Najgorszy czas na dziecko

Chciałam, ale za 10 lat, a nie teraz

Kocham kawę pracuje po 12 h 6 dni w tygodniu
Muszę się jeszcze nocami uczyć?
Jak mam to robić?

Czytam wpisy kobiet szczęśliwych i jestem wściekła.
Chcialiśmy w w styczniu lecieć do Tajlandii

Miałam tyle marzeń a teraz co mam?

Jeszcze mojego ukochanego nie ma

Jak dziecko bez ślubu? Jak ladacznica normalnie taki wstyd

Marzyłam o bajkowym ślubie

Kurczę, Martyna, a skąd ty pochodzisz, że masz takie poglądy. Dziecko przed ślubem nie czyni z ciebie ladacznicy. A ślub kościelny brany pod wpływem ciąży to jedna z najprostszych przyczyn, pozwalających na jego szybkie unieważnienie w Watykanie. Naprawdę tak bardzo ci zależy na ślubie, zwłaszcza teraz? Chyba, że planowaliście go od dawna, ale nie sądzę, żebyś była gotowa na ślub, skoro na dziecko nie czujesz się gotowa. Do Tajlandii jeszcze pojedziecie Może nie w styczniu, bo akurat wtedy chyba będziesz miała rozwiązanie, ale pojedziecie

Tak w ogóle, to jesteś pewna tej ciąży? U lekarza nie byłaś, a testy często zawodzą. Zresztą okres może się zatrzymać z wielu powodów, zwłaszcza teraz, gdy masz sesję na drugim kierunku i obronę na głowie.

A jak to się stało?
Tabletki nie zadziałały ? prezerwatywa pękła?

Od 10 lat słyszałam że mam chorobę przy ktrej zajść w ciąże ciężko
szczerze nie zabezpieczaliśmy sie w pierszych 7 dniach i po 20 i albo się coś przesunęło i tak mieliśmy pecha.

Jeszcze jak sie okaże że to dziewczynka to mój ukochany się wścieknie

Jednak 10 testów się nie mysli

Chcialiśmy mieć dzieci ale za 8 10 lat nie teraz. Nie jesteśmy w dramtycznej sytuacji mamy gdzie mieszkać. Za co żyć. Jedynie problem to że właśnie zamknęłam sobie drogę do kariery. Na studiach nie byłam na żadnej imprezie, w żadnym klubie bo się uczyłam, i co już nigdy z życia nic nie będę miała?

Chciałam jak każdy coś osiągnąć, a nie całe życie wiedzieć że będę pracować za free.

Na rodzinę liczyć nie mogę to katolicy i nie uznają dziecka. Dla nich zawsze przynosiłam wstyd.
Pracować w zawodzie zaczęłam dopiero na V roku. Mega przez to olewając studia
Wiadomo że nie usunę, ale boli mnie to bo miałam takie plany. Chciałam zmienić miasto, bo tu już nam się przestało podobać.

A po jakim czasie trzeba iśc do lekarza? Wystarczy ja za miesiąc pójdę? Nigdy się do lekarza nie spieszyłam
Co więcej ile to kosztuje?

A gdzie studiujesz, jeśli mogę spytać? Sama wiesz, że czy Kraków czy Warszawa i tak wszyscy są tu anonimowi (taka specyfika naszych ponoć "elitarnych" masowych studiów). Nie ma niczego złego w tym, że miałaś marzenia i chciałaś mieć dziecko za 10 lat (ja nie napisałam nigdzie, że nie miałaś do tego prawa), ale sytuacja wygląda tak, jak wygląda i jej już nie zmienisz.

