Był tak agresywny że zadzwoniłam na policję

koma5.....uważam ,ze troche przesadzasz  z tym brakiem szacunku!.Jesli czujesz się urażona brakiem przecinków -przepraszam,przepraszam rownież Tych ,ktorzy czytali moje posty! .Nie musisz czytać moich wypowiedzi wiele nie tracisz poniewaz pisane są do anniki .Jesli masz mi coś do zarzucenia pisz pod moim wątkiem lub na maila, bo jak narazie zasmiecasz wątek anniki.Jesli znow Cie uraziłam moją nie poprawną pisownią wstaw mi ocene niedostateczną Jak narazie annika rozumie co chce jej przekazac inni rownierz pozdrawiam

annika: nie cofaj się...masz tyle jeszcze życia przed sobą> JA też to zrobiłam- tylko mój mąż nie pił. I jak przyjechała policja już go nie zobaczyłam więcej. Trafił do aresztu.
Tylko u mnie jest tak .........w domu horror a na zewnątrz idealne małżeństwo. Szok dla Wszystkich. A jego  Rodzina .........zmieszała mnie z błotem. Ale nie poddam się -ile sił we mnie tyle będę walczyć. Ja mam 25 lat

Salomea czy Ty korzystasz z poradni lub chodzisz do terapeuty??
jak tak to co robisz by złagodzic te sytuacje w domu??? jak sie zachowujesz i czy jest lepiej???

Shania to trudniejsze niz myslałam........

Wiem - juz przeczytałam... dla Ciebie dwa całusy....
dzisiaj czuje sie lepiej... jestem spokojniejsza i zaczynam reagowac i wyznaczac granice.... nie tylko mężowi ale i dzieciom...
głosno mówię co mi sie nie podoba i mówie to bardzo spokojnie i pomału by zrozumieli.... czuje sie przy tym troche głupio, ale wiecie tak samo sie czułam kiedy uczyłam sie mówić dzieciom bez żadnej okazji ,,kocham cie'', więc wiem, że chyba zaczynam cos nowego w swoim życiu... mąż też inaczej reaguje... dziwi sie że jestem tak spokojna i opanowana, zwłaszcza wtedy kiedy porusza temat dla mnie drażliwy... nie powiem, że mnie to wkurza, ale staram sie byc opanowana i nie pokazywac mu tego jak badzo sciska mnie w dołku, wrecz przeciwnie - uśmiecham sie! jak on patrzy na jakies laski to ja na facetów, i on widzi że na mnie też patrza ... dzisiaj sie nawet do jednego usmiechnęłam i on do mnie też... mąż poczerwienial, ale nic nie powiedział...po chwili złapal mnie za rękę...
wiem że nie moge mu juz pokazywac co mnie dołuje, bo wtedy on tak mna manipuluje że nie moge sie ztego wyplątać... a ważne jest teraz dla mnie to, by wyłapac te jego słabe strony...
musze tez nauczyc sie asertywności... nie do końca wiem co to oznacza , ale moja terapeutka mówi, że to wytażanie swojego zdania i trzymanie sie tego
jutro wizyta u terpeuty małżeńskiego... mąż sam o tym mi przypomniał .... ma byc przed 9.00 napisze Wam jutro jak było

To smutne co piszesz ... ale jak sama piszesz musisz podjąc decyzję... może zacznij od terapii dla DDA, lub innego terapeuty zajmującego sie kobietami wspóuzależnionymi... jestes młodsza ode mnie o 11 lat i wcale nie oznacza to, że jestes gówniara... widze że rozumiesz powage sytuacjii,ale nie wystarczy rozumieć, trzeba działać!!!!!
musisz zacząć chodzić na terapię!!! to bardzo pomaga!!!! ja , mimo że chodze na terapię tez popełniam błędy, których żałuję... aler mysle że i tak jestem duzo silniejsza i wiem jak postepowac w danej chwili, choc przyznac sie musze ze czesto mam wpadki.. ale warto pójśc , a sama widzisz że cos jest nie tak z twoim narzeczonym... oni ci tam pomogą...powiedzą jak i co robic i uwierz że najgorzej jest zrobic pierwszy krok...
ja, na dzien dzisiejszy mam jednaterapeutkę, ale jutro jade na terapie małżeńską do iinego-oczywiscie jak mąż nie nawali, a na piatek mam tez jeszcze innego do którego mam zamiar tez iść z moim mężem... ale nie chce zapeszać... jutro napisze jak było i czy wogóle było...
czas iść na przód... jak sama piszesz- ,,wiem, że żadna decyzja nie jest łatwa i każda boli. ''
Do dzieła,masz dziecko więc zacznij walczyc o nie i o siebie... a przy tym i o narzeczonego...
pozdrawiam
---------------
annika

