mlode,dobre malzenstwo z milosci -zdrada meza i rozstanie. dlugi post

Dziewczyny - no bo TAK TO BYLO - on sobie COS wymyslil, a mianowicie to ze nie chcial ze mna dluzej byc i chcial sprawy jak najszybciej pozamykac. Co mialam robic? Na sile robic na przekor mu? Chcial pozalatwiac formalnosci - to mialam mowic 'nie, nie bedziemy nic zalatwiac'? To bylo poza mna. Tyle potrafilam wtedy zrozumiec, ze moje zapieranie sie nic mi nie da. Dlatego zaczelismy zalatwiac. A do podjetych wtedy decyzji, tych najwazniejszych tak naprawde, bo ustalajacych moj dalszy byt, podjelam decyzje - tak bo on mnie do nich popychal, ale wbrew temu co piszecie podjelam je tak, jak chcialam i uwazam ze byly dla mnie one najlepesze jakie mogly byc w tej sytuacji. Dzis, nie zmienilabym nic w tych decyzjach. Jedyne czego moge dzis zalowac to to, ze tak bardzo wtedy cierpialam i tak go kochalam.

Co do pozostania w mieszkniu naszym i wziecia kredytu - Naiwna - to akurat byla czysto moja decyzja, ze to JA zostaje. Nigdy w zyciu nie wzielabym kredytu bo on by tak wolal. Tu akurat on wykazal sie jakas odrobina honoru wtedy, ze zgodzil sie i tej decyzji nie zmienil. Dzieki Bogu bylo to zalatwione wtedy, bo mimo ze nie mial do mnie uczuc juz jako kobiety, to mial jako do czlowieka i tej decyzji nei zmienil. A wiem ze naprawde sam by z checia tu zostal. Gdybysmy to dzis mieli decydowac kto kogo splaca, wiem ze nigdy by sie juz na to nei zgodzil. Jestesmy dla siebie jak obcy ludzie i dzis nie mial by juz 'skrupulow' zadnych w tej kwestii. Predzej bysmy to mieszkanie musieli sadownie sprzedac i podzielic kase a nikt by nie zostal. Takze zadnej decyzji ktorej wtedy pdojelam nie zaluje i to chyba najwazniejsze. A co do tego Naiwna, ze moglo to wygladac tak, ze odwlekam pojscie do banku. Owszem, pisalam tu kilka razy dziennie przez kilka pierwszych miesiecy, wiec tak to moglo wygladac, ze mysle o tym, odlwekam. Owszem, zajelo mi to ok miesiaca zeby zastanowic sie i podjac ostateczna decyzje zeby pojsc do banku zaczac zalatwiac kredyt na siebie. po kolejnych dwoch mieszkanie bylo moje. Miesiac od rozstania mielismy rozdzielnosc majatkowa i rozwiazana sprawe z mieszkaniem w Polsce. Szybciej sie fizycznie nie dalo.  Odwlekalam cos - pada krytyka, zaltwialam cos szybko - tez pada krytyka, bo on mnie popychal a ja 'to robilam'.

Naiwna - koszty po pol. Piekna teoria. Zeby ten cholerny pozew zlozyc - trzeba NAJPIERW te 500? zaplacic. taka jest praktyka. Owszem, moge pozniej te koszty sadownie starac sie podzielic lub obciazyc jego. Ale ten aspekt finansowy na tamten czas tez mial jakies znaczenie dla mnie.

Zgadzam sie ze na ta chwile - ta ostatnia 'rozgrywka' powinna nalezec do mnie. Ze nie ma juz na co czekac, ze nie powinanm sie w ogole nim przejmowac. I do tego dojrzewam, wiem to. Tutaj, bo tak juz mam, lubilam zawsze sobie napisac swoje mysli.

