Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia

Wczesna witaj.

Tez tam siedzę ale zagladam tu czasami. Szkoda by było żeby forum zaczęło "umierać" przez to ze istnieje fejs.
Ostatnio mam zagwostkę która trochę trawi mnie od środka. G ma urodziny w niedzielę i to że życzę jej wszystkiego najgorszego pominę, nie zastanawiam się też nad tym czy jej składać życzenia bo wiem że nie warto się spalać. Ale wyraźnie widzę w sobie i walczę z tym że mam ochotę pobyć wobec niej złośliwy. Nie powinienem, może, ale to tak silne uczucie że nie wiem czy mi się uda powstrzymać.
Nie potrafię ogarnąć że miłość malutkiej do rodziców będzie rozdarte jak szmata na dwoje ludzi, porównania które z rodziców jest lepsze-gorsze wydają mi się być rzeczą która w jej życiu na pewno nastąpi. I kolejne pytanie-kto będzie tym lepszym rodzicem. Mówię Ci miliony tego typu pytań dziś rodzi się we mnie. Użyłaś świetnego porównania z tymi krzaczkami na prerii, najfajniejsze jest to że one tak żyją i mają się najwyraźniej świetnie, ja dziś mam dość swoich myśli i nie potrafię się im przeciwstawić.

całuję

Wczesna

No to mamy "po urodzinach". Nie złożyłem jej życzeń wcale, czuję się z tym bardzo dobrze. Malutkiej tylko przypomniałem że mama ma dziś urodziny i powinna jej złożyć życzenia bo tak powinno być, ona musi wiedzieć kiedy rodzice obchodzą urodziny. Ja tak postąpiłem nie wiem jak we wrześniu postąpi G. Zaobaczymy. Porwałem małą na cały dzień, było zoo lody, było super.
A jutro kolejny dzien. Jak to mówię "folia-parówka-folia-parówka-folia-parówka..."

Pozdrawiam ślicznie.

Mój problem polega na tym że 3 tyg temu moja kobieta spakowała moje rzeczy i wywiozła do mojej matki i powiedziała że to już koniec. A powodem tego było moje pijaństwo po pracy po nocnej zmianie z okazji urodzin kolegi, oznajmiłem o tym moja ukochana ale że wypije tylko kilka kieliszków i wracam do domu, prawda była taka że wypiłem dosyć sporo, dzwoniłem po nią żeby po mnie przyjechała, po przyjeżdzie koledzy nie chcieli mnie puścić więc oznajmiłem że zostaje z kolegami, była bardzo zła i krzyknęła że jak wybieram kolegów to z nami koniec. po powrocie do mieszkania( ona je wynajmowała, ale razem płaciliśmy) zastałem zamknięte drzwi więc próbowałem się dostać gdyż zabrała mi klucze do mieszkanie, swoje karty z bankomatu i inne rzeczy,nie chciała mnie puścic i zadzwoniła po policje, zabrali mnie na tzw dołek, rano wróciłem do matki gdzie przed klatka spotkałem Gosię z Darią(młodsza jej córka,niemam z nia dzieci,ona ma dwie córki 4 i 12 lat) była zła i płakała mówiąc zebym jej zostawił w spokoju. Po kilku dniach sprowadziłem się do brata gdyż ma wolną kawalerke. Kilka rzeczy zostało jeszcze u niej( tv,pralka itp.)  zostawiłem jej też na razie auto, chciała mi to wszystko oddać ale nakłoniłem ja żeby się wstrzymała jeszcze ,że te rzeczy nie są mi na razie potrzebna bo wszystko mam. Podjąłem terapię dla alkoholików o której Ona wie ,dałem nawet nr do terapeuty.Nasz związek trwał 10 miesięcy, było ok ,dzieci bardzo mnie polubiły zwłaszcza młodsza Daria,chciałem być dla nich jak ojciec,kupowałem prezenty jeździliśmy na wycieczki na basen itp., chciałem spędzać z nimi jak najwięcej czasu. Z Gosia układało się różnie kilka razy się namnie zawiodła jak to powiedziała ostatnio,ale nigdy jej nie zdradziłem nie wyzwałem itp. w łóżku było ok. ,bardzo Ją Kocham tak jak dziewczynki,niewiem co mam robić. Od tamtego czasu widziałem dziewczynki dwa razy, z Gosia 3, w sobote nawet odebrała mnie z pracy autem, ale stanowczo mówi że niechce na razie żadnego związku,zawiodła się na mnie,woli być sama. Czasem jak dzwonie to jest miła rozmowa czasem jest wkurzona jak napisze sms-a z pytaniem o spacer wspólny albo kilka miłych słów typu że mi zależy że dalej je kocham itp. Dzień przed rozstaniem zapłaciłem rachunki za mieszkanie i prawie całe pieniądze dałem jej, dwa dni po rozstaniu dałem jeszcze pare groszy i bony żywnościowe na 300zł,bo wiem że ma ciężko. dwa dni temu zaproponowała że jak dostanie alimenty to da mi 150zł , bo wie ze niemam na życie, co niestety jest prawdą, jak zachować się w tej sytuacji?  Mówie jej często lub piszę ,że zachowałem się jak świnia,że bardzo żałuje ,że zależy mi,że zrobie wszystko żebyśmy byli znowu razem, ale Gosia mówi że chce być teraz sama,że mi już nie ufa, że się zawiodła, ja jej że się zmienie ,ze się lecze ona że mam się zajać sobą teraz i nie zawracać jej głowy. Mieszkanie jest wynajmowane i wynajmujący dowiedział się o całej akcji dlatego stanowczo mnie nie chce widzieć w tym mieszkaniu,Gosia się boi że zostanie wylana,dlatego mniemam tam wstępu. Acha jeszcze jedno,zmienia zdania co chwile, raz że się zgadza na widywanie raz w tyg raz że nie chce mnie widzieć wcale, nie wiem już co myśleć i co robić? Mówi że uczucia do mnie wygasły, że to ja to spowodowałem zawodząc ja kilka razy. Wszystkim znajomym powiedziała ze się rozstała. Mówi że teraz będzie żyła sama bo ma dla kogo żyć ma dwie córy i nie potrzebuje faceta. Na walentynki dałem jej kwiaty bomboniere i maskotke. Co robić pomocy!!!