Bardzo mi przykro, że nie masz oparcia w rodzinie, ale jednak nie powinnaś ich tak na samym początku skreślać. Czasem ci, na których najbardziej liczymy, potrafią nas najbardziej zawieść, a pomoc przychodzi z najmniej spodziewanej strony. Jestem beznadziejną idealistką, teraz życie trochę zweryfikowało moje poglądy, ale nadal uważam, że jeśli człowiek sobie wszystko ułoży w głowie, odpowiednio rozplanuje czasem, to wszystko jest do zrobienia. Spróbuj poszukać kogoś, kto był w takiej sytuacji. Mam nadzieję, że ktoś się wypowie tutaj. Ja bym tak na starcie tej aplikacji nie przekreślała, zwłaszcza, że nie wiesz, jak ciąża będzie przebiegała. Nadal nie napisałaś, czy pracujesz w korpo czy w jakiejś mniejszej kancelarii, ale wszystko jest do ugadania z szefem. Przecież mogłabyś siedzieć za biurkiem przez jakiś czas, albo zabierać robotę do domu (no chyba, że do tej pory byłaś od wszystkiego, biegając po całym mieście z dokumentacją). Twój chłopak też jest prawnikiem? Jeśli nie, może dałoby się go potem przekonać,żeby chodził do pracy na późniejszą godzinę, gdy ty byś wracała z pracy (i tak jakoś byście się zamieniali dyżurami przy dziecku)

Co do lekarza, to ja się nie znam na tym kompletnie. Mogę podpytać moją przyjaciółkę, która planuje robić specjalizację z ginekologii, ale im szybciej, tym lepiej (dzięki temu gdyby miała jakieś wady wrodzone, można by już rozpocząć leczenie) jednak to dopiero początek, a prawdopodobieństwo ciąży pozamacicznej jest znikome przecież (musiałabyś mieć naprawdę pecha). Rozumiem, że chcesz się skupić na egzaminach i nawet ci się nie dziwię. Chyba miesiąc możesz jeszcze poczekać, ale jak już będzie trzeci, to idź koniecznie. Masz obronę jeszcze teraz w czerwcu, czy dopiero na lipiec?

Że co ? Dziurawiec ??? Dla mnie taki tekst byłby poniżający ! To jest żałosne

A co dziurawiec ma wspólnego z dziewczynkami? Może tak tylko gadał bez sensu. Co innego teoretyzować, a co innego stanąć przed faktem dokonanym. To czy będziecie mieć chłopca czy dziewczynkę będzie wiadome dopiero za kilka miesięcy. Zresztą chyba nie stwierdzi nagle, że skoro to nie jest chłopak, to on nie ma tu co do roboty?

Z szefem możesz pogadać za jakiś czas. Skoro sama mówisz, że przez większość czasu siedzisz, a rzadko kiedy coś gdzieś zanosisz, to czemu byś miała rezygnować z pracy? W Warszawie non stop biegamy jak debile za przeproszeniem, a to do KRS, a to do jednego sądu, drugiego sądu, klienta, itd a przy tym mamy zrobić papierkową robotę na wczoraj ;p

Moja rada jest taka: skup się na tym, co jest teraz. Egzaminy i obrona. A za miesiąc będziesz mogła planować, co zrobić dalej.

Wiem, że to irytujące i czujesz się niezrozumiana. Ja ci tylko próbuję jakoś doradzić, próbując nieudolnie postawić się na twoim miejscu, ale w żaden sposób nie chciałam cię zdenerwować.

Aaaa... dobra zrozumiałam, dziurawiec, że XY? boże, co za szowinistyczne gadanie.
Skoro promotor w ciebie wierzy, to ty też uwierz w siebie Póki co dobrze się czujesz? Możesz się spokojnie uczyć, czy biegasz co sekundę do łazienki?

Skoro byłaś nieostrożna to widocznie te dziecko to nie aż taki dramat.
Ja dziecka nie chcę i nigdy nie chciałam. Dla mnie to byłby koniec świata, więc zabezpieczona jestem po zęby. A też mówili, że jest prawdopodobieństwo, że jestem bezpłodna.
Takie tam gadanie.
Dasz sobie radę jeśli zechcesz, zobaczysz.

Nie chcę, sobie poradzić. Sama nie byłam nieostrożna.

Chcę ale za 10 lat. Chcę iść na imprezę i się upić

Nie mam umowy o pracę, mizerne zlecenie za parę groszy

Oj takie gadanie, w niczym jej teraz nie pomoże. Ja tam też bym się zabezpieczała na kilka sposobów, ale ona tego nie robiła i jest już po ptakach. To tylko pokazuje prawdę, jak to jest z tą ludzką płodnością. Mój endokrynolog mi kilka razy mówił, że ocenianie czy ktoś jest płodny czy bezpłodny na podstawie wyników hormonów mija się z celem, bo ludzie zachodzą w ciążę w różnych okolicznościach, mimo że wcale nie dawano im szans. Pewną bezpłodności może być chyba tylko dziewczyna bez jajników i przysadki lub nadnerczy lub tarczycy do tego nie stosująca terapii zastępczej. Ale chyba to już nie pora na takie dyskusje, co?