szerek witaj:) nie bede sie rozpisywac bo to watek anniki ale to bardzo dojrzałe ze chcecie isc zbratem na spotakanie nie wszyko da sie poukladac po takich przezyciach i odebranym dziecińśtwie.Bardzo mnie ciesza takie posty, bo wiem sama jakie to trudne .U mnie nie tez nie bylo ciekawie jak na moja małą wtedy głowke bylo to koszmarem- picie, bicie poniewieranie matki hmmm i dziwne w tym wszystkim, ze musialam byc dla niej ostoją. Miała tyle lat co ty wiem ze mnie kochala ale niegdy nie mialam w niej wsparcia zawsze ja bylam dla niej workiem do ktorego wrzuca sie zale za swoje zycie ach nawet teraz jest to trudne.Dlatego tym bardziej mnie cieszy, ze jestes taka młodziutka masz dziecko i myslisz tak powaznie o swojej przyszłosci...... Ja dopiero niedawno poszlam na terapie i nie taka typowa dda.Poprostu do zwyklej psycholozki ale wkoncu, te przezycia zaczynaj sie zacierac.....wczesniej myslam ,ze sobie sama poradze i ze tak juz bedzie bo mam deficyt uczuc ,ale to sie wl;ekło za mną strasznie .Teraz jest coraz lepieji zycze Wam powodzenia

jestem.... własnie przyjechalismy od terapeuty... było całkiem dobrze... tylko jak zwykle ja miałam bardzo duzo do powiedzenia a mąż- milczał... ale terapeuta zadawał bardzo duzo pytan i kierował je przede wszystkim do męża... był cierpliwy... w pewnym momencie myslałam że wyjdzie-i miał taki zamiar,powiedział mi po spotkaniu...
mamy za zadanie pozozmawiac z mężem o swoich potrzebach ... i zacząc je wprowadzac w życie... powiem szczerze, że zapomniałam juz co mówił, ale mój mąż napewno pamięta...

To wielki sukces, że Twój mąż poszedł razem z Tobą na terapię:)) Jeszcze niedawno nie chciał o tym słyszeć, a tu proszę:))
Przyjdzie taki moment, że i on przemówi (mam taką nadzieję). Powolutku, powolutku ale jednak do przodu!!! Pozdrawiam

...

troche mnie to nie było... wiele sie wydarzyło... nie jest dobrze ani trochę...
zaczne od tego, czego sie sama nie spodziewałam... obfite deszcze spowodowały podtopienie domu moich rodziców... bylismy przerażone obfitościa deszczu który w ciągu 15 min. zalał wioske... nie moglismy wyjść z domu... dzieci - ja zreszta tez bylismy przerażenitym co jest i co może sie zdarzyć...
przyjechał po nas mąż... nie dzwonił,nie pytał... pojechalismy z nim do domu... zabralismy najpotrzebniejsze rzeczy... po dwóch dniach znów ulewa... wody na dworze po kolana u moich rodziców... nawet samochodem nie można wjechać... zakaz wjazdu przed wioską... drzewa zawalaja się na drogach... korzenie tak podmokły że nie utrzymują drzew...
a my w domu, z mężem... ściska mnie na samą myśl... nie mam jak wrócic do rodziców... tam jest jedno wielkie jezioro i smród...1 a mąż dwa dni był kochany, trzeci dzień mnie wkurzył... a 2 razy był tak nachlany że sie przewracał...
wolałabym juz mieszkać chyba w tym smrodzie, ale boje sie o dzieci, były przerażone tym wszystkim... teraz znów widzą pijanego tatę...
byłam na terapii... zaczynam wszystko od nowa... nowa terapeutka, nowe zadania, ale tu z nim... jestem silniejsza niz kiedys, ale nie poradze sobie bez terapeutki...
mam odgrywac teatr... nie reagować na zaczepki męża... udawać że nie słysze jego docinek ... tak robię, choć czasem mnie nosi...
dzisiaj byłam na basenie z dziećmi... a on znów nachlany...
,uszę się teraz zająć nimii sobą a on niech robi co chce....
pewnie zawiodłyście sie na mnie,,,ale tak musiało być...

