Nie potrafię poradzić sobie z nastoletnim synem

Oj Ci buntownicy, ale może lepiej że się buntuje niż przejmuje.
Ojciec się złości, Ty jesteś zdołowana a syn wściekły bo nic nie może zrobić żeby było lepiej.

Ja nic nie powiedziałam. Wzięłam ten list i wyszłam po prostu. Poczułam się bardzo źle i głupio. Ja już niewiem czy dobrze robię nieraz. Mężowi nie mówie bo jego odpowiedź zawsze to - a co mnie to obchodzi.  nieraz pytałam syna żeby porozmawiał ze mną żeby powiedział co go tak naprawdę boli  czy też męczy. On nie chce rozmawiać na ten temat wogole.

Myślałam że skoro syn mój taki odważny do pyskowania to że jest samodzielny. Dziś nawet krokietów nie umiał  upiec we Frytkownicy. A mówiłam mu jak się ja włączą a on tak mogę słuchał że nic nie umie. Zero samodzielności.

No nie spalił. Tylko zaraz się strasznie denerwuje jak nie wie co i jak. Ostatnio prubowałam rozmawiać z nim ale on nie chce. On do mnie że ma nas dość i że mam go zostawić. Powiedz co ja mam robić. Czy przestać pytać i mówić do niego. On nic nie mówi do nas już. A jak zapytam o szkole to milczy albo powie po co ci to wiedzieć i mówi wyjdż z mojego pokoju. To jest straszne. Najlepiej o nic nie pytać i nic nie mówić do niego wcale. Czy tak mam robić .

Pytasz jak ja widzę swojego syna. Wydaje mi się że sobie nie poradzi. Jest leniwy nic nie ruszy się. Mało co umie jak chce wytłumaczy to wychodzi i nie chce słuchać. Niewiem. Ciągle tylko mówi że ja go denerwuje.

Ja też się cieszę gdy coś opowiada tylko że już nic nie mówi i to mnie boli. Zawsze się cieszyłam razem z nim. Ale mam takie wrażenie że on jest taka sierotka nic nie umie. I bardzo szybko się denerwuje. Nawet jak ma zejść z piętra ma parter   to ciągle  słyszę że mu się nie chce. Niewiem już. Po szkole siedzi w swoim pokoju i gra. I tyle go widzę. Nic nie mówi tylko gdy coś potrzebuje lub chce zapytać. I cieszę się wtedy że wogle się odezwał. Nie jest odważny gdzieś między ludźmi jest taki małomówmy. Pani mówiła mi że w szkole ma lekcjach też siedzi cicho. Umie ale nie jest aktywny.

End_aluzja masz calkwitą rację.

qanti posłuchaj End_aluzji. A wiesz dlaczego? Bo ja zaczęłam i zmieniło się moje podejście do wlasnego syna. Wciąż mu chciałam matkować, decydować za niego, martwić się na zapas, chciałam go trzymać pod kloszem, bo się o niego boję, bo go traktuję jak dziecko, bo beze mnie zginie itp.

Przestałam juz po części, wiesz? Po troszeczku I cieszę się z tego, obojgu nam lepiej.

I widze swojego syna jako innego chłopaka. Jest fajnym, zaradnym 17-to latkiem, jest towarzyski, taka jego natura, ale do tej pory tego nie moglam zrozumieć i go zaakceptować takim jaki jest, bo jest zupelnym przeciwieństwem moim i mojego męża, a dzieci nie bedą takie jakie chcemy by były, nie będą takie jak my.

I kocham go i akceptuję takiego jakim jest.

Oczywiście to tylko 1 strona medalu, bo do tego jest leniem, nie chce się uczyć, nie chce z nami rozmawiać, jak mówi ma swoje życie. I ma do niego prawo. A za swoje lenistwo po prostu zaplaci, on wie, że jak sobie pościele tak się wyśpi.

