Silny charakter kobiety, czy wyjątkowo cwany wyzysk?

Ciekawostka na koniec. Przykra, bo przykra... ale także w swój pokrętny sposób podnosi mnie na duchu.

Dzisiaj moja... a raczej już ex panna żegnała się ze mną kilkukrotnie używając słów "odchodzę godnie i z honorem". Tymczasem dzisiaj odezwała się do mnie znajoma z dawnych lat i oznajmiła mi, że ma kolege, który zna moja dziewczynę również od długiego czasu. Ponoć zwierzała mu się i wylewała wszystkie nasze brudy stawiając mnie w negatywnym świetle... Tak wylewa, ze ludzie sami do mnie piszą choć nawet nie znają nic z tej historii, którą wam opowiedziałem... Znajoma sama stwierdziła, że "ta dziewczyna nie jest mnie warta".

Przypominam sobie jak ponad rok temu, kiedy rozmawiałem z przyjacielem o tym jak sobie radził w podobnej sprawie z brakiem akceptacji rodziców, to ona uznała to, za oczernianie, a nawet zakrawało o zdradę... W takim razie pytam się, gdzie jest jej godność i honor, że ukrywając przede mną od wielu miesięcy, że obgaduje mnie ( i to w jakim świetle ) wśród ludzi? Do was tu piszę zupełnie anonimowo, nie używając ani nazwisk, ani lokalizacji... nic. Szanowałem jej prywatność mimo wszystko...

To tylko daje mi więcej pewności w tym, że dobrze się stało... Prędzej czy później i tak by to się skończyło...

Przeczytałam. Od progu uderzyła mnie myśl, która tylko się potwierdzała - brak emocjonalnego kontaktu z ojcem; brak ojca, brak opiekuna. Można to przepracować na psychoterapii. Ta dziewczyna nie ma szans na zbudowanie zdrowej relacji, rodziny, dopóki nie przepracuje tych braków. Jest w niej ogromnie dużo lęku, a lęk rani drugich, bo objawia się atakami, zachowaniem na wzór kulącego się jeża. Dla mężczyzny może być wyzwaniem, ale wymaga to dużej świadomości. Wasz związek wygląda na toksyczny. Nie można dawać więcej, niż samemu się otrzymuje/zdobywa.

Rut - Dobrze wydedukowałeś. Ja już na wstępie zauwazyłem, że jej brak ojca. Problem w tym, że ona nigdy nie doświadczyła czym jest posiadanie kogoś takiego i nie zdaje sobie tak na prawdę sprawy czego jej brakuje. Nie potrafi sobie tego wyjaśnić, ale jednocześnie skrycie szuka czegoś/kogoś, kto zastąpi jej tą lukę.

Nie wiem do końca jak to się potoczyło między jej mamą, a jej ojcem. Jej mama nie chce o nim rozmawiać, ale z różnych stron chodzą słuchy, że jej mama nie została zaakceptowana przez swoją teściową ( zrządzenie losu? analogia do naszej sytuacji ) i prawdopodobnie ojciec po prostu nie wytrzymał ciężaru tego krzyża i odszedł.

Możliwe też, że sama matka odeszła, bo miała dość egoistycznej rodziny. Sugerując się tym na ile znam jej mamę, to bardzo możliwe. To typ kobiety wyzwolonej, która zawsze ma swoje zdanie i nie boi się niczego.

Jest jeszcze jedna ( ostatnia ) opcja. Jej mama uwielbiała w młodości wyjazdy ze swoimi koleżankami. Dla niej to było najważniejsze. Byćmoże kiedy zauważyła, że jej koleżanki znalazły sobie facetów, ciąże, śluby... To zrozumiała, że zegar tyka na jej niekorzyść. Wdała się w romanse, ale nigdy nie podchodziła do tego poważnie. W końcu zaszła w ciąże, a ojciec był nieświadomy tego przez długi czas. Możliwe, że matka chroni córkę, bo ojciec jest jakimś łajdakiem, który po prostu uwiódł ją. Tego prawdopodobnie się już nie dowiem.

