mlode,dobre malzenstwo z milosci -zdrada meza i rozstanie. dlugi post

Nihil novi sub sole.

Vilemoo - dziekuje i milo ze ktos jeszcze i w ogole czyta te moje przezycia i zawirowane mysli.

Happy end - jesli kiedys w ogole bedzie to juz na dzien dzisiejszy wiem, ze jesli mialby byc prawdziwy happy end, to na pewno nie bedzie napisany wkrotce. Tyle juz wiem. Bo na to potrzeba niestety czasu. Duzo czasu. Moze za kilka lat bede mogla powiedziec ze jestem znow szczesliwa, tak po prostu.....

teraz tez staram sie byc, ale to ciagla walka, walka o przetrwanie tak naprawde.

i ciagle o nim mysle jeszcze.... dzisiaj popisalismy sobie 'mile' smsy, pozyczylismy sobie milego dnia i wieczoru i 'pozartowalismy' w tych smsach. ................................... masakra. tak naprawde bylo i przeraza mnie to.... ze jest tak 'normalnie'. po tym wszystkim.... ale z 2 strony wiem, wiem ze nie ma NAJMNIEJSZEGO sensu sie nienawidziec, robic na zlosc czy byc dla siebie niemilym.... doroslosc tego wymaga i tyle. i ze on nie potraktowal mnie powaznie i odpowiedzialnie sie nie zachowal, nie oznacza ze ja mam sie znizac do jego poziomu bezsensownego.

Tylko trudne to wszsystko Trudno byc dla niego 'normalna' trudno by mi bylo robic mu na zlosc, nie ma latwego wyjscia i latwo nie bedzie.

Fajnie ze mozana tutaj popisac...

Gocha - dzieki za Twoje spostrzezenia. Moze odnalazl milosc zycia w niej? Moze. Dlaczego mi tego wiec nie powiedzial? Szczerze to watpie zeby cos owiane takim klamstwem przez tak dlugi czas, moglo okazac sie prawdziwa miloscia. Ale zaduzyl sie w niej na pewno. Chodzi o to, ze caly czas twierdzil i twierdzi nadal ze z nia nie planowal bycia razem i ze z nia byc nie chce. Dlatego dopoki w to wierzylam, juz po rozstaniu, ciagle ludzilam sie ze chodzilo TYLKO o nas i nasze problemy i ze moze jak popracujemy nad tym razem, sprobujemy sie zrozumiec, albo jak damy sobie troche czasu, to ze dlaczego mamy od razu to skreslac wszystko tu I teraz. Takie mialam myslenie. Ale prawda byla taka ze on sie w niej zakochal, nie wiem czy planowal przyszlosc czy nie, ale nie chcial ze mna I koniec. Ona miala I chyba nadal ma narzeczonego, o czym on oficjalnie wiedzial, ona wiedziala o tym ze on ma zone. Nie przeszkadzalo im to. Jego oficjalnym powodem tego ze nie chce ze mna byc bylo to, ze po prostu mnie juz nie kocha, nie moze dac mi tego czego ja oczekuje, nie pasujemy do siebie I tak bedzie dla nas obojga lepiej. a potem ze uwaza ze podjal sluszna decyzje i dlateo jej nie zmieni.