Wieanna - kochana, jestes jedna z tych osob z 'mojego czasu' bym powiedziala. U mnie jest juz 10 miesiecy od rozstania a tez i to mysle o tym wszystkim, rozmawiam wciaz na 'ten' temat. Owszem, duzo, duzo mniej, nie ma w ogole porownania, czuje sie duzo, duzo lepiej, ale tez nieraz jakis jeden przeblysk, jedna nieodpowiednia mysl i tez rozwala czlowieka. Tez nie pogodzilam sie z tym jeszcze w pelni. Wciaz proces trwa, proces godzenia sie, pelnej akceptacji tego co sie stalo, tego jak jest, bez zadnych 'ale'.

Dlatego mysle ze to nic dziwnego, ze u Ciebie, po 5 miesiacach wciaz jeszcze nie jest 'super'. Naprawde, nie ma co sie denerwowac, zaakcpetuj to, ze tak jeszcze bedzie. Musimy zaakacpetowac chyba wlasnie, ze te gady rozwalily badz co badz nam zycia i proces odnowy niestety ale trwa i trwac jeszcze bedzie. Ze to nie jest tak 'chop siup' i juz pozbieramy sie bo nie sa warci. Nie sa warci, ale akcpetacja faktu, ze odbudowa swojego zycia potrwa (niestety) jest chyba kluczowa. Ja, mimo ze obecnie mozna powiedziec ze wchodze w zwiazek z kims i daje mi to naprawde duzo radosci, to po prostu wciaz nie jestem jeszcze w pelni wyelczona. Wiele razy zadawalam sobie pytanie czy w takim razie powinna mzaczynac cokolwiek z kims nowym w ogole? Na ta chwile mysle ze juz tak. Nie jest perfekt, jesli chodzi o emocje do jm, ale siedzenie samej w domu po roku od rozstania i rozmyslanie i 'czekanie' az juz bedzie 'super' najlepszym pomyslem na pewno nie jest. Teraz spedzam milo czas, czuje ze zyje, probuje budowac cos z kims, kto wie o mojej sytuacji i nie musze niczego ukrywac.