Wracając jednak do samej dziewczyny... Przeczuwałem, że to nie będzie łatwe i będę musiał dać z siebie więcej niż normalnie to bywa w przypadku typowego związku. Zawsze czułem w sobie, że potrzebuje pomagać ludziom, a szczególnie bliskim. Myślałem, że jestem w stanie dać tej dziewczynie poczucie bezpieczeństwa i miłość, której tak bardzo jej brakowało, a nie potrafiła jej zrozumieć. To był główny powód moich poświęceń i tego, że choć czasem mnie raniła, bądź ludzie źle ją oceniali, ja ciągle z nią trwałem i walczyłem o ten związek.

Gryzie mnie to wszystko, bo mam wrażenie, że nie dałem rady. Zawaliłem i odchodze jak jej ojciec. Mam poczucie winy, że sprawiłem jej więcej przykrości, niż pomogłem. Wiem, że zaraz mi odpowiecie, że nadużywała tego, ale postawcie się trochę w jej sytuacji. Ona jest bardzo uczuciową dziewczyną, ale życie ją kopie w tyłek i walczy między 2 światami. Bycia tą delikatną, uczuciowa i dobrą ( jaka jest w istocie ), czy być wyrafinowana, egoistyczna i cwana by nie pozwolić nikomu dostrzec, ze tak na prawdę jest tą "pierwszą". Wziąłem sobie na początku za punkt honoru, że pomogę jej pogodzić te 2 strony charakteru, ale przeliczyłem chyba swoje możliwości . Na podstawie tego co rodzi się jej w głowie, można byłoby napisać dobrą pracę doktorancką z psychologii. Na pewno potrzebuje pomocy psychologa, ale ciężko mi to jej powiedzieć, bo zaareaguje raczej agresywnie.

Przyznam się szczerze, że odebrałem wczoraj telefon od niej. Wydzwaniała naokrągło i po prostu pękłem. Była totalnie rozsypana, a tak płaczącej jej jeszcze nigdy nie słyszałem. Mówcie co chcecie, ale znam ją już na tyle, że mam pewność - to był prawdziwy płacz. Mimo iż mnie to boli, trwałem jednak przy swoim. Zostaje u rodziców. Nie mogę sam być tak niestabilny w tym co robię. Postaram się odbudować relacje z moimi rodzicami. Nie palę mostów za sobą, choć pewnie po gorzkich słowach prawdy, pewnie niewiele zostało już całych. Wracam do początku. Może po prostu zostanie przyjaźń... może kiedyś jednak coś się zmieni...

Tetmajer - masz tu po części racje. Zaangażowałem się aż do przesady w związek również z powodu obawy przed kolejną porażką na tle emocjonalnym w życiu. Mój poprzedni związek w moich oczach był perfekcyjny, pełen miłości i wzajemnego szacunku.. do momentu zgrzytu, pojawienia się innego mężczyzny... benc! Cios, który długo leczyłem. Tamten związek był jednak jeszcze młodzieńczy i na odległość. Pomyslałem, ze skoro teraz jestem z partnerką tak blisko, a wiek już dojrzały, to jeśli dam z siebie wszystko... nic nie będzie w stanie nam przeszkodzić. Zdawałem co prawda sobie sprawę, że mam rodziców, których bardzo łatwo zrazić ( raczej stronią od otoczenia... wolą własny cichy kąt i spokój ) oraz bardzo impulsywną, wylewną, a czasem niestety bezczelną dziewczynę. Ignorowałem to, mając nadzieję, że nie jest aż tak głupia by pokazywać charakter przed moimi rodzicami... Myliłem się.