Co do drugiego twojego posta, nie gadaj jej takich głupot, bo jeszcze dziewczyna naprawdę pójdzie i usunie, a potem się emocjonalnie po tym nie pozbiera. Dziecko to dar i wielkie szczęście. Co prawda, niespodziewane w tym wypadku, ale to nie znaczy, że ma teraz polecieć na skrobankę, bo miała inne plany. Plany można zawsze zmienić i dostosować do sytuacji.

Na mnie podobnie jak kawa działa herbata zielona i yerba, ale dopóki tego nie skonsultujesz z lekarzem, to lepiej uważaj. Gdzieś pytałaś o cenę wizyty. Możesz się umówić na NFZ albo pójść prywatnie (ok. 100 zł)

to pierwsza z brzegu strona wypluta przez google: http://www.gabinet-gin.pl/cennik.html
Za 200 zł miałabyś jednak wszystko... poszukaj jednak, może coś innego znajdziesz, taniej. Ja tam zaufania do NFZ nie mam i jak coś ze mną jest poważniejszego, to wolę iść prywatnie. A nie masz swojego ginekologa - takiego na stałe? No bo chyba byłaś już kiedyś u ginekologa (ja chodzę min. raz w roku, ale niedawno ktoś tu robił ankietę na ten temat - wyniki były szokujące na niekorzyść młodych dziewczyn, w ogóle kobiet)

Martyna przede wszystkim weź się w garść
Bo na razie to panikujesz, a wtedy nic racjonalnie nie zrobisz.
Skoro nie chcesz ciąży usunąć (cieszy mnie to) to musisz opracować plan i zorganizować życie. Ono oczywiście się zmieni. Dziecko przysporzy pracy, ale przy dobrej organizacji można sobie poradzić.
Drugi kierunek na razie bym sobie odpuściła, chyba że dasz radę (bo to jest możliwe). Jaki to kierunek?
Doktorat nie ucieknie.
Skup się na obronie i egzaminach na aplikację.

Masz kogoś z rodziny kto pomógłby przy dziecku?
Nawet jeżeli nie to i tak można dobrze zorganizować opiekę we dwójkę, na zmiany. Ja przy moich dzieciach żadnej pomocy zewnętrznej nie miałam. Poradziliśmy sobie. Jak wiele innych osób. Wy też dacie radę.

Po czasie będziesz zadowolona. Dziecko szybko urośnie, a Ty będziesz się realizować.

Bez kawy wytrzymasz

Do tego pana to bym nie szła
To już nawet nie koszt jest najważniejszy bo razem z ojcem dziecka jakoś na nie zarobimy.
Problem z tym że ja chciałam się rozwijać.
Wszystkie strony w internecie są dla szczęśliwych. Dbaj o maluszka. Chodź do lekarza (a są nocne wizyty?!bo do 22 to jestem w pracy )
Wnerwia mnie że nic nie wolno. Nic nie można. A może chciałabym zaszaleć.5 lat studiów i na żadnej imprezie nie byłam I już nigdy nie pójdę

Żaden pracodawca się na to nie zgodzi. Mama być w pracy 8-20 min i koniec. Muszę zrezygnować z pra

Dzięki za radę.
Słyszałam że polaceają panią Ingę Ludwin do prowadzenia ciązy, podobno jest dość wporządku do matek które nie planoway ciąży
nawet nie myślę o porodzie.
Boję się bólu.
Ja z przecięcia palca robię panikę ;(

Nawet nie wiem jak powiedzieć to rodzicom.
O ile rodzice mojego ukochanego to jeszcze jakoś zrozumieją i tak nigdy mnei nie lubili, to z moimi już dramat

Aplikację bardzo odradza mi ukochany. Mówi że to bez sensu bo za dużo jest aplikantów. On nie jest filozofem, potrafili wyliczyć rachunek prawdopodobieństwa i co jest korzystniejsze.
Tylko w tym roku mam możliwość podjęcia dr bo taką mamą cichą umowę z promotorem.