Wieanna, trzymam kciuki mocno za Ciebei

Ludzie są okrutni.
Ja, zdradzony kilka razy. Przyznała się i prosi o wybaczenie..
Rozstanie natychmiast.
Nie wiem co dalej??(dziecko) Każdego dnia człowiek myśli, łza się kręci..
W chwilę można zrujnować innym życie.
Wiem, że nigdy nikomu tego nie zrobiłbym, gdyż jak się kocha to się odbywa okrutną "podróż"(jak ktoś to pięknie ujął).
Ciągle, każdego dnia.. Pół życia (kilkanaście lat)poszło "w piach".
Piszę bo ciekawi mnie też jedno. W zasadzie wasza opinia..
Kobieta- która zdradza to musi być związana emocjonalnie z K. wg mnie. Co nią kieruje? Musi liczyć się przecież z konsekwencjami.. Nie pojmuję tego.
Mężczyzna- znam wielu, którzy seks i kobietę traktują w "sam raz na raz". Szukają innych wrażeń itp. Do żon wracają jak gdyby nigdy nic.. Szok.
Jaką macie opinię??
Kobieta szanująca się, rodzinę, jakiekolwiek wartości "nie rozkłada nóg" ot tak przecież..
Sorry za dosadność

To jest mit że zawsze u kobiet zdrada ma emocjonalny charakter znam wiele dziewczyn dla których jest to po prostu przygoda dodatkowa dawka adrenaliny.

hej , z tej strony Adam z podlaskiego. Porzucony przez dziewczyne z Borderline miesiąc temu....

Nie martw się Andzia!czas leczy rany,myśl pozytywnie,nie był Ciebie wart!Myśl o spokoju jaki dasz dzieciom,ale też i o sobie! Odpocznij trochę-ze 2 lata-a potem rozejrzyj za kims wartościowym,ale lepiej z polecenia znajomych bo możesz naciąć się na matrymonialnych oszustów! Tego kwiatu na pół światu! Ja też 10 lat temu przeżyłam koszmarny rozwód z męzem babiarzem i pijakiem,a teraz jestem od 3 lat znów mężatką po 5 latach chodzenia,czsami bardzo szczęśliwą a czasami nie,ale takie jest życie nie ma ideałów! Na pewno życie uśmiechnie się do Ciebie,tylko nie dołuj się ,nie zwalaj winy na siebie i żyj pogodnie dniem dzisiejszym,odpocznij a potem rusz na poszukiwanie szczęścia we dwoje,bo jak dzieci odejdą samotnośc też boli!Trzymaj sie cieplutko_Ewita

Witam czy ktoś zna e-mail lub nr tel do nick mayk 222,bardzo pilna sprawa,był na tym forum ponad ok rok czasu w 2012/13

Skarbonka - bardzo madrze i pieknie napisane!

Wszystkie te etapy trzeba jednak przejsc, przerobic, jednym schodzi dluzej, innym krocej, ale nie da sie inaczej.

Dokladnie tak jak piszesz - nagle okazuje sie ze same damy rade, czesto nawet i lepiej funkcjonujemy niz bedac w mazlenstwie/ zwiazku.

Nagle okazuje sie ze nie ma  najlepszego przyjaciela, ale dokladnie tak jak piszesz - okazuje sie ze sa wokol inni ludzie, rownie przyjazni, a moze nawet warci wiecej... Zaczynamy spedzac czas z innymi ludzmi, poznajemy nowych ludzi. Oczywiscie nie wszyscy okazuja sie tymi osobami ktore chcielibysmy poznac, nie od razu zawiazuja sie przyjaznie czy nowe zwiazki. Ale to sie dzieje. I bardzo dobrze.

A co mnie najbardziej 'uderzylo' w Twoim poscie - to to kolatanie serca, przerazajace mysli i bezsennosc ..... tak, i one w koncu przechodza. I dla mnie osobiscie to najwazniejsze, bo lzej sie oddycha. U mnie, po 11 miesiacach pomimo ze mysle jeszcze prawie codziennie gdzies tam z tylu glowy o moim jm, to pierwsza mysla po przebudzeniu jest juz ktos inny i moje nowe zycie, ktore kazdego dnia buduje.

