Grupa Wsparcia Związków Na Odległość !! - Netkobiety.pl

ja nie wiem co czułam do momentu aż mnie pocałował. kiedy to zrobił było jak z filmu noga sama uniosła się do góry a ciało nagle miało dziwne wibracje. trudno mi było powiedzieć kocham bo po poprzednim związku miałam uraz do facetów i byłam pewna że się nie zakocham bo nie chce być znów czyjąś przelotną chwilą. po pół roku on powiedział mi to pierwszy a ja odpowiedziałam ze ja go też. teraz nie mówimy tego za często stawiamy na czyny, a kiedy już te słowa padają to do dziś mamy dreszcze

Powiem Wam, że mój R. dziś wrócił do kraju. Mam nadzieję, że już żaden służbowy wyjazd nie zakłóci najbliższych dwóch tygodni do mojej podróży do Hiszpanii, bo później znów czekają nas 3 tygodnie spędzone osobno.

Szczerze mówiąc, nie wiem, jak sobie z tym poradzimy. Nie zdążyliśmy na spokojnie ustalić, co to tak naprawdę jest to MY. Ja przez wiele lat byłam przyzwyczajona do innego typu związku, takiego, w którym każdego dnia mam to "ramię", żeby móc się na nim oprzeć. Tutaj nie wiem, czego mogę oczekiwać...

A no niestety tak jest zawsze
Ja właśnie wróciłam od mojego Miśka. Wyprowadziłam się już z Gdańska, byłam u Niego 2 dni, a dzisiaj odwiózł mnie do domu, po południu wraca do Warszawy. Ale tylko na 2 dni, bo w sobotę w nocy będzie z powrotem, więc jadę do Niego w niedzielę i będę do środy Chociaż nie ma się za bardzo z czego cieszyć, bo to nasze ostatnie spotkanie przed moim wyjazdem na wakacje...

Ech, dziewczyny, u mnie też nie dzieje się najlepiej.

Oczekiwałam, że po powrocie z Norwegii wszystko się poukłada, ale jego powrót uświadomił mi, że oczekuję chyba czegoś zupełnie innego. Do tej pory byłam w związkach, w których zawsze czułam wsparcie ze strony partnera... A tutaj czuję się tak, jakbym właściwie była sama. Próbowałam go oczywiście rozgrzeszać, tłumaczyć sobie, że w końcu nie jesteśmy zbyt długo razem, ale mam już naprawdę dość całej tej huśtawki. Jednego dnia jest cudownym mężczyzną, do rany przyłóż, a pół godziny później staje się tak zimny, że normalnie go nie poznaję.
To, co robię ja i co spotyka się z krytyką, w jego wykonaniu jest nienaganne. Jeżeli on mówi mi, co chciałby zmienić, to są jego sugestie, kiedy ja mówię, czego potrzebuję, słyszę, że "naciskam na niego". Obiecuje poprawę, po czym wszystko zostaje po staremu.

Byłam kiedyś w toksycznym związku, w którym zmarnowałam 1,5 roku i co najgorsze, w którym kochałam aż za mocno. Dlatego jestem bardzo przeczulona na takie zachowania, nie chcę znów wchodzić do tej samej rzeki.
A do tego dochodzi jeszcze fakt, że po tym toksycznym związku byłam naprawdę szalenie szczęśliwa z mężczyzną, którego miłość wniosła ogromnie wiele dobrego w moje życie. Z M., który pokazał mi, jak kobieta może kwitnąć w swoim związku i jak cudowne jest uczucie między dwojgiem ludzi, w którym zawsze jest szacunek. Ja będąc z M. miałam poczucie bezpieczeństwa i 100% akceptację.
Nie chcę być źle zrozumiana, to nie tak, że obsesyjnie poszukuję swojego byłego w R. czy innych mężczyznach, ale wiem, czego oczekuję od związku i partnera i czego potrzebuję, a były udowodnił mi tylko, że nie wymagam zbyt wiele i każdy, komu będzie na mnie zależało będzie mnie właśnie tak traktował. Dlatego ciężko mi teraz zgodzić się "dla odmiany" na związek, w którym już na początku się nie układa.

