mlode,dobre malzenstwo z milosci -zdrada meza i rozstanie. dlugi post

Droga M.

Kochanie kogoś i cierpienie to nie jest oznaka słabości!! Nie jesteś słaba. Wręcz przeciwnie tak jak autorka tematu jesteś osobą silną bo przetrwałaś. Nie dałaś się stłamsić.

A płacz czy cierpienie to rzecz całkowicie normalna. Wierzę, że każda zła chwila będzie kiedyś nagrodzona wieloma dobrymi. Także dziewczyny dla mnie jesteście wzorem!

Ale nie ma za co
Piszę prawdę prosto z serca. Każdy miał w swoim życiu chwile cierpienia i wtedy wydawało się że świat sie wali ale czytając wasze posty jakiekolwiek moje cierpienie to nic w porównaniu do waszych przeżyć. Łezka w oku się kręci i złość jest we mnie ogromna, że chodzą po świecie tacy mężczyźni którzy dostają kobietę, która ich KOCHA tak bardzo, że jej sercę rozdziera z nadmiaru miłości a oni potrafią tak z dnia na dzień zrujnować to co mają w imię czego? Wolności? Dzikiego seksu? Nie potrafię tego ogarnąć.

Inni daliby się zabić za takie uczucie a oni je wyrzucają...

Strasznie bym chciała żebyśmy w końcu się znalazły w jednym czasie na tym skype ale ja w weekend tez mam wesele i chyba znowu nic z tego... ;/

mama ciągle siedzi w Londynie - spodobało się jej tam i jak do tej pory tylko przekłada w terminie powrót do Polski

Masz rower albo rolki? może jakiś sport w weekend? albo basen? szkoda, że Twój brat nie ma jakiegoś psa - zawsze mogłabyś wyjść na dłuższy spacer do parku...
Co planujesz na wakacje?

Villemoo - no właśnie.... motyle w brzuchu, dziki seks... ciekawe co będzie za 6; 10 lat.... ciekawe jak będzie kiedy te motyle pozdychają, a w życie wkradnie się codzienność i związana z nią monotonia... pożałują czy zmienią znowu na lepszy model..(?)

tak, mieszkamy.

zawsze byl podzial w porzadku - on tez posprzatal, ugotowal. teraz kazdy robi swoje. zadne w sumie nie gotuje, pierzemy osobno, kazdy ma swoje jedzenie. przez te prawie 3 miesiace kilka razy posprzatal lazienke, kuchnie itd. ale bez zadnych umowien to jest. po prostu kazdy robi jak uwaza. ogolnie sprzatamy na bierzaco po sobie - kazdy kubek, talerz itd. w lazience tez czysto. smieci jak wyjdzie to wyniose albo ja albo on. zmywarke raz wlacze ja - on wyciagnie, albo na odwrot. ale na nic sie nie umawialismy, kazdy robi to co chce.

nie ma sprawy w sadzie. bardzo chcialam zeby sie udalo, najabrdziej na swiecie tego chcialam. nie, zeby bylo latwo. chcialam pracowac, chcialam tych trudnych lat z nim teraz po zdradzie, chcalam tego wyzwania jakie nam zycie postawilo, ale on musialby chciec. a on od dawna juz nie chce. i tutaj jakby to czy ja chce, nie ma za wiele do rzeczy wlasnie z tego powodu. on nie zmieni zdania.

co masz na mysli? o jakich obrazach mowisz? chodzi o to, ze facet zapamietuje obrazy, wzrokowa pamiec ma?

jaki tytul ?

Mam nie jedną książkę. Ale teraz mam na myśli "Mężczyzna od A do Z". Ta wiedza może Ci posłuszyć w przyszłości. Czasami z najbardziej beznadziejnego przypadku się wychodzi.

Tego się nie tylko czyta,ale i stosuje. Ja mówię to z własnego doświadczenia, stosowałam - po zastosowaniu i widzeniu efektu miałam motywację by robić dalej, bo wiedziałam, że piszą prawdę nie głupotę.