nie pracuje , i nie pracowałam... zajmuje sie cały czas dziećmi i pomagam mu tutaj jak jest potrzeba...
własnie wyszedł na cpn... przed wyjsciem walna sobie setkę... nie rzucał sie do mnie... ale ja tez gram... nie zwracam uwagi na to że pije... jakbym tego nie widziała, jakby tego nie było...nie wiem jak długo będe taka opanowana...
przed wyjsciem z domu zacza furczeć więc zeszłam mu z drogi... moja teściowa jest przerażona... ja jestem spokojna... mysle tylko co będzie jak wróci... jak dziadek lub mama zaczna cos mówić do niego to może byc nie ciekawie... jestem póki co w sytuacji bez wyjscia... dam radę... przetrzymam to...
gdyby jednak było tu az tak źle-pójde z dziecmi tam gdzie trzeba... nawet gdyby miało tam być mokro....

ja mam gdzieś gadanie rodziny i znajomych męża.... mam swoje zdanie i przy nim sie trzymam--on powinien iśc na leczenie... na terapie małżeńską  może chodzic-mówi , ale na alkoholową-NIE!!! boi się czy co???
jedynie czego jeszcze nie potrafie -to wyznaczac granic ani dla męża ani dla nikogo... ale jak pisałam zmieniłam teraputkE (musiałam)-tym właśnie zajmiemy sie na następnym spotkaniu...

Dziekuje Ideen... wierze, że nadejdzie taki dzień... jak nie - trudno, bede żyć bez niego... nasze dzieci tego jeszcze tak dobrze nie rozumieja, choć wiedza co sie dzieje...chronie je jak moge przed nim pijanym... ale one bardzo go kochają... to chyba normalne-mimo tego co sie dzieje... czesto z nimi rozmawiam i mówie ze jak tylko zajdzie taka potrzeba to będziemy musiały znów opuścić tata... starsza córka, troche sie stawia-a ma dopiero 6 lat... nie chce stąd iść, jednoczesnie nie chce byc beze mnie... ale na razie i tak nie mam gdzie pójść... sytuacja na to mi nie pozwala... teraz ja musze w jakis sposób pomóc moim rodzicom... na działce wszystko pod wodą było, zgniło dosłownie wszystko... ugotowane ziemniaki pachniały mułem... wiecie juz drugi raz tak sie wydarzyło, bo w 97'r. mielismy tam 1,5 m wody w domu przez 3 tyg. dlatego wiemy czym grożą takie opady...
gdzie by nie popatrzec tam cos zalewa: moich rodziców deszcz zalewa, mojego męża wóda zalewa, a mnie, moją rodzine (z obu stron) krew zalewa, że dzieje sie tak a nie inaczej...
jak tu nie zwariować??!!

Witaj anniko strasznie Ci wspołczuje strasznie ,jak nie urok to s.....:/    tak jak poprzedniczki nikt do Ciebie zalu nie ma tak myslam, ze to zrobisz bo poprostu tak to juz jest i szanuje Twoje decyzje i niemam zamairu Cie krytykowac wiec sie tym nie przejmuj, ze zle pomyslimy.Mysle sobie, ze w pierwszej kolejnosci Twojemu mezowi najpierw potrzeba terapi antyalkoholowej niestety bez jego leczenie na nic Twoje strania i terapia mazenska dlateo,ze on nawet nie bedzie myslał zacjonalnie jego umysł nie funkcjonuje jak trzeba.Widac nie osiagną tego dna ,od ktoregp miałby sie odbic.Jest wyjscie ale nie wiem czy bylabys wstanie to zrobic moze nie wyjscie jak jeszcze pewna szansa.Narazie pracuj dla siebie i nad soba .Corką tłumacz ze tata jest chory i to ze Wy go zostawiacie to tak trzeba bo musi cos zrozumiec ze tak nalezy postepowac Mam synka w wieku Twojej cory i wiem jak przezywa to co dzieje sie u mnie choc sytuacja zypełnie inna rozmowy rozmowy i rozmowy zapewniam go o swojej milosci tlumacze ,ze to nie jest jego wina i nie ma nic wspolnego z tą sytacja, ze dorosli czasem zachowuja sie nie odpowiedzialnie itd... Anniko bedzie dobrze nic sie nie martw trzymam kciuki za Ciebie i pisz kochana ja tylko znajdziesz czas

...