Podsumowujac, uwazam ze podjelam na tamten czas najlepsze decyzje jakie moglam i nie zaluje niczego, tak jak pisalam, poza tym, ze tak bardzo mnie to bolalo. Malo tego, na ta chwile co do spraw formalnych, wszystko zrobilabym dokladnie tak samo. Mam mieszkanie i tu i w Polsce, Zostalo mi 80% wyposazenia mieszkania, samochod i przede wszytskim godnosc i moj honor, To czy on byl tego wart czy nie, kompletnie mnie juz nie interesuje. On dostal to, co bylo jego w formie gotowki i teraz ma 'haj lajf'

A tak ogolnie, uwazam ze nie ma zlotych rad w takich sytuacjach, inne kobiety 'szarpia' sie bardziej z roznych przyczyn. Bellatrix i nie ma tutaj moim zdaniem jednoznacznej odpowiedzi jakie rozstania sa 'lepsze'. Kazda z postaw ma jakies plusy i minusy, wszystko zalezy od podjescia tez tej 2 osoby. Ja mialam mozliwosc zeby pozalatwiac to wszystko w miare pokojowo i tak zrobilam. Moje tupanei nozkami nic kompletnie by tak naprawde nie zmienily. I teraz rowneiz - nie zamierzam 'tupac' a zeby mu sie oberwalo, a zeby mu 'pokazac'. Tak Bellatrix, chcialam i uwazam ze postepowalam godnie i gucio mnie obchodzi ze on NIE postepowal godnie lub to czy on to zauwazyl albo nie.

Mysle ze fakt ze zloze ten pozew kompletnie mu kolo tylka przeleci. Pewnie mu nawet ulzy. Ale tak jak pisze - to nie ma znaczenia. Zanczenia dla mnie ma to, zebym ja byla w miare pewna tego co robie i teraz, myslac o sobie czuje ze powinnam to zrobic choc nie ukrywam, ze boje sie troche. Bo zadna z Was za mnie tego nie przejdzie ani nie pokryje kosztow, jesli on na moj pozew odpowie, ze powodem rozstania bylo cos innego anizeli jego zdrada.

Bellatrix...     wiem o co Ci chodzi (chyba).

a tak na powaznie. Nie czuje juz nawet potrzeby rozkminiania tego co bylo. Tak jak napisalam, na tamta chwile rozwiazywalam sprawy tak, jak potrafilam. I jestem zadowolona ze swoich decyzji.

Teraz kolejne przede mna i jak to zwykle ja - mysle, tak juz mam. Cos do dla kogos moze byc oczywiste, dla mnie nie zawsze jest. Po prostu ostatni etap przede mna i dopiero calkiem niedawno zdalam sobie sprawe ze musze wziasc sprawy w swoje rece w tej kwestii.

Witaj...
Przeczytałam od deski do deski. ..
Muszę przyznać, że podziwiam Twój spokój w tym wszystkim
Ciekawi mnie natomiast jedno-dlaczego Twoj (były) małżonek nie "wspolpracował"przy pierwszej rozprawie rozwodowej? Nie wiem czy w dobrą stronę idzie moje myślenie-nie chciał sie przyznać do zdrady?
A tak w ogóle czy on wciąż jest z tą... która się przyczyniła do waszego rozejscia?

No proszę. .. a taki pewny był swoich uczuc i decyzji
Szkoda, ze w sądzie nie byl na tyle odważny by się przyznac do tych swoich decyzji...
Trochę samolub-on nie chcę mieć w papierach udokumentowanej swojej nie lojalności wobec Ciebie- sama nie wiem czy to bardziej żałosne czy śmieszne
I jeszcze fakt, że jego miłość z kochanką nie przetrwała. ...pewnie też mu "przeszło" albo co lepiej jej -a to akurat by było śmieszne do ironii włącznie
Czy w międzyczasie on próbował odbudować relacje z Toba?
Tobie jak się wiedzie? Wyleczyłaś sie do końca z tego małżeństwa?