Nie, JUZ nie czekam, naprawde. To, ze wciaz by serce czegos chcialo ? tak, przyznaje. Ale uwazam ze na tyle ile to mozliwe, powoli, stopniowo zyje dalej, powoli ide do przodu. Niestety nie stanie sie nic z dnia na dzien. Nie uwazam ze gdybym teraz dajmy na to wyjechala w swiat, nie wiem, zaczela robic rzeczy ktorych nigdy nie robilam to ze to byloby prawdziwe NOWE ZYCIE. To byloby sztuczne, na sile. Nie robilam pewnych rzeczy nigdy, BO ICH NIE CHCIALAM, NIE POTRZEBOWALAM.  Przy nim moglam robic to, co chcialam, nie ograniczal mnie w zaden sposob. Oczywiscie, ze sa sprawy ktore chcialabym zmienic w sobie I swoim zyciu, cos nwoego sprobowac, ale chce pozostac soba?.
Dlaczego nie wyjade? Kolejnym powodem jest to, ze to nie moj styl : ) Tak, teoretycznie moge wszystko, nei mam zadnych zobowiazan jako tako, ale mam prace na ktora ciezko pracowalam I dlugo czekalam, mam mieszkanie ktore mimo wszystko kocham I jestem z niego dumna, mam rodzine tutaj ,znajomych I to wszystko jest dla mnie bardzo wazne I daje mi poczucie bezpieczenstwa. Ja zawsze mysle do przodu. Co? Pojade sobie w swiat ? super, ale kiedys w koncu bedzie trzeba wrocic. I Co? GDzie bede mieszkac? Gdzie pracowac? Zaczynac mam wszystko od zera? Nie, to nie dla mnie : ) TEraz, nie ma juz jego ,ale tak naprawde cala reszta jest, to na co pracowalam cale zycie.
Co do smsow ? moze zle to ujelam, To nie jest tak ze on sam z siebie pisze jakies ?mile? smsy. Nie mamy ogolnie na codzien ZADNNEGO kontaktu. No ale jak wiesz, wciaz jestesmy malzenstwem, mamy sprawy formalne do zalatwienia ktore niestety trwaja troche I tylko w ich kwestiach sie kontaktujemy. No a tak jak pisalam wczoraj ? to ze jestesmy przy tym kulturlani dla siebie I napisze on dziekuje, prosze czy milego dnia, to chyba normalne tak naprawde?. on niczego nei sprawdza. Tak, na pewno cieszy sie ze u mnie ?lepiej? bo wiem ze zle mi nigdy nie zyczyl. Wiec, pewnie odetchnal z ulga ze jakos daje rade I ze poki co sie nie pozabijalismy, tez w sumie nic dziwnego ze go to cieszy.
A co do mieszkania jeszcze ? no wlasnie. Sprzedac bede mogla w kazdej chwili. Pisalam I myslalam o tym duzo. TEgo akurat nie zaluje. Mysle wrecz ze to bardzo dobra decyzja. Nieruchomsoci w Londynei ciagle ida w gore, raczej na tym nie strace, a wrecz moge cos zarobic za iles lat. Do tego wlozylam kupe pracy w to mieszkanie, dlaczego mialabym zaczynac od nowa. Wiadomo, ze przypomina troche, ale coraz mniej. Mozna zrobic jakis remont jak cos, pozmieniac wiele, ale nie od razu zmieniac mieszkanie. Wszystko jest tak naprawde w sercu najbardziej. Tak, bylo by latwiej w innym mieszkaniu z 1 strony na pewno, ale ja nawet nie mialam gdzie pojsc I mieszkac. JEstem w obcym kraju, brat wynajmuje tez dom, nie ma warunkow na to zebym u niego mieszkala, zreszta bym tego po prostu nei chciala. Nie, w ogole nie ma oczym gadac, to mieszkanie to w sumie jedyne pozytywne co mi po tym malzenswie zostanie, mozna powiedziec, bo mimo ze splacam go w calosci, ale sama nigdy bym sie nie odwazyla na taki krok, zeby kupic mieszkanie samej w londynie, a teraz bede miec. a z kolei dla niego - to mieszkanie to wlasnie chyba najwieksza strata. On bardzo chcia ltez zostac, ale tutaj musze mu przyznac to - ja ktylko ja powiedzialam ze ja chce je wziasc, to bez dyskusji sie zgodzil i do tej pory tak trwa. Za kilka dni, on podpisze ostateczne papiery ze zgadza sie zeby byc zdjetym z hipoteki i reszty. Powiedzial na poczatku ze zgadza sie bo zasluguje na to zeby zostac w tym mieszkaniu. I tak jest prawda.