I tu nie chodzi by na siłę coś zmieniać, kazać komuś kochać. To są zmiany potrzebne dla Ciebie, mogą przynieść korzyści.

Czytałaś może "Dlaczego mężczyżni kochają zołzy"- nabierzesz pewności siebie i oto też właściwie chodzi.

M. przesle Ci wieczorem to co mam. mam wlasnie ten mezczyzna od A-Z i o tych zolzach chyba.

smallangel - masz cos konkretnego na mysli? bo ja naprawde mam pustke w glowie, nawet p oprzeczytaniu paru rozdzialow. zaznaczam, ze nie rozmwiamy ze soba, ogolnie stosunki byly poprawne teraz tez w sumie sa, bo nie mamy zadnego kontaktu. nie wyzywamy sie, nie plujemy na siebie. ale nie mowimy sobie nawet czesc. nie widzimy sie prawie w ogole....jakies pomysly ?

a macie jakieś książki dla faceta ?

Myślę, że pożałują że zamienili ciepłą, kochającą i wierną kobietę która zrobiła dla nich wszystko na coś co wcale nie jest takie bajowe jak się im wydaje

Ja coraz bardziej utwierdzam sie w przekonaniu, ze choc jest to najtrudniejsze - ta TOTALNA obojetnosci i ZERO kontaktu, mieszkajac jeszcze razem, to jest to dobra droga. Wierzac w to, ze nic w zyciu nie jest pewne i ze jest choc 1% szans na to, zeby pojawily sie z jego strony jakiekolwiek watpliwosci co do slusznosci jego decyzji (nie mowie nawet o zadnym wracaniu do mnie) ale TYLKO o jakichkolwiek watpliwosciach, to uwazam ze tak jak jest teraz, najabrdziej maksymalizuje te 1% szanse:) On motal sie przez kilka miesiecy - fakt, ale wtedy jeszcze mnie mial, wiec nie trudno w takiej sytuacji myslec o tym ze niby nie chce sie z kims juz byc. Ale te ostateczna decyzje podjal tak naprawde dosc szybko, po tym ja kzdrada wyszla na jak i sprobowalismy przez kilka dni i bylo ciezko (nic dziwnego... ) i on stwierdzil ze to nie ma sensu.

Mianowicie - myslac logicznie, tak jakby z jego strony. To jest chyba naturalne, taki instynkt - ze jesli on przez ten ostatni czas, odkad podjal decyzje ze koniec, tak bardzo tego nie chcial - byc ze mna dluzej, a tak naprawde bylo i jest, a wszyscy dookola mimo wszystko naciskali, czul ta presje, ze wszyscy jakby uwazaja ze zle robi, ze powinien byc ze mna, ze powinnismy sprobowac, ze popelnia blad, do tego JA - mimo ze fizycznie moze az tak duzo mnie nie bylo, bo nie plaszczylam sie przed nic, ale on czul te moje emocje, to jak bardzo ja chcialam - to wydaje mi sie ze instynktownie, samozachowawczo on sie totalnie zblokowal, po prostu chcial udowdnic wszystkim i samemu ze przeciez to jego wybor i moze zrobic co chce. I nie chcial nawet myslec o zmianie decyzji dla samej zasady chocby - ze przeciez on wie co czuje, jak inni moga go przekonywac w tak waznych kwestiach. Dlatego uwazam, ze teraz tylko totalnie odwrotne dzialanie - czyli juz totalny spokoj z mojej i inych osob strony, moglby spowodowac zeby zaczal w ogole o tym jakkolwiek myslec, o tym wszystkim co sie przez ostatnie 3 miesiace wydarzylo. Mysle, ze on tak naprawde nie zna zmaku TEGO czego tak bardzo chcial, tej WOLNOSCI, SPOKOJU, tego NIE BYCIA ZE MNA, poniewaz mimo ze fizycznie to juz prawie 3 miesiace zyjemy jak obcy ludzie, ale emocjonalnie to wlasnie dlugo czul ta presje na sobie, a z mojej strony to nie wiem czy w ogole juz uwierzyl ze ja odpuscilam i ten spokoj mu dalam. Mysle ze dopoki tak naprawde tego nie dostanie, nie poczuje w pelni co wlasciwie w praktyce oznacza, to nie bycie ze mna, nie bedzie w stanie jakby tej decyzji w zaden sposob zweryfikowac, chocby ocenic sam przed soba. Wiec tym sie kieruje jak jest mi ciezko i nachodza mnie mysli, zeby mu jeszcze cos powiedziec, cos zrobic. Chcac - a tego chcialabym bez watpienia - zeby mimo wszystko on kiedys pozalowal tego, wierze ze jak naprawde dostanie to co chcial, tak w pelni to wtedy bedzie mogl ocenic i poczuc jakie to wlasciwie jest.