Nie wiem, co zrobić. Wciąż się jeszcze zastanawiam. Z R. porozmawiam dopiero w środę - a widzieliśmy się ostatnio w czwartek. To jest właśnie "maksymalne spędzanie czasu razem", jakie mi obiecywał przed moim 3tygodniowym wyjazdem do Hiszpanii.

Boję się, że uciekam mu ze strachu, bo obawiam się, że jeśli zostanę, to "nie daj Boże się zakocham", a wtedy właśnie to, co już teraz czuję wyjdzie na jaw i sprawi mi tylko więcej bólu.
A z drugiej strony miałam podobne przeczucia i one mnie niestety nie zawiodły...

yvette każdy facet jest inny może rzeczywiście pogadaj z nim tak od serca jak pisze szirina? ja tez musze tak z moim pogadać kurczę wiecie co z przykrościa muszę stwierdzić jesteśmy już kilka lat razem i widzę że zmieniamy się nie jest tak ajk na początku, ach trzeba się za to jakos wziąść i naprawić chyba jest nam potrzebna taka rozmowa od serca z naszymi połówkami.

he he szirinka no rozbudzasz moją czujność, wiesz tyle ostatnio dziwnych rzeczy, że mimo zaufania zaczynam też tak myśleć powoli, no cóż musze na razie jakoś wytrzymac do spotkania i wtedy sie wszystko wyjaśni. Tylko wiecie co pierwszy raz mam tak że jade do niego i nie jestem tym faktem ucieszona...w głowie mam tyle pytań i dziwnych mysli ciekawe jak przywita mnie na peronie.

właśnie zapytałam sie mojego faceta :jestem Ci wierna? a on skąd to pytanie i dlaczego go o to pytam, a ja że chcę wiedzieć jak on to widzi a on, że tego sie nie widzi to wynika z zaufania a zaufanie wynika z miłości.

Szczęka mi opadła co wy na to?
a ja na to a czyny a moje zachowanie to nie dowód? po tym nie widac wierności?
a on na to że widać i do czego ja zmierzam itp.

nie rozumiem jego rozumowania tak z tego wynika że najpierw mówi jedno a potem drugie.

a tak wytłumaczył mi definicje wierności:
wierność to nie zdradzanie to jedyna definicja, a zdrada to seks, randki, całowanie ogólne spotykania matrymonialne.

a ja mu na to że tak zgadzam się plus gesty, słowa i myśli a on na to że zgadza się z gestami podrywania i czułymi słowami.
No i wynika że myśli nie uwzględnił... tak więc widac jak kobiety a faceci rozumieją różne pojęcia... teraz wiem skąd się biorą nieporozumienia...

yvette a w sumie to czemu się spotkacie tylko 2 razy w tym czasie? zajęty jest? ma prace czy jak? bo mnie troche to dziwi jeśli nie miałby pracy itp i tylko 2 razy spotkanie? 2 tygodnie to wbrew pozorom krótko dla mnie takie 2 tyg spotkanie z facetem to mija tak szybko jakby to 5 dni było

hmmm no jak dla mnie to trochę dziwne z tego co piszesz. Musisz jakos dotrzeć do niego i pogadać na spokojnie, a kochasz go? Może to głupi pomysł, ale skoro on tak "unika" rozmów to może trochę go nastraszyć, że "odchodzisz" itp. ale to tylko wtedy gdy nie jestes pewna co do niego tak naprawdę czujesz i czy Ci zależy na tym związku i na nim itp. może to by wpłyneło na niego i by w końcu zaczął gadać z tobą? bo mi tak sie wydaje, że by gadał bo jak kocha to pewnie byłby "ciekaw" czemy chcesz go "zostawić" lub cos w tym stylu, ale to tylko moje gdybanie bo to może byc ryzykowne no i nie znam dokładnie was powodzenia i trzymam kciuki, że uda Ci sie z nim jakos dogadać.