O zesz, ja sie musze nauczyc streszczac swoje mysli bo to jest porazka jakas

Gocha - spoko, rozumiem o co Ci chodzi i zgadzam sie. cos tam nowego ogolnie musialam zaczac. tak naprawde to zaczelam wlasnie nowe zycie. Wszystko od poczatku buduje, tylko tak w sumie troche niepozornie i malymi kroczkami.

Ale jakbym tak wypisala ile rzeczy nowych kupilam, zrobilam, ile osob poznalam przez te 6 miesiecy, o czym on juz nie wie, nie widzial, nie zna. Kazda z tyc hosob, spraw nie jest moze jakos ogromej wagi, ale razem zlozone ksztaltuja nowa mnie....

Same ciuchy - naprawde wiekszosc juz teraz ciuchow w ktorych chodze, zauwazylam, sa ciuchami ktore kupilam po 14 kwietnia 2013 roku....
w mieszkaniu mam mase kwaitkow, roslin ktore alb osadzilam w tym roku juz sama, albo potem kupowalam, tez sama....

nawet tu przez forum poznalam kilka bardzo fajnych osob, (zaintersowani siedza cicha generalnie ) z ktorymi utrzymuje staly kontakt poza forum, co jest naprawde pozytywnym aspektem calej sprawy. Bo poznaje sie ludzi, uswiadamia sobie ze nie jest sie samemu z takim 'przypalem' jak rozwalone malzenstwo, a do tego okazuje sie ze naprawde sa jeszcze ludzie ktorzy mysla podobnie i tez musza sobie jakos radzic.

Dalej, bylam naprawde w wielu miejscach przez te 6 miesiecy. Nie mowiac juz o Polsce i Wloszech, sama bez niego, to tutaj w Londynie, ciagle cos, gdzies ide, wychodze, niby nic wielkiego, ale dzieje sie. a on o tym nie wie, jego w tym nie ma, to MOJ NOWY swiat.

kiedysbyłam -o ile dobrze rozumiem - minęło 6 miesięcy od kiedy mieszkasz sama... naprawdę radzisz sobie świetnie.
tak to w życiu bywa, że nie ma nic za darmo ... dużo wysiłku kosztuje Ciebie teraz powrót do swojego życia. i uda Ci się bo jesteś silna. Zaczynasz nowy etap w życiu bogatsza o doświadczenia na pewno nieprzyjemne, ale już potrafisz pokazać, że tak łatwo się nie poddasz.
Walcz dziewczyno o siebie. nie oglądaj się na byłego. On już wybrał. jego prawo... Skrzywdził Ciebie i z pewnością kiedyś to mu bokiem wyjdzie - prędzej czy później.
Ale to już nie Twój problem.
Trzymam kciuki za kolejne dni, które przybliżają Ciebie do momentu, w którym powiesz - widocznie tak miało być i poczujesz się szczęśliwa.

Klopsik - minelo 6 miesiecy od tego kiedy powiedzial ze to definitywny koniec. Potem mieszkalismy jeszcze razem, co dzis wspominam jak jakas gehenne, nie mielismy ze soba zadnego kontaktu, nawet czesc okresowo sobie nie mowilismy. KAzde, z dnia na dzien zaczelo zyc osobno. Wyprowadzil sie dopiero pod koniec lipca. Wiec tak naprawde mieszkam sama ok 3 miesiecy.

Lori - no to gratuluje przebrniecia przez to wszystko

N4VV - hehe, no raczej tak chyba : ) bo sama czasem mam wrazenie ze sie powtarzam i pisze w kolko to samo tak naprawde...