Najbliższe tygodnie wiele wyjasnią. Byćmoże dotrze do niej w czym rzecz, ale szczerze wątpię. Jest atrakcyjna kobietą i szybko pojawi się przy niej inny mężczyzna, który na początku znajomości będzie ją doceniał, dbał o nią, rozpieszczał... Znowu poczuje, że ten poprzedni związek to był błąd/ niewłaściwy facet. Znowu pokaże się z tej mądrej i ciekawej osobowości, aż w końcu ten delikwent w końcu zauważy problem, który opisuje tu od dłuższego czasu, a sytuacja wróci do punktu wyjścia. Wiem, że przed mną miała chłopaka ( którego co ciekawe znam osobiście ) i tam też była podobna historia jak u nas. Chłopak spokojny, emocjonalnie bardziej delikatny niż ja... ale i tam chłopak nie potrafił zostawić mamy, gdy pojawił się konflikt. To istne perpetum mobile w jej głowie! Tak bardzo chciałbym jej pomóc i pokazać świat z właściwiej strony. Pokazać, że z życia trzeba się cieszyć, śmiać... ale razem i we wzajemnym szacunku! Obawiam się, że tak może się tułac po świecie aż jej mama odejdzie ( ma ogromny wpływ na nią ), albo zajdzie w ciąże i dziecko zmieni jej światopogląd. To właśnie sprawa dziecka w przyszłości jest dla mnie kluczowym czynnikiem, dla którego musiałem się teraz odwazyć na ten krok, by o tym mówić otwarcie. Chcę miec potomstwo, ale takie, które nie będzie musiało słuchać ciągłych konfliktów w rodzinie, braku szacunku i innych scen trudnego domu. Jesli zostane ojcem, to te dziecko/ci będą dla mnie całym sensem życia.

Ok.. dość... znowu się rozgadałem, a wam pewnie już nie chce się czytać tych żalów. Kończę.

Dla mnie brak ojca nie jest wytłumaczeniem żadnym. Ja też nie miałam ojca i nie potrafię się tak zachowywać jak ta twoja panna. To jest kwestia charakteru każdego z osobna. Nie ma co jej tłumaczyć. Jest zepsutą dziewucha i tyle która nie szanuje nikogo

Nie mogę tego czytać..
Naprawdę uważasz,że to iż krzywdzi Ciebie można wytłumaczyć tym ,że wychowała się bez ojca?
Ty chyba chcesz w to wierzyć....
U Ciebie zdecydowanie emocje biorą górę nad rozsądkiem..

Mój Tato zmarł przez to jakie życie prowadził.
Również nie miałam łatwo,a wspomnienia z dzieciństwa mam różne.
Ale na Boga!
Nigdy bym nie postąpiła w stosunku do mojego partnera w ten sposób...

Mówisz,że masz wewnętrzną potrzebę pomagać innym...
To ładnie.
Ale ją wcale nie cieszy ta chęć pomagania, Ona w tych kategoriach nie myśli.
Jedyna pomoc jaką chętnie od Ciebie przyjmie-to jest pomoc finansowa.:)

Dostałeś już wiele konkretnych odpowiedzi na tym forum,od ludzi którzy dokładnie przeanalizowali sytuację w której się znajdujesz,ale wydaje mi się,że nie zrozumiesz istoty problemu i konsekwencji współżycia z taką kobietą -póki dotkliwiej tego nie doświadczysz..

To,że przy niej zostaniesz to z pewnością nie poczyni Cię honorowym..

No chyba,że chcesz skończyć na bruku,bo prędzej czy później żyjąc z nią - tam się znajdziesz.

Zdecydowana większość komentujących uważa, że ta młoda dziewczyna nie zasługuje na Ciebie i utworzyłeś z nią toksyczny związek. Na pewno jest Ci teraz trudno, ponieważ byłeś z nią bardzo związany. Jednak naprawdę z nią nic nie będzie. Dziecko z nią to dopiero byłaby katastrofa. Potrafiła z dnia na dzień kazać Ci się wyprowadzić - skąd pewność, że z nia na dzień nie wyjedzie z Twoim dzieckiem w zupełnie nieznane miejsce? Skąd pewność, że nie ograniczy Ci z nim kontaktów? Skąd przekonanie, że będzie dobrą matką, gdy nie potrafi zadbać o samą siebie - zdobyć solidnego wykształcenia, znaleźć pracy, samej zarobić na prawo jazdy czy na sporządzenie aktu notarialnego. Niestety, ale ona nie rokuje na dobrą matkę. Bardzo liczysz na to, że się nagle zmieni i będzie jak w bajce. Nie sądzisz, że to naiwne? Stawiam dolary przeciwko orzechom, że pozostanie taka sama i to jeszcze długo.