Patrząc tak obiektywnie, to Wasza separacja jest długością równa jak staż małżeński.
Nie wyobrażam sobie przejść takiego czegoś. ..
I tak szczerze pisząc-czytajac Twój wątek (zajęło mi to dwa wieczory ) spoglądałam sobie na mojego męża...i myślałam. ...cholera tak Cię kocham. Jak Ty mi wywiniesz coś podobnego-to ja napewno tak spokojnie bym nie podeszła do tego
(tez poznaliśmy się w Londynie tylko, że nam się spieszyło wracać do ojczyzny)
Nawet jeśli"ta" nie była głównym powodem jego odejścia. Chociaż w to śmiem wątpić.No ale ok- załóżmy, że nie.
To jak mężczyzna, który zmienia bieg Twojego życia. Mężczyzna dla którego"opuszczasz"rodzinę.Mezczyzna , ktory wiąże się z Tobą węzłem małżeńskim. Z którym się decydujesz osiąść w miejscu, które dla niego jest lepsze do życia. Mężczyzna z którym bierzesz zobowiązanie w postaci kredytu.....etc... nagle odwraca się na pięcie i mówi-sorry to nie to..i odchodzi.
Są dla mnie dwie opcje-albo to jednak "ta" albo to nie jest mężczyzna.
W jednej i w drugiej opcji nie masz kogo żałować
Chociaż odchodząc od tej suchej analizy. ..Nie wyobrażam sobie jak to w jedną chwilę jest stracić bezpieczeństwo, przynależność...
Czy po tym co zaszło-inaczej podchodzisz do partnera? (o ile taki się pojawił.Mam nadzieję, że tak )
Da się znowu zaufać? Czy jednak dzięki poprzednikowi granica zaufania jest przesunięta?

Pozwole się wtracic. Tak, jest inaczej. Ciężko się nie zgodzić z powyższym wpisem. Sam nawet widze po sobie podobną zmianę, użyłem identycznych słów: "widzę więcej, głębiej, inaczej". Na szczęście również ma to swoje plusy :-)
Kiedyś przeczytalem artykuł na jakiejś psychologicznej stronce, artykuł o "ślepej miłości". To uczucie nie jest pozytywne, tylko zmiany są stałe.
Teraz, po przejściach, człowiek zna swoje granice i kupe innych things.
Uważam, że warto postawić na dojrzałą Miłość, a do tego potrzebne jest doświadczenie, ogarniać emocje, znać swoje potrzeby, płci przeciwnej, być skorym do nauki i... kupe innych rzeczy. A czy się człowiek bujnie jeszcze w obłokach? Ależ oczywiście, tylko trzeba twardo chodzić po ziemi. Życie jest git :-)
Pozdrawiam

Tak, jest dużo jaśniej :-)
"Polać jej".

kiedysbyłam, ja też zaliczam się do osób, które od początku do końca przeczytały Twój wątek. Wcale nie krótki I powiem Ci ...- warto było!

To rzeczywiście dziennik-pamiętnik, wspaniałe studium psychologiczne dzielnej, silnej, dojrzałej młodej kobiety, która zmierzyła się z bardzo bolesnym tematem - odrzuceniem przez najbliższą osobę . Powiem Ci, ujęłaś mnie swoją otwartością i szczerością. Momentami się wzruszałam, bo przeżywałam wraz z Tobą swoje własne emocje sprzed roku. U Ciebie trudna opowieść zaczyna się w 2013, w u mnie w marcu 2015. Za chwilę będę na tym etapie co Ty, a więc po rozwodzie.

Ach, mam jednak w sobie maleńki rys narcystyczny (hi hi), więc odniosę się do kilku podobieństw między nami:

-

;
- mąż wpatrzony (z wzajemnością zresztą) jak w obrazek -związek po prostu picture perfect;
- nagły strzał prosto w serce - on się kuźwa, odkochał , choć sygnały odbierałam wcześniej (pisałaś jak to po randkach z nią wracał do domu   
  niezadowolony z Twojej obecności w Waszym domu. Ja przez jakiś czas nie rozumiałam, co za tym niezadowoleniem stoi);
- pod moją nieobecność mój mąż ośmielił się zdzirę przyprowadzić do naszego domu!; też była imprezka, a jakże!
- szybkość właściwych reakcji z Twojej strony - rozdzielność, notariusz, kredyt itp.;
- mylenie drobnych, zwykłych gestów z przejawami miłości (tak, on mnie jeszcze kocha! );
- przez jakiś czas pielęgnowanie nadziei na opamiętanie;
- próby rzeczowej rozmowy na temat przyszłości - jak grochem o ścianę. To on się odkochał, ale to Ty od początku do końca na swoich plecach niosłaś brzemię m.in. załatwiania formalności;
- nieświadome rozkładanie parasola ochronnego nad krzywdzicielem...

