Nie potrafię poradzić sobie z nastoletnim synem

To całym źródłem problemów jest mąż i jego picie alkoholu tak . Chyba masz racje. Co ją mam robić. Dziś znowu leży i od 8 rano pije piwo. Pije tak od piątku. Tylko we dziś kontaktuje. Syn pojechał do kolegi. Ją jadę do koleżanki . Mąż nie rozmawia ze mną mówi ze mogę zostawi. Nie chce słuchać już go i jadę autobusem. Będę ok. 19 spowrotem i niewiem co będzie dalej. On dopiero w środę idzie de pracy ma 3 dni . To 3 dni nie będzie pił.

Aż sie popłakałam jak czytałam Twoja odpowiedź. Nieraz mu mówię żeby nie był taki nerwowy jak jego ojciec. Ciężko mi tylko zrozumieć ze syn traktuje mnie jak koleżankę nieraz. Wszystko ma gdzieś. Jak pytam to nie odpowie nieraz. Albo każe mi wyjść z pokoju. Zrobiłam wczoraj zupę ma obiad . On mówi ze nie będzie jadł zupy. I szuka niewiadomo co . Nic nie mówiłam . Dopiero wieczorem gdy znowu przyszedł i pyta co może zjeść to mówię ze zupa została. A on ze ma ją w du....

Qanti nigdy nie jest za pozno zeby cos zmienic . Coś o tym wiem. Już 4 miesiąc jak zmieniam siebie a wraz tym zmienia się wszystko wokół.
Wiem jak trudno Ci zebrać siły ale da się.
Trzeba się tylko zastanowić na  czym nam zależy i na tym się skupić.

Jesteś zazdrosna o jego podejście do koleżanek?? ))

Mój ostatnio zbuntowany... Głupi rodzice codziennie zwracaja uwagę na to samo.. I nie rozumieją ze sprzątanie biurka jest np. Bez sensu.
Jestem na etapie "umowy"   - konfrontacji  Uzgodnienia na czym zależy dwóm stronom i dojścia do porozumienia...

Tez taki przekaz dajemy i to jest sprawiedliwe  wg. mnie
U młodej (młodszej od twojego.) to zależy od dnia , nastroju i jaką nogą wstanie
Co dzień inaczej , każdy tydzień tez paranoiczny skrajnie różniący się od poprzedniego.
W jednym dniu ,czy tygodniu jest tak jak to na ogół powinno wyglądać regularnie, a na zajutrz ,czy  zaczynając nowy tydzień już zaczynają się jakie strajki ,ale i fochy się pojawiają
Czyli jeden wielki MIX

Witajcie. U mnie nadal nic się nie zmieniło. Byłam na zebraniu w szkole. I pani mówiła że do czerwca ma syn robić zadania domowe i brać udział w lekcji bo inaczej nie będzie mógł chodzić trzeci rok. Wtedy żadna szkoła tu już go nie przyjmnie tylko do pracy już. Mówię to jemu a chyba ma gdzieś. Jest pewny siebie i myśli że gadam mu głupoty. Tak chciał się uczyć a wszystko olewa. Cały rok nie robi zadań domowych. Ma przez te 2 miesiące się poprawić. Niewiem co będzie.

Cześć dawno nie zaglądałam cieszę się że jesteście, szkoda że problemy też pozostały.
Co mogę powiedzieć co dzisiaj mi się nasunęło to może to że zbyt mocno się przejmujesz... Wiem że to trudne nie myśleć ale czy musisz? Czy nie warto wyluzować?  Nie odpuścić ale zająć się sobą w sensie pomyślenia o sobie i swoich potrzebach które sama sobie jesteś w stanie ofiarować?
Idą święta, przyszla wiosna może fryzjer, wymiana garderoby cokolwiek co odciągnie Cię od problemów. 
Taki wypoczynek może dobrze wpłynąć również na Twoje relacje z innymi. Życzę samych miłych doznań i przyrostu sił. Taka odbudowa pomoże dźwigać wieksze ciezary przy mniejszym wysiłku.

