Co robić? Nie dam rady już...

No właśnie, pomógł Ci a mój nie pomaga wręcz utrudnia, miał szans juz chyba 1000 i każdą zmarnował, pytam dlaczego miałoby byc teraz inaczej, mówi że zrozumiał błędy, że robił numery itd, chce wrócić a pytam co ze mną, gdzie moje uczucia, pisze smsa z wczasów "przykre że Cie nie ma z nami" , nie odpowiadam, bo co napisze że przykro mi było gdy wekedny się spełniał imprezując z kolegami, też to było przykre, mam 36 lat ,  17 lat małżeństwa dwie córki i co dalej robić...

Zamknąć etap...tylko jak.On mną manipuluje, że chce dobra rodziny, budować nowy dom, moglibyśmy wyjeżdżać na wekendy, więcej ze sobą rozmawiać (jak więcej skoro nigdy nie rozmawialiśmy nawet nie umieliśmy), wszystko sobie mówić, ja już mu nie ufam, nie wiem czy kiedykolwiek bym zaufała, to jest bardzo trudne. We mnie jest z jednej strony jakaś nadzieja że może faktycznie facet się zmienił, że zrozumiał, ale z drugiej strony wiem że to na chwilę, że byłoby może dobrze w sensie że by nie wracał nad ranem, jakiś czas może kilka miesięcy, a potem znów by wszystko wróciło do normy, bo jak zapytałam go ostatnio czy nigdy już nie wróci pijany do domu , to zaczął się miotać i mówi że nie mówi że całkiem się nie napije, ale już nie będzie w takim stanie wracać, wiec chce sobie zostawiać otwartą furtkę,są dni kiedy wiem żwe nie chcę z nim być, a są takie że myśle że źle robię, dlaczego nie mogę się na nic zdecydować?

Właśnie, tylko tych szans miał już multum i żadnej nie wykorzystał, bo ja tylko gadałam, straszyłam itd. Teraz kiedy nie mieszkamy razem to niby zrozumiał...ale ja boję się znów mu zaufać, bo jakoś sobie nie wyobrażam abym mój mąż - dusza towarzystwa, imprezowy, nie lubiący siedzieć w domu nagle to polubił, o czym wtedy rozmawiać? Jak życ..

Paulo, dziękuje za Twoje słowa.. ten pomysł z tą kartką bardzo mi się podoba. Jesteś wielki

kasiu poradzisz sobie - poradzisz ...
nie warto marnować życia z człowiekiem uzależnionym, który nie chce sam zawalczyć o siebie,
ty zawalcz o siebie i o dzieci
piszesz, że tobą manipuluje a ja myślę, że masz problem z ... współuzależnieniem, pomyśl o pomocy specjalisty
bo to jest bardzo trudne - poradzić sobie samej a jesteś moim zdaniem w miejscu zwrotnym swojego życia

kasiu super, że wierzysz - dam sobie radę
ale właśnie dlatego wesprzyj się terapią, tobie ona jest bardzo potrzebna ... i będzie
skorzystaj z tej możliwości to ważne

Kasiu wierz mi ta terapia Ci się przyda, nawet jeśli nie rozejdziesz się z mężem. I nie przerywaj, najwyżej zmień grupę. Zrób to dla siebie, jedną jedyną rzecz.

Kasiu to wracaj na terapie, myslalam ze juz jestes na prostej drodze, bo troche mnie tu nie bylo. sluchaj kobieto jestem pol roku sama, ty nie bedziesz sama bo masz dzieci i powiem ci tylko jedno- decyzja ktora podjelam dala mi szanse na normalne, szczesliwe zycie. Poznalam mnostwo wspanialych ludzi, nawiazalam dwie przyjaznie, w tym jedna z facetem. Wszystko sie zmienilo. Ty sie nie boisz samotnosci- bo samotnosc jest stanem spokoju i rownowagi, ty sie boisz osamotnienia i spojrzenia wglab siebie- w czarna dziure!  Facet alkoholik nie rozwiaze za ciebie twoich problemow, popracuj nad soba z terapeuta dla siebie. Bycie samej nie jest wyrokiem, wyrokiem jest zwiazek z alkoholikiem- pamietaj o tym. Pozdrawiam.

kasia101978 - skocz sobie do sklepu i kup sierpniowy nr "Sensu". Tam jest artykuł o tym, że czasami nie wiemy co zrobić i to jest dobry stan. Nie musisz podejmować teraz decyzji, możesz pobyć w tym stanie i popytać się siebie co dokładnie lubisz i jak. I tak potrwaj sobie w tym stanie. Za jakiś czas będziesz wiedziała. Trzymaj się.