Dzis piatek, hmmm... sa jakies plany na weekend, jest ok. Z tym ze snil mi sie dzisiaj, co generalnie czesto sie nie zdarza. Taki ten sen przykry tak naprawde... Nawet w snie, wszystko sie rozchodzi o to, jak bardzo ja bym chciala zeby on mnie chcial, nawet w snie tak bardzo sie balam, no ze zaraz jednak powie mi ze nie chce, no  i tak wlasnie sie stalo. Cos tam miedzy nami zaszlo, ale ja cala w strachu, zeby tylko mnie nie odrzucil, a on, no ze przeciez nic sie nie zmienilo..... to tylko sen, wiem, ale odzwierciedla przeciez stan umyslu.
A dzisiaj rano pomyslalam sobie ze to wszystko takie pozbawione wiekszego sensu, ze przeciez ja sobie juz zycie raz ukladalam, no i ulozylam myslalam. On nie byl moim chlopakiem czy narzeczonym. Byl mezem, rodzina. I co? Trzeba by bylo jeszcze raz, znowu to robic? Poki co to nie widzi mi sie to w ogole.

Heh, no t oznaczy ze Twoj umysl jest w jakims pozaziemskim stanie Strach sie bac

Jakby Twoja historia z predykcją przyszłą.
->

A może wcale nie.

Widzisz, coraz mniej wspólnych spraw. Przyjdzie taki dzień, że będziesz mogła się odciąć. Może nadejdzie równocześnie z dniem, gdy będziesz tego rzeczywiście chciała, choć wówczas może Cię już z tej strony niewiele drażnić.
A z rozwodem, jak jest na wyspie?

Sobota, może i straszna - jednak zadziwiasz wiele osób swoją siłą i myśle że tym razem będzie tak samo! Trzymam kciuki!

Dlaczego? dlatego że wkradła się miedzy Was rutyna, dlatego że wiedział co może się po Tobie spodziewać, a tamto było "świeże, nowe, podniecające, zakazane"... dlatego że Ciebie widział w dresie i podartych skarpetkach (wiesz o co mi chodzi) a tamta zawsze umalowana, "piękna" i pachnąca - i to dla niego...

Niestety... to standardowe powody i niestety często prawdziwe... O związek trzeba dbać i nie wolno być pewnym że nic nigdy tego nie zmieni, nie zepsuje... wiem to niestety zbyt późno....

jak tam Lokator?

A mi sie to nazbyt prostym wydaje.
Nie ten facet, nie ta kobieta, nie ten związek.
Zwłaszcza nie ta kobieta, bo mam durne (może błędne) wyobrażenie o kiedyśbyłam, że należy do tego rodzaju dziewczyn, których sie nie zostawia dla innej.
Nie zostawia się wyłącznie dlatego, że niełatwo znaleźć dorównującą jej w atrakcyjności.

Spoko.

do NAVV...tak jak pisalam w moim pierwszym poscie..o kiedysbylam:) ze wydaj mi sie zbyt atrakcyjna i inteligentna kobitka.. jak na to zeby zostala tak o porzucona..
dasz rade kiedysbylam.. "co nas nie zabije to nas wzmocni"....

Wiem czyj jest to wątek

ok, może niejasno to napisałam - chodziło mi o to że nie ma czegoś takiego jak kategoria "dziewczyn, których sie nie zostawia dla innej"

:]

kiedysbylam, już nie raz wspomniałam, że Twoja historia bardzo przypomina mi moją. Jesteśmy też na podobnym etapie decyzyjnym itp. Jedna różnica jest taka, że to ja w końcu zakończyłam mój związek a u Ciebie zrobił to twój małżonek.

Odnośnie spotkania powiem tak. Ciężko będzie przybrać jakąś konkretną rolę typu pokazać, że jest się radosną czy może smutną. Pokazać, że Ci zależy czy olać wszystko. Ja ostatni raz widziałam się z moim jeszcze mężem chyba z miesiąc temu i było mi bardzo ciężko powstrzymać łzy. Nawet jak rozmawialiśmy o pierdołach. I pomimo tego, że nie płaczę po kątach od długiego czasu to jednak nie jest łatwo. Złość minęła, ale cały czas siedzi we mnie ogromny żal za to co zrobił a najgorsze jest to, że dowiaduje się, że spotyka się z naszymi znajomymi i mówi, że nie jesteśmy razem i to była moja decyzja bo byłam nieszczęśliwa. Muszę wszystko prostować. Nie mam bladego pojęcia dlaczego tak robi.