Jesteś wartościowym, odpowiedzialnym, dobrym mężczyzną, który dał się niestety zmanipulować. Przyszło jej to tym łatwiej, że przelałeś na nią swoje zdrowa aspiracje bycia dobrym mężem i ojcem i wpisałeś ją w swoje plany na przyszłość - mimo tego, że kompletnie do Ciebie nie pasuje i powinieneś od niej uciec znacznie szybciej.

Mam propozycję: weź kilka kartek papieru i wypisz po kolei wszystkie sytuacje, gdy postąpiła źle, wypisz wszystkie jej wady,
a następnie zrób zbiorcze podsumowanie i zastanów się, co niby w niej jest takiego wyjątkowego, czego nie ma w żadnej innej młodej, wolnej i pięknej kobiecie w Polsce, że pomimo tych wszystkich świństw nadal chciałbyś z nią być. Wątpię, byś zdołał cokolwiek tu napisać. To coś znaczy, nie sądzisz?

niby to stwierdziles jako ze wiesz ale chyba nie do konca, wiec poworze
nie zmieniaj jej! po co masz jej tlumaczyc jaka jest? ona zna siebie i widzi sie w innym swietle i ok, niech tak bedzie, nic to tobie nie zmieni jesli zdecydowany jestes na odejscie i wytrwasz w tym.
kazdy z was ma swoje poglady na poszczegolne sprawy, sam wiesz sa zupelnie odmienne w wielu kwestiach i nie da sie ich polaczyc.
masz czym sie zajac, sam wiesz, praca, rodzina, zainteresowania, znajomi a z czasem inna prawdziwa milosci...
powodzenia

Masz dużo racji w tym co mówisz gore. Właśnie tak jest jak mówisz w moim przypadku. Nawet ona sama przyznaje, że potrzebuje takiego "tatusia". Wszystko byłoby dobrze, bo myślę, że poradziłbym sobie nawet w takiej podwójnej roli ( taty/partnera ), jednak jej egoizm i bezczelna buźka na dłuższą metę każdego jest w stanie wykończyć. To jakby mieć córkę w wieku dojrzewania...tyle, że ona ma już 24 lata, a ja dalej mam wrażenie, że popełnia błędy 16 latki... Ot cały sens tego tematu. Zrozumieć czy to wyzysk, czy po prostu potrzeba "tatusia".

onslaught - powiedz mi proszę, czy odszedłbyś sam od swojej ex, gdyby nie pojawił się inny mężczyzna? Swoją drogą był jak wybawienie...