To niech naciska. Ty nic nie musisz. Ty masz się czuć dobrze. Leć .

Dziękuje naprawdę jesteś cudowna.Wiem że można zwariować miotam się z myślami, ciągle zmieniam zdanie, że może jestem za ostra w stosunku do niego, bo przecież nie był zły, były też dobre chwile. Mieszkaliśmy w domu w sumie nowym 8 lat, i wtedy kilkakrotnie chciałam odejsć od niego ale nie miałąm gdzie pozostawało tylko wynajecie mieszkania, były momenty że siadałam do komputera i szukanie...ogladanie itd, mijał dzień, dwa i mówię a to był pewnie ostatni raz...dzieci na wynajm? Z 200 metrowego domu a Pan będzie imprezował o nie...Następnie w grudnie podjęliśmy decyzje o budowie nowego domu, kupno mieszkania, szybki remont, wynajm swojego domu,i w lutym wyprowadzka do 60 metrowego mieszkania, i poszło w ciągu 3 tygodni mieszkania tam razem przelało się trzy razy wrócił pijany, myślał że będzie jak tam, ale tu chyba ta mała przestrzeń popchnęła mnie do tego kroku. Kazałałam się wyprowadzić, wycofałam z kredytu...wiesz co mi powiedział że zrobiłam to z premedytacją, to co od dawna chciałąm zrobić,jak mam się z tym czuć, po prostu tak wyszło, to mieszkanie i te trzy razy były już chyba kropką na I...On teraz mówi że ja to zaplanowałam, że poczułam się pewnie bo mam mieszkaniem, pewnie z tą pewnością coś jest..i zaczynam myśleć czy może faktycznie on ma rację...

Wiem że jest mistrzem manipulacji, dzisiaj bart mi powiedział że nie raz go widywał na dyskotekach itd ale nie chciał sie wtrącać w moje małżeństwo, to chyba były jego delegacje..Maż mi pisze smsy typu cyt.: szkoda że rozwaliłaś naszą rodzinę, że nie chcesz dać nam szansy, moglibyśmy isc na terpaię małżeńską, są dzieci itd..czy po tylu latach spedzonych razem nie możemy usiasć, porozmawiać i sie dogadać, spróbować ratować nasze małżeństwo.Widzę że Ty sobie chyba już całkiem odpuściłaś...Przecież ludzie sie zmieniają tylko trzeba im pomóc ja chcę sie zmienić itd...dość mam tego już co on piszę.Rózne inne rzeczy, że ludzie nie z takich rzeczy wychodzą i żyja dalej i na koniec że to ja zdecydowałam o rozpadzie naszej rodziny! Tak sobie myslę że może zdecydowałam przez niego przecież, przez jego zachowanie.

Witajcie, wczoraj ok 24 wróciły moje córki z wakacji, m je przywióźł, wszedł, położył rzeczy i powiedział na razie i wyszedł. Zachował się jak obcy człowiek, napisałam mu smsa że mógł chociaż powiedzieć cokolwiek...w odpowiedzi którą dostałam napisane było...nie moge patrzeć jak zostawiam swoje dzieci, serce mi pęka, nie będę siedział ze łzami w oczach,po czym odp.że nie będę tego komentować, bo jak wychodził a dzieci były malutkie do 6 rano albo i dłużej to mu  serce nie pękało...co to znów znaczy, czy chce we mnie wzbudzić litość na dzieci...już sama nie wiem, mi też jest cieżko, w tych momentach, ale cóż ..