A d otego, ma to w moim przekonaniu inne plusy. W odwrotnej sytuacji (w tej jaka jest naprawde i ktora jest bardziej prawdopodobna), ze on nigdy nie pozaluje tego, ze bedzie zadowolony ze to zakonczyl - no to tez lepiej bede sie czula za jakis czas, ze odpuscilam, ze zachowalam swoja godnosc, ze dalam mu to czego chcial, ze nie zatrzymywalam go na sile. I jesli nigdy tego nei pozaluje - t oznaczy ze nie zmieni swojego obecnego myslenia - ze nie ma nic zlego w tym co zrobil, no to tymbardziej utwierdze sie ze dobrze sie stalo, bo z takim czlowiekiem jakim jest obecnie nie chcialabym byc.

to takie moje przemyslenia Wam tutaj napisalam mysle o tym, bo analizuje swoje psotepowanie - czyli ta totalna obojetnosc, nie robienie niczego. i wiecie, z czasem mysle sobie, ze cos co dla nas wydaje sie zielone np, wcale zielone nie musi byc. Tak samo jak jego pozytywne zachowania w pewnym okresie - t oze zgasil mi lampke, nalal kawe albo pogadal normalnie - odebralam juz jak cos mega pozytywnego i nawet dowod ze ma watpliwosci - a bylo totalnie na owdrot - tak samo jego negatywne zachowanie - to ze nie mowi nawet tego czesc, ze teoretycznie NIC go nie interesuje - to ze wydaje sie to na 1 rzut oka no straszne- ze to znaczy ze NA PEWNO jestem dla niego juz nikim, moze wcale tak do konca tego nie oznaczac. mysle, ze teraz to juz jest tak dlugo cisza ze oboje nie chcemy jako pierwsi jej przerywac. i az glupio by bylo gdyby nagle o cos zapytal . zreszta, niewazne. staram sie wlasnie juz jego tych zachowan negatywnych nawet nie analizowac. nie jestesmy razem i to jest fakt.

dzisiaj np spalam u brata bo wiozlam go rano na lotnisko. nigdy w srodku tygodnia nie bylo tak zebym nie wracala na noc. w weekendy owszem - wiec on gdzies tam pewnie wiedzial ze jesten u brata. oczywiscie to nie zmienia niczego, nigdy nie napisal gdzie jestem - no i ja rowniez nigdy nie pisalam przez te 3 miesiace gdzie jest jak np nie wracal dlugo. no i tak sobie zyjemy... niedlugo pojde do banku wiec powinien zaczac szukac mieszkania do wynajecia.