Ja niestety jeszcze jestem "związana" ze swoim byłym pewną obietnicą z jego strony i niestety ale muszę poczekać aż dotrzyma słowa.
Ale już się nie mogę doczekać kiedy całkiem zniknie z mojego życia.

No teraz to mam zupełnie na odwrót we wrześniu nie do pomyślenia dla mnie było,że jego nie będzie ,że jak ja dam radę i te wszystkie wątpliwości

A teraz nie do pomyślenia dla mnie jest,że on może wrócić.
Że ja przez 14 lat żyłam z egoistą, który nadal uważa się za Pana i Władcę .

Ktoś ,gdzieś napisał ,że pójdziemy do przodu jak włączy nam się myślenie.
I to prawda jak już przestaniemy myśleć w kółko o jednym to nasze życie wraca do normy.

Ale początki pamiętam.
Brak koncentracji na czymkolwiek ,brak chęci do życia i niestety nie docierało do mnie co ludzie mówią i piszą. Ja dalej swoje,że kocham,że żyć nie umiem, jaka ja biedna i nieszczęśliwa jestem a to było tylko uzależnienie od drugiej osoby.
Ja przeszłam wszystko : upokorzyłam się, błagałam,płakałam a jemu coraz bardziej dupa w piórka obrastała.
Oczywiście kiedyś tak o nim nie myślałam,złego słowa o nim nie powiedziałam do samego końca dopóki nie włączyło mi się myślenie.

Nie warto , na prawdę nie warto bo on jak już podjął decyzję to nic by jej nie zmieniło. Sam ,bezczelnie mi powiedział ,że życie
to nie jest bajka. A ja chciałam tylko żeby wybrał mnie .

Ale widocznie tak musiało być musiało minąć trochę czasu,żeby spojrzeć na wszystko z innej perspektywy.

Dodam jeszcze,że byłam "porzucana" w przeciągu pół roku trzy razy.

Chyba dobrze, że tu trafiłam.Czytam to co piszecie i widzę,że to co przeżywam nie jest niczym nadzwyczajnym, choć pewnie dla każdej z nas to osobisty koniec świata.  To bardzo trudne nauczyć się nie myśleć o nim " mój mąż", ale w końcu jakoś się przyzwyczaję. Jeszcze nie wiem, czy jestem bardziej na niego wściekła, czy bardziej jest mi żal. Nie wiem,czy to ten świat tak zwariował? Czy to zdradzanie , odchodzenie i rozwodzenie się tak spowszedniało większości, że zrobiło się prawie normalnością?! Nikt już nie próbuje niczego naprawiać, tylko od razu wyrzuca do kosza i kupuje nowe. I nie ważne,czy to skarpety, czy stara żona.

To mój pierwszy post więc najpierw chciałam się przywitać:)

Na założenie własnego wątku przyjdzie czas, na razie czuję taki żal i ból, że nie umiałabym chyba obiektywnie opisać tej sytuacji.

Jestem w centralnej Polski, 31 lat i kilka dni temu cały mój świat roztrzaskał się na maleńkie kawałki, z których nawet nie ma czego zbierać:(
Zostałam zdradzona fizycznie i emocjonalnie, mój 'ukochany, jedyny i wymarzony', z którym byłam od ponad 7 lat w związku zadurzył się w innej. Dostał drugą szansę, której niestety nie wykorzystał, więc tydzień temu kazałam się spakować i nigdy więcej nie kontaktować. Do dziś jakoś trwam, chce mi się wyć i gryźć ściany bo w jednej chwili wszystko straciło sens. Podczytuję Wasze wątki, jestem pod ogromnym wrażeniem Waszej życiowej mądrości, cieszy mnie, że po zdradzie jeszcze, kiedyś jest jakieś życie...

Wszystkim zdradzonym i cierpiącym chciałabym życzyć słońca i siły

Ja 3 lata od porzucenia ciągle cierpię, on ma dziecko - szybko od rozstania ze mną.
Pół roku temu zadzwonił i mówił ze tęskni i myśli, ale ona ma rodzinę ( dziecko i partnerkę chyba), a ja ciągle w nim bez wzajemności zakochana.
Straszne - nie widzę sensu życia.