onslaught - czytałem Twój wątek, który umieściłeś na tym forum. Rzeczywiście przyznam Ci, ze przeżyłeś piekło ze swoją byłą. Jeśli chodzi o moją pannę, to aż do takich scen nie dochodziło, choć przyznam Ci, że wstęp do tego już poczyniła. Za każdym razem gdy idzie do nowej pracy, pojawia się tam jakiś mężczyzna, który albo jest jej szefem, albo kierownikiem... za każdym razem wychwala go w niebiosa, żartując że zwinie mi ją sprzed nosa. Gdy się kłócimy wielokrotnie porównuje mnie do byłych, bądź innych mężczyzn. Do tego też zaczynają się takie sceny jak mówisz: pisze z kimś na laptopie, a jak podchodzę to zamyka go starając się mnie odgonić. Kilkakrotnie wieczorami też dostawała smsy typu "dobranoc" od koleżanki... Ignorowałem takie jej zachowania, bo nie chciałem budować związku na podstawie braku zaufania, ale wyraźnie dawałem jej do zrozumienia, że nie podoba mi się to. Po części też było mi głupio, bo przez pierwszy rok naszego związku miałem problem z dziewczyna, która podkochiwała się we mnie, ale nigdy nas nic nie łączyło po za Internetowa przyjaźnią nim jeszcze poznałem swoją dziewczynę. Prosiłem ją by nie dzwoniła do mnie, ale kiedyś popełniłem błąd po którejś z kłótni i korzystając z tego, że zadzwoniła do mnie, opowiedziałem jej o swoich problemach z dziewczyną, rodzicami... To był duży błąd, bo od tej pory starała się zniszczyć mój związek ("dla mojego dobra"). Mojej dziewczynie bezpośrednio telefonicznie się oberwało i była nękana różnymi smsami z których część była wyssana z palca, tak by po prostu odeszła ode mnie. Mimo tego wszystkiego, została ze mną. Tamta dziewczyna odpuściła sobie i od dłuższego czasu nie było żadnego kontaktu. Mimo wszystko to odbiło się wyraźnie na naszych relacjach i teraz na każdy jej "błąd" wspomina mi o tej sytuacji.

onslaught - jestem obecnie w pracy i nie mam na tyle czasu by pisać ciągle, ale jesli masz czas wieczorem, to chętnie porozmawiam.

Gore i GallAnonim, przestańcie tłumaczyć swoje dziewczyny brakiem ojca. Ja miałam ojca, który w życiu przepracował może 5 lat, resztę życia na utrzymaniu mojej mamy. Było biednie jak cholera. Miałam do niego straszne pretensje, bo nie mogłam go szanować. Mogę w sumie powiedzieć, że nie miałam ojca. Nie jestem materialistką, egocentryczką, nie wydaje rozkazów mojemu mężowi co ma mi kupić, nie szukam w nim ojca, nie czekam aż spełni moje zachcianki.
Mam wady jak wszyscy, ale nie jestem rozkapryszoną księżniczką, której się słusznie należy, bo w dzieciństwie nie miałam, nie czuję się taaaka wartościowa i dużo lepsza od innych.
Z czego się cieszę jak diabli, to z tego, że nie jestem egoistką, nie wiem czy dzięki czy pomimo tego jakie miałam dzieciństwo.

Wasze dziewczyny są po prostu egoistycznie nastawione do świata i to jest ich charakter, a nie skutek dzieciństwa.
Trzeba się wziąć w garść a nie szukać usprawiedliwień.

Witam ponownie,

Obiecałem, że odezwę się po jakimś czasie, więc jestem :] Nie pisałem nic ostatnio, ponieważ potrzebowałem trochę czasu sam dla siebie z własnymi myślami.

Muszę wam wszystkim serdecznie podziękować, ponieważ pomogliście mi wyjść obronną ręką z tego trudnego związku. Już miesiąc minął odkąd zerwałem z nią i muszę przyznać, że coraz lepiej się z tym czuję . Wróciła do mnie świadomość, że z życia należy się cieszyć, a nie tylko trwać dla idei i wymarzonej przyszłości. Wystarczyło kilka tygodni by z szarego człowieka, który rzadko kiedy wysilał mięśnie mimiczne do uśmiechu, zamienić na faceta, jakim byłem jeszcze 2 lata temu.. pełnego humoru i nadziei w ludzi. Odnowiłem wszystkie stare znajomości i nawiązałem kilka nowych. Pogodziłem się z rodziną, i nikt nie ukrywa, że dokonałem dobrego wyboru. W końcu czuje, że żyję!