Właśnie wróciłam ze spotkania. Jestem naprawdę zadowolona, bo śmiało wygarnęłam mu wszystko, co leżało mi na sercu. Oczywiście na początku protestował, jak to on, że nie wie, o czym mówię, że "się go czepiam", ale nie dałam się zbyć i dokończyłam. Zrobił się mniej pewny siebie, kiedy powiedziałam, że nie pozwolę się traktować jako dodatek do jego życia, bo widzę związek inaczej i zasługuję na coś wyjątkowego.
On tłumaczył się tak, że dla niego minęło jeszcze za mało czasu, że może potrzebuje go więcej, że rzadkie spotkania biorą się z tego, że on chce mieć jeszcze czas dla przyjaciół na przykład. Powiedziałam mu, że wiem po sobie, że to nie jest wybór typu "ona albo oni", nie trzeba rezygnować z przyjaźni/zaniedbywać związku, w życiu obie rzeczy mogą funkcjonować równolegle. Dodałam, że dla mnie mój mężczyzna zawsze stoi ponad innymi ludźmi i po prostu o tym wie, że oczywiście, mam swoją pracę, znajomych, treningi tańca, swój świat, którego nie zostawię, ale nie robię niczego kosztem związku, zwyczajnie to łączę. I że w przypadku, w którym wie doskonale, że wyjeżdżam w niedzielę i zobaczymy się za prawie miesiąc, tym bardziej nie wyobrażam sobie życia w trybie "2 spotkania, miesiąc rozłąki, 2 spotkania, miesiąc rozłąki", bo dla mnie to po prostu nierealne.
Zgodziłam się z pełną odpowiedzialnością na to, z czym borykamy się, kiedy on jest zagranicą, ale w Polsce powinno być dobrze.

Stanęło na tym, że on ma zastanowić się, na ile jest w stanie rzeczywiście dać mi poczucie bezpieczeństwa i to, czego potrzebuję. Powiedziałam otwarcie, że dość w życiu wycierpiałam i jeśli mam się czuć w tym związku nieszczęśliwa, jeżeli ma być jak jest teraz, to ja odejdę i nie będę mu stała na drodze do szczęścia. Że oczekuję zwykłej decyzji albo podejmę ją sama, bo nie mam zamiaru w nieskończoność czekać. Był zdziwiony, że chcę wyjaśnić tą kwestię przed wyjazdem do Hiszpanii. Wydaje mi się, że postawiłam takie ultimatum, któremu on nie jest gotów sprostać. I podejrzewam, że jeszcze przed niedzielą będę już stanu wolnego

Czy go kocham? Nie. Jest za wcześnie, żeby mówić o miłości. Jestem z nim od miesiąca, chciałam włożyć w ten związek całą siebie, w pewien sposób zaangażowałam się, bo angażuję się przecież w każdą relację z mężczyzną. Zależy mi na nim i być może jesteśmy w stanie podarować sobie wiele miłych chwil.
Natomiast doświadczenia, które miałam ukształtowały mnie tak, że gdy nie jestem szczęśliwa, zastanawiam się, dlaczego. Co mogę zrobić? A jeśli nic, to czy jestem w stanie to zaakceptować? Kilka lat temu broniłabym każdego związku czy każdej "randki", a dzisiaj umiem wsłuchiwać się w siebie. Mam złe przeczucia, coś podpowiada mi, że ten mężczyzna nie będzie traktował mnie dobrze? To wiem, że czasami najlepiej jest odejść.

To sobie przez cały czas powtarzam!

Nie wiem, co bym zrobiła na Twoim miejscu. Z tego, co zrozumiałam, on nadal pisze z tamtą dziewczyną z nk, tak?

