Nie mogę sobie poradzić z rozstaniem

Nie no, to nie jest mój pierwszy facet:) moje 2 najdłuższe związki to 3-letni (nawet narzeczeństwo) i 2-letni. Obydwa ja zakończyłam - pierwszy bo po prostu coś się wypaliło, a drugi to w ogóle katastrofa. Modelowy toksyczny związek, przemoc psychiczna, dobrze że do rękoczynów nie doszło. Plus kilka krótszych związków.

1. Ten najpoważniejszy prawie 3 letni związek zakończył się w styczniu 2010. W lipcu 2010 poznałam tego kolejnego z którym byłam prawie 2 lata (no, 1,5 roku, rozstanie styczeń 2012). No i rok przerwy i poznanie tego teraz

2. Nie potrafie tego wytlumaczyć. Paraliżuje mnie zbliżająca się 30stka. W maju kończę 29 lat i przeraża mnie że jak do 30stki nikogo nie znajdę to już będę sama zawsze:( zresztą no nie ma fajnych wolnych facetów koło 30stki, wystarczy spojrzeć na moje ostatnie doświadczenie, 30 lat i wolny, a jaki wybrakowany

3. Ten 1,5 roczny związek to było typowe kochanie za bardzo. Przemoc psychiczna taka że można by książkę napisać. Nie potrafiłam od niego odejść. Jak w końcu odeszłam to 2 tyg płakałam że go skrzywdziłam i mimo że błagał o powrót nie uległam - do dzisiaj nie wiem jak mi się to udało

4. Na to pytanie nie potrafię odpowiedzieć...

PS. Wszyscy trzej panowie mają na imię Łukasz..

No były przerwy, ale właśnie rozpaczałam:( tylko wtedy było o tyle dobrze, że nie było nikogo konkretnego o kim myślałam, brakowało mi ogólnie faceta, nie żadnego konkretnego. No a teraz....:(

O kobieto...
Uzależniona od związków? Niby skąd ten wniosek? Wcześniej sama świadomie wybierałaś rozstanie. Z drugim było ciężko, ale sama sobie poradziłaś i od niego odeszłaś.
A teraz? Zawrócił Ci w głowie jak jakiejś nastolatce. Dorośnij!
Ustalmy jedno: podoba Ci się bardzo, bo możesz z nim o wszystkim po gadać. Ale to tylko Tobie się tak wydaje. Ty z nim możesz rozmawiać tylko o tym o czym on chce! Fajnie że się wam dobrze rozmawia na tematy luźne typu teatr, kino, książki, ale całe życie chcesz tylko o tym rozmawiać z nim? Imponuje Cię jego inteligencja, ale to tylko pozory! Gdyby był inteligentny to by Cię wspierał w chorobie matki. Jeśli nie jako partner, to jako przyjaciel.
Po drugie: chcesz mieć faceta, na którego możesz zawsze polegać, który będzie przy Tobie w trudnych chwilach, który będzie Cię kochał za to jaka jesteś. Czy on choć jeden z tych warunków spełnia?
Po trzecie: seks. Jest Ci z nim cudownie, bo jesteś nim zauroczona! On nie ma jakiś specjalnych zdolności w tym. Żaden facet nie ma! To kwestia tego czy my czujemy się bezpiecznie i dobrze w ramionach faceta decyduje o tym czy seks jest udany. Więc nie pisz nam tu bajek że jest świetny w łóżku, bo ja wątpię czy on się nawet martwi, czy zdążyłaś mieć orgazm. No ale może się mylę i może się martwi.
Kobieto chcesz mieć faceta, z którym będziesz bardzo szczęśliwa, ale przy nim nie jesteś szczęśliwa, bo Cię źle traktuje. Ale jeśli Ty chcesz być źle traktowana, poniżana i nie szanowana to proszę bardzo. Droga wolna!

No to jak Ty swoje szczęście uzależniasz od tego czy masz jakiegoś faceta, to Ci gratuluje.
Albo zmienisz swoje życie i wartości, albo całe życie będziesz taka nieszczęśliwa.
Tylko pytanie: czy Ty chcesz zmienić swoje życie? Do pracy w ogóle chodzisz? Czy też ją olałaś z powodu nieszczęścia?