Syn ma na pólrocze 5 jedynek. Zaległości z gimnazjum (angielski, fizyka, chemia). Z matmy był niezły, natomiast w technikum jej nie ogarnia (matematyka i fizyka rozszerzone). Nie przykładał sie zbyt do nauki, ale teraz już calkiem sobie odpuścił. Powiedził, że uczyć mu się nie chce, tego nie da rady nadrobić i ta szkoła calkiem mu nie odpowiada (technikum elektroniczne, które to ja mu wybrałam). Zastanawiam sie, czy jest mozliwość na tym etapie, czyli koniec I semestru, zmienić szkołę, dokładnie na zawodówkę samochodową. Czy któraś z Was zetknęła się z tym problemem i mogłabym coś doradzic?

Ja odkąd rzadko widuję syna mam z nim lepszy kontakt w moim mniemaniu oczywiście i to mnie b.cieszy.

Witajcie. Ja mojego syna też nie umie zrozumieć. Na wszystko ma głupią odpowiedź. Wydaje mu się że jest  mądrzejszy od wszystkich. Chce iść dalej do szkoły na kucharza. Mówię żeby szukał praktyki a on że ma czas. Tu w holandi nie jest tak łatwo znaleźć. Niewiem. Nic nie dociera do niego. Jak grochem o ścianę.

nie dorosniecie za nich... jesli popełniają błedy.. musza sie sami na nich sparzyć

dla mnie to fakt

dlatego wiem, że miłośc to nie tylko chronienie, trzymanie za rączkę, opiekowanie się, podejmowanie decyzji za dziecko
to także zgoda na jego "dorosłość" bunt, błędy
to świadome "wypuszczanie" niedorostka w dorosły świat

mój syn to rozumie
tak sądzę
i wie, że jak bedzie chciał "dorosnąć" - to ja mu pozwolę

dlatego się tak "nie buntuje" jak wasi
wie, że obowiązują okreslone zasady
i je.sli je łamie.. to ja się swoich tez nie trzymam

Piesek.
Historia quanti ma w tle alkohol przemoc i bezradność.
Moja ma tylko moje podejście. Meza podejście i normalne dziecko.
Normalne czyli takie które sie buntowalo nie chciało słuchać nie chciało sie podporządkować.
Ale moje dziecko nigdy nie widziało jak jego matkę ktoś poniewiera. I mogło zaufać ze matka- rodzice- ochronia go zawsze wtedy gdy bedzie tego potrzebował. Konsekwentnie i odważnie. Dziecko które widziało cieZko pracujących i szanujących sie rodziców. Odpowiedzialnych. Na wlasnym rozrachunku.
Nie przyszło mu do głowy ze moze wyzywać matkę-- bo nigdy nie słyszał by ktokolwiek w tym domu wyzywal drugiego.
Gdzie problemy rozwiązuje sie rozmawiając i wspierając sie nawzajem.
Czy moje dziecko jest ugodowe? Nie sadze.
Jest osrtozne. To fakt.  Ma zdrowy instynkt samozachowawczy. Unika sytuacji ryzykownych dla niego samego. To fakt.
Nie umiem powiedzieć czy inne dziecko wychowalabym inaczej. Ale jak kilka miesięcy mieszkaliśmy u znajomych to ich zbuntowana córkę naprostowalam. Dobrym przykładem syna i konsekwencja.

Nie wiem jak jest. Ale uważam ze własny fundament który mamy i konsekwcja powinny przynieść rezultat. Przy czym ja nie uważam ze moim zadaniem jest chronić dziecko przed popelnianiem błędów bo wiem lepiej... Daje mu duża przestrzeń. Daje mu testować.
Piesek. On wie ze ja nie przeżyje życia za niego. Jak da dupy w szkole to bedzie jego dupa a nie moj problem. On wie ze ja nie bede go dofinansowywac jak dorośnie i oczekuje jego samodzielności. Wie ze nie wyobrażam sobie ze po studiach bedzie mieszkał ze mna. Wie ze ja uważam ze jak założy rodzine powinien żyć sam. Bez mamuni i tatunia... On to wie.