ale sie znowu rozpisalam

amallangel
czytam twojego posta in powiem tak...
nie zgadzam się
organicznie i wewnętrznie nie zgadzam się na strategie: można coś zrobić, żeby ktoś zmienił zdanie w sprawie tego, czy mnie kocha czy mnie nie kocha..."
bo pytasz, czy kiedyśbyłam manipuluje swoim mężem, używa róznorodnych "technik" socjometrycznych, żeby wzbudzić w nim zainteresowanie
mówisz jej - że mąz ją zachcę ale musi być INNA NIŻ JEST TERAZ - bo takiej, jak jest, jak była, to mąz nie toleruje

i ja się nie zgadzam
nie zgadzam się na zrobienie z kiedysbyłam desperatki, która zmieni siebie o 180% bo mąz musi zobhaczyć, że jest inna, obca, nieznana

nie zgadzam się, bo może i ( w co nie wierzę) kiedysbyłam odzyska męża - ale zatraci siebie...

nie zgadzam się na gierki pt - wzbudzanie zazdrości.. oszustwa,, kłamstwa,,,
bo to jest nieprawda

a jesli ja chce cos z moim meżem budowwac, to opieram się o szczerość i prawdę

a jesli on tego nie chcę - to jego wybór
nie jestem marionetką ani plasteliną
jestem jaka jestem
kiedyśbyłam zasługuje na miłość, na szacunek na lojalność. taka jaka jest

nie grająca kogoś innego, nie dostosowująca się do oczekiwań męża

nie wygra - oddając siebie
nie będzie szczęsliwa - jesli w tym związku nie będzie sobą....

więc te wszystkie techniczki, sztuczki, sposobiki - to dla mnie jest manipulacja

Nie każdy musi sie zgodzić z tym co piszę.
Nie zgodzę sie z tym że zatraci siebie - nie, wręcz przeciwnie zdobędzie cos co jest niezbędne do wstania z kolan - PEWNOŚĆ SIEBIE. Ta pewność da Jej siłę do tego by móc iść z uśmiechem prze życie.

O jakiej manipulacji, oszustwie, kłamstwie piszesz? Ja nie każe kłamać, ja polecam wyjść do ludzi, zacząć się uśmiechać, korzystać z życia - nie DLA NIEGO ale DLA SIEBIE. Nabrać pewności siebie! Spędzając czas samotnie w domu - to życie Jej przez palce ucieka- a szkoda życia. I śmiem powiedzieć (mam pewność), że żyjąc na wysokich obrotach ODŻYJE a nie będzie wegetować jak dotychczas. To są zmiany przede wszystkim dla Niej, zauważalne będą i dla innych.

Mi rok czasu uciekł z życiorysu zanim zrozumiałam to co chcę przekazać. Szkoda, że wcześniej do tego nie doszłam. No nic człowiek uczy się na błędach .

A kiedysbylam- zrobi jak uważa. Jej życie - Jej decyzje.

Dalej nie rozumie. Trików- miałam na myśli wzbudzenie zazdrości, poprzez wyjścia, spotykania się ze znajomymi - ŻYCIA. To, że spotka się z kimś, to, że zacznie żyć - spodowuje, że nabierze PEWNOŚCI SIEBIE, nieprawdaż? Więc co w tym złego?

Jeżeli chodzi o odpowiednie działania. Zadam inaczej pytanie, jaka była przyczyna zdrady? Bo nic nie dzieje sie bez przyczyny.

Ja w życiu popełniłam błędy, wynikiem których była zdrada Męża. Dziś wiem jakie to błędy były i je zniwelowałam. I wcale a wcale nie odczułam, że nie jestem sobą, że zastaciłam siebie, zmieniając swoje dotychczasowe działanie, wrecz przeciwnie, dziś jestem dużo mądrzeja od tego jak postępowałam kiedyś (mam większą wiedzą o związku i relacjach partnerskich) i dzięki temu jestem szczęśliwa. Więc wyszło mi to na plus, a nie minus.

