Był tak agresywny że zadzwoniłam na policję

Bądź cierpliwa i wytrwała;=)

dzwoniła jego mama, pytała czy jutro przyjedziemy... powiedziałm jej że mąż do mnie nie dzwonił w tej sprawie, a na takie tematy będę rozmawiać tylko z nim... on nie chce mnie widzieć , więc wszystko jasne...
zadzwonił po 3 godz. zapytał o to samo odp. że dzieci same nie pojadą, bo ja mu nie ufam i nie widzę żeby był odpowiedzalny, jak zobaczę zę to się zmieni wtedy będzie mógł zabierać dzieci!
ZGODZIŁ SIĘ - przyjedzie ok 10..chciał też córkę, powiedziałm że pod warunkiem że nie będzie jej niczego obiecywał póki nie porozmawia o tym ze mną!!!--DOBRA-usłyszałm w słuchawce!!
jakos za gładko to poszło - nie uważacie????

dan1982  a może to ten lepszy dzień

masala - nie złożyłam pozwu... ludziom trzeba dawać szansę,bo zmieniaja się, jeżeli tego chcą oczywiście... myślę że mój mąż zmądrzeje i podejmie ważne decyzje w swoim życiu... jak się mylę to nie będziemy ze sobą,a on skończy jak większośc alkoholików...
Na razie walcze z wiatrakami... ale gdzieś tam głęboko mam nadzieję że, że dzięki temu co robie uda się nam to jeszcze skleić... zapytasz dlaczego, przeczytaj co napisałś wcześniej,zobacz jaki on jest...
Ja wiem najlepiej jaki on jest, nie wiem dlaczego tak czuje ,ale go kocham za to kim był...
On nie był złym mężczyzną to alkohol zrobił z niego takiego człowieka...
Kocham mojego męża, nie nawidzę alkoholika!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!a jednoczesnie mu współczuję...
Bo jakby się to nie skończyło ja sie pozbieram,a on .... wiesz co chcę napisać....

Celia - staram się ale czasem nerwy mi puszczają... myślę że słoneczko jeszcze dla mnie mocno zaświeci!!

Nie daj się łatwo zwieść. Bądź czujna i obserwuj, czy rzeczywiście on pragnie się zmienić, czy to jakaś chwilowa taktyka.

Witam STEFCIA...dawno Cie tu nie było.. myslałam że sie troszeczkę obraziłaś na mnie;)Fajnie że jesteś:)
Nie dam się ,na razie jestem silna ,bo WY dodajecie mi siły... ale wiesz moja terapetuka wczoraj rozmawiał ze mną tak jakby ona była miom mężem... wyglądało to tak,że prowadziłysmy dialog... ja byłam sobą ona nim... sprawdzała mnie co ja bym w danej sytuacji zrobiła, jak bym reagowała na jego zaczepki, manipulacje,prośby,przeprosiny.... dobrze było do czasu kiedy powiedziała tak:
proszę wróć do mnie, jak tego nie zrobisz to się zabiję,wsiądę w samochód i piepsznę w pierwsze drzewo jaie napotkam.... i tu mnie zamórowało.... tu by mnie miał... wymiękłam i nie wiedziałm co powiedzieć....

oczywiście terapeutka powiedziała mi jak powinnam odpowiedzieć na takie biadolenie... ale na razie musze to przetrawić ... bo troszeczke mnie martwi ta sprawa... mam wielką nadzieje że nie będzie miała miejsca....
pozdrawiam

masala - nie złożyłam pozwu... ludziom trzeba dawać szansę,bo zmieniaja się, jeżeli tego chcą oczywiście... myślę że mój mąż zmądrzeje i podejmie ważne decyzje w swoim życiu... jak się mylę to nie będziemy ze sobą,a on skończy jak większośc alkoholików...

>>> I tego Ci życzę.

Na razie walcze z wiatrakami... ale gdzieś tam głęboko mam nadzieję że, że dzięki temu co robie uda się nam to jeszcze skleić... zapytasz dlaczego, przeczytaj co napisałś wcześniej,zobacz jaki on jest...
Ja wiem najlepiej jaki on jest, nie wiem dlaczego tak czuje ,ale go kocham za to kim był...
On nie był złym mężczyzną to alkohol zrobił z niego takiego człowieka...