Co do dziecka. Ja pracuję na umowie mam 8-18. Mój ukochany 10-22. Więc Niestety jest 8 godzin gdzie nie ma nikogo. Z rodziny nie ma się kto dzieckiem zająć. Opiekunki kosztują. I nie zniosłabym obcej kobiety w moim domu

Dopiero jak poznałam mojego ukochanego który jest moim pierwszym chłopakiem pomyślałam o może kieduś chciałabym mieć dziecko, nigdy wcześniej nie chciałam.

Cjciałam mieć wspomnienia. Zwiedzić kawałek świata. A z "dzieckiem" będę już do końca życia siedziała w domu.
Chciałam iść chociaż raz na imprezę. Nigdy na zadnej nie byłam.
Nie cieszą mnie posiadówy u kogoś bo średnio lubię pić alkohol nie lubię jeść więc wyjścia do restauracji mnie też nie cieszą, zjem bo zjem i nie widzę różnicy po między super drogą restauracją u Magdy G. a inną

Nawet nie umiem się ubrać. Nie wiem co przyszłej matce wypada. Wiem że nie wolno chodzić w szpilach. Sukienkach. Wstyd się przyznać ale większość zarobionych pieniędzy mogłam wydać na ubrania. Zawsze kochalam 11 cm szpilki i dopasowane sukienki. Niektóre mają nawet jeszcze metki. Ja już ich nigdy nie założę. Wydałam 450 zł na szpiliki od Badury i jeszcze ich nie założyłam. Leżą w pudełku tak ię z nich cieszyłam. Super modne w tym sezonie.

Dziś do pracy poszłam w jeansach i bez makijażu w rozwalonych włosach wszyscy patrzyli na mnie jak na wariatkę nie umiałam inaczej
Teraz siedzę i płaczę

no to szalej teraz ;p ja co prawda nie jestem zwolenniczką klubów, ale póki nie masz brzucha, możesz się bawić, ile wlezie (w sobotni wieczór czy w niedzielę), a co do zwiedzania świata możesz to robić z dzieckiem (ludzie przecież podróżują nawet samolotami w ten sposób zawsze mnie zachwycało, jak na szlakach górskich mijałam parki z takimi malutkimi bobasami)

teraz widzisz wszystko w złych barwach, ale przecież aż tak fatalnie nie będzie... wybierz z tych czterech rzeczy jedną i ją realizuj (praca, II kierunek, aplikacja, doktorat) - prawdę mówiąc ja nie wiem jak planowałaś pogodzić te cztery po wakacjach i bez dziecka, no ale teraz doszła ci piąta (z nich wszystkich priorytetowa) i jakoś będziesz musiała to pogodzić

szpilek to nie powinnaś nosić jak już będziesz miała duży brzuch (a to dopiero grozi ci jesienią); sukienki przecież możesz nosić! mi się zawsze podobały takie ciążowe, odcinane pod biustem; nie rozumiem za bardzo, czemu nie miałabyś tych sukienek, co kupiłaś więcej założyć - przecież chyba nie zamierzasz się spaść jak jakaś krowa, po ciąży wrócisz do swojego rozmiaru, jeśli o siebie zadbasz

co do żłobków - znajomi mojego brata są zachwyceni swoim złobkiem! ich synek uczy się bardzo szybko od innych dzieci, starszych, robił wszystko o wiele szybciej i mimo, że ma roczek potrafi robić rzeczy typowe dla dwulatków raczej, także żłobek to niekoniecznie jest takie zło - pod warunkiem, że dostanie się w nim miejsce, oczywiście

To wszystko PRZED TOBĄ.
Dziecko to nie koniec życia.
Jak pisała Marchewa, z dzieckiem też można jeździć. Oczywiście z noworodkiem nie polecisz na koniec świata. Choć i takie przypadki bywały - żona T. Halika - Elżbieta Dzikowska z niemowlakiem w nosidełku chodziła po puszczy amazońskiej.
Moje dzieci od małego łaziły z nami po górach i jeździły na spływy kajakowe.
Jest trudniej (nikt nie zaprzeczy), ale nie jest niemożliwe.

Naprawdę, weź się w garść, bo teraz widzisz wszystko w czarnych barwach.