Także jeśli dalej nie poradziłaś sobie z rozstaniem (a nie poradziłaś bo jeszcze nie tak dawno temu pisałaś, że zastanawiasz sie czy wrócić a teraz wspominasz że go nie skreśliłaś) to radzę przybrać postawę obojętności. Łatwiej Ci będzie się nie rozkleić....

Daj koniecznie znać jak poszło!

Ja swoją drogą zastanawiam się jak ułożyć sobie życie na nowo. Muszę przyznać, że trochę mnie to martwi. Już dawno temu rozmawiając z koleżankami zauważyłyśmy, że nawet najbrzydszy/najmniej ogarnięty facet w naszym otoczeniu ma partnerkę więc kompletnie nie wiem gdzie teraz szukać kandydata na męża i ojca moich dzieci

"0.0001%" - kurcze, analizujesz lepiej niż ja
Ok, mój "męski punkt widzenia": gdyby mi nie zależało na kobiecie to nie obchodziło by mnie jakby się zachowywała podczas spotkania.
Mam coś do zrobienia ( podpis ) spotykam się, podpisuję i jazda, oficjalnie NEW LIFE. Nie wiedziałbym nawet, czy zastanawiałaś się 1h, czy pół roku jak się zachowywać, więc...załóżmy, że tak jest i proponuję abyś podeszła do tego...wulgaryzm, fakt ciężko wybrać....
Stop. Nie myśl jak na niego wpłynąć zachowaniem. Liczy się teraz Twoje dobro. Załóżmy, że za 2-3 lata jesteś z kimś nowym. Na nowo ufasz, kochasz. Wiesz jednak jakie popełniłaś błędy, jesteś więc mądrzejsza itd. Zrób tak, byś nie żałowała tego momentu w przyszłości!
Byś mogła dumnie sobie spojrzeć w lustro. Teraz walczysz o siebie! Bądź naturalna, jeśli kiepsko grasz. Pokaż emocjami, że masz swoje życie. On zobaczy różnicę w wyglądzie mieszkanka, o to się nie martw. Przede wszystkim jednak powinien zobaczyć silną, naturalną, pozytywną kobiętę.

I jeszcze taka mała wskazówka. Gdzieś wyczytałem bardzo ciekawą treść.
Ludzie, którzy dokonywali wyboru szybciej zbierają się w garść. Wręcz niewytłumaczalnym jest prędkość efektu uzdrowienia np. u kobiet, które podjęły decyzję o odejściu z toxic związków.
Ciebie ograbiono z decyzji, ktoś podjął ją za Ciebie. Proponuję by tego dnia inicjatywa/y z podpisem wychodziły z Twojej strony.
"Uprzedź go". Nie masz nic do stracenia, to i tak się stanie. To jest detal, z którego możesz być bardzo zadowolona.
Z drugiej strony nie wiem jak to ma wyglądać i może za bardzo się rozpędziłem...

Rób tak, żebyś później nie żałowała. Emocje ( negatywne ) tego dnia na bok.

Kiedysbylam - dziękuję..

I jednocześnie przepraszam (Ciebie i osoby powiązane) za powstałe zamieszanie. To forum, każdy przeważnie pisze co myśli, a ja przeważnie mam zbyt mało czasu w pracy (a całość była pisana właśnie wtedy) by zastanowić się dłużej jak ktoś może odebrać moje słowa...
NIe miałam na myśli nic złego i mam nadzieję, że temat zostanie na tym zakończony.

Co do soboty... Cokolwiek zrobisz, zrobisz to po swojemu - więc będzie dobrze...
WIem, że patrząc na moją historię nie jestem żadnym autorytetem... Jednak czasami łatwiej jest doradzać komuś niż sobie...

Co masz robić? określiłabym to w 2ch słowach: bądź sobą...

Trzymam kciuka!

Najlepiej jedno z drugim pomieszane. Z przewagą w jakim akurat będziesz nastroju w sobotę - coby sztuczności nie było. Jeśli przegniesz w którąkolwiek stronę, on wyczuje fałsz i wyjdzie zupełnie nie to co chciałaś.