>>> To nie alkohol. On alkohol wybrał świadomie. Dobrzy ludzie wybierają inne rozwiązania. To on sam takim się zrobił.

Kocham mojego męża, nie nawidzę alkoholika!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!a jednoczesnie mu współczuję...
Bo jakby się to nie skończyło ja sie pozbieram,a on .... wiesz co chcę napisać....

>>> Myślę, że jesteś współ-uzależniona. Żony alkoholików często tak mają. Nie wyobrażają sobie życia bez faceta, sądzą, że sobie nie poradzą i nawet gdy facet znęca się nad nimi (fizycznie/psychicznie), a one nadal twierdzą, że go kochają. Dopiero jak stanie się tragedia i ucierpi fizycznie ona albo dziecko wtedy rwą włosy z głowy.

Witaj anniko widze ze idziesz jak burza swietnie naprawde podziwiam Cie czuc w postach jak rosniesz w siłę .Twoje rozmowy z mezem rodziną krotkie sensowne odpowiedzi tak trzymac .Napisz jak poszło u psycholozki z dzieciakami?  Pozdrawiam cieplutko

Bravo! Jesteś bardzo dzielna

byłam z dziećmi u pani psycholog... szczerze mówiąc to rozmawiała ze mną... opowiedziałam jej całe zajście i w skrócie życie z moim mężem... uznała że to my rodzice z przede wszystkim ja powinnam rozmawiać z dziećmi na ten temat... nie siedzieć tylko bawić się z nimi,zajmować im czas... a płakac i tęsknić one będą bo to są uczucia, one kochają tatę. Mówiła że widza to tak:kiedy tato pije jest zły, krzyczy, złości się wtedy się go boją, uciekają od niego i nie lubia go takiego?ale w momencie kiedy tato nie pije , bawi się z nimi, smieje się ? one automatycznie wymazują te złe chwile z pamięci i cieszą się że są z tatusiem?. A teraz tata nie pije i one dlatego tak to przeżywają i chcą być z nim, a gdyby tylko zobaczyły go pijanego ich uczucia znów by się zmieniły i tak w koło? dlatego ważna jest moja konsekwencja w tym co ja robie i mówię? wszystko zależy ode jaką będą miały przyszłośc moje dzieci? bo kiedy będą żyły jak do tej pory to prawdopodobnie będą żyły tak jak ja lub same będą sięgać po alkohol  lub spotkać ich może coś smutniejszego w ich życiu? dlatego ważne jest teraz moje nastawienie i moje postanowienie i trwanie w nim-a tego boję się najbardziej?

dla dzieci powiedziła coś bardzo mądrego? ,,jak tata przestanie już naprawdę pić(pół roku conajmiej) wtedy będzie bohaterem!!!!!!! Ale na razie nie jest nim bo pije czasem piwko?i nie możecie wrócić do niego póki on nie zrobi czegoś czyl pki nie pójdzie na leczenie?tata was kocha i jak będzie chciał być z nami to zrobi coś by być tym bohaterem? ?? pytała tez o to w co lubią się bawić,czego by chciały,czego pragną? nie rozmawiała z nimi długo, ale powiedziała co trzeba, reszta należy do mnie?

a z mężem już rozmawiam?uścisnęlismy sobie rękę na zgodę?  rozmawialiśmy troszeczkę? ja wyciągnęłam do niego rękę ?choć tak się zarzekałam? ale pani psycholog powiedział że dobrze zrobiłam, bo szybciej wskóram coś po dobroci, z okazaniem uczuć( a to własnie zrobiłam w niedzielę), niż kiedy oboje będziemy drzeć koty?