Jednym słowem, sytuacja idealna ja nawet jakbym zarabiała jakiekolwiek pieniądze, to i tak wszystko by szło na czynsz i jedzenie i pewnie dalej rodzice musieliby mi pomagać

Głowa do góry, dziecko odchowasz i będziesz mogła dalej się realizować Skoro na uczelni nie chcesz zostać, to olałabym ten doktorat, chyba że zapewniliby ci stypendium - to już warte rozważenia, zwłaszcza, że jak mówisz,  nie wiesz, czy szef podpisze z tobą kolejną umowę. Na ekonomii możesz wziąć dziekankę albo poprosić o indywidualny tryb studiowania (na UW mamy coś takiego, pewnie na UJ czy na AE też jest coś takiego)

Teraz skup się na egzaminach, bo one są najważniejsze. Potem będziecie się zastanawiać, co dalej. Rok sobie najwyżej zrobisz przerwy, to aż taka tragedia na rynku pracy nie będzie, może się coś poprawić nawet przez rok.

Na dzień dzisiejszy dla mnei dr jest lepszy niż apl. Zekonoemią to może jakoś w 2 lata zrobię rok.
Natomiast co z pracą nie mogę pracować mają dziecko i nikt później matki z dzieckiem nie zatrudnia a nawet jak sie pomyli to zwolni szybko, przestańmy wierzyć w prawo. cos o tym wiem, wiele razy już myślałam jak pomóc pracodawcom

Nie umiem sobie poradzić z tym że z kobiety która sie chciała realizować będę amtką polką
Jeszcze mojego ukochanego nie ma przez 2 tygodnie

Luc wspaniale mnie wstawiasz na nogi
Jednak nie w działach prawnych, ktora matka będzie pracować po 20h na dobę?

A miałam plan schudnąć do bikini. A tu już nidy go nie założe, zawsze słszałam matkom nie wypada bikini moja mam nigdy po urodzeniu mnie już nie założyła

Martyna, pamiętam doskonale Twoje wcześniejsze dylematy. Chyba nikt nigdy na tym forum nie wnerwiał mnie tak swoimi wymyślonymi problemami jak Ty :0 Widzę, że nastąpił wielki powrót, w nieco innej odsłonie

Twoje problemy sprzed jakiegoś czasu to:
1. Mam 21 lat (chyba dobrze pamiętam) i nigdy nie miałam chłopaka, więc już nigdy nie będę miała
2. Nigdy nie będę miała dzieci, wiec nikt mnie nie zechce
3. Upierałaś się, że nie da się studiować i pracować, że jesteś CAŁKOWICIE uzależniona finansowo od rodziców
I sporo innych w ten deseń. Nie przytaczam ich ze złośliwości. Chcę Ci uświadomić pewną rzecz. A mianowicie WSZYSCY próbowali Cię przekonać, że nie masz racji, że znajdziesz swoją miłość, że w wieku 21 lat dopiero zaczynasz życie a nie kończysz, że dziecko tez pewnie będziesz miała, bo "trudności z zajściem w ciążę" nie oznaczają braku możliwości zajścia w ciążę. Ty się upierałaś, że wiesz lepiej. I co? I jest tak jak WSZYSCY Ci mówili. Jesteś inteligentną dziewczyną, więc ułóż sobie fakty w swoim rozumku: skoro wtedy panikowałaś bezpodstawnie, więc najprawdopodobniej teraz też histeryzujesz i wyolbrzymiasz. Inaczej tego nazwać nie mogę.