Jakby co, to ja nie mam.

kiedysbylam - jakoś tak odniosłam wrażenie, że jakby powiedział, ze chce zacząć wszystko od nowa to byś się chyba zgodziła.

Masz rację. Można się przyzwyczaić do życia bez męża. Ale jak jest się ze sobą tyle lat to potem dziwnie nagle samemu planować wakacje, święta, sylwestra itp.

Mój dostał drugą szansę. Więc można uznać, że była szansa na "szczęśliwych zakończenie" ale okazało się, że po tym szczęśliwym zakończeniu miał ostatecznie miejsce smutny koniec

Spokojnie, jak znajdziesz nowego męża to trochę te myśli odpuszczą. Tylko gdzie go znaleźć

no dajesz N4VV co to za wspolpracowniczka? i coz to za szczegolny dzien?

najlepiej podejdz do tego mozliwie jak najspokojniej.. wiem ze ciezko, ale jak juz ktos wyzej napisal, ze on Ciebie zna i wyczuje nienaturalnosc... a pozatym udawanie to nie jest dobre wyjscie... on wie jak przeszlas to rozstanie.. i jak nagle bedziesz mega negatywna lub mega pozytywna w stosunku do niego to bedize wiedzial ze cos jest nie tak..

zachowaj swoja kobieca "dume" znasz swoja wartosc i to jest wazne.. zrobilas juz wiele zeby cos naprawic choc to nie ty zawinilas i to narazie wystarczy... nie dawaj mu znakow ani nic nie mow o powrocie, tylko dokumenty i tyle.. narazie niech spada...

mysle ze czyms co go ukluje to bedzie twoj lokator... zobaczy obcego chlopa w domu, to napewno poczuje sie zmieszany...

jest jeszcze taka opcja ze dawno go nie widzialas i tak naprawde w glowie masz wspomnienia o tym co bylo...i jak go zobaczysz to wyda ci sie calkiem obcym facetem, i twoje uczucia do niego zmienia sie diametralnie + zlosc za to co zrobil... sprawi ze bedzie ci lzej.. i moze nawet zaczniesz do niego czuc niechec..

mam nadzieje ze bedzie dobrze..

Od lipca pracuje u nas dziewczyna, od której widzę pozytywne komunikaty pozawerbalne. Wprawdzie odmówiła wyjścia na piwko po pracy, ale wiem, że spotkało ją w tym czasie coś bardzo przykrego. Raczej wie, że ją podrywam. Mimo tej wiedzy, przyszła i siedziała ze mną w czwartek (imprezka firmowa była), choć miała wiele innych opcji - dlatego szczególny dzień, bo to pozytywny faktor. Później odprowadziłęm ją na tramwaj i pogadaliśmy sobie nieco.

Ponadto nie ucieka przed dotykiem, na który zacząłem sobie bezczelnie pozwalać. (Dobrze wiem jak reaguje kobieta, która dotykana być nie chce - zapada się w sobie. ) Nie ma między nami formalnej zależności służbowej, ani nie występują okoliczności nacisku wynikające z pracy, choć, jeśli chodzi o pracę, jej narzędzia w pewnym stopniu zależą ode mnie. To trochę kłopotliwa dla mnie sytuacja, ale myślę, że zauważyła brak zmian mojego do niej stosunku po jej odmowie wspólnego wyjścia. Staram się jej pokazać, że nic się nie zmieni, cokolwiek ona zrobi. No i ona nie wie, że ja wiem o tej przykrości, która ją spotkała.

