Co robić? Nie dam rady już...

Tylko wydaje mi się że ludzie w tym wieku nie są w stanie się zmienić, może na chwile wyhamuje z zachowaniem, ale za miesiąc dwa będzie to samo, i znów powie nie wiem jak to się stało...Nie chcę juz tego przeżywać ponownie.On nie może zrozumieć że coś sie wypaliło..

No właśnie, dokładnie tak jest... wiem ze gdyby wrócił to było by wszystko udawane, czy warto tak żyć?

Kasia znalazłaś w sobie siłę, o której kobiety porzucone, zdradzone, oszukane marzą latami i jej nie znajdują.
Czytam słowa kobiety, która powoli widzi światełko w tunelu, bo przestała się czołgać i patrzeć na wszystko przez pryzmat faceta.
Musisz wzmacniać siebie, by być silna dla siebie. I niezależnie czy będziesz z mężem czy nie ta siła pozwoli ci iść dalej.
Nie zaprzepaszczaj tego, nie teraz gdy zaszłaś już tak daleko. Być może to ty dorosłaś, a on pozostał ciągle dzieckiem.
Dobrze zrobiłaś, że nie pozwoliłaś wrócić mężowi, czy na chwilę czy na zawsze to czas pokaże. Zobacz jak to jest być panią samej siebie. Ma być dobrze tobie, a nie jemu. I nie daj sobie wmówić, że wina leży po twojej stronie, bo to zwykły szantaż emocjonalny.

Witaj Kasiu, to swietnie, ze wybralas siebie. Po co tkwic w czyms takim i jak dlugo mozna dawac nabierac sie na takie nedzne mamienie. Nie masz juz sily patrzec sie na gada, bo masz juz dosyc zobacz jak on cie traktowal? Przeciez to jest gowniarz, do piaskownicy z takim kolesiem a nie do malzenstwa. Sama po sobie wiem, ze jest ciezko ale tylko na poczatku bo za duzo rozkminiasz ale to przechodzi. Czlowiek w koncu budzi sie do zycia bo psychofag juz nie ssie z niego energii zyciowych. Ten gosc to nedzna podroba faceta, wykorzystal twoje czyste intencje, twoja milosc a teraz zachowuje sie jak szczeniak. Zaslugujesz na prawdziwego faceta a nie na takie cos. Trzymaj sie dzielnie i wiedz jedno, ze jestes niesamowicie silna osoba. Podjecie takiej decyzji i trwanie w niej to nielada wyzwanie, wygrana jest swiety spokoj i otwarta droga do prawdziwego szczescia.Nie daj soba manipulowac bo pamietaj, ze raz wrocisz i zrobi z toba co bedzie chcial-zawsze tak jest! Pozbadz sie tego psychofaga raz na zawsze.Pozdrawiam!

Ja tez sie balam a teraz powiem szczerze jak sobie przypomne ten caly syf to sie ciesze, ze jestem sama. Wiem, ze kiedy ma sie dzieci i wydatki jest ciezej ale nic nie zastapi Ci spokoju, wtedy mozna myslec i zastanwaic sie co zrobic ze swoim zyciem. Jak wydobrzejesz i wyciagniesz wnioski to nie jeden facet sie jeszcze znajdzie, tylko odrob lekce bo wpadniesz w ta sama pulapke.

Tak bo lepiej jest byc z byle Kim,byle nie byc sama. Wroc do niego. Zycze powodzenie ???? albo popracuj nad soba swoim poczuciem wartosci. Pozdrawiam

A co o tym wszystkim mówi twoja rodzina, znajomi ? wspierają Cię ?
trzymaj się i bądź twarda.

Witam, dalej trwam w swoim postanowieniu, mąż cały czas czas pisze ze sie zmienił, że zrozumiał, ze ja chce rodzinię rozwalić, czuje że to moja wina, znów mam zachwiania co robić...

Witam po krótkiej nieobecności. Moja sytuacja nadal jest bez zmian (tzn mieszkam sama). Tydzień temu wróciłam znad morza, gdzie pojechałam sama z córkami. Mąż przed moim wyjazdem długo mnie prosił, znów manipulował, obiecywał poprawę i zmiany.Chciał jechać z nami, nie zgodziłam się.Wczasy były super.Po powrocie mieliśmy rozmowę, w której znów chcial szansy, aby do mnie mógł wrócić, znów to samo że teraz zrozumiał, co stracił, że dostał porządnego "kopniaka" i nauczkę, że może mi obiecać że nie będzie rannych powrotów itd, że mamy dzieci, dlaczego ja przekreślam nasz związek i rozwalam rodzinę. Wzbudza we mnie poczucie winy, mówi że dla dzieci powinniśmy być razem, że zbudować nowy dom..Znów zaczynam się łamąć, czy możliwe jest aby facet się zmienił, czy dałoby sie teraz normalnie żyć.Poza tym przez okres tych kilku miesięcy poznałam nowych ludzi, widzę że mozna żyć inaczej, że są facecie którym by na mnie zależało gdybym chciała...znów ta bezradnosć mnie dopada..

