Najgorszy czas na dziecko

głowa ją boli z przemęczenia,bo ile można z siebie robota robić
linka podesłałam,bo Marytna piętnuje w nim kobiety które bzykają się bez zabezpieczenia,a sama jest nie lepsza

no i ma nauczkę, że nie można nigdy mówić nigdy i pakować ludzi do worków - że jak już wpadła -> to <inwektywy> 
jak już to do niej dojdzie to się teraz pewnie 6 razy zastanowi zanim założy podobny temat.
a na chwile obecną najważniejsze jest to, żeby się wzięła za siebie, dokończyła studia, żeby w ramach zamykania pewnych etapów swojego życia tańczyła, bawiła się i żeby zrobiła sobie te wymarzone ostatnie wakacje z ukochanym jeszcze jako nie-mama

ilona123 - posłucha, posłucha, może się będzie przed tym jeszcze bronić czym mnie siermiężnie wkurzy, ale posłucha

Urodziłam w liceum, nie przerwałam szkoły. Zdałam maturę, podjęłam pracę i poszłam na studia, które ukończyłam. Urodziłam drugie dziecko, kontynuuje naukę, pracę, jeżdzę na wakacje z dziećmi. Spełniam się w roli matki i kobiety.

Da się wszystko. Chcesz znajdziesz sposób, nie chcesz znajdziesz powód.

Martyno, a ja chciałabym Ci doradzić, żebyś spojrzała na to wszystko z nieco innej strony:

1. Lekarze mówili Ci, że ciąża w Twoim przypadku jest niemal niemożliwa. Coś więc jest na rzeczy, zatem prawdopodobieństwo zajścia w ciążę przez Ciebie jest naprawdę małe. A zatem spotkał Cię niemal cud. Dziecko ma już kod genetyczny, można powiedzieć, że wiadomo już jak mniej więcej będzie wyglądać, czy będzie do Ciebie podobne. W 6 tygodniu bije mu już serduszko, chociaż ma wielkość dosłownie ziarenka. Zastanów się - wolałabyś urodzić dziecko za te kilka miesięcy czy nie mieć go już nigdy?

2. Rozumiem, że masz dużo nauki, naprawdę podziwiam, że masz siłę ciągnąć 2 kierunki i jeszcze pracować! Jednak taki tryb życia jaki prowadzisz, może sprawić, że to się szybko skończy. Mam tu na myśli brak snu, kiepskie odżywianie itp. Bo kilku latach zupełnie się wyeksploatujesz, a przecież chcesz robić karierę prawda? Najlepiej więc skupić się na mniejszej ilości obowiązków, wtedy sukces będzie pewniejszy i trwalszy. Nie chcesz chyba, żeby Ci napisali na nagrobku - Martyna X. prawnik (prawniczka), żyła 30 lat? Nie chce Cię straszyć, ale znam niestety takie przypadki osób, które miały przymusowy przystanek: zawał.

3. Pomyśl, na ile poważne są sprawy, którymi zajmujesz się w kancelarii. Jaki to ma realny wpływ na Twoje życie, że zrobisz w pracy to i to, poza tym, że da Ci to satysfakcję i pieniądze. A dziecko - to jest dopiero wyzwanie, moim zdaniem największe jakie może człowieka spotkać. Wychować taką osobę na porządnego człowieka, to jest coś. Dziecko Cię obserwuje, naśladuje, każdy Twój czyn będzie dla niego ważny. Tego się w ogóle nie da porównywać, to zupełnie inna skala doświadczeń. Nie mam dzieci, ale są w rodzinie, to naprawdę widać.

4. Przypomnij sobie moment, kiedy poczułaś, że kochasz i jesteś kochana przez swojego partnera. Piękne uczucie, prawda? Z dzieckiem, czasem kiedy się rodzi, czasem trochę później, jest podobnie. Tylko bardziej.