I wie ze ja nie żartuje. Ze mówię poważnie. I bede konsekwentna.

piesek
nie zastepuj syna i nie podejmuj decyzji za niego
uważam, że powiinniście z mężem przygotowac się do rozmowy, usiąśc i powiedzieć:
synu, w tym roku masz średnią tyle i tyle. nie wiemy, czy to wynika z twojego braku pracy czy szkoła, do której chodzisz nie jest dla ciebie odpowiednia

masz dwie opcje- zmienić szkołę
lub w niej zostać
jesli będziesz chciał ją zmienić - musisz wziąć ze szkoły papiery, zanieśc do nowej złozyć podanie i tak dalej
jesli chcesz zostać -musisz popracować, żeby odrobić zaległości. jesli wiesz, jakie masz braki, możemy rozwazyć kwestie korepetycji - ale tylko wtedy, gdy ustalimy, jaki efekt mają przynieść.

synu, nie podejmiemy decyzji za ciebie
ale tez nie my poniesiemy jej konsekwencje
za rok będziesz dorosły

nie przeżyjemy zycia za ciebie
ale tez nie licz na to, że bedziemy łagodzić twoje błędy i porazki i finansowac twoje zycie bez pracy.

poinformuj nas po feriach, jaką decyzje podjąłeś i co zamierzasz zrobić

i tyle piesek
dac mu do zrozumienia, że mecenat rodziców się skończył...

Najgorzej jak coś nie zadziała albo pojawi się błąd,

Strasznie trudno potem wybrnąć z takiej sytuacji... Musimy jednak próbować...

Witajcie. U mnie nadal jest jak było. Syn odezwie się gdy coś musi zapytać. A tak to nawet go nie widzę. Z mężem razem nie mogę porozmawiać i z synem bo maż jest jakiś dziwny. Ma wszystko gdzieś i tylko gdy syn odpyskuje to wtedy mąż się odezwie ale krzykiem. Zero wsparcia. A syn siedzi przy kompie a w domu nic nie pomoże. Nic nie zrobię już. Staram się myśleć o sobie. Niewiem.

Ja już naprawdę niewiem. Teraz od kilku dni je obiad w swoim pokoju. Zabiera talerz i wychodzi. Powiedziałam że je się na dole a on że nie będzie i wychodzi. A druga sprawa to zapisałam przez internet go do zawodówki tu na kucharza bo chciał. Po jakimś czasie dostał wezwanie na rozmowę. Pytają go tam coś i widza jak umie jezyk. I chyba dobrze bo przyjmą go i teraz musi poszukać praktyki. I on teraz mówi że nie chce iść że chce trzeci rok chodzić do tej szkoły językowej. Fakt że nie zdał testów bo nie uczy się w domu nic. Ale w tej zawodowej poszło mu i wezmą go a on nie chce. Chce za rok. Mówi że koledzy zostają i poduczy się lepiej języka. Dziwne chyba nie chce mu się. Mowie że zaplacą za praktyki i będzie miał swoje pieniądze bo tak chciał. A on że chce chodzić jeszcze rok bo koledzy będą chodzić. Kazałam mu przemyśleć do jutra. I co teraz. Dziś chciał kartę do telefonu pytał czy mam. Powiedziałam że nie. Mam dość. Siedzi przy kompie nie rozmawia z nami. Jak coś pytam to mówi co cie to obchodzi. Nie kupie mu już karty. Dostaje kieszonkowe to niech kupi. Dobrze robię ? Bo już niewiem. Nic nie dociera do niego. Przyjeżdża koleżanka do niego siedzą w pokoju. To rozumiem. A pozatym to on zachowuje się jak by nie było nas. Nie rozmawia nic nie powie. Tylko idź coś chce kartę do telefonu czy coś innego.