Tak to się rozwija z tygodnia na tydzień - bardzo powoli. Myślę, że czynnikiem hamującym jest wspomniana przykrość, a także różnica wieku - ona może bać się reakcji współpracowników. Z drugiej strony, jej mentorką w pracy jest koleżanka, z którą mam dobry kontakt (bo w sumie ze wszystkimi mam). Zobaczymy - ja się nie kryję, że ona ma specjalne względy pozasłużbowe, ale też nie przesadzam i nie łażę za nią nieustannie - bywaja dni, że widzimy się praktycznie przelotnie. Ludzie w pracy są ok. Nie sądzę by kogokolwiek obchodziły niezdrowo nasze stosunki prywatne - zwłaszcza, że jest przewaga facetów, a im to lotto i powiewo (bo żonaci wszyscy ).

Tak to z grubsza wygląda, z tego co wiem i z tego czego nie wiem, a jedynie wyobrażam sobie. W każdym razie, prawdopodobieństwo, że w ciągu najbliższych miesięcy nasza sytuacja osobista zmieni się, jest, w mojej ocenie, podwyższone. Jeśli jednak tak się nie stanie, to nic się nie stanie.

Fakt - tego sie trzymaj. Wyluzuj się. Albo sie nie wyluzuj.
Myśle, że cokolwiek zrobisz, nie masz wpływu na bieg wydarzeń, więc żadnej odpowiedzialności, nawet przed sobą.
Czy mu zrobisz dziką awanturę, czy się rozpłaczesz - tak naprawdę niczego nie zmienisz.
Jest to jeden z najgorszych dla mnie osobiście stanów - bezsilność.

Kiedyśbyłam rzeknij cokolwiek, bo milczenie Twoje idzie tylko na cud przełożyć, albo na nieszczęście jakie.
W sumie może nie powinienem się wkręcać, co u Ciebie dzieje się, ale jakoś w tym jednym przypadku mnie milczenie Twe uwiera.

Hehe... bo to jest nienormalne.
Znaczy jeśli podejśc statystycznie - w wiekszości przypadków chyba przebiega bardziej dramatycznie.

Zyworodka - milo ze wpadlas

Nie m,tematu rozwodu nie bylo. To bylo moje najwieksze zdziwienie w sumei po tej jego wizycie. Tyle ze wiem, ze musi miec jakis plan. Mniemam ze chce zalatwic sprawe z mieszkaniem do konca tudziez az oddam mu pieniadze (ale to by bylo do konca roku dopiero) najpierw i dopiero wtedy, juz na czysto wyjdzie z rozwodem. A moze wyjdzie przy nastepnym spotkaniu, w sumie to nie wiem i nie chce juz gdybac bo nie mam pojecia co mu w glowie siedzi. Ja sama nie wiem co mam robic - czy zaczynac temat czy nie. I dopkoi pewna nie bede to chyba tez nie zaczne. Tak, z 1 strony chcialabym zaczac temat 1wsza, ale to chyba tylko dla zasady, ze chociaz z 1 sprawa ja zaczne i bede konkretna, tak jakby zeby mu cos udawadniac, bo wiadomo ze w sercu, wcale tego rozwodu nie chce. Tak wiec chyba sama tematu nei zaczne. nie wiem w usmie jak lepiej.

Dzieki wielkie, ladnie i trafnie przede wszystkim to napisalas na moj temat, tak ten watek to taki dziennik moj w sumie, niemal jak pamietnik. Wszystkie stadia, opisywane dosc regularnie prawie przez pol roku.

A dzis, po tym wszystkim, przechodzac juz chyba wszystkie mozliwe analizy i odczucia do jm stwierdzam......... ZE JA JUZ NIC NIE WIEM tak naprawde.... naprawde sama nie wiem juz co czuje i myslei tez chyba musze ten stan po protu poki co zaakceptowac.

Na chwile obecna sama nie wiem - z 1 strony czasem czuje ze juz nie boje sie byc sama i jesli bede sama przez po lroku lub rok to nic sie nei stanie i ze wierze ze kiedys to sie zmieni. Ale za chwile jednak tak bardzo mi brakuje tego stanu bycia z kims, ze jest KTOS ktos gdzies tam czeka, zadzwoni i w koncu sie z nim czlowiek spotka.