Tak może radzę, finansowo, psychicznie może też nie jest najgorzej.Tylko boję że się może nie zrobiłam wszystkiego by ratować ten związek, tylko dlaczego mąż mając tyle szans dopiero teraz niby przejrzał na oczy, bo ciągle tylko straszyłam itd teraz kazałam mu odejsc i pewnie on sie boi...ja boję si etego że nawet gdybym do niego wróciła to nie będę umiała z nim żyć.

Ostatnio maż powiedział że ma jakieś mieszkanie które kolega miał puste i moze tam mieszkać ale po wyremontowaniu. Pytał mnie czy ma remontować czy moze wrócić do nas, czy ja nie widzę juz żadnej szansy na to żebyśmy byli razem itd powiedziałam że nie, to on że się zmienił , ze nigdzie teraz nie chodzi że mozę mi zadeklarować itd. Czy faktycznie moze być ..?czy to tylko jego gierka

witaj kasiu, dlaczego masz takie poczucie winy ze ty zostawiasz męża, wmawiasz sobie ze ,,może nie tak często chodził,, , ale to on was zawsze zostawiał, on niszczył to małżeństwo,
cokolwiek nie zrobisz to zawalcz o siebie, bo cale zycie tylko CZEKASZ na niego i raczej się nie doczekasz nigdy, to taka głupia nadzieja,
dzieci masz duże, dobra prace, korzystaj z zycia, masz dom, pieniądze,
a masz spokój? nie masz bo ciagle twój maż imprezuje, pije, przecież tak się nie da zyc,
sama ze wszystkim jesteś od zawsze, wiec po co jeszcze masz dalej niańczyć męża, nie masz dość?

hej. Nie wiem na jakim etapie alkoholizmu jest twój mąż, ale ważne jest, abyś uświadomiła sobie że on się nie zmieni. Może na chwilę, na rok czy dwa miesiące. A potem będziesz miała na zmianę wzloty i upadki do końca życia, zero bezpieczeństwa.
Zmiana jest możliwa, ale szczerze mówiąc jest nikła, bo do tego trzeba pracy , chęci , wytrwałości. A z chęcią i z uświadomieniem sobie problemu przez pijącego jest najgorzej, oni najczęściej nie widzą albo udają że nie widzą problemu i nie chcą się leczyć. Oczywiście to moje zdanie.
Ku przestrodze przytoczę historię z mojej bliskiej rodziny. Mąż mojej ciotki jest alkoholikiem. Już przed ślubem miał problem z alkoholem, ale moja ciotka nie widziała świata poza nim. Aby udowodnić jej i innym, że się zmieni (już wtedy powinna zaświecić się jej ogromna czerwona ostrzegawcza LAMPA!) podpisał roczną krucjatę..
Ciotka i wujek mają dwie córki , dziś już prawie dorosłe. Gdy dziewczyny dorastały, ciotka przychodziła do mojej mamy( a swojej rodzonej siostry) z płaczem, że chce rozwodu, bo okazało się, że jej mąż ciągle ma ten sam problem. Jedna z córek mojej ciotki w wieku 15 lat(!) wyprowadziła się z domu do swojego chłopaka, gdzie mieszka do dziś. Ciotka płakała, że dziecko się od niej oddaliło i razem zastanawialiśmy się, co ta młoda taka niepokorna. A potem problem zaczął wychodzić poza ich dom. Zaczął się dramat - wujek upijał się do nieprzytomności, ciotka zbierała go sinego leżącego spod sklepu. Potem jakby nigdy udawali, że się nie stało, JUŻ MU PRZESZŁO, TO BYŁA CHWILOWA SŁABOŚĆ. Potem kolejna akcja - ludzie ze wsi w karetkę, bo myśleli, że zapił się na śmierć, a ciotka biegała, płakała i jeździła z nim po szpitalach. Kilka dni później trzeźwiał, oblewał się perfumami, zakładał najlepszą koszulę i przyjeżdżali z ciotką w gości, znowu śmiejąc się, że to nic takiego. Kilka miesięcy trzeźwości, znowu to samo - on dostaje przymusowe zwolnienie za przychodzenie po pijanemu do pracy, a całą kasę, którą dostał na do widzenia, chowa w woreczkach w ziemi w doniczkach po kwiatach, żeby mieć na wódkę... Zamyka się w domu, pije całymi dniami, wyzywa i znieważa wszystkich. A potem na jakiś okreś znowu jest "dobrze". Wuj zadłużył się , bo miał masę wizji interesów, których nigdy nie zrealizował. Miał iść na leczenie, nie poszedł. Po co ? JAKI PROBLEM? on nie ma problemu. 
Moja matka widząc nieszczęście i co najgorsze zmianę swojej siostry z radosnej w cyniczną kobietę, próbowała jej pomóc, rozmawiać, tłumaczyć, namawiała ją do rozwodu, że po co jej taki chłop co nie dba i ma w nosie rodzinę? Nic nie skutkowało. Rozmowy z jej mężem, też nic. Skończyło się na tym, że ciotka nie odzywa się od ok. roku do mojej matki.