5. Rozumiem Twoje rozczarowanie, ale popatrz na swoje życie i zobacz ile jest w nim fantastycznych rzeczy! Nie warto tracić czasu na narzekanie, szczególnie gdy ma się go tak mało

No co się rozczulać, Martyna wpadła. Słabo się zabezpieczyła, poniosło ją,  albo i nie i tyle. Ciąża, to trza układać też życie. Ktoś też przyczynił się do powstania dziecka.
A praca itp., trza było o tym myśleć wcześniej. Mleko rozlane, trzeba się zabrać za to co ważne.
Rozczulać sie bez końca można, ale i na Martynkę czas przychodzi...
hehe

Urodziłam pierwsze dziecko w wieku 20  lat,drugiego syna w wieku 26.Teraz mają 22 i 16.Jakoś nie czuję że się nie wyszalałam,bo do dwudziestki wyszalałam się dosyć.Uwierz Martyna dzieci w niczym mi nie przeszkadzały,więc czemu mam myśleć że dobrze ci tak?Ja lubię dzieci i zawsze chciałam je mieć i żałuje  że stać mnie finansowo na dwoje ,bo marzyła mi się córeczka.Tam gdzie mieliśmy jechać to jechaliśmy, jak dzieci były małe po prostu jechały z nami.Ja cię wcale nie chciałam obrazić swoim wpisem ,chciałam żebyś się ockneła.Ileż można marudzić?Jak nie byłaś w ciąży i żyłaś samą kawą to szkodziłaś tylko sobie teraz szkodzisz też dziecku.Ale twoje dziecko,twoja sprawa.Ty też obrażasz kobiety które nie pracują  bo piszesz że to mama od garnków,czyli że co? Wyobraż sobie że nawet jak się chwilowo nie ma pracy to można znależc sobie mnóstwo innych zainteresowań,poza tym ma się o wiele więcej czasu żeby zadbać o siebie.Ty uważasz że tylko dziecko może sprawić że  coś w życiu się zmieni, że z czegoś trzeba zrezygnować.Uwierz że w życiu mogą się zdarzyć też inne rzeczy które mogą pozmieniać i pokrzyżować plany.Choć byśmy nie wiem jak się starali nie na wszystko mamy wpływ. A czy będziesz dobrą matką to się okaże.Sama pisałaś że  ze swoją matką masz fatalne kontakty więc postaraj się żeby twoje dziecko miało lepszą matkę niż ty.A jak wypijesz jedną czy dwie kawy  to chyba nic się nie stanie .Ja piłam kawę  jak byłam w ciąży i jak karmiłam też.Tylko oprócz tego jedz coś.

Martyna zawsze lubiłaś być w centrum uwagi, zawsze twe posty kształtowałaś dookoła siebie, ten temat niczym nowym, ale nowym, że wpadka. Ja się bardzo cieszę, że jest dobrze, że mamą będziesz i trzymam kciuki za to, by udało się to o czym marzysz.

W ciążę jako facet zajść nie mogę, ale i po główce Cię głaskać też nie muszę Za silna na to jesteś.

Martyna, nikt Cie tutaj nie obrazal. Ja jestem jednak zdziwiona niesamowicie Twoim dziecinnym podejsciem do zycia- brak zabezpieczania sie, poglady na malzenstwo jak Pani Rodziewiczownej, egocentryzm. Wybacz, ale charakterologicznie wygladasz jak kandydatka na matke, ktora dziecko bedzie rodzicom (tesciom) podrzucac i traktowac jak okazyjna zabawke. Nie wydaje mi sie, ze emocjonalnie doroslas do bycia matka. Z tego co tu piszesz, ja widze pietnastoletnia dziewczynke.

Ciebie może nie, ale wnuka pokocha z pewnością.
Rzadko zdarza się (choć pewno i tak bywa), że niechęć do synowej przeszła na wnuka.

Czym różni się sytuacja wychodzącej za mąż 24 letniej dziewczyny bez dziecka i jej równolatki w ciąży lub z dzieckiem w kontekście przyszłości? Wszystkie potencjalnie mają wszystko przed sobą, tyle, że mogą to osiągać w innej kolejności.

Przed Tobą też całe życie!

Dlaczego ślub z dzieckiem ma nie być miły?!? Czy Ty naprawdę musisz wszystko widzieć w czarnych kolorach? Naprawdę chcesz być młodą i zgorzkniałą matką? Może warto wykrzesać z siebie trochę radości?
Tyle razy pytałaś, jak walczyć z bólem głowy. Może właśnie od tego zacznij. Wlej w swoje życie trochę radości, a głowa jak nie będzie pełna smutków, przestanie Ci doskwierać. Tyle sobie tam złych rzeczy nakładłaś, że faktycznie nie ma się dziwić, że Ci pęka.