Teraz trochę konkretów:
1. Na pierwszą wizytę spokojnie możesz iść za miesiąc. Moja siostra jest na podobnym etapie ciąży. Ginekolog zbadał, powiedział, że "coś" jest i kazał się zjawić za miesiąc założyć kartę ciąży. W moim przypadku, 7 lat temu, było identycznie. Więc wcale nie musisz tam biec z wywieszonym językiem. Spokojnie umów się na NFZ za te 5 tygodni. Trudno będzie Ci finansowo prowadzić ciążę prywatnie. Państwowa służba zdrowia też się nadaje, zadaj sobie tylko trud znalezienia fajnego i kompetentnego lekarza.
2. Możesz pić kawę. Wiem, że to brzmi kontrowersyjnie, ale nigdzie nie jest powiedziane, że kawa w rozsądnych ilościach szkodliwie działa na płód. Jedna czy dwie, takie przeciętnej mocy - nic maluchowi nie zrobią.
3. Dziecko nie kończy Twojego życia. Tylko je trochę zmienia. Nie pojedziesz do Tajlandii w styczniu. Możesz pojechać rok później. Może z dzieckiem, może będziesz wtedy miała z kim je zostawić. Nie wiesz i nie możesz wiedzieć jak będzie wyglądało twoje życie za 1,5 roku. Więc nie snuj żadnych czarnych wizji. Jesli nie umiesz widzieć przyszłości w jasnych barwach - skup się wyłącznie na teraźniejszości i przestań martwić się na zapas.
4. We wszystkich Twoich wcześniejszych problemach przewijała się twoja rodzina. Martyna, za kilka miesięcy będziesz miała własną rodzinę! Dorośnij, kobieto! Nie zaakceptują wnuka? Trudno. Będziesz musiała radzić sobie sama. Nie muszę chyba mówić, że to gorzej świadczy o nich niż o Tobie. Nazwą Cię ladacznicą? Też trudno. Bolesne, ale się zdarza. I trzeba z tym żyć.
5. Pamiętaj, że Twoje wcześniejsze proroctwa się nijak nie sprawdziły (zawsze będę sama, nie mogę zajść w ciążę). Powstrzymaj się więc od wygłaszania kolejnych teorii bez sprawdzenia na własnej skórze. Nikt nie zatrudni matki z dzieckiem? Dziwnym trafem większość matek z dziećmi pracuje. Nie będziesz pracowała tam gdzie w tym momencie zamierzałaś? Przecież i tak nie masz żadnej gwarancji, że by Cię tam przyjęli. Wiec może przyjmą Cię z dzieckiem, może znajdziesz inną, fajniejszą pracę, o jakiej teraz nawet nie myślisz. Skup się na rozwiązywaniu bieżących problemów - inne będziesz rozwiązywać dopiero jak się pojawią.

Martyna bo ja nie jestem "matką-polką" (przynajmniej to, co się jako stereotyp, po tym pojęciem rozumie) mimo, że mam dwoje dzieci.
Nie piszę na tym forum czym się zajmuję, ale musisz mi uwierzyć na słowo , że dzieci nie przeszkodziły mi w realizacji moich marzeń zawodowych.
Bywało trudno, to fakt, ale to jest do zrobienia. Też nie miałam żadnej "zewnętrznej" pomocy.
Mój mąż też się realizuje zawodowo.

Bikini nosiłam jeszcze długo po ciążach

Dziecko nie przekreśla planów! Niektóre trochę utrudnia. I to taki mały test charakteru

Zwróć uwagę, że zadręczasz się pierdołami. Że nie będziesz mogła pić kawy, że nie będziesz mogła się odpowiednio ubrać na obronę, że nie założysz bikini... Tylko skąd Ty te wizje bierzesz? Chcesz się zmieścić w bikini to pilnuj diety. Chociaż osobiście uważam, że dziecko, w momencie, kiedy się zyło w przekonaniu, że się go mieć nigdy nie będzie to coś dużo lepszego niż możliwość paradowania w bikini. Ubranie na obronę? Kobiety w ciąży zazwyczaj wyglądają ślicznie. Włosy stają się bardziej gęste i błyszczące, poprawia się cera. Kobieta wygląda promiennie. Jeśli nie przytyła do rozmiaru morsa - bez problemu znajdzie ubranie, które podkreśli jej urodę. A nawet gdyby wyglądała jak ten mors - eleganckie stroje współcześnie dostępne sa w kazdym rozmiarze.

Powrót na rynek pracy w wieku lat 25 nie jest żadnym dziwem. Wystarczy, że będziesz zarabiała więcej niż wydasz na niańkę. Lub że nie weźmiecie ślubu i postarasz się o państwowy żłobek jako samotna matka... Rozwiązań są miliony. Dlaczego niby masz powielać schemat życia własnej matki? Tym bardziej, że sama się nie zgadzasz z tym schematem i nie uważasz go za właściwy?

No to wybierzesz inną pracę. Kurna, prawników jest od groma, nie każdy musi robić aplikację. Wielu moich znajomych poszło w podatki i dobrze na tym wyszli, albo do administracji.