Boję się, że w Waszym przypadku ciągłe rozmowy rzeczywiście nie pomogą, bo problem jest... Przegadany. Jakiego rodzaju rozmowy oni prowadzą ze sobą? Ot, tak po prostu wymieniają wiadomości? Czy flirtują, umawiają się na spotkania?
Wiesz, ja na przykład nie byłabym zachwycona takim kontaktem swojego faceta, ale nie zabraniałabym mu tego, przecież ja również czasami piszę z kolegami na nk. Moi koledzy mogą też wrzucać zdjęcia ze mną, nawet, gdy dla mnie samej nie przyszedł jeszcze czas na wrzucanie fotki z ukochanym.
Osobną kwestią tylko jest, jeżeli ustaliliście (a tak zrozumiałam), że on tą znajomość z koleżanką urywa. Wtedy jedną sprawą jest, kto komu czego zabronił, a kto komu co obiecał - bo obietnice zobowiązują.

Trudno powiedzieć, czy jesteś "chorobliwie zazdrosna", czy nie, żeby to ocenić chyba po prostu musiałybyśmy posłuchać Waszej rozmowy. Inaczej ludzie rozmawiają, gdy są spokojni, a inaczej, kiedy przez cały czas rzucają w siebie oskarżeniami.
Możliwe, że powiedział, że nie może z Tobą być, bo poczuł się osaczony i zmęczony. A czasami niektórzy ludzie mają niebywałą nieumiejętność łączenia swoich występków ze złością/pretensjami innych.

Czy oprócz tej dziewczyny, wszystko się między Wami układa?

ja jadę do mojego 22 czerwca i też czeka nas rozmowa typu " na czym stoimy i co dalej z tym wszystkim robimy".... przez jego brak pracy coraz częściej pije z kolegami bo ma za dużo wolnego. dla mnie jako kobiety to jest żenujące kiedy chłopak 22 letni przesiaduje z kumplami na ławce  pod blokiem i pije piwsko zamiast się wziąć za budowanie przyszłości, którą jakby nie było planowaliśmy wspólnie.
jezu co się dzieje z tymi facetami ???? !!!!!!!!!!!!!
bliźniaczko ja ci szczerze współczuję tej chorej sytuacji jaką ci zgotował twój chłopak bo ja bym była tak samo dziko zazdrosna jak ty. nie chcę ciebie straszyć ale im dłużej pozostaniecie na odległość to ona w końcu was zniszczy. nie ma "dobrych koleżanek" czy "przyjaciółek" nie ma !! po pewnym czasie zawsze zaczyna dziać się coś więcej, zaczyna się w głowach a kończy w łóżku. co innego gdyby wasze spotkania były częstsze a wy widzicie się co 3 miesiące 4 ?? mi jako kobiecie już brakuje sexu po  miesiącu rozłąki a co dopiero po 3, 4 .... fiuuuuu !!!
jeśli obiecał ci że nie będzie z nią utrzymywał takich kontaktów a potem się drze na ciebie to coś jest nie tak. bądź czujna
ja mogę się mylić nie znam jego ani ciebie a tym bardziej relacji jaka was łączy .....

wiesz jak to mówią człowieka poznasz nie po tym co mówi ale po tym jak radzi sobie z problemami.
czemu on akurat wskoczył w picie to nie wiem, stresuje mnie myśl że znów będzie taki jak kiedyś. czyli dupek i imprezowicz ehh

To nie jest najlepsze podejście. Można dążyć do kompromisów, można, a nawet trzeba czasem coś poświęcić, ale zmieniać możesz zawsze tylko swoje zachowanie, a nie charakter. I nie jest dobrze, jak próbujemy cały swój świat oprzeć na związku, pamiętaj, to związek jest dla nas, a nie my dla niego.