Masz racje. Ja siedzę w domu żadko idę do koleżanki, bo póżniej mam awanture jak mąż  pijany , a pije często  (3- 4 dni w tydodniu pijany jak bąk ). Zależ ile dni pracujemy. Bo robimy po 3, 4 dni w tygodniu , resztę wolne i pije .  Nie myślę o sobie zostawiam siebie na pożniej. Martwię się o syna. Niewiem czy będzie mógł chodzić jeszcze rok, mówię żeby robił zadania domowe. Jak pytam to nic nie odpowiada. Przypominam mu zeby robil to wtedy pani zauważy zmianę. On nic nie mówi mi. Niewiem. Denerwuje się tym że jak nie będzie mógł już uczyć się tylko do pracy to też nie będzie chciał szukać i iść. Może się myle , niewiem tego się boję.

Tak wiem. Ale niewiem czy dobrze napisałam czy mnie dobrze zrozumieliście. Chodzi o to , że syn jest taki pewny siebie wszystkiego. Teraz do czerwca ma pokazać w szkole że mu zależy i ma robić zadania domowe. Jak pytam czy robi to nie odpowiada tylko daje muzykę głośniej lub słuchawki do uszu. Jak nie będzie robił i nic z siebie nie pokaże to nie będzie chodził trzeci rok. Bo pani jego mówila że jak ma chodzić tylko po to aby chodzić to nie będzie. On nic mi nie mówi.  Jak nie będzie mógł chodzić to wtedy juz tylko do pracy.  A boję się że jak będzie miał szukać pracy to bedzie miał to gdzieś. Że nie będzie chcial. A mąż nie pozwoli siedzieć przy kompie nic nie robić ani szkoły ani pracy. To już dorosly  czlowiek w lipcu skończy 18 lat. Więc nie może nic nie robić, ani szkoły ani pracy.

Hmmm... radzić nie mogę, recepty nie posiadam .

Powiem tylko tyle, że zmieniłam swój stosunek do problemów. Zdjęłam z siebie ciężar odpowiedzialności za wybory moich dzieci i żyje mi się lżej. Mogę rozmawiać przedstawiać swój punkt widzenia jednak wybór pozostawiam im. Opowiadam oczywiście jakie mogą być negatywne skutki złego wyboru ale najlepiej człowiek uczy się na własnych błędach. Ta życiowa prawda przemawia często najskuteczniej.

Co jeszcze? Czekać cierpliwie aż głupi wiek minie? Nie oceniać, trzymać się własnego zdania i czekać na efekty bo nie ma nic gorszego jak wyręczać kogoś z życia. Nie ma co przyzwyczajać pociech do niekończącej się opieki, skończyły się czasy socjalizmu-pora na kapitalizm.

Może i efektu wielkiego nie będzie ale im mniejszy stres z naszej(matek) strony tym i potrzeba przeciwstawiania się wydaje się być mniejsza. Takie przynajmniej mam odczucia. Nie martwię się też na zapas bo jak to mówią jak sobie pościelą tak też się wyśpią. Im wcześniej poczują niewygodę tym szybciej będą chcieli to zmienić.

To znów tylko moja opinia w której oczywiście mogę się mylić jednak mnie ta zmiana póki co zadowala a młodzież cóż niech kombinuje co z tym fantem zrobić.

Czy jestem! masz rację w tym co piszesz ale to wcale nie jest proste w wykonaniu. Ja też nie umiem mysleć o synu, o tym co robi, wiem i on wie, że jak sobie pościele to tak sie wyspi, ale mi się wydaje, że niestety on nie dokońca wie, że może sie właśnie niewyspać i tu jest problem, bo przecież jestem matką i moją rolą jest pokazywać mu dobrą drogą, nie narzucać ale pkazywać. Wiem, że on ją odrzuca, że ma swój punkt widzenia, we wszytkim inny od mojego i mysli, że wszystko wie najlepiej. I sama nie wiem, czy uczy się na własnych błedach, a sporo ich popełnia. Smutne.

Mimo wszystko życzę Wam wszystkim pogodnych i miłych świąt z Waszymi dziećmi i rodzinami

Właśnie. My się staram myślimy o dzieciach a one mają wszystko gdzieś. Ciężko tak żyć.

spóżnił się 11 minut?
ile ma lat?

system nakazowo rozdzielczy nie działał, to ojciec wyrzucił go z domu?
okropne...

a kwestia dogadania się
ustalenia reguł
kompromisu
pytania, spóźiłes się trzeci raz. uwazam, że jak coś ustalamy to się tego trzymamy..
ale jak podejrzewac, to Wy ustalacie, a on ma się dostosowac

qanti - tekst o tym, że zyjesz dla dziecka troszczysz się, a dziecko tego nie docenia -= jest nie w porządku
bo nie po to to robisz, żeby ci się dzieciak odwdzięczał

i fakt, że tak sie poświecacie, myslicie tylko o nich i dla nich -= wcale o was dobrze jako matkach nie świadczy..