Do Lucky 75
  "ale stanowczo mówi że niechce na razie żadnego związku,zawiodła się na mnie,woli być sama".

Jeśli twierdzisz, że ją kochasz to uszanuj jej decyzję i daj jej spokój, pozwól jej żyć bez siebie.

Dobrze rozumiem Skarbonko o czym mówisz, bo przechodzę dokładnie to samo. Nie mogę zrozumieć, że tak łatwo mu przyszło pójść z domu nie oglądając się na dzieci, na mnie i na nic, co mnie wydaje się ważne. Że tak łatwo było mu pójść do łóżka z inną babą, że potem wracał do domu i kładł się obok mnie. Jak dotarło do mnie, że kochał się ze mną, kiedy wracał od niej to tak się szorowałam,że mało nie zdarłam z siebie całej skóry. Wyparzyłam sztućce i kubki, spaliłam jego poduszkę , wyrzuciłam kołdrę. Najchętniej od razu wywaliłabym też łóżko, ale nie mam na nowe.To jest obrzydliwe. Czuję ból ,żal, wściekłość, niesmak i sama nie wiem co jeszcze. Nie rozumiem i chyba nie zrozumiem tego co zrobił do końca życia.

I jeszcze ta wieczna nadzieja która nie umiera, ale jakie sa jej podstawy tylko miłośc jednostronna nieodwzajemniona czy to nie za mało, czy on zrozumie opadna mu klapki, czy będzie chciał walczyć tyle pytań i brak odpowiedzi

KASIU !

"Zadzroszczę tym którzy piszą że mąż zdradał odszedł do innej to jest namacalne a ja zostałam z słowami nie kocham tak jaby nie jesteś nic warta nie ma nikogo lepszego innego ale chce byc sam przecież to zabija"

Oj, nie masz czego zazdrościć, przynajmniej nie czujesz się oszukana i prawdopodobnie nigdy nie byłaś, powinnaś się z tego cieszyć dla mnie nie było nic gorszego niż kłamstwa ,które później wyszły na jaw.

A jak sobie z tym radzimy?

Ja sobie radziłam w ten sposób,że bardzo dużo o tym mówiłam, czytałam , mało pisałam ale ciągle mówiłam. Wróciłam do znajomych ,których zostawiłam dla niego bo miałam klapki na oczach i tylko on się liczył a jak przyszło co do czego to się okazało,że jakaś tam inna jest fajniejsza bo, i to był powód, daje mu święty spokój. On niczego więcej nie chciała tylko świętego spokoju.
Na początku ja mu go oczywiście nie dałam, upodliłam się jeszcze bardziej błagając o to,żeby mnie znowu zauważył ale to na nic tylko samopoczucie gorsze.
Jest z tamtą dalej nie rozumie,że zrobił mi krzywdę swoimi kłamstwami.
I w końcu ma ten Swój święty spokój.
Ale też jest źle ja nie piszę albo się nie odzywam.
Nie trafisz za nimi.

"A najgorsza jest ta nadzieja że zrozumie wróci spróbuje że spojrzy w przeszłośc że będzie to coś dla niego znaczyć"

Jedno mówią,że nadzeja matką głupich inni ,że umiera ostatnia.
Ale życie z nadzieją,że on do Ciebie wróci to nie jest życie.
Trzeba się z tym pogodzić,że on odszedł. Powoli po swojemu ale czas zacząć się z tym godzić.

Jeżeli chce Ci się płakać to płacz, trzeba wyrzucić z siebie wszystkie emocje.

"Tylko że ja poczuwam się do kryzysu i odpowiadam za niego"
Was było dwoje w tym małżeństwie nie powinnaś całej winy brać na siebie.

Mi też się wydawało,że moje małżeństwo jest takie normalne,w życiu bym się po tym człowieku nie spodziewała,że mnie oszuka i długo do mnie to nie docierało to było wprost nie możliwe. Mój ukochany, jednyny,przyjaciel,koło zamachowe itp okazał się kłamcą i mu się znudziło życie ze mną.