Wydaje Mi się , źe gdyby Twój mąż Cię wspierał i Syna , to by wszystko inaczej wyglądało . A skoro Syn słyszy od własnego Ojca , źe to go nie obchodzi i krzyki . To jest przykre dla nie go , a kogo ma obchodzić ? To jest MŁODY człowiek , on powinien wiedzieć , że ma oparcie w obojgu rodzicach .  Przypuszczam , że Syn nie mówi o tym , bo to już za daleko zaszło i za długo to trwa, ale na Swój sposób przeżywa . Teź jest w trudnym wieku , to kiedyś minie . Moim zdaniem za długo tez , siedzi sam w czterech w ścianach i komputer , a gdzie : rower , koledzy , kino , basen . Mózg musi też odpocząć .

Tak wiem. On ma gdzieś to co mówię. Ostatnio tak pyskował i wypchał mnie z pokoju trzaskając drzwiami. Powiedziałam że za to  nie  dostanie w tym tygodniu kieszonkowe . A on że ma to w du.... I że nic nie potrzebuje od nas. On na wszystko ma odpowiedź . Robi co chce bo niemam wpływu . Jak wyłączyłam komputer mu. To krzyczał ma całą gębę aż ludzie patrzyli do góry. Rzucał w pokoju czym popadło i mnie wyrzucił ma korytarz a drzwi zastawił łóżkiem.

dobrze robisz qanti

jesli on uważa, że ma swoje zycie i jest dorosły
to tak go traktuj

wydawało mi się, że pisałaś, że on cię wyganiał i wypychał z pokoju jak mu zabraliście komputer?
może coś przeinaczy łam

ale zastanawiam się.. ZA CO zabraliście mu ten komputer?
bo może tu jest problem

Ty qanti w zasadzie uważasz, że twój syn popełnia bład na błędzie, sp-ędza czas w sposób w jaki nie powinien, ciągle siedzi przy kompie
jest niekomuniaktywny

ale JAKI JEST PROBLEM?/
że oczekujesz, że bedzie towarzyski, będzie inaczej spędzał czas?
pisałas kiedyś, że radzi sobie w szkole, nie masz z nim problemów wychowawczych

ale UWAŻASZ, że powinien by,ć inny, zyć inaczej

tylko pytanie- czy masz rację?

zabraliście mu komputer, bo za dużo przy nim siedzi?/
a jakie to ma konsekwencje?
jesli się uczy i sobie radzi.. to czemu KARZECIE go za styl zycia?
nawet, jak go nie aprobujeicie
pamietaj qanti, że my i nasze dzieci, to inna galaktyka i inny świat
ich normy towarzyskie są zupełnie inne niż nasze...

Muszę tu wesprzeć Qanti,

Problem pewnie nie tkwi w komputerze, moim zdaniem bardziej jest to ucieczka dziecka w wirtualny świat bo na realny nie ma większego wpływu.
Qanti pewnie oczekiwałaby współpracy i pomocy od syna a on odcina się od rodzinnego życia wybierając komputer. Pytanie dlaczego?
Myślę też że on nie chce rozmawiać z matką, że musiałby najpierw usłyszeć co nieco od innych.
Qanti postaram się coś wysłać na PV.

Rozmawiać bez emocji, żeby nie stracić panowania nad sobą! Skoro jest dorosły, to niech zachowuję się jak dorosły i przedstawi swoje argumenty, może wspólnie dojdziecie do jakiegoś porozumienia.

Pozdrawiam

Jestem pewna ze o to chodzi. A także o zaufanie i bliskość. Której quanti Wogole brakuje.
Ale nie da sie na to zapracować karzac siedemnastolatka karami dla sześciolatków...

Bardzo sobie cenię zdanie Endaluzji. Jest silną kobietą i potrafiła zawalczyć o szacunek dla samej siebie a w konsekwencji także od innych.
Qanti czuje bezradność ? Bo "wszystko" sprzysięgło się przeciw niej. Pewnie nawet sama Ona. To jak walka z wiatrakami.