Amidela29 jest ewidentnie uzależniona. I to, , że kończyła związki, nie na tu nic do rzeczy.
A jak się w ogóle czujesz ? Już lepiej ?

Nie wiem  co robić, czuję że wpadam w depresję:( mama nie reaguje na rehabilitację, nie wiadomo dlaczego, jest powazne ryzyko że nie będzie chodzić:( a ja się czuję przeraźliwie samotna, nie mówię już że tęsknię za nim, ale ogólnie za kimś bliskim, przeraża mnie każdy kolejny dzień, wegetuję po prostu jakoś od rana do wieczora, co robić:(??? pomóżcie...

Psycholog powiedziała to samo - że nie wyszłam jeszcze z tej początkowej fazy fascynacji, dlatego moja tęsknota jest tak silna, że stworzyłam sobie ideał, że nie poznałam go w takim prawdziwym życiu... a choroba mamy jeszcze potęguję tęsknotę za bliską osobą - nie mówię o nim, ale ogólnie, za partnerem. Ja naprawdę nie wiem jak sobie radzić, ja funkcjonować:(

Witam ponownie

pewnie macie mnie już dość że jestem monotematyczna, ale ja naprawdę nie daję rady:( mama dalej nie chodzi - tzn. kuśtyka o balkoniku, przejdzie trochę i dalej już nie może, czeka ja wielomiesięczna rehabilitacja, która nie wiadomo nawet czy pomoże. Co ja mam robić???? jak w takiej sytuacji radzić sobie będąc sama? może to dziwne dla Was, ale ja nie potrafię, psychika wysiada, nie daję rady:(

Zobaczysz że jak ta cholerna zima się skończy to będzie o wiele lepiej....

Ja się zajmuję mamą, najlepiej jak potrafię, ale - nie chcę żeby to źle zabrzmiało - jest to naprawdę obciążające psychicznie.  Więc tym bardziej chciałabym miec kogoś bliskiego... Czy ktoś mnie rozumie...?

Amidala, a myślisz, że tylko Ty masz w życiu ciężko? Ciesz się tym co masz. Czemu tak trudno jest Ci zaakceptować tą samotność? Przecież jesteś bardzo młoda. Wyjdź do ludzi, uśmiechaj się i bądź otwarta na ludzi!

To my już nie wiemy jak Ci pomóc.

Szukasz pomocy?
Przeczytaj swój wątek od poczatku i zastosuj porady, które do tej pory dostałaś.

Droga autorko, mam wrażenie że zachowujesz się jak nastolatka.
Jesteś dorosłą Kobietą, mam za sobą nieudane związki, ale co mnie nie zabije to wzmocni..
Głowa do góry i idź dalej. Nie marnuj życia i nie widź w Nim ideała. Bo Nim nie był.
Dziwię się Tobie, że po takiej odpowiedzi : "Nie interesuj się, nie Twoja sprawa" - z Jego ust, Twoja reakcja była... zerowa?
Dałaś się tak traktować?
Jego rzeczy i wszystko z Nim związane stało by dawno przed domem, nie chciałabym z takim człowiekiem w ogóle żyć.
Szacunek i godność, wiesz co to znaczy ?
Robił z Tobą co chciał, bo Ty byś dla Niego w ogień skoczyła, ale On chyba nie do końca, a w związku powinno być inaczej.
Nie rozpaczałabym, facet chciał zaliczyć Cie do grona, miał w sobie coś co Cię uwiodło i mu o to chodziło a potem robił co chciał.
Ja bym na Twoim miejscu na spokojnie przeanalizowała wszystko, dla rozrachunku sumienia, myśli i serca które tak boli.,..
Wszystkie negatywy w facecie uznałabym że jest dla mnie skończony.
Zadzwoniłabym do koleżanek umówiła się na babski wieczór i umilała swój czas, nie traciła go na absurdy i jakieś dziwne komercje.
Facet był nie dla Ciebie, należy się z Tym pogodzić, wiem czego to wymaga, silnej psychiki i twardego charakteru, uwierz że i ja miałam poślizgi w związkach i teraz śmieje się z tego bo dzięki tym rozterkom czuję się silna i odporna na takich cwaniaków.
Przeanalizuj sobie to, czy warto? Czy byłabyś gotowa tego słuchać przez całe życie? - chyba nie.....
Więc tyle osób powyżej chce ci pomóc i dobrze radzi, napisałaś do Nas więc daj sobie w jakiś minimalny sposób pomóc..
Aby zabić stare uczucie trzeba poznać nowe, więc zrób tak, uwierz pomaga, wiem to z autopsji..
Przestań widzieć w Nim Boga, mając świadomość tego że traktował Cię przedmiotowo to tego nawet uczuciem nazwać nie można.