Tak swoją drogą zmieniając się - zmienił się i Mój Mąż.

smallangel - tutaj musimy sie zatrzymac jak znajdziesz chwile to przeczytaj wczesniejsze wpisy. powodow do zdrady nie mial. kropka. byly rzeczy ktore nie byly idealne, ktore powinnam byla zmienic, robic inaczej, ale one byly od poczatku i nigdy nie przeszkadzalo mu to na tyle zeby nie chciec ze mna byc. po prostu w pewnym momencie pzowolil sobie na za duzo a potem musial szukac powodow i usprawiedliwienia siebie. ja wiele zrozumialam i on o tym juz wie. tez przerobilam to - ze poinformowalam go ze rozumiem o co mu chodzilo w pewnych sytuacjach. ale to nei zmienilo ze on juz nie chcial, bo po prostu jest z nia.

Kiedysbylam - przeczytam całość. Teraz mam Męża w domu na urlopie, więc nie za bardzo mam czas, ale po weekendzie postaram się nadrobić wszystko by mieć obraz wszystkiego .

Bellatrix - jasne, że wina leży po ich stronie jeżeli chodzi o sam fakt zdrady, o resztę uważam, że odpowiedają dwie osoby.
Jeżeli miałabym reszte skomentować na podstawie własnego życia - niestety nie byłam idealna (po ślubie) jak Wy . Inaczej się zachowywałam przed ślubem, inaczej po ślubie. Mam wrażenie, że na więcej mogłam sobie pozwolić i pozwalałam. Nie bez przyczyny powiada się, że po ślubie zmieniają się relacje partnerskie (u mnie sie to sprawdziło). Jedynie co we mnie się nie zmieniło - to to, że silna ze mnie babka i nie daję się pokusom jakie czychają za rogiem

Ale walnęłam babola - chyba temperatura powietrza źle na mnie działa - powinno być "czyhają", dopiero dziś to zauważyłam.

M. - jeszcze nie przeczytałam, po weekendzie pewnie nadrobię wszystko, bo mam wakacje

Jak dziś przeczytałam swój post to aż się przeraziłam, że popełniłam taki błąd .

Co do wakacji, były w planie, właśnie mieliśmy na nich być, ale niestety miałam włamanie do domu i szkód jest naprawdę dużo także gotówkowych...

Tak mieszkanie mieliśmy ubezpieczone, nie mniej znamy poczyniania ubezpieczalni, najwięcej wziąć - namniej wypłacić. No nic są gorsze sytuacje na świecie - przestałam się tym stresować. Stało się - zaakceptowałam ten stan. Najważniejsze że mi się nic nie stało, bo pierwsza wróciłam do domu .

Kiedysbylam - przeczytałam cały Twój wątek, należy mi się Oscar ha ha . Coś się tam dopatrzyłam, ale wnioski, spostrzeżenia napisze później. Czas na obiad. Czytanie zajęło mi parę chwil .

Zadam pytanie, korzystasz nadal z tego samego psychologa?

No to powiem szczerze, że jestem zaskoczona niektórymi "dobrymi radami" psychologa. Znajdę tą radę i wkleję ją tu by było to bardziej czytelne. Ale zajmie mi to chwilę - zwyczajnie nie zapamiętałam, na której stronie to było. Mam- chodzi mi o to.

Byłam w szoku jak to przeczytałam.
Pani psycholog wiedziała, że chcesz ratować małżeństwo? Dawała rady co do tego jak postępować, jak się zachowywać?

A nie sądzicie, ze psycholog po prostu zauważyła, ze autorka jak na swoją sytuacje zachowuje sie nadwyraz spokojnie? Ze ludzie, w momentach zdrady a potem wspólnego mieszkania wyrzucają z siebie cała żółc, a autorka tego unika. Raczej o to w tym zdaniu chodziło.