Chociaż wydaje mi się, że może rzeczywiście powinnaś zamknąć temat tamtej dziewczyny. Rozumiem, zazdrość, obawa, że ona będzie lepsza itd... Ale wieczne obgadywanie tego problemu może już tylko pogorszyć sprawę. Zwłaszcza, jeśli poza nią wszystko między Wami się układa, to nie warto psuć ogólnego szczęścia scenami zazdrości, bo to może sprawić, że za chwilę zrobi Wam się duszno razem.

Kiedy byłam tak bardzo zakochana po uszy i zaangażowana w poprzedni związek, też doszukiwałam się często oznak tego, że "mu nie zależy", "coś się zmieniło", "jestem zagrożona", "on przestał mnie słuchać", "on przestanie mnie kochać". Bałam się rozstania tak bardzo, że doszukiwałam się zwiastunów nieszczęścia w tym, że zasypiając którejś nocy nie przytulił się do mnie, w naszej ulubionej restauracji nie byliśmy od trzech miesięcy, a seks ostatnio zainicjowałam ja. To oczywiście były pierdoły, nie warte nawet wspominania o nich, tak jak niewarta kłótni była jego rozmowa z koleżanką, o którą się kiedyś tam uczepiłam, ale wtedy jakbym miała klapki na oczach - nie umiałam zdecydować, co naprawdę jest ważne, istotne, a co mogę zachować dla siebie i przemilczeć.
Gdy się rozstaliśmy, uwierz mi, że jak nigdy w życiu przejrzałam na oczy - że tak wielu naszych sprzeczek można było łatwo uniknąć. Że to, co NAS tworzyło to wcale nie były kwestie typu "kto zainicjuje seks", "z kim on rozmawia w tej chwili" czy "kiedy ostatnio kupił mi kwiaty". Liczyło się to, co wspominam do dzisiaj, że był przy mnie, kiedy go potrzebowałam, że ufaliśmy sobie, że mogliśmy na sobie polegać - a to się przecież nie zmieniało, niezależnie od ilości koleżanek, z jakimi rozmawiał danego dnia...
Przemyśl to sobie, myślę, że gdyby mi to ktoś tak przedstawił, gdy byłam z M., może umiałabym wziąć się w garść i nabrać zdrowego dystansu...

Od niecałej godziny jestem już singielką.

Tak, jak Wam pisałam, postawiłam mu ultimatum na ostatnim spotkaniu i kazałam zdecydować do mojego niedzielnego wyjazdu, czy jest w stanie dać mi to, czego potrzebuję. Mieliśmy spotkać się przed niedzielą i podjąć decyzję.
Otóż dziś wysłałam R. smsa, jak się umawiamy, a on mi odpisał (pozwolę sobie przepisać): "Nie dam rady się spotkać. Dzisiaj mamy sajgon w związku z otwarciem biura, a potem moja mama ma urodziny. Jutro mnie z kolei nie będzie cały dzień, bo jadę zawieźć rodziców nad morze. Przepraszam, że piszę Ci to w taki sposób, dużo myślałem o tym, co mówiłaś i uważam, że masz rację - nie potrafię dać Ci tego, czego potrzebujesz. Nie chcę Cię zwodzić i ranić mówiąc, że coś się zmieni. Nie wiem, czemu tak jest, może jeszcze jestem niedojrzały. Wybacz za wszystko...".
Cieszę się, że to skończone, chociaż myślę, że sposób, w jaki mi to powiedział przekreśla szansę na to, żebym wspominała dobrze ten marny miesiąc. Gdzieś tam coś mówi mi, że to jest jakaś moja porażka, ale staram się powtarzać sobie, że to przecież sukces - szybko zorientowałam się, że ten związek jest błędem, postawiłam na pierwszym miejscu szacunek do siebie i swoich potrzeb i umiałam konsekwentnie o nie walczyć.