A nawet działanie w myśl zasady ,,na złość mamie odmrożę sobie uszy" .

Martyna miałam już tu się nie wypowiadać ale to co piszesz tak mnie irytuje że nie wytrzymam.Proszę wytłumacz co jest złego w zaproszeniu gości na ślub ,gdy ma się już dziecko?Bo ja tego nie rozumiem,piszesz o tym przyszłym ślubie jakby to stypa miała być!Mam znajomego,pierwsze dziecko to była wpadka.Oboje nie pracowali i byli totalnie przerażeni jak sobie poradzą. Ale wszystko się ułożyło ,on znalazł pracę, mieszkanie mają.Ślub cywilny wzieli jak mały miał 4 miesiące ,zaprosili rodziców.Teraz  mają drugie, ma 10 miesięcy a starszy pięć lat.I już nam zapowiedzieli że w lipcu biorą kościelny i jesteśmy zaproszeni na przyjęcie nie żadne duże,w domu.A  koleżanka ma wystąpić w kremowej sukience.Widzisz w tym coś złego?Tak że w wielkanoc byliśmy na chrzcinach młodszego a w lecie ślub.To przed wami nie ma całego życia? Już myślałam że się ogarnełaś a ty znowu wpadasz w doła.I jeszcze jedno pomyśl że jak będziesz miała czterdziestkę to twoje dziecko będzie prawie dorosłe ,samodzielne.Zostanie samo w domu  a ty będziesz realizować się w pracy ,wyjdziecie gdzie wam będzie pasować.A twoje koleżanki  które póżno zdecydują się na dziecko będą zmieniać pieluchy.A wiek 35-45 lat to teraz nie jest starość.

A mnie sie wydaje, ze Martyna jest mistrzynia w wynajdywaniu klopotow, bo po prostu lubi, zeby wszystko sie wkolo niej krecilo. Taka "diva", co nigdy z niczego zadowolona nie jest, a przy tym nie lubi brac odpowiedzialnosci za sama siebie. Juz sobie ten slub wyobrazam- bedzie narzekac wszem i wobec, z kwasna mina, ze nie bylo tak jak chciala, ze suknia nie biala, ze dziecko przeszkadza, ze figura sie Jej zmienila... tak jakby to byla wina gosci, a nie Jej wlasnych decyzji.

Przebrnęłam przez kolejne strony i nic się nie zmieniło

Martyna, Tobą kierują tylko dwie rzeczy: opinia otoczenia i zaściankowe stereotypy. Nie wiem dlaczego wybrałaś tak idiotyczne drogowskazy dla swojego życia, ale trzymasz się ich z podziwu godną zawziętością.

Pochodzę z małej miejscowości. Nawet tam już nikogo nie dziwią nieślubne dzieci, nikt ich matek nie wytyka palcami, nikt nie wydumuje durnych ograniczeń, że w ciąży nie wypada chodzić w sukience czy na obcasach. Ty chyba za punkt honoru obrałaś sobie przekazanie minionych "wartości" przyszłym pokoleniom... I nie widzisz, że obecnie przynajmniej 90% społeczeństwa żyje inaczej...

Twoja mama po urodzeniu Ciebie zamieniła się w kurę domową? To był jej wybór. Czy musiała? Nie sądzę. Ty możesz zrobić tak jak uważasz za właściwe. Możesz przebrać się w dres i stanąć przy garach, ale możesz też prowadzić aktywne życie zawodowe, towarzyskie, mieć zainteresowania, realizować marzenia. W życiu nie słyszałam głupszego stwierdzenia niż to, że po urodzeniu dziecka kobieta staje się kurą domową. Jeśli tak się dzieje to tylko dlatego, ze ta kobieta sama wybrała takie życie lub, jak w Twoim przypadku, że wydaje jej się, że jest to właściwe.

Musisz zaakceptować to, że życie jest nieprzewidywalne. Nie ma więc sensu tworzyć ścisłych planów. Nie tak dawno miałaś w planach być starą panną do końca życia i jakoś ten plan też nie wyszedł Tylko nieliczne rzeczy umykają bezpowrotnie. Zapewne na staż już nie wyjedziesz, ale zdecydowaną większość planów da się dostosować do nowych okoliczności.

