatrzymuję, pomalutku kroczę i nie chcę już cofać się w przeszłość.
Wybrałam nowe bo ze starym nie wiedziałam już co zrobić. Chyba wszystkiego próbowałam stąd poszukuję innego ja i i innego my.

A syn się nie zdziwił że coś tu nie gra? Mam nadzieję że dobrze się czujesz w tej nowej roli. A mąż nie wkurza się, że taka Zosia samosia z Ciebie się robi? Trzymaj się cieplutko, pozdrawiam:P

Qanti, zostaw go z tym piciem, postaraj się o tym nie myśleć, pomyśl co byś robiła w tym momencie gdyby nie pił.
Wiem jak przeszkadza picie i jak trudno się nie martwić taką sytuacją, ale to zmartwienie nic Ci nie da a synowi pokazujesz bezradność, zmuszasz go do godzenia się na sytuację jaką ma od małego w domu. A on pewnie tak jak Ty nie może się z tym pogodzić, chciałby inaczej.

Co będzie Qanti?

Czy Ty czytasz to co napisałaś? Po co jesteś w tym domu z synem kiedy mąż pijany? Narażasz siebie i dziecko.

Wiem, też kiedyś siedziałam cicho i dzieciom cicho kazałam siedzieć. I co z tego mam? ogromny żal do siebie, chciałam chronić a dawałam silę złu, pozwoliłam mu się rozprzestrzeniać, zawładnąć moim życiem. Tak!- ten jeden kieliszek czasem decydował o wszystkim, powodował niepokój, złość, bezradność, strach i tym karmiłam swoje dzieci.
A później? Później to już nawet nie wiem ... wszystko samo się działo, dzieci sprzątały zabawki, chodziliśmy na palcach , nie realizowaliśmy zaplanowanych zadań. Czekałam aż się uspokoi wyciszy, tłumaczyłam sobie, że to już ostatni raz, odbierałam, przeprosiny, obietnice, że się nie powtórzy że będzie lepiej... Nie było. Po każdym razie ubywało nadziei i szacunku dla samej siebie.
Jaką może stanowić wartość osoba która sama siebie okłamuje? Jak widzą ją dzieci?
Tak pewnie myśli syn, dla niego to dom wariatów a on nic nie ma w nim do powiedzenia. Cokolwiek zrobi tak otrzyma to samo.
Nie licz na wsparcie i wdzięczność syna. Nie dziw się jego złości. Dopóki sam nie będzie mógł wybierać. Dopóki nie zrozumie jak to działa i dlaczego pozwalasz tacie na takie zachowania.

Po mojemu nic by to nie zmieniło gdyby nawet tak zrobił, a może właśnie by zmieniło, bo zaczęłabyś żyć sobą a nie piciem męża.
A co z synem kiedy Ty wychodzisz? Wiem pewnie powie że go to nie obchodzi... pewnie powie...

Kiedy zaczniesz dowiadywać się co to współuzależnienie, kiedy sobie pozwolisz uświadomić jak to działa pewnie sama siebie zaczniesz nie lubić, trudno jest sobie wybaczyć tą bierność wobec zła które wyrządza alkohol, Qanti pomyśl o terapii dla siebie i syna.

Nie nie uraziłaś mnie niczym. Do wczoraj nie miałam internetu w telefonie. Dopiero dziś rano był. I niedwno dopiero weszłam tu. A mąź od czeartku nie pije bo tak die struł piciem do czeartku źe miał boleści brzucha  nic jeść nir mógł nawet. Dobrze mu tsk po co pije tyle. Syn ma wakacje a my urlop do 20 lipca. Do syna codziennie przyjeźdza jego laska i powiem źe jest inny przy niej. Nie pyskuje nie unosi się.Tak źe powiem źe dobrze ona na niego działa.

A ja się pochwalę

Lepiej mi się rozmawia z dzieciakami od kiedy oddaję im odpowiedzialność, czasem płaczę po kątach jak się coś trudnego córce czy synowi przytrafi ale niech poczują smak łatwych decyzji.

Wypuszczam moje ptaszki na wolność, będą smakować życia po swojemu.  Że czasem poględzę... Czasem mogę powiedzieć a nie mówiłam?
Decyzję pozostawiam do wyboru, teraz przynajmniej sami zaczynają pytać o moje argumenty co z nimi zrobią to inna rzecz

Na razie to nic nie robię. Tylko porządki robiłam w domu. A w piątek jedziemy do polski na 2 tygodnie. Syn kończy 18 lat za 2 tyg. musi dowód zrobić.Ja w polsce bede chodziła do mojej przyjaciółki którą tam mam. Ja też już mało co mówię synowi bo widzę źe on tego nie potrzebuje. Przestałam jak to się  mówi matkować.