...

szerek mój mąz pracuje na gospodarce.... uprawia 60 ha pola... zimą za granica przez ok 3 m-ce... nie maczegos takiego że codziennie musi wstawac o 5 i do pracy... robiwtedy kiedy trzeba... a latem to naprawdę roboty tyle, że nie wiadomo za co sie łapać... dlatego też często zdarza sie tak że zapije i ja musiałam pojechac załatwić to czy tamto- ale teraz tego nie robi!!! to jego robota - jak nawali to przez swoje zaniedbanie , czyli chlanie.... a czasem jest ono ważniejsze od wszystkiego!!!

nie wiem  jaki jest jego punkt wodzenia --- ale powiem ci szczerze. że to jest dobry temat do rozmowy z moim mężem właśnie o tym ---
ale rozmawiam z nim często-jak nigdy przedtem, i mówię mu że nie pogodze sie nigdy z tym że pije, i uważam że powinien z tym coś robić... mówie też mu że to że wróciłam nie oznacza że nie odejdę od niego juz nogdy...że może przyjśc taki moment że to zrobię... i nic mnie nie powstrzyma, ale wtedy napewno nie wrócę do niego... bo szansę ma teraz, jak ją zmarnuje to będzie to tylko i wyłącznie jego sprawa... jest tego swiadomy- tak myslę, ale jak widzisz robi swoje-pije... choc wódka w literatce dalej stoi na parapecie, to jednak mam obawe, że nadejdzie dzień, że już jej tam nie będzie, bo jak pisałaś na razie ma obrzydzenie do alkoholu-ciekawe na jak długo??

wiecie gdzieś przeczytałam że:
,, To co kobieta,która ,,kocha za bardzo'' przeżywa po rozstaniu z mężczyzną, to typowe cierpienie alkoholika po odstawieniu alkoholu''.

więc wyobrażam sobie tylko jakie to musi być trudne... ja bardzo cierpiałam jak zostawiłam męża... ale teraz dzięki terapii będę walczyć o siebie i dzieci, będe dzieki niej silniejsza i dam sobie rade z przeciwnosciami losu...

szerek a co u ciebie??? jak się sprawy mają??

...

co masz na myśli??? napisz prosz...chętnie poczytam...

Ja również nie mam silnego charakteru. Po tym co się stało nie potrafiłam normalnie żyć i nie potrafię ...minęły cztery miesiące dopiero. A do takiego drastycznego kroku popchnął mnie strach. Nawet sobie nie wyobrażasz jak ogromny STRACH!!!
Też bałam się zmiany. Jestem teraz bardzo źle postrzegana w okolicy bo ja nie uciekłam ...nadal jestem w tym samym domu...Tylko  jego aresztowali. Odchodzę od zmysłów na myśl, że on wróci!!!
Nie zamierzam też "co minuta zmieniać tatusia"...ani mi to w głowie!!! Ale tysiąc razy wolę aby moje dziecko wychowało się bez ojca niż z takim potworem.
Ja też nie pracowałam. Byłam na stażu jak to się stało....moje wynagrodzenie wówczas to 600 zł. Ale nie można być z DAMSKIM BOKSEREM bo zarabia!!! Przecież to koszmar!
A jeśli chodzi o patologię bez alkoholu to kochana szerek masz rację-Nie można niczym wytłumaczyć znęcania się "na trzeźwo", jest to okrutne, podłe... nie potrafię tego nawet nazwać.
Moja terapeutka jak i policja, prawnik oraz prokurator robili wszystko abym nie wycofała sprawy...uświadamiali mi codziennie jak mogło się to dla mnie skończyć. Ja również mam stwierdzone przez psychologa emocjonalne uzależnienie od męża...lub jak to nazywasz "chorą"miłość.