Z 1 strony czasem czuje ze tesknie wlasnie za swoim zyciem jakei mialam, za tym stanem, a nie konkretnie za nim bo przeciez nie chcialabym byc z takim kims. A wszystko po to, zeby po chwili stwierdzic ze po prostu kocham go nad zycie, wlasnie jego, dlatego ze mimo tego wszystkiego zlego co mi zrobil, ja wciaz o nim, do niego i dla niego.....

Czasem czuje ze go wrecz nienawidze, a czasem po prostu prawie zapominam o tym co sie stalo.

Czasem lubie juz siebie nawet jaka jestem teraz, nowa siebie, a czasem stwierdzam ze to tak naprawde ciagla bezsensowna walka o to, zeby sie nei rozsypac, zeby przetrwac a nie normalne zycie.

I takich przykladow moglabym mnozyc i mnozyc. Sama juz nei wiem jak to wszystko jest, jak powinno byc.... Chcialabym juz o nim nie miec potrzeby myslec, ale poki co mam i to robie. Potem sama siebie za to karce, zla jestemm, bo po co, bo nie powinnam.

Ale coz... wierze, wierze gleboko ze to kolejny z etapow i ze kiedys to sie naprawde skonczy, ze te moje sentymenty, nadzieje jeszcze, jakkolwiek to nazwac, umra po prostu smiercia naturalna.

Tak wlasnie, jest jak jest poki co i trzeba to zaakcpetowac. Ukadac na nowo, wszystko, kazda jedna rzecz. Z niektorymi idzie latwiej, z niektorymi ciezej. Czest owciaz zapedzam sie w slepe uliczki wracajac do tego co bylo. I juz wiem, ze to jest klucz- nie moge po prostu wracac juz do niczego. Ani do dobrych rzeczy, ani tak naprawde do tych zlych i tej calej krzywdy ktora mi wyrzadzil. To wszystko zostalo juz naprawde przerobione przeze mnie, przemielone milion razy. Zarowno pozytywy, ktorych juz nie ma, jak i to cale zlo, pytania dlaczego, co by bylogdyby itd. Krecha. TEraz trzeba to wszystko oddzielic gruba krecha. Wiem ze sama musze to zrobic i dopiero wtedy bede mogla rozpoczac kolejny etap jakis.

N4VV - co do idelaow, sentymentow i nadziei, to pisalam wzgledem niego. Ze wciaz to wszystko jeszcze jest i mam nadzieje ze kiedys w koncu umrze smiercia naturalna. To, co jeszcze pozostalo w uczuciach do niego. Tak ogolnie, to pewnie ze nie chce wyzbywac sie pewnych wartosci, ktore sa i mam nadzieje zawsze beda mi bliskie.

I fajnie napisales o moim przyszlym rozwodzie. Tak, nei uwiera mnie poki co, absuloutnie. Wiec zostawiam. On zacznie temat - wtedy wyraze swoje zdanie jak chce to wszystko zalatwic, ze w Anglii i na jakich warunkach. A poki co - zostawiam, zarowno fizycznie jak i mentalnie. Nie bede juz myslec kiedy on ten temat poruszy, bo naprawde wiele razy sie juz przekonalam ze jak myslalam ze powie tak - to nei powiedzial, a jak sie nei spodziewalam czegos z jego strony - to wtedy to cos padalo. Wiec bez sensu gdybyac. Poruszyc poruszy na pewno, kwestia tylko kiedy.

ja mam teraz tydzien wolnego i bo dosc intensywnym weekendzie, relaksuje sie powoli i staram na sile juz nie szukac 'zajec' tylko zaakceptowac fakt bycia samej ze soba.

Nie ma sensu przywiązywać znaczeń do słów, które rzeczywistych znaczeń nie niosą.
Mimo wszystko, on swoim zachowaniem okazuje Ci szacunek - to się liczy.
Słowo jest tylko symbolem, znaczenie nadaje mu dopiero odbiorca
Porozumienie odbywa się dzięki wspólnemu odniesieniu do znaczeń.
W złości odniesienia stają się niestabilne.