Tak huśtawka emocjonalna była raz nie odzywałam się przez kilka dni, tydzień , potem sielanka i  tak wkółko.Tylko mój mąż nie doprowadzał się aż do takiego stanu, pił np na imprezie lub jak wychodził, i na drugie dzień było ok. Dbał o rodzinę podróżowaliśmy itd mieliśmy pieniądze ale chyba po drodze coś sie wypaliło ... i ta jego niesłownosć.Teraz od marca mieszkam sama, jest w miarę ok, są  momenty zwątpienia itd, ale on teraz niby nigdzie nie chodzi itd powiedział ze nie musi pić , chodzić bo go to nie interesuje że rodzina jest najważniejsza skoda że nie dla mnie tak powiedział....

Kasiu, jego słowa o tym, że to Ty chcesz rozwalić rodzinę świadczą dobitnie o tym, że NIC nie zrozumiał i W OGÓLE się nie zmienił.
Dopóki będzie tak mówił, dopóki nie dostrzeże że żeby coś odbudować, to trzeba mieć na czym - nie miej wątpliwości, że jeśli dasz mu wrócić to za dwa miesiące będzie powtórka z rozrywki.
Gdyby sam z własnej woli poszedł na terapię, przestał pić, nauczył się odmawiać kolegom, a jego słowo byłoby coś warte (nie że "nie dam rady" co drugi raz) i wytrwał w tym z rok, to MOŻE można byłoby zacząć myśleć.
Tymczasem on żyje ciągle w tej swojej iluzji, w której może i coś drobnego przeskrobał, ale karę, która go za to spotyka uważa za znacznie za dużą. W związku z tym uważa, że to jemu dzieje się krzywda. Jemu, nie Tobie, nie dzieciom. Nie widzi wpływu, jaki to, co robi ma na innych. Częścią iluzji jest to, że on wierzy że będzie umiał sobie sam poradzić ze swoim problemem. Ale nie poradzi sobie, nie bez terapii, nie bez radykalnej zmiany podejścia, a tej nie widać. Czy powiedział Tobie i  starszej córce że rozumie że Was skrzywdził? Czy powiedział że rozumie dlaczego nie masz do niego zaufania i że na ten brak zaufania sam sobie solidnie zasłużył?
Pomyśl ile razy obiecywał poprawę. Wracał nad ranem obiecując poprawę raz na ile, miesiąc dwa tygodnie, tydzień? Uśrednij z grubsza.
Gdyby to było raz na miesiąc, to np. przez 8 lat dostał około 100 szans. Przez cały okres Waszego związku pewnie  dużo więcej. ŻADNEJ nie wykorzystał. Kiedy będzie następnym razem mówił o szansie, rzuć mu tą liczbą w twarz (albo w ucho jak telefonicznie ) i zapytaj dlaczego masz uważać że tym razem będzie inaczej.

zastanawiam się na ile masz świadomość, że teraz walczysz o swoje życie ... i tak łatwo możesz je ... przegrać, dzieli cię tylko jeden krok - jeden krok ... naiwności

musisz być konsekwentna i trzymać się tego. życie potrafi weryfikować. to co wyrabia twój mąż to czysta manipulacja. bądź stanowcza w tym co robisz.