Musisz nauczyć się żyć teraźniejszością. Strasznie lubisz ubolewać nad rzeczami, które minęły i nie da się tego zmienić. Czy nie widzisz, że to co jest teraz za jakiś czas będzie przeszłością, nad którą będziesz ubolewać? Jesteś w ciąży, mimo, że mogłaś nie móc zajść w ciążę. Możliwe, że nie będziesz miała więcej dzieci. Ty siedzisz i wynajdujesz czarne strony sytuacji. Bo koleżanki i rodzina mają inaczej, bo najpierw brały ślub, bo ich życie jest właściwie poukładane itp. Mam nieodparte wrażenie, że za rok czy dwa będziesz biadolić, że koleżanki i rodzina radośnie przeżywały ciążę, czekały na dziecko a Tobie nie będzie dane nigdy doświadczyć tego uczucia radosnego oczekiwania na dziecko. Prawdopodobnie jesteś w ciąży pierwszy i ostatni raz. I tak musisz ją przeżyć, weź się więc ogarnij i ciesz się z tego wyjątkowego stanu, żebyś potem nie użalała się, że znowu coś Ci umknęło.

Jestem załamana niedojrzałością emocjonalną, brakiem odpowiedzialności i tym, jak bardzo wyprane z uczuć są studentki prawa - jakże dorosłe, poważne osobistości, które studiują na jeszcze poważniejszym, jakże elitarnym kierunku, haha! (wnioskuję na podstawie pierwszej strony, bo tylko ją dokładnie przeczytałam i nawiązuję też do wypowiedzi niejakiej "marchewy91")

Cześć,
Nie mam w zwyczaju pokazywać negatywnych stron sytuacji, ale  w tym przypadku od tego zacznę.
Po pierwsze zanim zaczniesz dalej biadolić upewnij się, że ciąża jest na pewno - w sensie czy jest żywa. To nie jest złe proroctwo a racjonalizm. Nie byłaś jeszcze u lekarza więc na dobrą sprawę nie wiesz jak sprawy się mają.

Jak już się upewnisz, być może lekarz pokaże ci jak pulsuje serduszko dziecka to obudzą się w tobie jakieś emocje które w sposób naturalny dodadzą ci sił. Może stać się również na odwrót - opadniesz z sił, tak bywa w ciąży ( hormony etc.)
Sama niedawno ( jakiś rok temu) przeżyłam szok dowiadując się o ciąży. Mam 29 lat w wieku 21 l. urodziłam syna studiując na wydziale prawa. Planowałam dziecko właśnie na studiach licząc się z tym, że będąc z dzieciakiem będę miała więcej czasu na naukę - zarobkami zajął się mąż. Studiowałam, dostawałam stypendium naukowe, obroniłam się na bdb w tym czasie odchowałam syna i znalazłam pracę za naprawdę dobre pieniądze. Aplikacja została pod znakiem zapytania - nie byłam pewna czy koniecznie chcę iść w tym kierunku. Określiłam swój  cel i rozpoczęłam kolejne studia ( UWAGA! PRACUJĄC W KORPORACJI I WYCHOWUJĄC DZIECKO !!).
Nie robię nic związanego z prawem bo zwyczajnie nie chcę. Okazało się, że realizuję się w podjętym później kierunku i sprawia mi to ogromną satysfakcję. Oczywiście pracuję na etacie, ale również pracuję w miarę możliwości dla siebie. Moja praca wymaga ciągłego rozwoju, ciągłej nauki i zdobywania mądrości przede wszystkim tych życiowych. 
Kiedy rok temu dowiedziałam się o ciąży była spanikowana, no jak to ? co teraz ? a co z moją karierą, własną firmą ? jak ja teraz będę jeździć szkolić ludzi ? z brzuchem? wszystko wywróciło się do góry nogami. Ciąża przebiegała różnie, hormony dawały o sobie znać w każdy możliwy sposób. Patrzyłam na te uśmiechnięte matki z zazdrością. Długo akceptowałam ten fakt, nawet jak zobaczyłam na USG to jakoś tak nie realne to wszystko dla mnie było. Przerażały mnie wizje spacerów, pieluch - no jak to wszystko od nowa ? przecież miałam inne plany !!! syn już samodzielny a tu od nowa wszystko trzeba zacząć ?
Pomyślałam, że trzeba wziąć byka za rogi i to jak najszybciej. Po prostu zmieniłam plany trochę, to co się dało przesunęłam w czasie ( co nie oznacza, że zrezygnowałam ). Urodziłam zdrowego syna!!! jestem zakochana w nim do szaleństwa.