Właśnie, potem żałowałam, teraz dzwonil, że mu łzy poleciałay w windzie..itd, że myślał że sobie przemysle jak go nie będzie, że dam mu szanse ale widzi że ja totalnie go znienawidziłam, że co on był taki zły, że wszystko miałam, że szkoda rodziny, że przecież możemy ustalić i się dogadać jak żyć...znów mi zrobił mętlik..

czy oprócz żalu do niego , pamiętasz jakieś dobre cechy jego, za co go kochałaś?
Jak się zmienił naprawdę? Czym ryzykujesz. Zawsze możesz zawsze odejść, jeden jego wyskok

Nie wypowiadam się, żeby go bronić, czy poradzić Tobie, bo mam identyczną sytuację. Ale ja to samo mówiłem jakiś czas temu żonie, jak można pokazać swoje niektóre zmiany, będąc daleko od siebie?

Beata jak wróżka?/? O czym Ty mówisz, ja chyba nie wierze w takie rzeczy..za daleko mam

a ja do tej pory nie mogę uwierzyć, że się kochało i nagle się przestało i mam pretensje do mojej b.żony ze nie daje nam szans bo ona już nie kocha. Jak nie chcesz walczyć to to nie ma sensu, To tak jak pisał thepass choćby nie wiem jaką zmianę wam zademonstrowali i tak jest po, bo już nie kochacie. Ja nie prosiłem swojej oto żeby pokochała, tylko żeby dała mi szanse na to by ją rozkochać. O jedną próbę, tak wiele na 12 lat z trójką dzieci. Współczuje ci życia z alko, moja b.zona jest z takiej rodziny i czasem myślę, że to z stąd jej zachowania, a teraz leczy się mną. Ja jestem za szansą, ale to twoje życie i 17 lat, ty wiesz co powinnaś zrobić.

Zranił wiele razy, przez 17 lat żył w małżeństwie prowadząc kawalerskie życie, miał milion szans..teraz kiedy mieszka sam...zrozumiał, dostał kopa itd tak mówi i ja mam w to uwierzyć na jakiej podstawie, tyle razy zranił, zawiódł zaufanie, jestem na razie sama ,jest mi dobrze, jemu tak oczywiście źle bo przecież stracił stabilizację, w moim małżeństwie czułam się jak w układzie matka - syn..

Kasiu 17 lat! Powinnas dostac zloty medal.

Przepraszam, ze tak dopytam czytalam ze bylas modelka. Mozesz powiedziec cos wiecej, interesuje mnie ta tematyka. Moze sama nawet bym chciala sprobowac

Katyynen jak to świetnie ujełaś ,jestem pod wrażeniem (zgadzam się z każdym słowem)