wczoraj też był?mało rozmawialiśmy, okazywałam mu uczucia, ale on jest bardzo pasywny, oschły, zero ruchu w moja stronę? troche mnie to martwi?ale teraz czekam na jego gesty? bo na razie jest tak jak było kiedyś-ja zabiegałam o jego uwage a on nie?.
Myśle że on zobaczył że ja już robię tzw. Podchody to zaraz wrócę do niego na jego warunkach? ale tak jak radziła pani psycholog: można okazywać uczucia, bo przeciez pani je ma, ale muszą mieć one swoje granice, których absolutnie nie mogę przekroczyć, których nie może przekroczyc mąż? ale muszę być konsekwentna w tym co mówię...
ok 22.00 jechał do domu... myślę że czekał aż powiem ,,zostań''... sprowadziłam go na dół... wyszedł... ,,cześć'' i tyle... zamknęłam drzwi...dzwonił dzisiaj ale do dzieci... mysle że takie relacje jeszcze potrwaa bo ja nie będę się mu narzucać... zrobiłam i tak za dużo... samo to że wyciągnęłam pierwsza rękę... a ile ja będę nadskakiwać...

jutro jedziemy do zoo... nie wiem czy jego tam nioe zistawię
pokażę mu co traci... sukienka wisi w szafie... ale czy będzie ładna pogoda?? mam nadzieje, bo mój plan nie wypali... 
piszę to dla Was i sama się do sibie śmieję... a jeszcze parę tygodni płakałm jak bóbr;)
a dzisiaj
nie wiem co będzie dalej... na na razie nie wracam do niego... niech zacznie walczyć o swoją kobietę!!!! teraz zobaczył że go kocham, że mi na nim zależy, zresztą on wiedział to zawsze....
kocham go ,ale nie będę z nim za cene własnego i dzieci życia.... ja daję z siebie wiele,on nich da troszeczkę...
trzymajcie za mnie kciuki...

hehhe co znaczy w tym wieku kochana nie pisz tak bo zamkne sie na dobre w domu
heheehheh

Ty Anniko za swoją postawę, w nagrodę masz prawo ,,przebalować,, cały tydzień:)) Jesteś tak super babką, że aż brak słów. Gdyby kobiety w ciężkich momentach postępowały tak mądrze jak Ty, to nie byłoby nieszczęśliwych rodzin!!! Trzymam kciuki aby udało Ci się z mężem, ale wydaje mi się, że jeśli nawet wyjdzie inaczej, to Ty i Twoje dziewczynki będziecie i tak szczęśliwe!!! A wszystko za sprawą bardzo mądrej i młodej kobietki, która zasługuje na wszystko co najlepsze!!!!!
Złoty medal dla Ciebie za odwagę i konsekwencję!!!!

I bardzo dobrze!!! Im dłużej on będzie o Was walczył, tym bardziej doceni:))
A o tym, że chodzi do poradni alkoholowej nie mówcie nikomu, pewnie będzie mu lepiej, najważniejsze, że chce tam iść!!! Teraz wypada trzymać kciuki za niego:)) Jak to mówią - cierpliwy to i kamień rozgotuje:)) U Ciebie jest bardzo dużo cierpliwości, aż zazdroszczę ( ale pozytywnie).

znów nie jest dobrze z moim mężem!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
zadzwonił po południu.... był po 3 kieliszkach... powiedział wracasz dzisiaj czy nie... jak nie to dowidzenia... ostatni raz się pytam.... masz ostatnia szansę....
z a m u r o w a ł o   m n i e !!!!!!!!
wczoraj było tak świetnie,miło...  czy ja jestem az tak naiwna że dałam się zwieść jego zapewnieniom... mówił że nie może już tak dalej... rozmawialismy o tym wczoraj; o czasie jaki jest potrzebny...
myślałam że uż się to jakos ułoży... a tu kolejny cios z jego strony....

powiedziałm że nie wracam... mysle że on wyczół, że ja już do niego podeszłam i zmieknę jak on tak się zachowa stanowczo i wrócę na jego zasadach... byłam zaskoczona....

popłakałam się troszeczkę ale szybko doszłam do siebie... mama i siostra dali mi kolejną mądrą lekcję...
myśle też że on próbuje mną manipulować-ale ja juz chyba nie daję!
wypomniał policję i stwierdził że nie ma mnie za co przepraszać!!!
zobaczcie co kilka kieliszków robi z człowieka!!!!

zobaczy teraz, że ja jednak nie żartuję...
ciężko mi z tym ale wiem że dobrz robię