Życzę wytrwałości i spojrzenia na świat pod innym pryzmatem.

Co masz zrobić? Nie wiem. Widocznie lubisz tak leżeć i płakać. Jesteś dorosłą kobietą i na takie problemy powinnaś w ogóle nie patrzeć. Ja sobie nie wyobrażam by płakać za jakimś dupkiem. Ty to robisz mimo tego, że my próbowaliśmy Tobie wszystkimi siłami pomóc. Ale niestety to Ty musisz sama sobie chcieć pomóc.
Ja się dziwię, że szef Cię jeszcze nie zwolnił.
Nie życzę Ci tego, ale może wtedy byś się ogarnęła. To aż niewiarygodne, że Ty tam jeszcze pracujesz.

Mówią że jak się wali to się wszystko pali... Może i to prawda..
Ale nie zamykaj się na cztery spusty przed ludźmi...
Musisz nabrać pewności siebie...
Wiem że to co tutaj piszemy łatwo jest Nam poradzić, gorzej zrobić....
Tak, to prawda, ale gdy coś się dzieje trzeba  interweniować nie płakać w poduszkę.
Nic się samo nie rozwiąże.

Facet zszedł na drugoplanowy plan... Nie ma go i już.
Więc zajmij się mamą, potrzebuje Cię, silnej i wytrwałej nie podłamanej i bezsilnej.
Pójdź z mamą do lekarza i zapewnij jej opiekę, skup się na tym co trzeba.
Wolisz płakać w poduszkę za facetem który był gnojem ?
Czy otrząsnąć się z rozczarowania i pomóc mamie która Cię potrzebuje?
Bo ja bym właśnie olała faceta który nie zasługuje na nic....

Błagam pomóżcie, ja już trzymałam w ręku telefon żeby do niego zadzwonić:( naprawdę coś dzieje się strasznie niedobrego ze mną:( nie chodzę do pracy bo on mieszka obok, nic nie jestem w stanie zrobić, wiem że to chore ale nie daję rady!! byłam wczoraj u psychologa, chodzę 2 razy w tyg, nic nie pomaga!!

pani_zupa to mądra kobieta, posłuchaj jej.
Wszystko ma swoje etapy, ale to już długo...dłużej niż ta Wasza znajomość.
Skoro nie musisz pracować, może wyjedź gdzieś, zdystansuj się - najlepiej z kimś, kto Cię będzie pilnował, zabierze telefon. Zmiana klimatu  pomoże trochę.

Aha, nie wiem dlaczego sobie (i nam wmawiasz), że mając 30 lat nie jesteś młoda!!! Obudź się! Dopiero zaczynasz życie. Dodatkowo problemy, jak chora mama zawsze się znajdą. Może się na niej skup teraz po prostu, a nie uciekaj w fikcyjne uczucie.

Żadna terapia, nawet u najlepszego psychoterapeuty, nie przyniesie efektu, gdy klient upiera się, by nie widzieć rzeczywistości.

Wierzysz w to, w co chcesz wierzyć. Jesteś w takim stanie, w którym chcesz być. I nikt, oprócz Ciebie samej, nie może zmienić Twego sposobu myślenia. To, którego się trzymasz tak kurczowo, jest Ci do czegoś bardzo potrzebne. Do czego? Tylko Ty znasz odpowiedź.