Tak mam tu 3 super przyjaciółki z którymi się spotykam. Odwiedzam teź rodzine. I ten czas szybko leci. Jestem od soboty i w poniedziałek wracam juź. Rok mnie tu nie było. Przyjechaliśmy wszyscy ja mąź i syn.  A co u  Ciebie  ? Wszystko ok.

No konczy sie mój urlop. Syn mało rozmawia tylko gdy coś potrzebuje pytać to pyta. A mi ciężko się do tego przyzwyczaić.

Tak robie myślę o sobie I swoim życiu.

Witajcie. U mnie wszystko się zmienia. Syn ma tą swoją dziewczynę.  I 3 dni śpią u nas 3 u niej i tak cały czas. Jedzą kiedy chcą bo nie zawsze jedzą to co ugotuje. I siedzą w pokoju gadają i oglądają filmy. Niewiem czy to zostawic tak. Ale jak mówię do syna ze za często troche tak codziennie to on źe tak chcą i juź. Niewiem.

Tak odkleił się od kompa od kiedy jest z tą dziewczyną. Spali u nas 3 dni i dziś pojechali do niej. Blisko mieszka 10 km. I tak jeźdźą sobie. Zapisali się teź do firmy i szukają pracy. Troche mnie denerwuje źe są tak cały czas razem. No ale widać tak ma być.

Całkiem możliwe
Pewnie szybko przeminął czas kiedy był młodszy.
Mnie cieszy kiedy dzieci samodzielnie podejmują decyzje oczywiście odpowiedzialne. Niepokoi mnie to kiedy nie wiem "jak się skończy to czy inne podjęte wyzwanie, jednak samodzielnie popełniane przez nich błędy czy "złe wybory" uczą najlepiej.

Czuwam, jestem obok i staram się podać rękę wtedy gdy to konieczne.
To prawda że przechodzę katusze kiedy oczekuję w niepewności na wynik tych prób samodzielności. Z czasem przekonuje się ze warto było...

Qanti a pamiętasz pierwsze kroki swego syna? Prawda że się bałaś co będzie kiedy puści rękę... A gdyby jej do dziś nie puścił?

Trzymasz się teraz kurczowo syna bo "dla niego" przeżyłaś te 17 lat... czy to nie prawda? Czy to nie jest Twój największy skarb?
Przepraszam że tak piszę, może się mylę.
Quanti a jak Twoje osobiste przyjemności? Czy odnalazłaś dla siebie jakąś alternatywę?

Twój, bunt , jego bunt a to dopiero początek...

Nie zabraniaj, to już nie ten wiek, jedynie mocne argumenty tu coś pomogą.

Dlaczego ma iść do pracy?Jeśli dlatego że Ty tak chcesz to nie da rady... to nie poskutkuje, skoro to nie "jego biznes".

Rozumiem jak się czujesz i jaka jesteś bezsilna, znów Ty jesteś sama przeciwko całemu światu. Ale to nie tak, nie jesteś ...
Wróć do początków, do postów Endi, poczytaj, napisz do niej maila.

Ja ze swojej strony mogę Cię zapewnić że zmiany jakie poczynisz w sobie mogą wpływać pozytywnie na innych. Syn z pewnością Cię kocha , może tylko o tym zapomniał, lub się tego wstydzi. W końcu miał "dobry" przykład ojca jak traktować matkę to idzie tym schematem...

Odpuść jemu, inwestuj w siebie... i pisz jak najwięcej, może to Ci jakoś pomoże kiedy nam o tym powiesz co u Ciebie się dzieje.

No, Boże co Ty robisz...

Stało się, puściły nerwy ale na kogo tak naprawdę jesteś zła? Dlaczego ma się wyprowadzić? Kto i czemu tu jest winien?
A gdzie był M. i co robił?

Jeśli chcesz aby się wyprowadził to ok, ale nie mów tego w złości. Jeśli Ty i On nie radzicie sobie wspólnie mieszkając to może warto ograniczyć kontakt do wizyt składanych sobie na zasadach wzajemnej akceptacji?