Nie czytałam wcześniej założonych przez ciebie tematów, ale teraz je szybko przejrzałam i nasuwa mi się tylko jeden wniosek: życie jest bardzo nieprzewidywalne i szybko weryfikuje nasze problemy. Wtedy miałaś inne, teraz masz gorsze. Robisz problem z powodu ciąży. Wydaje mi się, że problemy to będziesz dopiero miała, jak to dziecko pojawi się na świecie. Teraz masz tylko dbać o siebie i się nie przemęczać za bardzo. 9 miesięcy względnego spokoju. Pisałam to już, ale się powtórzę - możesz poprosić o indywidualny tok zajęć na ekonomii, doktorat spokojnie sobie robić w domu, pojawiając się od czasu do czasu na uczelni (zwłaszcza, że masz dobry kontakt z promotorem), aplikacja nie zając (możesz spróbować, jak nie wyjdzie podejdziesz za rok, albo za dwa), a praca i tak marna, skoro nie masz żadnego socjalu, zresztą można by powiedzieć, że utrzymuje was chłopak, a ty pracujesz, bo chcesz mieć wpis w CV

Otwórz okno, czy wyjdź na balkon, weź kilka głębokich wdechów, uspokój się i siadaj do nauki (co sama mam zamiar uczynić, bo w przyszłym tygodniu mam kolejny egzamin) i na razie skup się na tym, co masz do zrobienia w najbliższym czasie.

A buty, bikini to chyba najmniejszy z twoich problemów. Co do śpioszków wszystkiego się sama nauczysz intuicyjnie. Chyba żadna matka nie nabyła tej wiedzy od razu, tylko uczyła się wszystkiego powoli metodą prób i błędów. Swoich rodziców nie przekreślaj, bo dopóki im o ciąży nie powiesz, nie wiesz jak zareagują. I przede wszystkim porozmawiaj ze swoim chłopakiem. We dwójkę ułóżcie plan działania, nie możesz mieć wszystkiego na swojej głowie.

Czy to jest jakaś marna prowokacja?

Też studiuje prawo na uj, wiem jak jest cholernie ciężko i sama obecnie nie śpię po nocach bo procedury trzeba jakoś zdać, ale skoro współżyłaś ze swoim facetem BEZ ZABEZPIECZENIA - to powinnaś mieć z tyłu głowy lampke ostrzegawczą mówiącą, że z tego może powstać dziecko......

Masz 24 lata a argumenty które podajesz - wybacz szczerość - ale są ŻAŁOSNE. Kto jest winien temu, że jest jak jest? My? Byłaś świadoma tego co robisz. Skoro uważasz, że nie dasz sobie rady z dzieckiem - bo kariera - to je zostawisz w szpitalu.... ewentualnie do czasu rozwiązania trochę zmądrzejesz i przewartościujesz sobie swoje życie.

STAŁO SIĘ DZIEWCZYNO ! Życie się nie kończy na dziecku. Teraz jesteś odpowiedzialna za to dziecko i zamiast panikować powinnaś się skupić na tym, żeby było Wam dobrze. Nie dziecku - WAM. Bo te wszystkie wyimaginowane stresy (typu brak wakacji, butów etc ...eh ;]) szkodzą maleństwu.

A chłopaka postaw do pionu jak zacznie coś mówić o tym jakiej płci dziecko by preferował ;]

Jak na chwile obecną skup się na egzaminach, obronie, wakacjach.... wszystko będzie dobrze !

wprost bez owijania w bawełnę... stało się, będę miała dziecko... zaakceptują prędzej czy później, chyba nie są jakimiś bydlakami i mają resztki uczuć... demonizujesz tych swoich rodziców, wiesz?

jak setki par w tym kraju... weźmiecie za rok, albo za dwa... oświadczył ci się w ogóle?

ułóż sobie nowe, a stare odłóż na jakiś czas do szuflady... życie jest długie i jak sama widzisz nieprzewidywalne

To odłóżcie pieniądze, sprzedajcie niepotrzebne rzeczy, albo zrezygnuj z obecnych wydatków... sama mówisz, że znasz się na finansach, zamiast kupować dziesiątą sukienkę odkładaj systematycznie na żłobek.