Najlepszym podsumowaniem Twojej historii będzie: "kochał porządną, mądrą dziewczynę", to czyste źródełko mu się znudziło, zaczął być nieszczęśliwy i ... musiał zakosztować kąpieli w rynsztoku. Spodobała mi się wypowiedz żyworódki: "rycerz na białym koniu okazał się burakiem". Już sama wiesz, że nie ma czego żałować i ... to się czuje w Twoich najnowszych postach:)

Jesteś realistką mocno stąpającą po ziemi, dla mnie wygrałaś tę walkę - z klasą. Way to go!

A geniu, w postach tak gdzieś ze 2 miesiące po "oświadczeniu" Twojego męża przewidział przyszłość:

Czyż nie jest tak?

Podoba mi się jeszcze wypowiedź kjersti:

Tak jak pisałam, w każdej historii na różnych wątkach, znajdowałam odpowiedzi dla siebie . Na Twoim też znalazłam

Dziękuję Ci za podzielenie się swoją historią. Życzę Ci wszystkiego dobrego!

Witam wszystkich

Postanowilam napisac, poniewaz przyszla chyba pora na 'zamkniecie' tego tematu/ etapu w moim zyciu w takim wymierze juz 100%.

Dla tych, ktorzy byc moze pamietaja mnie i moja historie

Zapisane ok lacznie 25 stron na forum w moim watku, a 18 (glownie przeze mnie) przez pierwsze 3 miesiace od rozstania, kiedy to zostawil mnie byly maz, doskonale wskazuje na moj owczesny stan.

W kwietniu 2013 roku moj owczesny swiat runal kiedy to moj byly maz zmienil zdanie i moim mezem dluzej byc nie chcial.

Bardzo ciesze sie, ze trafilam na to forum, bo pomoglo mi to wielokrotnie zarowno w wymierze mentalnym ale i fizycznym poniewaz poznalam kilka osob na forum, z ktorym do dzis utrzymuje regularna znajomosc

W kazdym razie - TAK, W KONCU, UDALO SIE, MOJA SPRAWA ROZWODOWA, KTORA LACZNIE CIAGLA SIE OD PONAD POLTORA ROKU, WRESZCIE SIE SKONCZYLA! Musialam zmienic swoje poczatkowe (jedyne prawdziwe) powody tego rozwodu, poniewaz byly malzonek do niczgo sie nie przyznal, a sad tutaj funkcjonuje inaczej i nie uznal moich 'dowodow' za wystarczajace. Dlatego tyle to wszytsko trwalo i musielismy przechodzic cala procedure praktycznie 2 razy.  Ale to juz nieistotne! )

Na dzien dzisiejszy, ciesze sie, ze juz jestem weszcie, oficjalnie wolna od niego osoba. Ciesze sie zyciem, a co najwazniejsze - staram sie kazdego dnia, jestem SZCZESLIWA!

Dziekuje wszystkim za wsparcie i trzymam kciuki za wszytskie osoby porzucone, na poczatku swojej trudnej drogi.

Gelwira - dokladnie. Dlatego napisalam u Ciebie, ze swietnie sobie radzisz, jak na tak krotki 'staz po'. Bedzie lepiej z czasem, naprawde!

Kiedyśbyłam serdeczne gratulacje i wszystkiego dobrego na nowej drodze życia:)

Kiedysbylam, jaką dobrą wiadomość przekazujesz.
Od początku, tu na forum towarzyszyłam ci, w twojej drodze od powzięcia wiadomości o zdradzie, poprzez wszystkie sytuacje, zdarzenia życiowe, które były jej następstwem.
Zawsze, ale to zawsze twoje działania/zachowania były "na poziomie", zachowywałaś się godnie, czym niejednokrotnie mnie wkurzałaś.
Bo ja uznaję zasadę, że chamstwu należy odpłacać tym samym, ale to ja.
Ty trzymałaś się swojej drogi, robiłaś to, co uznawałaś w swojej ocenie za słuszne. Wyznacznikiem twojego postępowania była/jest siła twojego charakteru i prawość, która cię cechuje, pomimo zmagań z tak niegodnym ciebie przeciwnikiem, jakim okazał się mąż.
To były trzy lata zmagań, cierpienia, rozpaczy, bólu, udręki...