Twój syn chce zbudować sobie przyszłość, nie pomogą mu wzorce wyniesione z domu. Ty może wiesz jak to powinno wyglądać możesz mu powiedzieć, ale pokazać nie umiałaś... ( przepraszam, że tak piszę przerobiłam na sobie). To jest jego bunt, zależy mu na dziewczynie i marzy o innej przyszłości(prawdopodobnie, bo to moje przemyślenia nie jego).
Powinnaś dać mu spróbować stanąć na własne nogi ale nie mówić co ma robić... nie uwierzy w Twe słowa.

To on może teraz chcieć od Ciebie pomocy i wsparcia jak mu się noga powinie. Świat poznawał wcześniej patrząc na rodziców będąc dzieckiem.Teraz poszerza horyzonty, pewnie porównuje rodzinę dziewczyny i znajomych, wybrał jakiś model ale z zewnątrz.
Nie chce tego robić tak jak rodzice to zrozumiałe chyba nawet dla Ciebie. Nie piszę,że wszystko w Waszej rodzinie było złe jednak Ty sama nie potrafisz oddzielić i odrzucić tych złych rzeczy. On sam tego nie zrobi więc odrzuca wszystko i chce inaczej.

Tak myślę  względem swoich obserwacji. Może się to niestety nie pokrywać z Twym życiem. Nie znam Was i Twojego syna.
Złością i obelgami nic nie wskórasz. Wiem ze tak nie myślisz i rozumiem jak bardzo czujesz się bezsilna.
Syn i dziewczyna nie powinni myśleć,że jesteś przeciwko nim, bo nie jesteś prawda?
Oczekujesz pomocy ale to nie od nich dziś możesz ją uzyskać, jeszcze nie.

mój syn tez własnie przezywa moment buntu - braku akceptacji złych rodziców, którzy "zmusili go", żeby czas wakacji spędził z nimi w domu na wsi

dziecko postanowiło nas "ukarać"
opórcz tegpo, że wstaje o 13-14, zaczyna dzień od obiadu to nie uczestniczy we wspólnym życiu z nami, ignoruje nas zupełnie, zwykle nie słyszy, co do niego mówimy, albo zbywa to milczeniem bo.. nie ma na ten temat nic do powiedzenia
trochę jak twój-co nie quanti?/
co ja robię? uspokajam emocje męża. kiedy widzę, że jest mu przykro, gdy m owi, żle mi z tym, że syn nas tak traktuję mówię - to jego wybór i jego decyzja
jak to wygląda z mojego punktu widzenia?
mój syn obrał sobie pewną strategię i taktykę postępowania z głupimi i złymi rodzicami
podstawa jego założenia jest to, że jak będzie się tak zachowywał, to oni (ci durni starzy) będą się przejmować, będzie im przykro, będą emocjonalnie w dołku - spotka ich kara za to, że ja - najważniejszy człowiek na świecie, nie mam tego, co chcę - czyli lata w mieście a nie lata we wsi,....

jaki jest mój stosunek do tego?
mój siedemnastioletni syn jest juz prawie dorosły. a w kązdym razie dorosły na tyle, by decydować i współdecydować o relacjach, jakie ma z najbliższymi
jesli mój syn ignoruje mnie i moje potrzeby - to jego wybór
jesli mój syn próbuje sobie emocjonalnie pogrywać - to ja wybieram, jhak na to zareaguje

powiedziałam mojemu mężwi -
nasz syn ma prawo planować, jak mają wyglądac jego relacje z rodzicami
ja moge go nauczyć, że każde zachowanie rodzi okreslone konsekwencje

pewnie kiedys dorośnie do tego, że jestesmy w jego zyciu wazni i potrzebni - dzisiaj uważa nas za zbędny balast i ograniczenie
dopóki on nie dorosnie do szacunku i dojrzałości w stosunku do mnie - ja nie mam najmniejszego zamiaru się nad nim pochylać, przejmowac nim i jego potrzebami
uważa, że jest dorosły, rodziców nie potrzebuje?
jego wybór, jego decyzja
oczywiście - zajme się zaspokjajaniem jego podstawowych potrzeb, bo to mój nieletni syn
ale emocjonalne relacje będą takie, jak młody pan sobie zyczy.