Wlasnie to pranie mozgu jest najgorsze, ludzie uzaleznieni, niedojrzali sa mistrzami manipulowania w tym wpedzania w poczucie winy. Mama mnie okrzyczala to ja jej na zlosc rozbije sobie kolano zeby czula sie winna. Po pol roku od kopniecia w zad psychofaga i kontynuacji dwuletniej terapii widze jaka bylam slepa i zmanipulowana, jak pozwalalam soba pomiatac i na jakie rzeczy godzilam sie. Nigdy wiecej, powiem szczerze wole byc sama bo jest mi bardzo dobrze samej niz byc z kims kto uwlacza mojej godnosci, manipuluje mna i zle traktuje.Przyznaje sie szczerze, ze tkwilam w tym bagnie bo moje poczucie wartosci zostalo zdeptane do tego stopnia, ze wmowilam sobie ze nie dam rady, ze nikt mnie nie bedzie chcial, ze jestem stara, ze w tym wieku trzeba byc z kims, ze juz powinnam miec dzieci, rodzine itd. Moj ex podczas klotni by tak pewny siebie, ze mowil mi ze brakuje mi jaj zeby z nim zerwac. Dzieki antydepresantom, terapii wychodowalam sobie pare. Pol roku wczesniej bylam sama jak palec za granica, bez przyjaciol bo wszystkich stracilam, jedyna rzecza ktora mialam byla praca i terapia. Pol roku pozniej tu gdzie stoje teraz mam mnostwo nowych przyjaciol, wygralam z depresja, jestem szczesliwa,fotografuje,maluje, chodze do pubow, do kina na wystawy ze znajomymi, poznaje nowych facetow. Nie warto marnowac sobie zycia z pychofagiem, ktoremu zalezy tylko i wylacznie na wlasnym tylku. Zycie podobno ma sie tylko jedno i kazdy z nas ma prawo byc szczesliwym. Nie ma sensu ogladac sie za siebie, wyluskiwac dobre momenty i rozczulac sie na lzami jakiegos gnojka, ktory zmarnowal nam kawal zycia! I kiedy widze tutaj na tym forum jak wiele mlodych dziewczyn, kobiet poddaje sie praniu mozgu rece mi opadaja. Psychofag, ktos niedojrzaly czy socjopata zawsze znajduje sobie dobra, uczynna, mila dziewczyne bo wie, ze bedzie mogl po niej jezdzic jak po lysej klaczy, robic z nia co chce. Na poczatku bombarduje swoja miloscia, jest facetem idealnym po to tylko zeby ofiara sie w nim zakochala, zeby w swoim oddaniu, slepej milosci tanczyla jak jej zagra.To samo robia z facetami kobiety- to jest schemat, predator szuka swojej ofiary. Widze tu tylu swietnych facetow, dobrych, uczynnych, kochajacych, ktorzy sa gnojeni i niszczeni przez wredne zolzy, kobiety ktore doslownie uwlaszczaja slowu''kobieta''. Tu nie ma rozroznienia na facet - kobieta, to wszedzie dziala tak samo. Przez trzy lata moj ex psychofag wmawial mi, ze jestem psychiczna, ze wszystko jest moja wina, ze POWINNAM SIE ZMIENIC. Koniec z tym do cholery, kobiety jezeli facet traktuje was jak smiecia, poniza was wezcie sie w garsc i odejdzcie, jezeli was zdradza, klamie w zywe oczy nie badzce z kims takim. Przeciez to takie proste. Koniec z tym pasozytowaniem na dobroci i milosci. Jak mozna byc z kims kto swiadomie zadaje nam bol i jeszcze go kochac i plakac za nim. Taki czlowiek to emocjonalny sadysta. Dosyc tego masochizmu.

Chyba muszę przyjąc że podjęłam decyzję o rozstaniu i tego sie trzymać, ale po każdym jego gadaniu typu że rozwaliłam rodzine, że on kocha, że sznasa itd, znów zaczynam sie zastanawiać, ile w tym będę trwać nie wiem.

Najtrudniej Kasiu poradzić sobie z poczuciem winy.
Ilekroć wracam do naszego wspólnego życia zadaję sobie pytanie czy zrobiłam wszystko, czy mogłam więcej, czego nie potrafię nie umiem nie rozumiem... do niczego mnie to nie prowadzi, tyle lat, nadziei, prób i ciągle nie to. Możemy zmieniać swoje postępowanie i liczyć, że będzie to miało wpływ... Możemy i tu się nasza rola kończy, bo nie możemy oczekiwać, rościć sobie praw do tego co ma chcieć nasz partner, co dla niego dobre.
Do tego dochodzi odpowiedzialność za dzieci, za ich ukształtowanie, przekazanie i pokazanie tego co właściwe i jak ocenić i jak wybrać co lepsze?
Wiem, że nie mam monopolu na dobro, mam tylko jego wyobrażenie, poczucie, jakiś system wartości ukształtowany też przez własne doświadczenia. I tu zonk. Brak komunikacji, porozumienia, widzenia tego samego w podobny sposób. I kto ma teraz rozstrzygnąć co dobre i złe?
Dlaczego m. zamiast przekonać mnie do swoich racji narzuca własne, dlaczego nie czyni nawet prób wyjaśnienia gdzie i dlaczego się mylę. 
Dlaczego lekceważy, odwraca się, kwituje uśmiechem i ocenia głupia jesteś...nieprzystosowana , niezorganizowana, może niemoralna, niepraktyczna. Ile ja mam tego "NIE"?
Zdecydowałam się na poszukiwania TAK, ale bez tego żyjącego obok NIE. Jestem zmęczona zaprzeczaniu, odgruzowywaniem, wstawaniem po upadku.