Spędzamy razem całe dnie na wzajemnej nauce siebie, kiedy zasypia biorę się za zlecenia online, czytanie lektur z zakresu który mnie interesuje oraz dbanie o figurę ( i tutaj cię zaskoczę MAM ROZMIAR 36 - a jestem 3 mce po porodzie - jak widać da się ). Nie mamy tutaj żadnej pomocy w postaci babci, cioci itd. Planuję nianię, cóż będzie to dodatkowa motywacją na efektywniejszą pracę.

Jestem szczęśliwa ponieważ poza intelektualnym rozwojem mam możliwość doznawać codziennie nowych wrażeń, uczuć związanych z wychowaniem dwójki dzieci. Wiem teraz, że całą wiedzę jaką wciąż zdobywam będę mogła przekazywać i przekazuję swoim pociechom.

Wszystko co chcesz zwiedzić - zwiedzisz i to z jeszcze większą satysfakcją ponieważ będziesz pokazywać to wszystko nowej istotce głodnej wiedzy i świata!!!

Wystarczy tylko troszkę zmodyfikować plan. Nie chcę tutaj porywać się na diagnozę, bo widzę że masz kilka rzeczy do przepracowania u siebie, ale  to nie miejsce i czas.
Dużo optymizmu.
Stres powoduje, że dostarczasz swojemu dziecku kortyzol ( hormon stresu ) , który może mu zaszkodzić. Wszystko da się ogarnąć.
Kawę możesz pić - 2 filiżanki dziennie. Najlepiej gdybyś jak najszybciej udała się do lekarza, który otoczy cię opieką i będzie ci łatwiej przejść przez te 9 miesięcy i sesję i wszystko inne.

Przesyłam ci serdeczny uśmiech i życzę dużo optymizmu!

Bo czy dorosłość i dojrzałość nie polegają między innymi na tym, aby w sytuacjach, które nas zaskakują, brać się z życiem za bary i starać się im sprostać? Jasne, że czasem czujemy się zdezorientowani, a nawet przytłoczeni, mamy do tego prawo, ale zaraz po tym powinniśmy się otrząsnąć, usiąść, pomyśleć, zweryfikować plany i zacząć działać. W każdej sytuacji można znaleźć jakieś pozytywy i to na nich należy bazować. Mało tego, człowiek jest elastyczny i jeśli tylko chce, to potrafi świetnie się zorganizować i dostosować, a zwykle im więcej mamy obowiązków, tym lepiej sobie z nimi radzimy . Najważniejsze, to nie rozczulać się nad sobą i nie załamywać, bo nie ma sytuacji bez wyjścia, są tylko sytuacje, z którymi to my ewentualnie mamy problem.

A ta ciągle swoje...
Ja pasuje.

To będzie Twoja decyzja i tylko Twoja.
Jednak, jeśli już mamy w ogóle rozważania 'co wypada/nie wypada" to z pewnością bardziej idiotycznie wygląda na własnym ślubie kobieta w codziennej kiecce niż taka z brzuchem/dzieckiem w białej.

Kiedy wdowa bierze drugi raz ślub to nikt jej nie nazywa "wdową młodą" tylko znowu jest panną młodą, mimo, że nie panna. Kiedy za mąż wychodzi kobieta ok. 50-tki też jest panną młodą, mimo, że młoda to tak całkiem nie jest. Tak więc to Twoje zdanie jest wyłącznie jakimś sztywnym wymysłem. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że trzeba mieć strasznie ograniczone postrzeganie świata, żeby takie coś wymyślić i propagować po świecie... 

Ja też ją podziwiam. Dużo mi do KGB brakuje. Ale wiem, że to nie zły los tak sprawił, tylko moje własne decyzje.

Jeszcze się nie nauczyłaś, żeby nie robić dziwnych założeń "na pewno"? Na pewno to każdy kiedyś umrze, reszta jest wielką niewiadomą.