zakłądam, że jak najszybciej będzie chciał wynieśc się z domu i zyć samodzielnie. mam zamiar go w tym ws[pierać. przypomnieć mu, pod jakimi warunkAMI  będzie mógł to zrobić i zostawić mu wolną drogę

poradzi sobie
jak będzie chciał relacji z rodzicami - opartymi o to, na co oni zasługują - będziemy czekać
dopóki nie zrozumie, że jesteśmy w jego życiu wazni nie tylko dlatego - bo on nie ma wyboru i MUSI z nami zyć - to ja się odsuwam...

to kolejny etap dorastania
to kolejny etap uczenia się
to kolejny etap, w którym jego działania i decyzje wiążą się z okreslonymi konsekwencjami
poradzi sobie

ja - jako jego matka będe stała z boku i czekała - aż kolejna lekcja się skończy

'

quanti-powiedz, z czego wyni8kała twoja z,lość
że się martwisz. o niego i o niąż
ze wiedziałaś, że mieli iśc na rozmowę w sprawie pracy, a nie poszli
przepraszasz za wybuch - bo nie powinnas tak się zachować
ale nie przeporaszasz za troskę
i że syn powinien wiedziec, że ty tracisz pracę i to jest dodatkowym żródłem niepokoju

a na końcu powiedz mju, że wiesz, że powinnaś go traktowac jak człowieka dorosałegio - i tak masz zamiar robić
i w związku z tym nie będziesz się wtrącac w jego zycie i w jego sprawy
oczekujesz dostosowania się do zasad panujących w domu - tak długto, jak z wazmi mieszka
i to wszystko
wierzysz, że będzie podejmowac dobre dla siebie decyzje
i ze może na ciebie liczyć
ale nie finansowo - o czym wie...

Fajnie, endi, że jesteś

Quanti, to trudny etap, przerabiam włącznie z rozstaniem z moim M. Kazdy z nas ma wybór, kto z kim i kiedy. Nie narzucam się dzieciom, mąż chce rozwodu. Każdy dostanie to co sobie wybrał.

Dzięki temu, nie muszę czuć się odpowiedzialna i winna wszystkim niepowodzeniom tego świata, a dzieci same przychodzą i opowiadają o swoich potrzebach. Ja mówię co mi się nie podoba a nie czego mają nie robić. Czasem fajnie wychodzi

Są dni, że coś głupio mi odpowiedzą i jest mi przykro, ale widzą to i mają wybór, postępować tak aby było miło lub aby każdy siedział w swoim kącie ze swoimi tylko sprawami.
Mnie to uczy usamodzielnienia się, w końcu oni za chwilę wyfruną z gniazda a nasze spotkania będą tylko wizytami rodzinnymi.
A chcę aby chętnie mnie odwiedzali w przyszłości.

Qanti co u Ciebie?

Czy ten emocjonalny dołek już przeminął?

Qanti , przejdzie im

Najważniejsze co z Tobą, ty też już sobie przebacz.
Masz więcej zupy?- jutro nie musisz gotować obiadu. Zrób sobie w tym czasie jakąś przyjemność tylko dla Ciebie.
Nie martw się tak dużo i często bo to tylko do depresji prowadzi. Coś o tym wiem:).

Qanti jestem z Tobą ale obiecaj, że od dziś więcej myślisz o swoim losie, o tym co lubisz i czego chcesz dla siebie , nie dla męża czy dzieci.

Jak zupa? zjedzona?

Co znaczy siedzę sobie? Odpoczywasz? Poprawiasz urodę? Czytasz książkę?
A gdyby ich nie było też byś to robiła? Nie masz czasem ochoty na spacer? Kino? Wyjście z tego domu i pozostawienie domowników samym sobie?

I jak tam dziś samopoczucie?

Ja się denerwuję strasznie przed rozprawą i też mam słabe dni ale liczę na to, że to minie kiedy będę miała już ten czas za sobą.

Witaj.  Syn rozmawia juź ze mną i jego dziewczyna teź. Było mówione u nas źe od roku szkolnego mają spać na wekendy tylko a od poniedziałku do piątku kaźdy śpi u siebie. Szkoła się juź zaczęla od poniedziałku a oni dalej śpią. Mój mąż zacxyna sie wkurzać juź.  Niewiem ale chyba nie powinno być tak aby non stop spali razem. Co ? Było mówione źe od szkoły na wekendy i na  wolne .

Dlaczego to takie ważne? Nie chcesz żeby mąż się o to czepiał? Czy chcesz aby było tak jak było mówione czy działasz z innych pobudek?