Cieszę się, twoją odzyskaną WOLNOŚCIĄ.
Na tej nowej dla ciebie drodze życia, życzę ci z całego serca pogodnych dni, żeby omijały cię problemy natury osobistej oraz te zawodowe, żebyś spotykała samych życzliwych ci ludzi.
Czyli wszystkiego NAJ...NAJ... NAJ... i niechaj ci się spełni.

Witam Kiedysbylam
Gratulacje! Ciesze sie ze  przeszlas przez wszystko z odwaga i klasa mimo wielkiego cierpienia! To nielatwe gdy targaja nami silne negatywne emocje. Bylas i jestes dobrym przykladem dla wielu osob tu na forum! Dziekuje tez ze podzielilas sie z nami zakonczeniem swojej historii. Ja przyznam sie ze na forum dawno juz nie zagladam a dzis zalogowalam sie tylko aby sprawdzic twoj watek;)  Dosc niesamowite ze akurat 2 dni po twoim ostatnim wpisie.
Zycze Ci wszystkiego dobrego w nowym rozdziale twojego zycia. Wierze tez tak jak ty ze takie doswiadczenia  pozwalaja nam pozniej kochac bardziej dojrzale ale to wcale nie znaczy ze mniej spontanicznie i "niewinnie". Przy odpowiedniej osobie to wraca;) I tego Ci zycze!

Bet, Krych - dziekuje

Zyworodka - jak milo Cie widziec Tak, wiem, ze towrzyszylas mi tutaj, wielokrotnie wspierajac i doadajac otuchy. Zgadzam sie, ze do chama nalezy jak do chama. Tyle tylko, ze najzwyczajnej w siwecie czasem trudno przychodzi czlowekowi tak postepowac do tej 'najblizszej' osoby. Zajelo mi to 'troche' aby potrafic tak do niego podejsc.

Tak, trwalo to wszytsko lacznie ponad 3 lata, ale na szczescie nie cale 3 lata byly to lata cierpienia, bo z kazdym rokiem bylo lzej jednak, chyba jakis przelom u mne nastapil po ok 1.5 roku - 2 lata kiedy naprawde zaczelam zyc. Ten 3 rok teraz ostatni to byla tylko kwestia zeby formalnie to sie juz zakonczylo.

Camaro81 - ''To co odeszlo w plomieniach zazieleni sie na nowo''. Tak bedzie, na pewno. Moge Ci to obiecac O ile ooczywiscie bedziesz ciezko pracowac sama nad tym, aby wyjsc na prosta, to tak sie stanie, niezaleznie od wszystkiego.

Kochamzabardzo - witaj a to faktycznie 'psikus' heheh Ze akurat tak sie w czasie to zlozylo z Twoja 'wizyta' na forum Tak, zgadzam sie, ze przy odpowiedniej osobie wiele dobrego moze wrocic ) a moze jeszcze wiecej dobrego, nowego moze przyjsc

ps. Nie moglam sie powstrzymac - wlasnie wczoraj (kiedy to przypadalaby nasza 6 rocznica slubu) moj ex wyslal mi zaproszenie do znajomych na Facebooku Choc, oczywiscie nie ma to zadnego wiekszego znaczenia to najzwyczajniej smiac mi sie chce z tego wszystkiego Najpierw, ponad 3 lata temu kasuje konto, po czym juz po rozstaniu, wkrotce 'potajemnie' zaklada nowe etap pierwszy - bylam zablkowona przez niego tak, ze nawet wyszukac go nie moglam (wiedzialam, ze jest na Facebooku patrzac z konta mamy). Po jakims roku odblokowal mnie na tyle, ze wiedzialam juz 'legalnie' ze to konto ma, moglam go wyszukac.  Bolalo mnie, ze Mial w znajomych byla juz kochanice, a byla / obecna jeszcze zone nie.  Wiem o tym wszytskim, poniewaz wtedy oczywscie spedzalam duzo czasu na 'szukaniu' go i wszyskiego co z nim bylo zwiazane. Po czym teraz, juz po rozwodzie wysyla mi 'zaproszene' Coz, daje to jakas satysfajce mimo wszytsko hehe. Wyglada na to, ze bedziemy wiec 'przyjaciolmi' na Facebooku hehehe. 

W kazdym razie, jeszcze raz dziekuje za mile slowa i rowneiz zycze szczescia wszystkim forumowiczom