rozumiecie?

to nie na tym polega bycie matką - nie na ciągłym "MATKOWANIU"
polega na uczestniczeniu w tym, jak dziecko zaczyna być dorosłe i dawanie mu coraz większej przestrzeni na samodzielnośc i konsekwencje....

a wy kurczowo trzymacie się tych swoich nastolatkó - bo nic innego nie macie - mąż do dupy, praca nieinteresująca, brak czasu na wolny cxzas i brak pasji bo nie ma czasu..
pustka
zgadza się?
samotnośc, pustka i jedno wielkie usprawiedliwienie które wystarczało przez kilkanaście lat -ROBIĘ TO DLA DZIECI
a te dzieci juz więcej nie chcą...

i jest problem

piesek. a co ty robisz w tej sytuacji??
czy twój synb zawiódł się tylko na ojcu, czy także na matce, która go nie bronbiła, nie staneła po jego stronie, nie powiedziałą, że reakcja ojca jest przesadzona?
czy twój syn uciekł z domu i jest wściekły, rozżalony i samotny, bo nawet TY - nawet ty - jego matka, nie zrobiłas nic, by go "uratować?
czy zdradziłaś swoje dziecko?
ze strachu przed mężem?
czy uważasz, że mąż zrobił dobrze?
czy akceptujesz jego decyzje?

czy poświęciłas syna dla świętego spokoju??

Kiedy mąz wyrzucił syna z domu, byłam w łazience, bałam się z niej wyjść, nie obroniłam syna, rzuciłby się także na mnie. Potem pobiegłam za synem i złapałam go w autobusie. Prosiłam, by wrócił ze mną do domu. Nie zgodził się. Wróciłam sama.

W domu była awantura, teraz ze mną, że tak wychowałam i teraz mam, wyzwiska na syna na te k..., ch..., itp. I że ja głupia go bronię.

Nienawidzę męża, nienawidzę go za to, że nigdy nie potrafił rozmawiać z wlasnym dzieckiem, że każdy problem nie rozwiazywała rozmowa tylko kończyła się awanturą.

Nigdy się nie dogadamy.

Syn ma ojca charakter, jest nieustępliwy, mam w domu dwie bomby, zawsze robiłąm za tą gaśnicę, czyli tłumiłam konflikty w zarodku. Teraz to wybuchło i dostało się synowi i mnie, bo cierpię strasznie....

Syna wciąż nie ma.... jest godzina 20.

Parę godzin temu wysłał mi smsa: wrócę dziś, nie dzwoń, nie pisz....

Jak czytam to co pisze Piesek to widzę to samo co t mnie jest. Maż z synem prawie wcale nie rozmawiają. Mają takie ramę charaktery i ciągle krzyczą. Maż o wszystko się czepia syna a ten odpyskowtje mu. Wczoraj rozmawiałam chwilę z synem. I mówił ni że nie kocha ojca. Mówił że pamięta jak pił i nadal pije i tylko krzyczy na mnie i na niego. Kiedy rozmawiam z mężem o synu to mąż mówi że on jest pojebany , idiotą. Oni nie mają tematu do rozmowy ani nic. I tylko słyszę że jak go zdenerwuje syn to wyrzuci go z domu. Że w lipcu kończy 18 lat i  niech robię sam radzi myślę że może to vat głupie gadanie męża. Ale wiem że oni się nie lubią. A na mnie to się odbija bo tylko słyszę że jak go wychowalam i jest takim samym idiotą jak ja. Dlatego jestem za synem tak bardzo na męża liczyć nie mogę on ma wszystko gdzieś. A syn jest jaki jest . Pyskuje a to  mnie  boli . Są dni że coś tam rozmawiają razem ale to rzadko.