Jesteś silną kobietą, która walczy o dobro rodziny. I to Ci się chwali. Tak więc nie poddawaj się, bo i tak już naprawdę wiele zrobiłaś. A Twój mąż niestety jest słabym człowiekiem, w dodatku walczącym z nałogiem. On napewno Was kocha i chce być z Wami, ale silniejszy jest jak narazie alkohol. Może rzeczywiście myślał, że jak spędzicie razem dzień to on Ciebie zmiękczy i znów będziesz tą potulną kobietą. A tu się pomylił. Jestes silna, mądra i nie poddawaj się. A my trzymamy kciuki

Chyba masz rację, to za szybko sie dzieje... on chce mnie wypróbować... czy zmięknę... bo wie że tęsknię, ale nie spodziewał się że ja tak łatwo nie wrócę... miło czułości, okazywanych uczuć chcę postawic na swoim... on tego nie wie tak do końca....
a co do ośrodka, dzwoniłam już do Woskowic Małych... w sumie to nie daleko ale on nie chce o tym słyszeć... wogóle o leczeniu...uważa że jest mu ono nie potrzebne...(ma nawet termin na 6, 8 sierpień... ) zgodził sie jedynie na poradnię rodzinną... ale dzisiaj już mogę o tym zapomnieć... on jest zmienny jak pogoda...

To jest ciezka praca niestety i niestety tacy jak on musza dotknac dna widac jescze go nie dotknal oby stalo sie to szybko i sie ocknał.Musisz byc gtowa na wszytko i przedewszytkim pracuj nad tym ze to co teraz robisz robisz dla siebie i dzieci bo moze walczysz jak inni mowia bo masz nadziej ale w glebi robisz to dla niego masz to zrobic dla siebie bo scenariusz moze byc inny niz mysisz  wiem jak maja kobiety kochajace za bardzo.Ja trzymam mocno kciuki za Ciebie pozdrawiam

,,...Jak kto napawdę kocha, to mu słowa do tego nie potrzebne!
     Ty sobie kochanie, zapamietaj, że w miłości słowa nic nie znaczą!
     W miłości to sam człowiek sie liczy, a nie jego gadanie!!!...'

nie wiem skąd znam ten cytat, ale pasuje na obecną chwilę!!!

Masz swietną psycholozke widac ze wie co robi i ciesze sie ze dala Ci takie wskazowki i ja zaczerpne cos dla siebie:)Ma racje ze kazdy jest wolnym człowiekiem i kazdy ma obowiazek dbac o siebie i oczywiscie o dzieci Ty nie masz obowiazku dbac o doroslego faceta musi dbac sam o siebie.Jestes bardzo dzielna

znów telefony od dziadka i jego mamy... mówią że powinnam w końcu wrócić... bo mąz tak tęskni i denerwuje się że nas nie ma... ale dlaczego to nie on dzwoni tylko oni... to jest po prostu chore ... mówia bym nie żałowała tego... juz mój spokój trafił .................... !!!!!!!!!!
już gniecie mnie w piersiach... ci ludzie mnie wykończą...
już mam chore myśli...
że wrócę... ale on musi chodzić ze mną na terapię... nie może pić!!!!!!!!!!!!!!!!
ale z drugiej strony - boję się że jak wrócę on wcale tam nie pójdzie...

jestem niby silna ale jeden telefon burzy mój spokój!!!!!!

Rany, Anniko, to nie odbieraj od nich tel, skoro tak męczą Cię rozmowy z nimi. Myślę, że oni to wiedzą i tym mają (i Twój mąż też)nad Tobą przewagę, bo jesteś rozchwiana, łatwo się załamujesz). Mam wrażenie, że zamiast być silną, pewną siebie - bo chyba bezpieczeństwo Twoje i dzieci jest dla Ciebie najważniejsze?- a do tego potrzebne jest to, aby Twój mąż przestał pić i urządzać awantury - sama jeszcze nie wiesz, czego chcesz. Bądź spokojniejsza i bardziej cierpliwa. A jeśli Twój mąż nie widzi żadnego problemu i tylko Ciebie obarcza o niepotrzebne wyprowadzki, to chyba daje Ci coś do myślenia takie zachowanie??