Jeśli nie chcesz ślubu to go nie będzie. Jeśli będziesz chciała to może być. To znowu jest kwestia Twojej decyzji. Jakbyś nie zwróciła uwagi: wasze plany o dzieciach nie przepadły. Być może później nie mogłabyś zajść w ciążę. Czy Ty koniecznie musisz wszystko mieć w tej sekundzie życia, w jakiej zaplanowałaś? Realizacja planów w innym czasie niż założony się nie liczy?

Ależ tu nikt się nie dziwi, że ciężko Ci z tego zrezygnować. Doczytaj wreszcie, że praktycznie wszyscy są osłupiali ze zdumienia, że Ty w ogóle rozważasz rezygnację ze swoich planów tylko dlatego, że jesteś w ciąży!
Jeśli ze swoich planów zrezygnujesz - to również będzie wyłącznie Twoja decyzja. I tej na pewno będziesz żałowała. A najbardziej będziesz żałowała kiedy za kilkanaście lat Twoje dziecko będzie praktycznie samodzielne a Ty w końcu dostrzeżesz, że może można było inaczej swoje życie poprowadzić po przyjściu dziecka na świat?

Panna - to osoba niezamężna jak już, a nie nieposiadająca dzieci. Gdyby było tak jak piszesz nikt nie używałby określenia "panna z dzieckiem". Chyba powinnaś to wiedzieć jako osoba oczytana - w końcu studiujesz 2 kierunki.

Lepiej zadbaj o siebie i dziecko (tu przytyk do Twojej doby w pracy) bo skoro chcesz urodzić to dziecko (co jest chwalebne-jestem przeciwnikiem aborcji) to chyba warto postarać się żeby było ZDROWE. Czego Ci życzę.

Poza tym Cyniczna ma racje... dalsza konwersacja z Tobą nie ma znaczenia. Bo do Ciebie nic nie dociera. W zasadzie nie wiadomo jakie są Twoje oczekiwania co do wątku, skoro na każdy post odpowiadasz zniechęceniem i z góry zakładasz, że wszyscy oprócz Ciebie się mylą.

Życzę powodzenia w dalszym życiu.

Martyno, tak samo jak vinnga uważam, że twoje poglądy to jakieś dziwne wymysły! Jak osoba inteligentna (skoro kończysz prawo i masz szansę zostać na doktorat to nie mam co do tego wątpliwości) może wypisywać takie głupoty. Błagam nie mów mi,że tak cię wychowano i że matka, babka, kuzynki i kto tam jeszcze się trafi tak uważają...
Mnie wyobraź sobie wychowano tak, że kobieta (a ja wszczegulności) jest z natury głupia, a jak takowa chce zostać prawnikiem, politykiem, lekarzem, profesorem, itp. ( "żeńskie formy zawodów to czysty idiotyzm") jest to sprzeczne z naturą i wszelkim rozsądkiem. I wiesz co ja stwierdziłam, że mam takie wychowanie głęboko w ... Poszłam na studia- Politechnika Warszawska na kierunek powszechnie uważany za trudny i prestiżowy. Więc chyba jednak ważniejszy jest własny rozum i tobie życzę, żebyś wreszcie zaczęła go używać.

No ja jednak jakąś poprawę widzę. Przynajmiej nie musimy już wysłuchiwać, że bidulka już nigdy nie założy szpilek, eleganckich sukienek, czy bikini. Ale i tak nóż się w kieszeni otwiera.
A co do eleganckich sukienek to moja przyszła teściowa lat 50+, matka trzech synów, potrafi ubrać się tak, że wszystkim "synowym" aż oko bieleje

Wiecie co? Udzieliło mi się czarnowidztwo Martyny. Ciekawa jestem w jaki sposób będzie biadolić jeśli przez obecny tryb życia straci ciążę lub, co chyba jeszcze gorsze, urodzi niepełnosprawne dziecko?

Bastat zwróciła uwagę na jedną ważną kwestię: każdy człowiek wychowuje się w konkretnym środowisku i są mu wpajane pewne przekonania, zwyczaje, priorytety. Kiedy człowiek staje się dorosły ma wybór: uznać owe przekonania za własne (czyli w pełni się z nimi zgadzać) lub szukać sobie nowych, wg niego właściwszych. Martyna wie (i w swoich zaplątanych zeznaniach czasem się z tą wiedzą ujawnia), że przekonania wyniesione z domu rodzinnego nie są słuszne. A jednak zażarcie się ich trzyma. Może czas dorosnąć i uznać, że własny rozum może dać lepsze wskazówki niż oklepane poglądy z dawnej wsi?