Jak można normalnie rozmawiać z pijanym ojcem ????????? Może ktoś wie ? bo Ja nie wiem .Wspołczuje Ci bardzo .

chciałyście dobrze.. tyle lat, gasząc pożary, a raczej przytłumiając
w konsekwencji siedzicie na wulkanie
w rodzinie brak relacji, komunikacji
ponieważ dałyście się mezom przestawiać "dla świętego spokoju" wasze dzieci nie ufają, że moga na was liczyć
tyle razy widzieli jak rezygnujecie, poddajecie się, że nie ufają, że moga na was liczyć
rozumiecie?
są w wiecznej wojnie z ojcami - połączonej z obawami, że są "tacy sami jak oni"
to dorastające, trudne chłopaki, które mają w naturalny sposób problem z akceptacją własnych ojców
a do tego u was nakłąda się alkoholizm, krzyki, przemoc i uległa matka, która zamyka oczy...

jaka jest granica - za którą uznałybyście, że wasza interwencja, by chronić własne dziecko, jestv potrzebna?
piesku - ty pozwoliłaś, żeby mąż wyrzucił syna z domu...
qanti - ty słyszysz krzyki, wyzwiska, słowa  nienawiści, wyzywanie syna, jako idioty...

dziewczyny - kiedy 'zasłonicie" wasze dziecko przed przemocą?

i wiecie co?
musicie zacząc od siebie
ustalić swoje granice i potrzeby
i taki przykłąd dac dzieciom
nie rezygnacji, strachu
przez tyle lat nauczyłyście waszych synów, że jedyną akcpetowalną postawą wobec zachowań ojca jest bezradnośc...

rozumiecie?
zmiana musi wyjśc od was
odwaga od was
bo relacje waszych synów z ojcami - to jest ROZPACZ I BUNT

End_aluzja jesteś wspaniała i dobrze ze tu jesteś. Ale ja nie mam odwagi aby zmienić życie. Niewiem jak. Dziś syn nie chciał złożyć nawet mężowi życzen ale jakoś złożył po namowie.  Niewiem jak to dalej będzie. Czy syn aż tak bardzo może go nienawidzieć za to że pije. Ja już nic niewiem. Tak naprawdę to czuję się jak pomiędzy młotem a kowadłem. Piesek ma racje gdyby synowie nas matki szanowali i byli z nami było by nam lżej. Dlaczego oni do nas tacy są. Ja kocham syna i ciężko mi zrozumieć że on niema szacunku dla mnie. Syn się denerwuje jak coś mu tłumaczę czy pytam. Często odnoszę wrażenie że jestem mu niepotrzebna.

Mój syn jest tak samo nerwowy jak mąż. I wydaje mi się że jest w nich cząstka naszych mężów. Mój nigdy nie umiał rozmawiać z synem normalnie. Syn pamięta że często był pijany i krzyczał i tak do dziś. Ale nie mam odwagi i siły aby odejść. Boje się. Dlatego nasze dzieci chyba takie są bo wychowane w stresie.

nie musisz odchodzić...
możesz tylko zmienić swój punkt widzenia, to trudne na początku ale potem daje wiele satysfakcji

trzymam kciuki

Tak , tylko dlaczego syn jest taki niedobry dla mnie. Dziś trzaska drzwiami, wygania mnie z pokoju, pyskuje. Jestem wykończona. Nawet nic nie można mu powiedziec.

Nie ma prostych odpowiedzi, każdy przypadek jest inny tylko schemat działa podobnie, nie pytaj tylko czytaj a sama sobie odpowiesz niebawem.
I nie martw się dość już tych stresów,

Caly tydzien nie rozmawialam z synem Bo prawie go nie widzialam. Dzisiaj weszlam do niego zeby cos mu powiedziec a on do mnie - wyjdz.I taka o rozmowa. Nie oddzywa sie Nic nie mozna mu powiedziec. A to tak boli,ze traktuje has jak tredowatych.

Dzisiaj była podobna sytuacja. Powiedziałam mu tak - Jarek jestem twoją mamą i serce mnie boli jak tak się do mnie odnosisz. Inie podoba mi się takie traktowanie. Mówiłam to spokojnie. A on odpowiedział - Trudno.    I koniec rozmowy.

No tak.Chyba masz racje. A powiedz mam żyć swoim życiem. To znaczy nie przejmować się nim ? Jak robię obiad to zależy jaki ma humor. Jak dobry to zje. No  i że nie rozmawia a jak nieraz coś powie to ja aż w pięcie poczuje.  Jednym słowem nie można mu zwrócić uwagi, robi co chce. I często słysze że mam go zostawić w spokoju. Od pewnego czasu to jak robi kawe w kuchni czy coś sobie to zamyka drzwi abym nie patrzyła. I zero relacji z nim zero rozmowy. Nawet z rana nic nie powie. Omija nas jak trędowatych.