Dziewczyny dobrze że jestescie ze mną... DZIEKUJĘ!!!!!!!
dzisiaj czuję sie lepiej...  wieczorem znów dzwonił dziadek... zaprosił nas na odpust... przyjęłam zaproszenie... ale powiedziałm że jeżeli ktoś cokolwiek powie mi na tema powrotu i dawania szansy-wsiadam z dziewczynkami do samochodu i dowidzenia....
mówiłam mu jak masz mi coś mówic to mów teraz bo ja jadę autem i nie mam zamiaru martwić sie o powrót jak mnie ktos poddenerwuje... powiedział - to wasza sprawa... i ulżyło mi na tę chwile... podziekowałam mu że nie wyprowadził mnie z równowagi i mnie nie zdenerwował...
bo moja teściowa doprowadziła mnie wczoraj do granic wytrzymałości...
mam problemy z serduchem... miałam badania holtera i w sume moje serducho w każdej godzinie bije różnym rytmem... raz 60 raz 90 a nawet 160...i tak przez 24 godz. na dobę...
to jest stres... tak powiedział kardiolog... a ta kobieta-czyli moja teściowa wie o tym i dobija mnie najbardziej....
nie poddam się ... jeszcze nie ... póki mam siły by walczyć będę to robić!!!!!!!!

wiecie co kocham mojego męża i wogóle nie mam do niego żalu...jestem spokojna... i pokażę mu to że nie jestem zła... wybuchowa... ZMIENIŁAM SIĘ  :)on jak to zobaczy, jak to zauważy, to zrozumie że mimo tego,że go tak bardzo kocham nie wrócę do niego póki ze soba czegos nie zrobi...
pisze do niego miłe sms, puszczam syg., robie podchody-ale nie wrócę...on musi tego chcieć...
a teściowa niech zajmie sie swoim małżeństwem... bo to jest sprawa moja i mojego męża ...

dzisiaj usłyszałam słowa takiej ładnej piosenki
,,MOje serce jest pełne miłosci
  Moje serce nie chowa urazy
  W swojej głowie zaprowadzam spokój...'
To o mnie

alex ze mnie jest właśnie taka kruszynka o wielkim srecu!

I ja czekam??:))

Trzymam kciuki.............najbardziej za to  by Twój mąż przestał tak często zmieniać zdanie bo tego się obawiam najbardziej.Jest strasznie niekonsekwentny.

Miłość miłoscią ale po co Ci taki mąż? Pijak,naburmuszony cham i w dodatku nie macie wspólnego języka.Chcesz tak spędzić całe życie?

mowa- trawa "głębsze podłoże" poświęcić życie dla samoluba który jest starym koniem a sam nie wie czego chce.

Ale Annika właśnie teraz nie poświęca życia dla niego, tylko ratuje rodzinę, którą kocha i robi to także dla siebie!!! Ona zrobiła więcej niż niejedna kobieta, nie poddała się, pomimo trudności. Postawiła mu warunki (dla niego na początku nie do przyjęcia) i twardo przy nich stoi!!! Ja Ją podziwiam, nie każda tak potrafi. I wydaje mi się, że jeśli mąż Anniki nie wykorzysta swojej szansy, to pomimo Jej wielkiej miłości do niego - odejdzie, dla dobra swojego i dziewczynek. Nadal mocno trzymam kciuki, powodzenia ,,Wielka Anniko,,:))

Zgadzam sie z Toba koma5          .Musisz wiedziec anniko ze nawet najwieksza miłosc nie zmieni alkoholika tylko jego decyzja lub to dno ktore musi osiagnac ty jak najbardziej mozesz wspierac to swoimi dzialaniami,ale tez musisz wiedziec ze pewnych rzeczy nie przeskoczysz obrałas dobra droge ale odmienic alkoholika to dluga mozaolna praca i to nie stanie sie teraz.To co pisalam kiedys masz to robic dla siebie ale w ten zdrowy sposob na spotkaniach dla wspołuzaleznoinych napewno dowiesz sie jak mozna nie zatracuic siebie.Trzymaj sie tez tego co mowila Twoja psycholozka probuj zyc tak jakbys była sama to pardzo wazne i cenna wskazowka.Jesli maialabys okazje to moze jakies wakacje nawet tydzien bez tego wszytkiego dobrze Ci zrobi sama z dziecmi trzymam kciuku i nie daj sie