Jak bardzo można uwierzyć drugiemu człowiekowi, jak bardzo można ufać, że pragnie dla nas jak najlepiej, I skąd wiedzieć że jego najlepiej to to samo.
Nie rozumiem intencji mojego M., a może właśnie je zrozumiałam...

Pogodzić się teraz se stanem rzeczy, nie winić i nie karać za marzenia. Ufać, że idę w stronę Światła.

Wczoraj do południa maż zadzwonił jakie mam plany itd, dodam że nie mamy ustalone kiedy on bierze dzieci, chce to z nim ustalic, kiedy mu to powiedziałam mówi że bez sesnu jakieś sztywne dni, on niby chce jak najczęściej przyjeżdzać i zabierać, tylko wygladało to przez ten ostatni czas tak: mąż np  dzwoni w tgodniu co robimy że może przyjezdzie i zabierze dzieci (basen,rower itd), a wekend też nie wiadomo na ile zabierze, zabierał np w piątek dwie godz, sobota cały dzień wieczorem odwozi..itd.Mieszka on u mamy na razie jego mama jest alkoholiczką jak nie pije to jest ok, ale teraz często wpada w swoje ciągi po 3- 4 tyg więc tam z dziećmi nie pojedzie spać. Kilka razy wyjechał na wekend do hotelu ale ile tak można. Teraz przyjdzie rok szkolny i mówie że ustalimy on jeden wekend ja drugi od piątku do niedzieli, a ja nie mogę nic zaplanować czy w stosunku do niego z dziećmi czy do siebie, bo nie wiem kiedy on przyjedzie, mam wrażenie że przyjeżdza wtedy kiedy mu pasuje. Jak to widzicie? Wracając do wczorajszego telefonu, pytał czy pójdę z nim wieczorem na kolację ja mówię zę nie mam z kim małej zostawić bo starsza córka u koleżanki, to on aha to może w niedzieli usiedlibyśmy i porozmawiali ( ciekawe o czym), ja mówię że zobaczymy, a on ż emoże wieczorem z winkiem przyjedzie czyli wczoraj, tel był ok 11 rano, od tej pory ani winka ani jego ani tel. Starsza córka mówiła że dzwonił do niej ok 17 że jest z kolegami na kładach...

Ja zwróciłam uwagę na to: "od tej pory ani winka ani jego ani tel.

Chciałabyś z nim winko pić?
Zgadzasz się żeby on się napił , czy Ty chciałabyś się napić? ( niczego nie sugeruję kasiu, to tylko zapaliła mi się lampka)

Kasiu, a ja u Was widzę ogromny problem z komunikacją. Jeżeli tak było całe życie ( a pewnie było) to wcale się nie dziwie, że Wasze drogi co chwile się rozchodziły.

Komunikacja to podstawa dobrego związku.

kasia
jesteś od niego strasznie uzależniona a może współuzależniona...wiesz o tym prawda? Przecież plan wychowawczy można ustalić emailem, wysłać mu propozycję, co więcej chcesz ustalać? Jeśli ma dzieci nie barć do matki bo uważasz, ze tam nie powinny być to niech wynajmie mieszkanie. Ty po prostu chcesz się z nim spotkać, słuchać, ze się zmieni (oczywiście się nie zmieni na dłuższą metę bo przecież nie chce) ale Ty się chcesz karmić tymi resztkami nadziei.

kasia
to przygotuj plan wychowawczy, można email-em. Ustalasz widzenia z ojcem, nie musza być sztywne ale mogą. Można? I tak w rozmowie do niczego nie dojdziecie.

właśnie wczoraj tak pomyślałam, przygotuje taki plan, pewnie ciężko będzie się dogadać, nie wiem co on sobie myśli, jest niedziela po 14 nadal cisza, i co mam dzieciom powiedzieć muszę sama im czas zaplanować. Właśnie tego chcę uniknąć aby dokładnie było ustalone że w ten wekedn on ma dzieci itd..ja w drugi

Dlaczego uważacie,  że z Nim nic nie ustali?
Jest to możliwe,  wystarczy spotkać się,  porozmawiać na spokojnie i ustalić wszystko kompromisowo,  bez rozkazu, nakazu. Potem konsekwentnie trzymać się planu.