Mam nadzieję, że mogę się wciąż udzielać w Waszej grupie wsparcia?

a ja ci nie powiem że jest mi przykro powiem ci tylko GRATULUJE KUR ...... KOBIETO JESTEŚ BOSAKA !!!!
Autentycznie jestem pełna podziwu dla twojego podejścia dojrzałego do związków. ale tak to jest jak dostanie się po dupie i to nie raz.
dobrze niech sobie idzie w świat, facet pisze ci przez smsa że to nie ma sensu ?? heeelouuuuu !!!! to już o nim świadczy że ma racje że nie dorósł. Olać go przed tobą wakacje baw się i szalej a kiedyś znajdzie się sam ten facet jeden na milion.

bliźniaczko ja w poniedziałek jadę i całą noc spać nie będę bo odrazu z nocki idę na pociąg. nie wiem jak to zrobię ale pewnie w pociągu drzemać będę. w niedziele na rano na egzaminy a potem odrazu do pracy i cały dzień i całą noc zero snu hehe. ale adrenalina spotkania jest tak wielka że sen nie jest potrzebny dopiero na miejscy łapie zmęczenie kiedy już się jest bezpieczna w jego ramionach. 

pamiętajcie dziewczyny ..... nie dawać się oszukiwać wodzić za nos i nie marnujmy swojego czasu na trola który nie wie co to związek

Teraz ja zacznę Wam marudzić, bo o ile teraz jest w miarę, to czeka mnie trudne 2 i pół miesiąca, bo wyjeżdżam na wakacje, a moje Kochanie dalej siedzi w Wa-wie...

Szirina, mogłabym sobie to zdanie wydrukować i wywiesić na ścianie Bo dokładnie tak o tym myślę A przede mną od niedzieli Hiszpania i na pewno nie pozwolę, żeby rozstanie z niczego wartym palantem zepsuło mi wyjazd

Nie, nie jest zajęty, ale ja nigdy nie wchodzę do tej samej rzeki. Poza tym swoje rozczarowanie i zranione serce spaliłam zamiast balsamować - nie umiałabym i nie chciałabym umieć zaufać znów mężczyźnie, który któregoś dnia ot tak przestał mnie kochać.

Nie masz mi za co dziękować, wiem, jakie to uczucie, jak do człowieka dociera, że tak się przejmował czymś w sumie nieistotnym i niewartym nerwów... Szkoda, że zrozumiałam to, kiedy już straciłam kogoś ważnego.

Delicious , śmiało pisz, co Ci tam będzie na sercu leżało. Na pewno nie zostawimy tego bez odzewu

Jestem z Ciebie naprawdę dumna!
Nawet nie wyobrażam sobie, jak musiałaś się czuć, kiedy dostałaś tego smsa, to są takie sytuacje, w których serce nam dosłownie omdlewa...
I zrobiłaś najlepszą możliwą rzecz - zachowałaś spokój. Gdybyś zaczęła się awanturować, on pewnie znów uruchomiłby w sobie wariant "obrona", doszłoby do kolejnej kłótni i pewnie po raz kolejny Ty byś się stała tą "chorobliwie zazdrosną". A tak to Ty jesteś górą po tej rozmowie, bo on zwyczajnie nie umiał Ci się z tego wytłumaczyć...

Nie wiem, czy zaakceptowałabym takie zachowanie. Dla mnie chyba byłoby to już jednak przekroczenie jakiejś mojej granicy. Jestem pewna, że Ty też taką masz i powinnaś się zastanowić, czy to nie było dla Ciebie za dużo. Nie rozmyślaj nad tym, co go łączy z jakimiś tam koleżankami, tego możesz nigdy się nie dowiedzieć, zastanów się po prostu: Czy mogę to znosić? Czy to jest to, czego chcę?