Jak nie je znaczy nie jest głodny. Nie przejmuj sie. Duży chłop jest.
Jego wybor.
A to " wynajmowanie pokoju" to taka postawa... Tylko tyle.

Ciężko, ale nikt nie mówił że będzie łatwo, zwłaszcza kiedy Ci którzy powinni nas wspierać  wyprowadzają nas na manowce.

Nie martw się tyle quanti, to nic nie da, rób swoje, syn dopóki się nie potknie nie będzie wiedział jak boli upadek. Nie można nic za nikogo zrobić, chyba że za nasze dzieci pójdziemy do szkoły:/

No i się pochwalę, że ja tak zrobię właśnie. Tak sobie pomyślałam, że czas wrócić do szkolnej ławy . A Ty co będziesz robić quanti kiedy syn odejdzie z domu masz jakiś pomysł?

Przeciez nie mogę zachowywać się jak bym miała z 70 lat . Siedzieć i czekać niewiadomo na co. A Ty chcesz iść do szkoły ?

No właśnie ale w wieku 70 lat też można iść do szkoły, ale można też robić wiele innych rzeczy jakie nie wiem:) wystarczy się zastanowić co lubisz? Wiesz? Powiem Ci że ja długo nie wiedziałam. Byłam tak zajęta rodziną, że zapomniałam o sobie. Na jednym ze szkoleń padło takie pytanie i zaczęłam się zastanawiać... Wszystko odkładałam na później.
To później okazało się wcześniej... no i chwała. Chcę się uczyć bo to ciekawe zajęcie heheh, a do tego pozwoli mi na jeszcze większą samodzielność, sprawi że poczuję się dowartościowana.
Nie warto rozmyślać ciągle nad jednym i tym samym i raz jeszcze. Ciągły brak rozwiązań zawiązuje ręce, splątuje nogi , czujemy się bezsilni.
Zmiana punktu widzenia może doprowadzić do "samoistnego" rozwiązania lub znalezienia innych sposobów na szukanie.

Nie wiem czy mnie rozumiesz, bo chaotycznie piszę a do tego słabo potrafię nazywać uczucia, przelewać myśli na papier.
Syn to jedno a Ty to drugie. Już pomału czas rozdzielić Wasze światy (ale nie odciąć czasem bez pozostawienia choćby cienkiej kładki).

Inna sprawa czy to co się działo w domu nie zniekształciło psychicznie syna, może potrzeba mu specjalisty jednak Ty już niczego mu nie wytłumaczysz.

Pozdrawiam Cię qunti i myśl o swojej przyszłości a nie dużego już chłopaka:)

End_aluzja ja naprawde niewiem jak przeźyję reszte życia. Ale nie tak jak teraz. Czy ja jestem a jak sytuacja u Ciebie jak Twoje dzieci ? Czy dajesz swoim dzieciom kieszonkowe ? Ja tak daje. Ale ostatnio na wszystko mu brakuje . Dostaje kieszonkowe i oprócz tego chce to na ciuch jskis to telefon załadować zawsze coś bo niby zbiers kieszonkowe na laptopa. Niewiem . Jak mówie źeby dorobił sobiecw weekendy to mu sie nie chce.Niewiem jak mam z tym postępować.A mnie denerwuje to źe kupi spodnie i za 2 miesiące juź mu sie nudzą czy bluzkę która pob2 miesiącach jest znudzona dla niego.

Masz racje. Dałam mu na te spodnie i mówiłam źe ostatni raz. Dostanie tylko kieszonkowe bo się uczy . Jakieś 6 lat temu teź nie dostawal bo źyliśmy biednie. Teraz lepiej  jest bo jesteśmy za granicą. Nigdy nie miał to co chciał . Niewiem jak die tego nauczył. Ale powiedziałam mu   źe  kieszonkowe tylko dostanie  i niech robi tak źeby mu starczyło a jak nie to niech idzie dorobić tu w weekendy lub wakacje. I trzymam się tego.

Rozumiem. Ja daje mu 30 euro na tydzień. Przeliczając na polskie to dużo, ale mieszkamy tu i nie mogę przeliczać.  Myślę że to jest wystarczająco. Takie spodnie kosztuja ok. 25 euro. Zobaczymy. Muszę zająć się sobą. Syn juz dorosłyi nie mogę mu nic narzucać.