Na moje oko to Ty jeszcze jesteś w fazie wyparcia tego co się stało czyli nadal na samym początku drogi. Ale lepiej dla Ciebie będzie jak zaczniesz się z tą myślą oswajać bo jeśli on nie widzi sensu bycia z Tobą na siłę NIC nie zrobisz.
I nie myśl o sobie ,że to tylko Ty jesteś winna , wina leży po obu stronach.
Ja wiem co źle zrobiłam
Ale też wiem ile dobrego zrobiłam i wiem,że życie bez niego jest możliwe.
Początki są ciężkie i do tej pory mam jakieś nawroty żalu, złości i to poczucie niesprawiedliwości.
Ale już nie chcę jego powrotu bo wiem,że już nigdy nie będzie tak samo.
Teraz to może być już tylko lepiej.

Tylko ile trzeba wycierpieć by te lepiej przyszło. Masz rację  to tak strasznie boli bo to była najbliższa osoba ta która była gdy było żle dobrze ta dla której się poświęcałaś a tu nagle takie coś. Wiem trzeba się zacząć oswajać tylko że ja tego nie dopuszczam do siebie myslę że to tylko zły sen a jutro stanie w drzwiach powie przepraszam i będzie ok. Nikt z mojego otoczenia i starszego i młodszego w to nie wierzy więc jak ja mam uwierzyć. Jego rodzice moja rodzina znajomi wszyscy mówią że może mu przejdzie tylko ile takie może może trwać. Przecież to zabija jak zawieszenie w próżni, łatwiej był by się pogodzić tylko ja chyba jeszcze tego niechcę nie jestem gotowa na to. Wszyscy mówią jaka to świnia co zrobił a ja myślę nie mój Sebastian on niemógł by tego zrobić, przeciez to nie może być tak.

Z dzieckiem tak niby mówi mu ze go kocha ale bierze tylko wtedy gdy mu jest wygodnie, jak mały jest chory trzeba na dodatkowe lekcje zawieść to jestem ja, ostatnio go widział w środę w czwartek i piątek  napisał mu po 2 smsy w sobotę 3 a w niedzielę już 2 i były 4 połączenia tylko że jak to mój mały stwierdził on nie ma teraz czasu potem do tay zadzwoni, potem napisze a wczoraj stwierdzał ze w tym tygodniu dopiero w sobote chce się z nim widzieć. Na początku się bałam bo u mnie jest życie codzienne, nauka obowiązki a u niego zakupy i przyjemności ale widze że mój mały jest mądry i prezenty nie przesłaniają mu świata. Pozatym mały mimo iz mówi że wybaczył tatowi i nie jest zły to wiem że cierpi i czuje złość zastepuje tate dziadkiem wujkiem. Kiedyś ich kontakt był super potem gdy mężowi już się nic nie chiało to wstawał tylko by zaprowadzić małego do szkoły( przedtem mały jak wstał to siedział i grał prze 3,4 godziny rano na komputerze bo miał na popołudniu a tat obok w pokoju spał) i ten kontakt się urywał. Jasne mały bardzo kocha tatę bo to mówi tylko że ja coś czuję że on mu juz nie jest potrzebny mały zapełnił sobie miejsce po nim bardzo szybko. A co do poświęceń jasne w ostatnim okresie to tylko ja się poświęcałam ale na początku było inaczej byliśmy do wszystkiego razem i to nam wystarczało obydwoje starciliśmy przez to znajomych, przyjaciół została mała garstka.

Nie chcę już mieć nadziei. Gdyby można było wytrzepać serce z miłości, jak dywan z kurzu. Nie , ja nie chcę , żeby wrócił, choć co noc mi się śni, że są święta i on dzwoni do drzwi. A potem się budzę i do rana przewracam z boku na bok, myśląc , co mogłam zrobić nie tak. Nigdy mi nie powiedział- "Słuchaj , nie rób tak , bo to mi się nie podoba", więc nawet nie wiem DLACZEGO?!  Czy to ,że ja mam 40 lat , a jego nowa kobieta ma 24 to wystarczający powód,żeby przekreślić małżeństwo z 19-letnim stażem? Czy dlatego udaje,że nie widzi na ulicy swoich synów? Czy to jest wystarczający powód, żeby zapomnieć ,że istniejemy? Jeśli tak, to jak z tym żyć?!