Wszystko co piszecie jest waszym odczuciem,moim po części też... że mąż taki czy siaki,że ja chce ratowac to wszystko,żebym sie poddała,że moge przegrać... to wszystko może sie zdarzyc... ale ja nie chce mysleć o tym co będzie jutro... żyje dniem dzisiejszym i jak jest mi dobrze... dzieci sie usmiechają..., ja mimo że rozmawiam z mężem o wszystkim i o niczym mam jeden dzień fajny inny gorszy...jak każdy człowiek...
myslicie że chce wrócić---owszem tak jest... piszecie że może zdarzyc sie to szybciej - tez tak może byc... ale wiem jedno chce by było dobrze w naszym związku... od samego poczatku w swoim poscie pisze że chce być z mężem, że chcę mimo wszystko ratowac ten związek, jeżeli gdzieś sie zawacham ,gdzieś popełnie błąd po drodze-to mam takie prawo-jestem wolnym człowiekiem i moge popełniac błędy jak każdy z nas... jestem w trudnej sytuacji,zwłaszcza teraz kiedy z nim rozmawiam... bo jak nie miałam z  nim kontaktu było mi o wiele łatwiej!!!!!! wacham sie - uwierzcie, że wacham sie... tyle tygodni juz przeszłam...
mamy termin terapii... ale to tylko termin i zdaje sobie z tego sprawe!!!może wcale sie na niej nie pojawić... może zrezygnuje....
myslicie że jak będzie ze mna chodził na terapie i potem jak wróce do niego po terapiach, , to juz nigdy nie usłyszę: na co poszły ci pieniądze, dzieci są rozpieszczone przez ciebie, duzo ciągniesz ze mnie i takie inne zdania które doprowadzały mnie nieraz do szału???? nie sądzę by tak było-pewnie nie raz mi to powie, a ja jemu nagadam tak że wyjdzie zdenerwowany z domu...
dla mnie ważne jest to by nie pił, by troche inaczej reagował na niektóre sprawy, by nie był wybuchowy i żeby spędzał z nami czas-tego od niego potrzebuje!! a kłótnie były i będa o błachostki nawet...
na początku tej drogi chciałam męża ideała, który będzie tańczył jak mu zagram,myslałam że tak własnie bedzie, ale dzisiaj dzięki wizycie u psychologa wiem że mąż zmieni niektóre zachowania jeżeli przestanie pic alkohol-wtedy automatycznie jego zachowanie bedzie lepsze, nie zmieni sie natomiast charakteru człowieka... może za jakis czas kiedy alkohol nie będzie szalał w jego mózgu i on sam zauważy pewne zmiany w sobie...

każdy zasługuje na druga szanse, ale nie w nieskończoność---tak mówi moja mama...
trzymajcie się KOBIETY, będe tu jak zawsze :*

masz racje... chyba o to jej chodziło... ale teraz raczej nie wiem jak to zrobic... on jest u mnie codziennie po kilka godzin... rozmawiamy i milczymy... wczoraj juz było ostro... nie chciałam tego ciągnąc wie wsiadłam w samochód i pojechałam sobie ... nie wiedziałam co ze soba zrobic więc pojechałam do koleżanki... on został z dziećmi...
wróciłam po 3 godz. był zły ale opanowany, powiedział że jak tak ma był to chyba lepiej że mieszkam u mamy... rozpałakałam sie bo nerwy mi puściły... po dłuższej chwili powiedział że nie umie poradzic sobie z emocjami, kocha mnie i jak coś jest nie tak mówił te przykre rzeczy... mysle, że zgodzi sie tez na psychologa, bo tak byc nie może... jestem z nim (choć na odległość), ale jak będzie źle to sie rozstaniemy na zawsze, bo ja nie chce zyc jak kiedyś-i powiedziałam mu to...
wiem, że jeszcze nie raz jak pisałyscie sie sparze i on mnie zawiedzie ale czeka nas duze wyzwanie.... trzeba tylko chcieć - na razie chcemy oboje... co bedzie jutro - nie myśle o tym...