Ale proszę Annika zastanów się!!! Nie można całe życie się bać...nie można tłumaczyć alkoholika..ani żadnego innego sadysty który bije i znęca się nad żoną i choćby nie robił krzywdy dzieciom to one wszystko widzą...myślicie , że nie odbije się to na ich delikatnych psychikach???
Ja nie piszę tego w złej intencji ale naprawdę szczerej !

Przeczytaj mój post na forum pt. Boję się męża!!! U mnie też nigdy nie wiadomo było kiedy dostaniesz i za co! Czasem zupa była za słona...wtedy talerz leciał na ścianie zaraz potem ja a następnie drzwi z futryny potem znowu ja!
Przeżyłam piekło. cieszę się że to koniec. Mogę wychodzić do sklepu....wyobrażasz sobie! Mogę robić makijaż!

...

Szerek my rozmawiamy o tym co będzie jutro, mamy jakies plany, rozmawiamy jak nigdy przedtem... nie ma tych rozmów tyle ile bym sobie wymarzyła -ale  są...
nie chcę jedynie mysleć o tym czy za chwilę sie on nie nachleje... nie sprawdzam tego, nie mówię mu o tym by nie pił. wogóle nie poruszam tego tematu... jedynie co raz zapytałam to ,,, czy podoba ci sie to, jak jest teraz''' - odpowiedział, że tak...
cieszę sie tym, że teraz jest spokojnie w domu... i oczywiście nie jest tak ,że nie mam obaw- owszem gdzies przelatuja mi takie mysli,,,ciekawe w jakim stanie go zastane jak wrócę do domu''... ale wracam i jest dobrze...

jakbym co wieczór myslała ,, czy jutro sie nachleje i co będzie robił''' to pewnie  juz od tego wieczora tłókłabym mu do głowy ,,, nie pij jutro-nie zawiedź mnie''' - ale im mniej o tym mówię - a teraz nie mówie wogóle, to on nie pije... a jak mu ględzę - ,,obiecałaś., nie pij'' to on jakby na złośc mi robił... dlatego nie mówie juz na ten temat ani słowa

mam dwoje dzieci... jak im mówie ,, zostaw to, nie ruszaj'' , to one odwrotnie; ,,nie idź, zostaw''- i tak pójdą i wezmą...
moja siostra kiedys powiedziała mi tak: jak one coś świrują powiedz krótko PRZESTAŃ i zadziałało, albo np. jak chciały cos zrobić wbrew temu co jest dozwolone mówiłam SPRÓBUJ,SPRÓBUJ ALE PAMIĘTAJ ŻE JAK ...... i tam cos do danej sytuacji powiedziałm... wahały się aż w końcu zrezygnowały...
i tak właśnie postępuje z mężem... jak z dzieckiem...

przed paroma chwilami siostra mojego męża kupiła mu piwo- bo on chciał... wie co jest i jak z tym że pije... wkurzyłam sie bardzo , serce waliło mi młotem... ale nic nie powiedziałm dla męża... robiłam swoje... między czasie jak nie widział poszłam do niej i bardzo delikatnie powiedziałam jej by więcej tego nie robiła , bo wie co może stac się potem jak on zasmakuje... broniła sie że on ją prosił przy mamie i mama nic nie mówiła, więc ja jej na to, że jak on chce niech sam sobie kupuje, bym ja nie miała do niej pretensji, prosiłam o to kilka razy w tej rozmowie... niby powiedziała ok. - a ja  nie chce myslec czy będzie inaczej...
mąż podziękował za obiad-czego nigdy nie robił i poszedł do swojej roboty... troche mnie nosi-dlatego tu jestem, by sie wygadać...ściska mnie w dołku z nerwów, ale parzy mi sie meliska, bo nie chcę dać sie sprowokować, nie chcę by nerwy mi pusciły...

No, no anniko80 coraz bardziej Cię podziwiam... Ja bym chyba tak nie umiała... jesteś silną kobietą i widać od razu, że co by nie było to sobie poradzisz. Jesteś też mądrą kobieta, bo nie siedzisz cicho jak mysz pod miotłą, tylko starasz się jakoś działać. To naprawdę jest godne podziwu co przechodzisz. Walczysz- nie poddałaś się- prędzej czy później się wszystko ułoży (w ten czy inny sposób). Wierzę w Ciebie i trzymam kciuki!