Jest taka piosenka, która mi akurat jakoś tak tutaj pasuje...
http://www.youtube.com/watch?v=yfMlwlq5FPY

Trzymaj się Słoneczko, musisz być teraz silna i wziąć swój los w swoje własne ręce!

yvette znam ten utwór i jak miałam doła i kłopoty w gimnazjum to go słuchałam, jest świetny i tak pasuje tu ale niektóre słowa o trzeźwości ja przejrzałam i myślę, że on też dostrzegł swoje zachowanie, i dziękuję też jestem dumna, zawsze reagowałam płaczem itp. ale koniec, trzeba byc troche egoistką i nie dać wejść sobie na głowę, ja nic złego nie zrobiłam, ja nic nikomu nie pisałam (innym facetom) ja czuję się czysta i szczera wobec niego, bo nawet jak jakis obcy nr mi pisał sms lub coś to ja jak głupia mu o tym mówiłam, sama nie wiem czemu tak się zachowywałam, kochałam za bardzo? nie wiem czemu mu mówiłam, po prostu chyba nie umiem miec tajemnic w związku nawet tak błachych jak sygnał, czy sms z obcego nr tel tak sobie myslę, że jestem chyba nieźle pokręcona

szirina czuję, widzę i wiem że mnie kocha, nie jest on żadnym frajerem ( emocje skąś to znam ) jest dla mnie cudny, nie raz to pokazał, po prostu on ma już takie zachowanie, że jest zbyt przyjacielski wobec kobiet. to dla mnie wada. Może to w sobie zmieni, niebawem 4 lata będą naszego związku, i tyle razem szczęśliwych chwil przezyliśmy, nie chcę tego stracić (może tu jestem dziwna i egoistyczna he he ale myślę, że skoro go kocham i jest mi dobrze z nim i jak on się zmieni, tą cechę to będzie już ok wszystko) bo jak pomyslę że miałabym od nowa z kims innym to przechodzić to ja dziekuję, każdy robi bład, ja tez je robiłam, ale myślę że moje blędy związku z ta sytuacja są w jakis sposób usprawiedliwione może i jestem slepo zakochana w nim ale wiem, ze to jest właśnie on, nikt nie jest idealny, ale on ma o wiele więcej zalet niż wad zaakceptowałam te sytuację i daję nam szansę mam nadzieję że już będzie mniej otwarty w stosunku do kobiet, a jak nie to ja zrobię to samo jak to się mówi ogień zwalcza się ogniem, a do faceta czasem chyba bardziej dociera obraz niz słowa....

pewnie, ze tak zrobię, kupiłam sobie stroj kapielowy, który podkreśla moje atuty he he (mam rozstepy ale co tam) bo mamy sie wybrać nad morze (może nadal aktualne będzie) tak się odszykuję jak nigdy, nie popłaczę się bo nie mam juz na to nawet sił, bo ja tu winna nie jestem, to on musi sie zmienić nie ja. Pokażę mu kogo ma przed sobą i żeby sie dobrze przyjrzał, bo czy spotka kiedyś taką kobietę jak ja? (dużo mu dałam szczęscia itp jego słowa) zobaczymy

też mam nadzieję, że się ułozy, zalezy mi tylko na tym by nie był taki przyjacielski, ale czuję, ze to nie wypali, bo mówił mi właśnie, że niektóre rzeczy są nie możliwe, a on jest ok wobec mnie. Kobiety mam ochote się napić, jak się kurdę nie zmieni ta ja się zmienię!!!!!!!!!!
jestem w tej chwili wkurzona trochę i myślę że to nie my kobiety jesteśmy słaba płeć, tylko oni!!! jak coś im nie pasi to zaraz uciekają, nie dążą do zmian, obiecują i nie dotrzymują, tak jak czytam tu na tym forum to w wiekszości przypadków tak jest z tymi facetami ach ręce opadają

szirina dziekuję ale ja się zmienię w tym sensie, że też zacznę miec kolegów itp on może to ja też, skoro mu koleżanki jego nie przeszkadzają, to nawet niech nie czepia mie się potem jak kolegę bede miec jak zobaczy może to zrozumie o to mi chodzi, niech tez zazdrośc poczuje, bo on chyba mysli, że ja to takie "nic" i nie poderwie mnie nikt itp. czuje sie pewny. Bo takie mam wrażenie po jego zachowaniu i tych sprawach.