Ja jestem tydzień po zerwaniu. Moja historie opisałam w innym wątku. Tez usłyszałam ze nie kocha i juz niechce ze mną byc. A nic tego nie zapowiadało.

on to nazywał koleżanki( i były to koleżanki a raczej jedna w ostatnim czasie mężatka z dwójką dzieci  nasza wspólne, pisał od sierpnia do listopada i jestem po rozmowie z nią w tym ich pisaniu zapewniał jak nas kocha ze nigdy by nie odszedł) z którymi pisał o życiu codziennym.I mimo tych swoich zapewnień miesiąc pózniej mówi że nie kocha. Najlepsze jest to ze oni tak łatwo umią miłośc w niecheć i nienawiść zamienić gdyby osoba opuszczona i zraniona też tak umiała było by łatwiej

Tu się z tobą zgadzam (tylko u niego było to naprawdę tylko pisanie bo dzieli ich za dużo Holandia i Polska) natomiast wskiekła jestem o to ze nie wiem gdzie dziecko zabiera nikt nie wie swoim rodzicom tez tylko miasto gdzie mieszka powiedział.Wiem że musze poukładac swoje zycie przynajmniej prawnie bo słowa niczego wam nie zabraknie nic nie znacza gdy nie wiesz ile czego masz. Tylko gdy to zrobie to te rozstanie stanie się takie "namacalne" tego się boję. A wkurza mnie to że nie rozumie co nam zrobił ze dla niego to jest normalne i takie ok.

Mnie nawet nie powiedział "nie kocham". Nie miał na tyle odwagi. Dostałam od niego sms: ciebie już nie kocham , bo kocham inną! Nie mogę sobie tego poukładać w głowie. Nie ma go od dwóch miesięcy. Dopiero teraz wychodzi powoli na jaw, że to wszystko trwa już od dłuższego czasu. Codziennie wyciągam ze skrzynki na listy wezwania do zapłaty na jego nazwisko, z różnych banków, jakieś pisma od komorników.Kiedy to wszystko się stało? Przecież on nigdy nie miał na nic pieniędzy. Zawsze żyliśmy bardzo skromnie. Chyba zwariuję od tego wszystkiego. Nie wiem co mam zrobić. Nie mam z nim przecież żadnego kontaktu, ale ciągle jest tu ze mną zameldowany. Już nie mam siły. Boję się ,że w końcu ktoś przyjdzie do mojego mieszkania i stanie się coś złego.

WIECIE CO MOGĘ WSZYSTKO PRAWIE W GŁOWIE SOBIE POUKŁADAĆ SPRÓBOWAĆ ZROZUMIEĆ ALE NIE TO  że dorosły człowiek nie umie sobie uzmysłowić ze krzywdzi takim zachowanie bliskie osoby, że mysli że jak powie dziecku pare słów ale tata cię kocha to te dziecko nie cierpi tylko przejdzie do tego do porządku dziennego i może jeszcze będzie się cieszyć, nie będzie pytać mówić jak można nie zdawać sobie sprawy jaką krzywdę się wyrządza jak można nie próbować walczyć, poddać się bo tak wygodnie, nie próbować ratować mając wszystko przekreślić to, zerwac kontakt z dnia na dzień z kims z kim się było prawie 13 lat, wyrzucić z umysłu, przecież tak chyba tylko potwór by umiał. Tego nie jestem w stanie zrozumieć - czemu sam przed soba nie umie się przyznac co zrobił i na co nas skazał.

Masz rację tylko widzisz ja narazie nawet po tym co robił nie umie tej nienawisci z siebie wykrzesać a wiem że było by mi wtedy łatwiej. Chciałabym umieć go zbluzgać nawymyslać znienawidzić ale narazie tylko cierpię i kocham. I zyję z dnia na dzień może za tydzień dwa a może miesiąc bedzie lepiej, może gdy znajdę zdjecie już nie będe wyć, może nie będe myśleć co bysmy mogli razem zrobić gdzie jechać kiedyś to musi minąc, i wtedy juz nie bede musiała udawać że jest ok tylko wtedy będzie ok a on będzie tylko wspomnieniem minionych lat