Może Qanti możesz dowiedzieć się od syna czego On oczekuje żeby Wasza "współpraca" przebiegała w miarę poprawnie?.
Broń Boże nie namawiam, żebyś dostosowała się do zachcianek syna ale może uda Ci się powiedzieć jak co czujesz w tej sytuacji i jakie są Twoje oczekiwania, co dzięki temu może się zmienić w Waszym życiu a jednocześnie może usłyszysz co jego tak bardzo "denerwuje".
Przygotuj się że mogą to być pretensje w stosunku do Ciebie i to takie które wydawać by się mogły nieuzasadnione a jednak.
Może zaczniecie na nowo?

Tak. Zgadzam się z Wami. Ale ja nie zabrałam mu komputera tylko zgasiłam. Bo poszłam do niego do pokoju żeby zapytać coś. A on do mnie że mam wyjść bo niema teraz bazaru żeby rozmawiać ze mną bo pisze z kolegą. I zgasiłam mu komputer. A on włączył i wyprowadził mnie z pokoju . Posłuchajcie. Sama już nic nie wiem. Już nic nie mówię do syna ze siedzi po szkole pyzy kompie. Denerwuje się tym ze nie rozmawia z nami. Odmorze wrażenie że ma nas gdzieś.  Ze strony męża nie mam żadnego oparacia. On ma wszystko ma odpowiedź że ma to gdzieś. A jak wypije to jest  najodważniejszy wtedy. Nie mam żadnego słowa pocieszenia. On tylko umie krzyczeć. I jak syn zapyskuje to wtedy mu grozi i wyzywa. Wiem że syn jest bardziej po mojej stronie. Ale też często jak mąż mówi że ma wszystko gdzieś. Tak naprawdę to jestem zdana sama ma siebie. I ciężko mi samej. Bo mąż o wszystko obwinia mnie. Ostatnio też syn mówił mi że ma nas dość. Bo tata tylko krzyczy i wyzywa go od idiotów i wariatów. Bo mąż jak wypije to tak mówi że syn to wariat. I ciągle go krytykuje.

Też tak myślę bo jest tak samo mocno nerwowy jak mąż. Często jak wejdę do niego pytać coś albo mówić to po chwili mówi ze mam wyjść i go nie denerwować. Co ja mam robić jak syn tak mówi ?

Quanti, od kiedy ja odsunęłam się od syna czuję jakby on bardziej "przysunął się do mnie".
Jednocześnie staram się poukładać SOBIE ( nie rodzinie) na nowo życie. Trochę egoistycznie ale czas najwyższy stać się samodzielną. To krótki czas i nie wiem jakie będą ostateczne efekty.

Liczę że jeśli nie "zbawię " rodziny to uratuję się sama. Przy okazji może dorobię się własnego koła ratunkowego aby potem móc je komuś rzucić?
Najgorsze kiedy człowiek czuje że się topi a grunt usuwa się spod nóg.
Ile mogłam to zrobiłam, czas zwolnić miejsce trosk na drobne radości i nadzieje wszak idzie wiosna?
Czy ktoś podniesie zrzucony ze mnie balans i będzie kroczył ze mną czas pokaże. Chcę się wynurzyć ze smutku i iść w stronę światła a Ty?

qanti
mój syn ma siedemnaście lat
dzisiaj rano, wstając do szkoły i pracy mijaliśmy się w łazience, w kuchni i rozmawialiśmy. Juz nawet nie pamiętam o czym, aaa
pamiętam, o aktywności mężczyzn i kobiet
że powyżej 60 kobiety uczestniczą w wielu aktywnościach, zakłądają organizacje, działają społecznie, uczestniczą w kulturze..a facetów nie ma...
i z czego ta bierność wynika

taka sobie rozmówka

ale czasami (np. zeszły tydzień - praktycznie od czwartku do niedzieli zamieniliśmy 5 słów
on cały weekend grał
ja miałam inne rzeczy na głowie

on mnie nie potrzebuje codziennie, "nie jestem ważna" - nie w znaczeniu - potrzebuję matki i kontaktu z nią..