wiecie myslałam że jestem silna po terapiach... moze troszeczke ,ale wystarczy jedno słowo,które mnie zaboli i jest tak samo... mysle że przed namu dłuuuuuuuuuuuuda droga...
trzymajcie kciuki KOCHANIUTKIE

Ciężko jest nie byc ,,kochajacą za bardzo'''... ja nadal myslę za niego-jak ma mówić i czego nie mówić , co ma robić a czego nie... zapominam że musze sie zająć sobą a nie mysleniem za niego... ale to jest chwila i już mysle co i jak... ale łapie sie na tym i wycofuje się... lepiej późno niż wcale... nieraz juz mu mówię tak czy tak  i myslę sobie -kurcze ja mysle za niego, już mu mówie jak co powiino wyglądać... a to przecież dorosły człowiek a nie małe dziecko... musze zająć się sobą... wiesz może gdybym poszła do pracy to zajęłaabym sie praca a nie myśleniem co ma robić mój mąż!!!
jeju jakie to żałosne... zamiast zająć sie tym co ja mam robić - myśle co robi mój mąż.. wiesz teraz to do mnie dotarło...
Shania Ty jesteś tez ,,kochjąca za bardzo'' napisz co robiłas po terapiach... jak doszłaś do tego... podpowiedz mi coś, bo w sumie moja terapeutka zajmuje sie mna jako ofiara przemocy w rodzinie, nie wiem czy robi cos w kierunku tym bym nie była taka ,,kochająca''... a to co wiem, to przypomina mi sie po przeczytaniu kilka miesiecy temu książki o tym tytule...
pzdrawiam i czekam na wskazówki

Cięzko zyc takim kobietom jak my... najlepiej było by, gdyby ktoś napisał odpowiedzi na nurtujące nas pytania, oraz odpowiedzi na zaczepki czy uwagi męża które doprowadzaja nas do obłędu... tyle czasu godziłysmy sie na to... ja sama łapię się na tym teraz... częściej mówię,,przestań'' kiedy uzywa nie takich słow lub takich które mi nie odpowiadaja... najczęściej słyszę ,, ale o co ci chodzi'' denerwuje mnie to bo wiem że on dobrze wie o co mi chodzi... wytedy mówie ,, przestań udawać''
nawet teraz gdy próbjemy na nowo, kiedy staramy sie jeden o drugiego, wypalimy takie zdanie że w pietach zastyga... widze pewne zmiany w tym co robimy... ale to dopiero początek - choc minęło juz półtora miesiąca... niby dużo -ale jak mało...
sytuacja z mężem jest taka dla mnie lekko napieta... kiedy przyjeżdża zachowuje sie troszeczke inaczej,choc wiele zachowań ma tych samych... denerwuje mnie jego zmiana nastrojów w ciągu tych kilku godzin... tak było i jest nadal..
myslicie ze jak bedziemy chodzic do poradni to to ulegnie zmianie, bo to mnie teraz najbardziej denerwuje.. nieraz mówię ,,, jedź już '' bo mam dośc tej jego miny...
zastanawiam sie na czym polega taka terapia małżęńska... jestesmy umówieni z Duszpasterzem Rodzin. To jest ksiądz... ale nie wiem czy nie umówic nas na wizyte u psychologa do spraw rodzinnych... samam sie wtym gubię...
czy ktos z was chodził do poradni małżeńskiej? jak to wygląda od środka??? ja chodze na terapi,ę sama tam gdzie zaczęłam, chciałabym tam chodzic z mężem ale nie ma takiej mozliwości, moja terapeutka nie zgadza sie na to... dlatego musze szukac gdzie indziej pomocy... szkoda - bo tam jestem juz zadomowiona....

shania własnie o to mi chodzi ...jak nie dac sie wciągac w te jego gierki...jakieś wskazówki przykłady... może jak on zobaczy że mnie to nie rusza lub odpowiadam tak a nie inaczej, przestanie ta sie zachowywać...