no właśnie jej chodzi o to by nie musiała wracać oczywiście, że sobie radzi nie dając ujścia swoim emocjom (jest to też sposób na poradzenie sobie z trudną sytuacją), bo na pewno jest na niego wściekła, na pewno ma go ochotę walnąć w twarz że zniszczył całe ich życie i na pewno ma ochotę mu wykrzyczeć całą tą złość. i ma do tego absolutne prawo bo to on wszystko zniszczył nie ona. to tak jakby się nie płakało po stracie kogoś bliskiego, jakby nie było żałoby. a emocje wypierane, co w tej chwili robi autorka niestety mają to do siebie że prędzej czy później wracają i okres żałoby po utracie męża kiedyśtubyłam po prostu się wydłuży co za tym idzie dłużej będzie potrzebować wsparcia.

fajka2 - bardzo dobrze to ujela/ujal. Psycholog byla lekko zaniepokojona tym, ze tak dobrze sobie radzilam = teoretycznie. i miala racje. bo mimo ze kazdy reaguje troche inaczej i przechodzi roznie takie rozstania, zdrady, to KAZDY ma poczucie ogromnej krzywdy i bol rozrywa mu serce. tutaj nie ma wyjatkow. rozni sie tylko nasilenie tego wszystkiego. Ona widziala - i miala racje - zwlaszcza na poczatku - ze jestem totalnie zafiksowana na jego punkcie, ze tak bardzo chcialabym zeby on zmienil zdanie ze nie dawalam sobie prawa do NICZEGO.  do tego bolu, zlosci z obawy ze jeszcze pogorsze sytuacje! Ona nie namawiala mnie do tego zebym specjalnie ja cos jemu robila, robila na zlosc itd. moze ja to ze ujelam. ale wiem ze chodzilo jej o to zebym po prostu sie bronila jakos!! i ze jesli czuje taka potrzebe - a czulam oczywiscie - smalangell to nie jest tak ze nie czulam wscieklosci - to zebym tego nie dusila w sobie. A tak bylo - ja to czulam, ale ludzac sie ze on zmieni zdanie nie chcialam pogarszac sytuacji. ona bardzo dobrze to zaobserwowala i po prostu zwrocia na to uwage. Na to ze on mi dokladal co chwile cos a ja nie robilam nic, nawet jakbym wlasnie nie oddawala - porownala to do tego dziobania. Nie namawiala absolutnie zebym celowo cos robila. uswiadomila jedynie ze JEZELI mialabym taka ochote, potrzebe, zeby byc zloswia czy niemila to TEZ mam do tego pelne prawo, zwlaszcza ze mieszkam z nim ciagle i po prostu MUSZE go ogladac. uswiadamiala mnie jak trudna sytuacja to jest dla mnie -jak krzwydzace to jest i bolesne kiedy musze z nim mieszkac - bo on wyprowadzi sie wtedy i wtedy (jegho stawianie warunkow) wiedzac juz ze on mnie nie kocha, zdradzal i prawdopodobnie dalej to robi i na kazdym kroku czujac jeg obojetnosc, to ze nie znacze dla niego nic. O to jej chodzilo i miala racje. co innego gdyby - ok, nie chce, wyniosl sie, zostawil mnie no to ciezko zebym za nim jezdzila i nachodzila go w pracy czy nowym miejscu zamieszkania zeby wyrazic swoj bol - bez sensu. Ale do cholery on nadal tu mieszka i jego obecnosc jest dla mnie bardzo trudna. ona to wszystko widziala, jak mi trudno, jak mi ciezko, ale ciagle jednak dawalam do zrozumienia ze ja nie musze sie zloscic, bo po co, bo strzelanie jadem nic nie da.... bo po co na siebie pluc itd..... ale do cholery to on to robil i robi jako pierwszy! to jest chora sytuacja w ktorej on mnie postawil a naturalnym odruchem jest zeby jakos sie bronic. i miala racje. teraz, kiedy od 3 tyg przestalam sie ludzic ze on zmieni zdanie i zaczelam jakby nie przejmowac sie tym co on pomysli, jest duzo lepiej mi psychicznie. czuje ze tez mam cos do powiedzenia. i nie chodzi o to ze od razu zaczelam specjalnie wlasnie mu zycie uprzykrzac. NIE. ale jak juz do jakiejs tam sytuacji doszlo - to sie po prostu postawilam i lepiej sie z tym czuje.