Chwalisz się, czy żalisz się?
Zastanawiam się, czy jesteś robotem, czy też nieźle koloryzujesz. A może ta "doba" ta jakieś takie powiedzonko?
Czy naprawdę chcesz nam powiedzieć, że w tak kretyński sposób narażasz swoją ciążę?!

Tyle kobiet ma problemy. Nie może zajść w ciążę albo jej donosić. Chuch na siebie i dmucha. Dba o sen, dietę, brak stresu. Ty zachodzisz i absolutnie masz wszystko w dupie. Lodówka pusta, głowa pusta i jeszcze non stop w pogoni za kasą.

Czy nie masz w towarzystwie nikogo mądrego? Przecież ktoś powinien Tobą mocno potrząsnąć!
My tu na forum tylko czas tracimy, bo Twoje refleksje są marne.

Pamiętaj! NIE WOLNO Ci narażać zdrowia rosnącego w Tobie zarodka, to będzie Twoje dziecko.
Jeśli chcesz doprowadzić do poronienia, zrób to jak cywilizowany człowiek.

Do tej doby w pracy otóż, przyszłam przed wczoraj o 8 rano, i przyjechałam tylko się umyć i przebrać a później wróciłam, pracę zakończyłam wczoraj o 17 30, ale projekt zamknięty Dziś mam wolne żeby się wyspać. Padłam o 19 i spałam do 10 dziś rano

ZAZA nie wiem skąd jesteś, pewnie Wrocław lub Poznań w kazdym bądź razie realia pracy zarówno w krk jak i wawa są takie same co potwerdziły tu dziewczyny.

Co do nieszczęsnego ślubu. Ja chciałam ślub jak z bajki mój ukochany już mniej bo jego nigdy takie eventy nie ruszały. Wiem że on chce chociaż cywilny ale nie mając tego dostanę podwójną zapomogę to też jest ważne.
Co do wesela i kościelnego to raczej tak jak pisałam bez gosci przy chrzcinach tylko my dziecko i rodzice chrzestni którzy jednocześnie będą świadkami. Nie chce nikogo innego, dlatego uważam że można sie kiedyś wieczorem z księdzem dogadać i nie robić z tego cyrku zacząć żyć dalej. W sumie rodzice nawet nie muszą wiedzieć

Co do tego czy o siebie dbam dzowniłam dziś do pani dr chciałam się zapisać i prywatnie wizyta 200 zł USG 100 czyli razem 300 z terminem na sierpień. Nie pójdę do lekarza przy drodze, z obskurnym gabinetem, który mi powie trzeba było się nie byzkać, więc teraz nie mam gdzie iść  pewnie nie pójdę do żadnego, bo do jakiego nie chce do faceta chciałam do kogoś dobrego to cóż widocznie inni też chcieli, bywa

Ze jak???
Prywatna wizyta na sierpień?????
I to za 300 zł???? Sie ceni ta twoja lekarka!!

lekarzy nie ma? Martyna, please

To chyba inni lekarze też są? A komu zrobisz na złość, że nie pójdziesz do żadnego?
A poza tym, żaden lekarz nie powie takiego tekstu: trzeba się było nie bzykać. Jesteś dorosła, może raczej powinnam napisać-pełnoletnia i Twoja ciąża=Twoja sprawa, a lekarz jest od tego, żeby poprowadzić ciążę, a nie oceniać pacjentkę.
Zacznij wreszcie myśleć o dziecku, bo teraz ono jest najważniejsze.

Pytałaś na Ujastek?

Idź na 1 wizytę do NFZ, żeby lekarz potwierdził ciążę i powiedział, czy wszystko w porządku, a w między czasie szukaj dobrego lekarza

No i co z tego, że po 50-tce? Dlaczego nie chcesz iść do mężczyzny?
Nie wiem, ile to jest dla Ciebie daleko, ale ja jeździłam w ciąży do lekarza ponad 50 km

ha ha, dokładnie

Fakt, daleko. Ale komunikacja dobrze działa
Chyba jednak nie pytałaś, bo tam akurat są w większości młodsi lekarze. Są też kobiety.

Jeżeli takie będziesz miała podejście w pracy, jak w tym wątku, to - wybacz - ale z Twoją karierą może być bardzo krucho.