nie szirina ja wogóle od dziecka kolegów nie miałam, tylko koleżanki same i to tak jedna czy dwie, ach czuję sie dziś jakos tak okropnie, płyna mi łzy jest mi cięzko i wogóle do kitu, mam dzis dołka jakiegoś posłucham moze jakiej muzy wesolej to może mi przejdzie

i tak zrobię jak on sie nie zmieni, jak nadal bedzie tak traktował inne kobiety!!! każdy ma granicę.

a tu taką piosenkę znalazłam też muszę stworzyc sobie spokój w głowie trochę mi to humor poprawiło od tej muzy

http://www.youtube.com/watch?v=3Z0YbuA_p7A&NR=1

http://www.youtube.com/watch?v=5XXL-iKP … re=related

nie . na pewno nie dlatego .....

dokładnie noelle ma rację.
czasem trzeba skupić się na swoich sprawach a reszta jakoś się potoczy. są dni zwątpienia i dołka emocjonalnego ale potem to mija. będzie tylko lepiej jeśli podejdziesz z dystansem do różnych spraw które ciebie tak absorbują.

dziękuję Yvette wracam choć niezupełnie, bo nadal mam sporo nauki-obrona przede mną więc zaglądam tu rzadziej.

widziałam że wiele się u Ciebie zmieniło.. jak się czujesz? podziwiam Cię, ale jednocześnie rozumiem... dobrze że wiesz czego chcesz, facet któremu będzie dane się z Tobą związać na stałe na pewno to doceni

oj ale może jednak to okaże się udany wypad? Hiszpania jest taka piękna..

wiesz, jesteś naprawdę wartościową osobą! i piszesz bardzo mądre słowa, naprawdę docierające wgłąb głowy ja nie potrafię być taka subtelna, zazwyczaj jestem tą atakującą

Blizniaczko, nikt nie mowi, ze to Wasza wina... Ja tez uwazam, ze zwiazek na odleglosc to powinna byc forma przejsciowa, wlasnie dlatego, ze wynikaja takie nieporozumienia, ktore na dluzsza mete rozwalaja relacje. Sama o tym wiesz najlepiej, kiedy jest Ci ciezko.

Noelle, dzieki za mile slowa. Bede trzymac kciuki za to, zeby wszystko wrocilo do normy na Waszym spotkaniu. A kiedy sie widzicie?
I hmm, Noelle, co tak wlasciwie studiujesz?

Blizniaczko- tak uważam, nie od dziś. związki na odległość tak naprawdę się nie liczą. fakt jest ktoś kto kocha, ja kocham ale gdyby tak miało wyglądać wspólne życie=bycie osobno, to ludzie w ogóle by inaczej nie żyli. I uwierz mi że wiem co mówię, niby zależy to od charakteru człowieka, poziomu uczuć, ale zawsze czujesz niedosyt, nie ma Cię kto przytulić, wesprzeć, czasem jedno spojrzenie wystarczy by wszystkie troski przeminęły.. a jednak ludzie żyjący na odległość tego nie mają, tracą najlepsze z wspólnych chwil żyjąc osobno, bo tak naprawdę każde z nich ma swoje życie..

Yvette-a studiuję, a właściwie mogę powiedzieć że studiowałam(już nawet legitymację musiałam oddać:() Filologię angielską i były to studia pedagogiczne, po których będę miała uprawnienia do nauczania w szkole Bo jest też u mnie na uczelni Filologia angielska ale studia ukierunkowane na tłumaczenie..

rozumiem noelle87 więc jak w takim razie to nazwać? kochamy sie widujemy sie czasem a to nie związek? więc to romans?