ja to akcfeptuje
wiem, że czasami przyjdzie, pogada
czasami usiądzie ze mną

ale qanti - to duzy chłopak
dorosły prawie
samodzielny

Nie robię tego nie porównuje  go do innych. Wiem że jest prawie dorosły . Musze jakoś dać sobie z tym radę. End-aluzja coś napiszę bo niewiem czy mam coś mówić czy nie. On chodzi drugi rok do szkoły językowej tu i uczy się języka . Oceny ma dobre. Miał w styczniu prubny test językowy i mógł zrobić tylko 1 błąd a zrobił 3 wiedz nie zaliczył. Ale mimo to dowiedziałam się że jeśli nie zda testów a szkoła zawodowa go przyjmie to może iść. Testy będą w maju. Zapisałam go do zawodowej jako kucharz i miał tam krótką  rozmowe i przeszedł ją. Chciał kucharza ją nic nie wybierałam mu. Teraz musiał koniecznie szukać praktyki bo inaczej go nie przyjmą bez praktyki. A on że nie będzie szukać bo on wie że tych testów nie zda. Mówię że miałeś rozmowę w zawodowej i przyjmą cie bo przeszłeś ją. Nawet jak tu nie zdasz testów. A on że jak nie zda to będzie chodził 3 rok. A tak bardzo mówił mi w styczniu że zda i skończy w tym roku. I mówił że jak nie zda to też skończy bo się dogada.  No i nie szuka praktyki. Mówi że jak zda w maju to wtedy poszuka. Tłumaczyłam że będzie za późno. Żeby teraz poszukał a jak nie zda to można od
nowic . A on swoje. Cały czas mówił że jak nie zda to nie będzie chodził że idzie do zawodowej jak go przyjmą. A teraz odwrotnie.  No i nie szuka nic. I niewiem jak to będzie jak zda te testy to tą szkole skończy i nie będzie miał praktyki . Nie będzie mógł do tej zawodówki iść. I co wtedy ? Do pracy bo nie będzie siedział w domu. Co ją mam robić ?

W sobotę lub niedzielę pójdę do niego chwilę porozmawiać i powiem jak napisałaś. Teraz mam drugie zmiany kończę o 23 zanim wrócę jest prawie godzina 24 i on śpi. Więc w weekend. Ale wydaje mi się że on wie że szkoła albo praca. Bo w grodniu mówiłam mu że jak będzie chciał się uczyć to do pracy. Mówił że chce się uczyć. Zobaczmy co powie teraz.

Byłam u syna w pokoju. On powiedział mi że nie chce rozmawiać bo już mi mówił że nie umie tak dobrze języka żeby zdać te testy i że wie że nie zda i będzie chodził 3 rok. A nie myśli o tym czy uda mu się je zdać. I że mam wyjść i go nie denerwować. Powiedziałam mu żeby pamiętał że albo szkoła albo praca. On mówił że mam wyjść . Wyszłam i co do niego nie dociera on ma wszystko gdzieś. Powiedział że wyrowadzi się bo ma nas obojga dość zwłaszcza męża i że nawet gdyby miał być ma ulicy to z nami nie będzie.

Ja już sama niewiem. Mąż pije od piątku. Wczoraj syn stanoł w mojej obronie. Same awantury. Syn powiedział mi we jest taki dzięki ojcu i we go nienawidzi. Nie daje rady. Może syn nie jest taki zły. Tylko to mąż. Jak tylko wolne to pije i krzyczy i wyzywa. Niewiem co robić.

Wiem. Alimenty odpadają niedlugo skończy 18 lat a tu tylko do tego wieku są niewazne czy uczy się dalej. Tak się boję.