Kasiu wszystko to przeżywałam będąc z nim, jednak nie będąc też o nim myślę.
Szkoda mi tego uczucia, tych nadziei i lat trudno to zostawić za sobą, tym bardziej że są dzieci.Trudno mi przejść z miłości do nienawiści, obojętności, przecież to mój wybranek i ojciec moich dzieci, a jednak nie mogę już obok iść , brak mi sił a on nie trzyma mnie za rękę, dawno zostawił mnie samą sobie.

to już jest uzależnienie które prowadzi do alkoholizmu. wiem coś o tym bo sama mieszkałam ponad 20 lat z takim osobnikiem. Stacza­my się na dno, wszys­tko się w nas zmienia.
A to, że stoimy w cieniu uzależnienia
zaz­wyczaj za późno do nas dociera... Naj­gor­sze uza­leżnienie to ta­kie, które­go nie widać.
każdy kto pije to nie widzi problemu. zawsze znajdzie jakieś wytłumaczenie a przecież tak nie jest. to jest jak narkotyk który coraz bardziej pociąga na dno. co do dzieci to było bardzo nieodpowiedzialnie z jego strony. czy te piwko aż tak bardzo było mu potrzebne? chyba w takim wypadku powinny być dzieci.

Nie mam recepty, sama jestem na początku tej drogi. Choćbym miała przepis znała przyszłość to byłaby moja historia nie Twoja więc i sposób mógłby być trefny.
W innym wątku czytam jak "urodzić się" ponownie jak zostawić przeszłość i zacząć żyć teraźniejszością.
Chciałabym przeskoczyć do przyszłości bo pewnie boję się dzisiejszych wyborów, bo pewnie jedną nogą jeszcze jestem tam w rodzinie, pamiętam te dobre chwile a te przykre chciałabym żeby odeszły, zostały....
Jednak czas dokonać wyboru, albo znów biorę wszystko co było (dobre i złe) i nie kieruję swoim życiem. albo swoje życie biore w swoje ręce i tym razem ja prowadzę a inni mogą się dosiadać lub nie jeśli im nie po drodze.

Wysiadłam z rozpędzonego pociągu i nic dziwnego że jestem obolała. Żal mi inwestycji w miejscówkę bo nie dojechałam do celu jednak podróż była bardzo wyczerpująca.Po drodze raz, dwa może trzy przystanki. Mogłam wysiąść samopoczucie moje już było nieciekawe. Miałam plasterki, bandaże przylepiałam na rany i jechałam dalej ale to nie był już ten pociąg do szczęścia w który wsiadałam na początku małżeństwa. Wszystko zostało za nami... On się po to nie cofnie, nie schyli nie zrobi nic. Ja też nie chcę już biec za tym pociągiem. On nie wysiadł za mną. Jedzie dalej sam a może już z inną?

Wyskoczyłam i rozglądam się gdzie jestem i co mam. A mam siebie.

czytam swoje posty i odpowiedzi od początki mojej obecności tutaj, dobrze że jesteście.Dziękuje

A dlaczego nie możesz? A gdyby wyjechał np za granicę? Albo był na wojnie?

Ja mogłam, chciałam zobaczyć to, czego z bliska zobaczyć nie sposób, perspektywa czasu, odległości pozwala otworzyć szerzej oczy i bez nacisków, dokonywać wyborów.

Nie poradziłam, przyjęłam do wiadomości stan faktyczny, każdy dzień przynosi nowe fakty.
Najpierw byłam głupia, a że nie chciałam zmądrzeć to nie było warto się do mnie odzywać, no to poszłam bo nie było z kim i o czym gadać, jak poszłam a woli do zgody nie ma no to następuje trwały rozpad małżeństwa co staje się powodem rozwodu.
Łatwo , szybko i przyjemnie

A tak poważnie to lepiej być głupią żoną, czy głupią byłą żoną?

ludzie się zmieniają ...
ale sami  tego chcą i nad tym, bardzo mocno pracują
twój mąż raczej nie zmieni się jeżeli chodzi o picie ... on je tylko od czasu do czasu ... ogranicza, a to stanowczo zbyt mało, żebyś miała szansę na - normalną rodzinę

Nie napiszę co myślę bo moje myśli to myśli kobiety która wierzyła w iluzje 20 lat. Czy się zmieniło, zmieniało się i owszem jednak problem pozostał ten sam.

To czego się dowiedziałam o problemie alkoholowym to niestety inna wersja, brak pewności i ciężka praca nade wszystko osoby uzależnionej. Osoby te raczej same nie potrafią sobie poradzić z problemem , a osoby współuzależnione bardziej pomagają pić niż przestać pić...
Co do Twojego M. to czy on uważa że ma problem z alkoholem? czy Ty tak uważasz? czy jest to zdiagnozowane jakoś? Czy M. jest w stanie przyznać się do tego że to nie Ty przesadzasz tylko on?

Chcesz dać szansę, skieruj męża na terapię a sama udaj się na swoją, wiele Ci wyjaśni na temat mechanizmów alkoholowych.