Stałem się bardziej wyczulony na wszelkie manipulacje i z góry nie dopuszczam ich do siebie. Musze jednak na to uważać, bo przez to ostatnio pokłóciłem się z dziewczyną mojego dobrego znajomego. Ona ma bardzo podobny charakter do mojej byłej i wysłuchując na wspólnym grillu jej publicznych żalów do swojego chłopaka, nie wytrzymałem i wdałem się w dyskusję. Chciała po prostu publicznie ośmieszyć go, by ten robił dokładnie to co ona chce z obawy, że znowu naje się wstydu. Doszło do kuriozalnej sytuacji, kiedy to wymieniałem się z nią coraz to bardziej "soczystymi" opiniami na temat właściwych relacji w związku, a reszta znajomych aż zamilkła zupełnie ( włącznie z jej chłopakiem ). Delikatnie dawałem jej do zrozumienia, że wspólny grill to nie jest miejsce na pranie brudów w związku publicznie. Choć starałem się zachować pełną kulturę wypowiedzi, moja oponentka nie wytrzymała i chwilę później zaszantażowała swojego chłopaka, że jej nie broni i ma stado testosteronu dookoła siebie, więc to koniec..hehe...Następnego dnia pogodzili się i wszystko wróciło do normy... tzn. do czasu aż znowu będzie chciała coś wymusić na swoim facecie...

Kiedy widzi się z perspektywy trzeciej osoby jak wyglądają niezdrowe manipulacje kobiety na mężczyźnie, w końcu do człowieka dociera jak blisko był zmarnowania sobie życia... Konkretnym dowodem tego z kim zmarnowałem sobie 2 ostatnie lata może być fakt, że mimo zerwanych zaręczyn, nie odzyskałem pierścionka...ba... i już nigdy nie odzyskam, ponieważ wystarczyło kilka dni i spieniężyła go... Jak mi argumentowała wówczas: "jestem chyba śmieszny! nigdy bym go nie oddała, to było moje zabezpieczenie". Próbowała mnie przed tym jeszcze zaszantażować, że sprzeda go i za te pieniądze wyjedzie zagranice i nigdy więcej się nie zobaczymy... Od tego czasu minęły już prawie 3 tygodnie i wiecie co? Nigdzie nie wyjechała... za to na jej FB widzę nowe śliczne roześmiane zdjęcia, dalej z ze swojego miasta, wykonane nowiutkim smartfonem... Oczywiste stało się, skąd osoba, której starcza tylko na rachunki i skromne życie ma pieniądze na nową zabawkę... Ja tymczasem z pokorą do życia spłacę jeszcze kilka tych rat kredytu za ten pierścionek i powiem wam, że w pełni zasługuje na to. Jak miało się oczy w dupie, to teraz zbiera się żniwo swojej głupoty...

Nie staram się teraz na siłę uszczęśliwiać ani siebie, ani innych. Co czas pokaże dalej... zobaczymy, ale z tej lekcji życia na pewno zapamiętam wiele....

Pozdrawiam wszystkie netkobiety i netkobieto-mężczyzn

Witaj Gallu! Cieszę się, że wróciłeś do nas pochwalić się dobrymi nowinami Ja też, tak jak Elde lubię
czytać takie zakończenia. Mam nadzieję, że wytrwasz na nowo obranej drodze!

Elede - bez przesady. Jestem normalnym facetem jakich pełno, ale dziękuje za miłe słowa Odnosząc się do Twojej wypowiedzi, to powiem Ci, że sam odwlekałem tą decyzję od dłuższego czasu. Zawsze był powód by "dać jej szansę"... ale teraz po prostu już kompletnie nie było co ratować.

onslaught/Dussia - wiem, że to jeszcze krótki okres, ale im więcej dni mija, tym czuje się silniejszy i bardziej utwierdzony w swoim postanowieniu. Nie ukrywam, że ułatwia mi to fakt, że zupełnie odciąłem kontakt z nią i mieszkamy w różnych miastach. Sam sobie się dziwie, że tak reaguje na tą sytuację. Gdy byłem jeszcze z nią, nie mogłem sobie wyobrazić, że pogodziłbym się z rozstaniem, jednak teraz czuje, że to było jak lekarstwo na wszelkie psychiczne hamulce jakie we mnie narastały przez ten czas.