27 lat związku, b. udanego 3dzieci, mąż na wyjezdnym (Niemcy- dorobić do budżetu), wraca z kilkoma nr tel dla mnie nie znanych, nie wiem o tym oczywiście, jedzie na narty i przychodzi na służbowy telefon, który musiał zostawic w domu... sms," nie mogłam odebrac bylam na nocce...godz ems 1,45,
po nicce do kłębka...jakaś tam dziwuszka,  znajoma z pola truskawkowego (niemcy) ( odpowiedz męża)..
i mowi mi..znasz mnie tyle lat, nie wiesz z kim żyjesz? jego argumenty, znam, ale  nie rozumiem tego..
upodliłam sie ostatecznie, sprawdziłam jego bilingi, dzwonił naście razy do niej od powrotu, sierpien 2013 ,ale też dzwonił do wielu innych z pola truskawkowego... w sms nazywa go Pan...
jestem po prostu wykończona...

Ja z samego stresu schudłam w 2 tyg 8 kg, ten okropny okres u mnie trwał od momentu kiedy odkryłam jego romans do dnia rozwodu, czyli dokładnie 6 mies.,
ale kiedy wyszłam z sądu, chciało mi się śmiać po prostu....poczułam się wolna, poczułam, ze teraz zacznę nowe życie,
ze będzie przede wszystkim spokojniej.. i radośniej..i nie myliłam się...
z perspektywy czasu zrobiła sobie bilans naszego wspólnego 17 letniego życia małżeńskiego i wyszło mi tylko, że dobrze się stało jak się stało i to spowodowało, że dobrze, że jednak sobie poszedł.....mimo ze zostawił troje małych dzieci...
teraz czuje do niego tylko wstręt i nienawiść i nie mam go ochoty ani widzieć ani słyszeć..
mam fajnego przyjaciela z którym spędzamy wspólnie weekendy z naszymi dziećmi i to daje nam radość obojgu...

nie warto płakać nad rozlanym mlekiem..
to co się wypaliło nie warto wzniecać, a posprzątać popiół i rozpalić na nowo ognisko....
nie zbuduje się wieży na zniszczonych fundamentach, trzeba je postawić nowe...
i nie ma tego złego co by na dobre wyszło, u mnie to się potwierdziło... i życzę ci elaksiegowa18@wp.pl, kasiakalita27 przede wszystkim siły i wiary, w siebie...

Ok. Ale dlaczego mi wydzwania jak potrzebuje pomocy, czy przy aucie czy finansowo czy się poradzić , do tego jak byliśmy na zakupach razem to wybierała mi buty i kurtkę bo mi pasuje itp. Dostaje ode mnie pomoc finansową dalej bo zależy mi na Niej dalej i dzieciach. Kupiłem jej nawet buty i inne drobizagi, niewiem czy jestem teraz tylko sponsorem czy może próbuje sprawdzić mnie i ma nadzieje na dalsze kroki z mojej strony.Prosiłem o wybaczenie i powiedziała że niewie??? i co dalej począć. pomocy!

"Romantyczko" Ty byłaś pewna, ja nie, Ty nie miałaś wątpliwości ja mam--- 27 lat , to On mnie celebrował, nadskakiwał,"pył spod nóg wymiatał",
oboje ciężko pracujemy by podołać trudom życia codziennego, przez całe 27 lat, ale jakiegoś tam razu, powiedział, że nie mamy już o czym z sobą rozmawiać, to czas jego intensywnych rozmów....nie wiem tak do końca z kim.
Nigdy nie miałam podejrzeń,wątpliwości co do jego uczuć, ale stał się nerwowy, niepewnie zaprzecza....jest chyba trochę wystraszony....całe życie był o mnie zazdrosny, ja nie mam znajomych, przyjaciółek, stąd moje "zawitanie" tutaj..
To mój pierwszy facet, nie mam żadnych doświadczeń, nie wiem kiedy kto kłamie, nie wiem jak się kłamie...
jak ciężko jest  o takich sprawach mówić, tak osobistych, myślałam że jest "zbudowana" z granitu, a jednak chyba się myliłam

Dagmara z Pomorza, 39, zdradzona po 15 latach małżeństwa ( tą wiedzę mam od tygodnia )

na razie w zawieszeniu, szoku, bólu i ogromnym smutku

witam wszystkich