Kasiu czyli odpowiedź znasz... nikt za Ciebie decyzji nie podejmie.
Nikt nie zmusi Twojego M, żeby uwierzył Tobie czy psychoterapeucie, jeśli wybiera kochankę w butelce to nie zadowoli Ciebie chyba że i Ty pokochasz ten napój:P

wczoraj spotkałam się z moją przyjaciółką, żyła 20 lat z mężem nadużywającym alkohol ... on zawsze twierdził, że ma picie pod kontrolą
8 lat temu wyszła z domu z walizką i synem 17 letnim
zostawiła wszystko - zaczęła na nowo i dzisiaj jest szczęśliwym człowiekiem, a przeszła ... piekło
ponieważ nie zostało rozliczone mieszkanie (rozwód 6 lat temu z jego winy), spotkała się z nim, bo przestał już opłacać czynsz grozi mu eksmisja, więc chce zamienić na mniejsze a ona ma się odpisać ...
pół dnia dochodziła po spotkaniu z byłym mężem do siebie - wrak człowieka został z niego, no dno
jedyne czego ona żałuje, że nie odeszła wcześniej, nie ratowała siebie i dzieci wcześniej ( jest jeszcze starsza córka, która była zagranicą, kiedy moja przyjaciółka wyprowadziła się z domu)
ale miała tak jak ty wątpliwości, on ją zwodził, obiecywał poprawę...

Kasiu to jest twoje życie i będą twoje decyzje ale pomyśl o tym jak wygląda życie z pijakami, alkoholikami
masz możliwości,poradzisz sobie sama, masz dzieci ...

gdzie widzisz siebie za ... 20 lat

przytulam

Witajcie, wczoraj mąż był u nas (ostatnio pojawia się bardzo często), we wtorek wyjeżdża z dziećmi na wakacje. Namawia mnie abym pojechała z nimi, odmówiłam. Wczoraj był ze mną na spacerze, rozmawialiśmy chyba godzinę, znów prosił abym sobie wszystko przemyślała jak go nie będzie, że on myśli że warto sobie dać szansę, ze względu na rodzinę i dzieci.Kiedy powiedziałam jak to ma się do tamtych czasów kiedy mógł spędzać czas z nami to powiedział że jak się będziemy cofać i wypominać to nie dojdziemy do niczego. On chce do mnie wrócić, mówił że chyba nie był taki najgorszy, że nie zawsze wracał pijany itd. Znów mam ten cholerny mętlik w głowie, że może dla dobra dzieci powinnam go przyjąć? Powiedział że możemy podjąć terapie małżeńską itd, ale z drugiej strony kiedy zapytałam go gdzie moje lata i uczucia w tym wszystkim? Czy można tak o wszystkim zapomnieć i wrócić do normalności kiedy nigdy się jej nie miało? Mój związek był bardzo niestabilny, ja rozchwiana emocjonalnie, jak to pokleić, powiedziałam mu że tamten model rodziny mu nie odpowiadał, bo ciągle znikał z domu,więc ma wolność ale teraz on chcę wrócić...mi jest dobrze teraz samej jakoś sobie nie wyobrażam już bycia "razem". Kiedy wczoraj powiedziałam i zapytałam czy wyobraża sobie że nigdy już nie wróciłby pijany do domu i nie upiłby się, nie bardzo umiał odpowiedzieć, mówił "ja nie mówię żebym się upijał " albo że całkiem bym nie wypił ale bym już nie robił numerów, wiem że źle robiłem itd.Czy to znów jego manipulacja ?

spoko, wszyscy boimy się samotności ... to jest wpisane w nasze życie

spróbuj skoncentrować się na sobie, rób to na co nie miałaś czasu, wyjdź do ludzi, zrób coś ... szalonego

dzisiaj bardzo cięzko, od rana mam doła, właściwie płacze ...Mąż pojechał, zabrał dzieci, dzisiaj pisał smsa żebym przjechała pociągiem, tylko po co miałabym tam jechać. Dzisiaj nie wiem co robić nadal , krzywdził mnie przez 17 lat, prowadził życie kawalerskie u boku żony, nie mam z nim już tematów, mam rozwalone życie, nie wiem co robić, powiedział że powinnam przyjechać dzieci by się ucieszyły, wiem że jakbym pojechałą wrócilibyśmy razem, a nie wiem czy do końca tego chcę. Znów zaczyna się ten chory mętlik w mojej głowie...

Jeszcze sie zastanawiam nad tą ostatnia szansą, może nie zrobiłam wszystkiego żeby uratować nasz związek, może ustalić z nim zasady że jak kiedykolwiek wróci pijany do domu to już będzie definitywny koniec, czy to masz sens?