Trzymam kciuki za Twoją silną wolę i za to żeby się udało>
Walcz jak potrafisz najlepiej...każda z nas radzi bądź poradziła sobie inaczej....

sorry, ale to dla mnie  bez sensu...    po co wrocilas jak on sie nie zmienil??   Rani Cie..     Nie wierze...    masakra....   ok rozumiem ze KOCHASZ   ale popa3 na dzieci, na siebie...    to tyran.  a fu.

sorry jezeli Cie urazilam, to tylko moje zdanie.

annika...a gdzie teraz mieszkają Twoi rodzice? Też musieli opuścic swój dom? Tam nie da się jeszcze zamieszkać?
...bo mnie sie trochę wydaje, że Ty jesteś cała szczęśliwa z tego powodu, że wróciłas do męża alkoholika, a powódź jest tu doskonałym wytłumaczeniem tego, o czym od początku marzyłaś.
Powiem Ci więcej - zostaniesz już tam, bo chcesz z nim być. Niech se pije, będziesz niosła swój krzyż i robiła dobre wrażenie, winiła ojca, matkę, siostrę, że mu kupiły...przestaniesz od niego wymagać... Tak bywa z  żonami alkoholików, zakochanych w swoich mężach.

Podobne wnioski przyszły mi do głowy.

...

Dziwi mnie to dlaczego pani psycholog nie podpowie Ci, jakie to sposoby.. chyba, że dowiesz sie o nich od grupy wsparcia DDA.... moje terapeutki, ta poprzednia i obecna tez , mówi mi jakie mogłabym uzyc sposoby na to by czuc sie lepiej... za każdym razem proponuje mi cos innego, bo jak czytałaś - póki co to nic nie skutkowałao by odciągnąć mojego męża od alkoholu...
druga sprawa jest to ,że w tym naszym chodzeniu do terapeutów , psychologów jest praca nad NASZYM WYZDROWIENIEM a nie naszych partnerów... jedynie zmieniając nasze nastawienia, nasze czyny, nasze mysli możemy inaczej i lepiej funkcjonować...
nie będzie to łatwe, bo z tego co wiem to powinno sie postepowac tak jak radzi terapeuta... ja chodze juz ponad 2 miesiące i powiem Ci że wiem duzo, ale jeszcze za mało... często jestem spokojna, ale tez przygnebiona, bo staram sie wykonywac polecenia terapeutki na siłę, a czasem nerwy mi puszczają...

a jesli chodzi o to kontrolowanie narzeczonego.. ja tez tak robiłam i teraz tez zdarza mi sie to robić... wtedy cała w srodku chodzę...  przytocze ci fragment książki ,, kobiety które kochaja za bardzo...
,,najwięcej troski bólu przysparza nam bezowocowny wysilek kierowania i rządzenia  innymi. przypomnij sobie wszystkie swoje zabiegi: nie kończące sie przemówienia, błagania , prosby,przekupstwa, może nawet przemoc, wszystkie sposoby których sie bezskutecznie chwytałaś. A jak sie czułas po każdym takim wystepie..?? robiłas sie coraz  bardziej niespokojna, bezradna i wsciekła. Jedyna droga wyścia to dac sobie spokój z tym, na co nie masz rady-z nim i jego zyciem. bo i tak pod wpływem  presji z Twojej strony on sie prawie napewno nie zmieni.. To co powinno być jego problemem stało sie twoim...''

zajmij sie sobą i dzieckiem... i zmieniając swoje zachowanie, możesz wpłynąć na to że i Twój partner sie zmieni... w tej książce pisze wiele takich rzeczy, równiez to, że najtrudniej jest samemu sobie pomóc--- i ja sie z tym w 100% zgadzam... bo starałam sie zmienic męża, chwytałam sie wielu sposobów, ale sobie nie umiałam pomóc-było to dla mnie nie potrzebne... teraz mysle inaczej...
przemysl to sobie...
wyślę Tobie coś jeszcze mailem... mnie to pomaga gdy mam doła... a wysłała mi to jedna z NetKOBIET