fajka tez dobrze napisal/napisala ze to tak jaky sie nie plakalo po stracie kogos bliskiego. - ze po co plakac, przeciez to nic nie zmienic. a no po to, ze to jest NATURALNE, tak jak fiizjologia. po co sikamy? no po nic, po prostu musimy, tak samo z tym placzem czy wyrazeniem tego bolu...... no po nic, po to chyba tylko zeby nie zwariowwac i nie skonczyc w psychiatryku.

zreszta w pewnym momencie no ja sama sie poddalam tak, stwierdzilam ze koniec zludzen, no ze nie chodzi o to czy che to ratowac czy nie, bo po prostu w tej chwili nie ma czego. facet mowi mi jasno i wyraznie - nie kocham cie, nie bede z toba szczesliwy i jego zachowanie bardzo dobitnie to potwierdza - no to sama zdalam sobie sprawe ze musze sie z tym pogodzic. wiec od jakiegos miesiac mniejwiecej no to wlasnie nasze rozmowy sa juz tak jakby o tym co ja moge, powinnam teraz robic ze swoim zyciem...co ma mi poradzic wzgledem niego bezposrednio ....?

Tu bym polemizowała. Jego zachowanie nie pokazywało jednoznacznie, że nie chce Cię, nie kocha Cię - słowa nie były adekwatne to czynów. Były elementy braku obojętności z Jego strony - można było to wykorzystać.

jak to jego zachowanie tego jasno nie pokazuje? co jeszcze moglby zrobic? tzn nierobic, zeby pokazac ze on mnie nie kocha?? od 3 miesiecy, z dnia na dzien zaczelismy zyc jak obcy ludzie, jakbysmy nie istanieli. te sytuacje oktorych teraz pisalam to jest kilka wyjatkow jak juz spotkalismy sie raz na tydzien w domu, ze o tych kwiatkach, samochodzie porozmwaialismy i koniec. 3 miesiace. reszta rozmow to formalnosci - notariusz w polsce, mieszkanie, kasa itd. mamy wszystko osobne, nie piszemy smsow, nie dzwonimy, od 3 miesiecy, od 1 dnia jak powiedzial ze koniec. jak bardziej moglby mi pokazac ze mnie nie kochac, ze jest pewien tej decyzji ?

Tak teraz jest inaczej. Nie piszę o obecnej sytuacji, ale chwilę po. Sama poprzez Jego gesty - miałaś nadzieję. Nie odbieraj tego jako atak mój w Twoją stronę, że nawaliłaś. Nie. Ale czasami można było inaczej to rozegrać.

Mam w życiu bliską znajomą - Mąż również ją zdradził. Temat był na tyle beznadziejny,że wyrzucał ją ewidentnie z życia (miał, spotykał się z kochanką), rozwód itp. Dziś szaleję za Nią. Dlatego czasami z beznadziejnych sytuacji wychodzi się tylko trzeba to umiejętnie rozegrać.

Smallangel - nie rozumiem. no to napisz mi konkretnie co inaczej mozna bylo rozegrac? czego nie zrobilam? bo jak narazie to co piszesz, proponujesz - to wlasnie dokladnie tak robilam tak naprawde w pewnym okresach od naszego rozstania. byla proba wzbudzenia jakiejs zazdrosci, zainteresowania moja osoba, byla proba sprawienia zeby czul sie potrzebny, grzecznych prosb o pomoc w czyms - bylo dziekuje jak juz cos zrobil dla mnie - jasne i wyrazne. bylo i przepraszam - przepraszalam go tez za to co bylo w naszym zwiazku nie tak przed zdrada. co jeszcze konkretnei moglam/ moglabym zrobic?