Zdrowie zawsze miałam złe.
Dziwie się ze jak pracując tyle godzin wypijając 6 kaw dzienie mogę być w ciązy.
Praca daje mi też radość bo czuję się potrzebna, zawsze chciała pracować, moja kuzynka urodziała dziecko 2 miesiące temu szczerze się nie lubimy bo uważała mnei za gorszą, gdyż jestem wg niej nieudaczikiem gdyż nei mam męża.Jej marzeniem było mieć męża dzieci i je wychowywać nie pracować. Ja myślałam zawsze jak się dobrze wykształcić, mieć fajną pracę i ciekawego faceta nie musimy mieć dzieci. A teraz co? Szok. Ja chciałam pracować w finansach, tansakcjach zawsze lubiłam liczby no już tak miałam od dziecka.
Nigdy nie chciałam pracować w sądzie.
Teraz kiedy wiem że marzenia się nei spełnią, bo żadne moje się nei spełniło. Zastanawiam sie co ja w życiu będę robić. Średnio mogę dbać o siebie bo jutro idę do pracy.
Po pracy musze się jeszcze coś nauczyć i tak ciągle. Wczoraj wróciłam rozpłakałam się i zasanęłam. Nie umiem bez tej piekielnej czarnej wody się uczyć

Dziękuję za rady,
co do miasta, nie dam rady pracować w małej kancelarii i pasać pozwów o 300 zł bo kocham finnanse i nawet nie chodzi o przychód, tylko o fuzje rynki kapitałowe, kiedyś chciałam być maklerem

co do rodziny na pomoc nie mogę liczyć bo moi rodzice są bardzo konserwatywni

co do ślubu nie oświadczył mi się bo ja sama nie chce ślubu, uważam że ciąża to najgorszy czas, nie chce ślub w biegu bo chciałam żeby to był piękny dzien trudno nie będzie, znając życie nie będziemy mieli wcale bo nie będziemy mieli czasu

co do moich błahych problemów zawsze tak robiłam że wolałam sobie mówić o małych problemach bo wiedziałam że duże trzeba rozwiązać i tyle

tak jak pisałam dla mnie problemem jest co z pracą i karierą, oraz czy to nie wpłynie na nasz związek

do do moich sukienek i butów, oj to wreszcie mogłam poczuć że mogę ładnie wyglądać bo mnie było na to stać,
co do żłobka to pewnie mój ukochany zapłaci ten 1000 zł za żłobek
jednak martwię się zawsze myślałam że sama wychowam dziecko a nie że ktoś mi je wychowa.

bloody_mary - ale nie widzisz, że jej wcale nie chodzi o nauke? Łatwiej, trudniej.... Dziewczyna z góry założyła, że JUŻ NIC JEJ W ŻYCIU NIE CZEKA BO BĘDZIE MIAŁA PRZYCZEPIONEGO DO NOGI DZIECIAKA. Zresztą tak najłatwiej wszystkie niepowodzenia wytłumaczyć.

Też mam plan urodzić dziecko dopiero za kilka lat. Ale nie oszukujmy się, współżyjąc z facetem mam świadomość, że te plany mogą się troche zmienić jeżeli SIĘ STANIE. I co wtedy? No koniec świata... Ale trzeba wtedy będzie zbudować nowy świat i się cieszyć, że to "tylko" dziecko a nie jakaś ciężka choroba.

Wakacje, ubrania, buty, co ludzie powiedzą.... IMPREZY ! Szybki kurs dojrzewania moja droga...

Boże, czytam i łapię się za głowę.Hipokryzja na maksa.Współżyć przed ślubem ok, a później żale, że rodzina nie zaakceptuje ciąży.Polski prymitywny, zaściankowy katolicyzm w najgorszym wydaniu.
Martyna, masz jakąś chorobę która ponoć utrudnia zajście w ciążę.I chciałaś czekać do 35?Ja w tym widzę palec opatrzności, bo być może gdybyś postąpiłą  zgodnie z planem nigdy nie byłabyś matką.
Mleko się rozlało i zamiast płakać nad rozmiarem bikini, trzeba planować by wyjść z całęj sytuacji z jak najmniejszymi stratami.Poszukać alternatyw.I cieszyć się z nowego życia.