Bo w głowie stworzyłaś sobie fikcyjny świat.
Nawet tęsknota jest fikcyjna, bo osoba, o której myślisz nie istnieje. Tak jak to, że gdybyś zachowała się inaczej, to bylibyście teraz razem. NIE NIE NIE !!!

Przeczytaj sobie cały swój wątek, może coś zrozumiesz.

Amidala
Ty się tak bardzo skupiasz na tym facecie i związku, bo ewidentnie boisz się z czymś zmierzyć, zadaj sobie pytanie z czym, co byłoby, gdybyś uznała, że ten facet to jednak był palant i już go nie chcesz - co byś spotkała w swoim życiu. I wyjdź temu na przeciw, będzie pewnie bolało, może bardzo, ale to będzie przynajmniej rzeczywiste.

Bo on jest beznadziejny. To typowy narcyz (przegoogluj sobie). Twoje zachowanie nie miało tu żadnego znaczenia, a było dobrą dla niego wymówką, by to jeszcze na Ciebie przerzucić winę.

.

To nie Twój temat. Załóż sobie swój jak chcesz by ktoś chciał Ci pomóc.;)

czytam temat od poczatku. O ile to kiedys bylo smieszne ten caly 2 tygodniowy zwiazek i milosc po 3 dniach tak teraz sie boje o bezpieczenstwo tej kobiety i innych ludzi. To juz jest psychoza. Psycholog nie pomoze, ktos dobrze zauwazyl ze stworzyla fikcje w swojej glowie i zyje w tej fikcji  karmiac sie bzurami i zyjac w irracjonalnym swiecie. Mysle ze tu trzeba zastanowic sie nad jakims osrodkiem i leczeniem farmakologicznym. Chociaz 4-6 tygodni.
Pisze jak najbardziej powaznie.
Jej komentarz ze 2 tygodniowy zwiazek nie wypalil i ja to zabija i nie widzi sensu jak najbardziej zmusza do przemyslenia nad leczeniem.

Co sie stalo? Kontynuowalas znajomosc z nim i znow Cie zostawil?

Czy z mama wszystko w porzadku?

A nad szpitalem sama bardzo poważnie się zastanawiam:( bo nie dam chyba rady sama:(

dziewczyno jak mozesz tesknic za takim burakiem?
to byl jakis niedojrzaly dup*k
po pierwsze kto mowi po 3 dniach ze kogos kocha? to juz jest smieszne i absolutnie niedojrzale...
kolejna sprawa, tesknisz za dziwkarzem? choc jestem niemal przekonana, ze wiekszosc tych historii o tych kobietach sam sobie wymyslil, bo najwyrazniej ma jakies zanizone ego. Swiadczy o tym m.in. to ze moi sie co mysla o Tobie jego znajomi.
Z tym Facebooiem to tez jakies cyrki.
To byl totalny pajac i naprawde absolutnie nie masz za kim tesknic i tym bardziej robic sobie wyrzuty sumienia bo nie widze w Twoim zachowaniu NIC nienormalnego.

A teraz zdecydowanie powazniejsza kwestia - idz do psychiatry.
Nie psycholog, ale wylacznie psychiatra jest w stanie Ci pomoc, i na 100% Ci pomoze.
Pokochasz znow siebie, dostaniesz duzo nowej energii, o 180% poprawi sie Twoje samopoczucie, zobaczysz bedziesz zupelnie innym czlowiekiem po takiej 3miesiecznej terapii. Zaczniesz znow zyc! Znow bedziesz umiala kochac, ale i tez bardzo szybko rozkochasz w sobie swojego wybranka, bo takim optymizmem bedziesz promieniowac, ze nikt Ci sie nie oprze!!!

Zobaczysz Kochana! Tylko sie odwaz!
Mnie psychiatra odmienil zycie, a bylam krok od najgorszego... teraz mam cudowne zycie, moje wymarzone, o ktorym jednak nigdy otwarcie nie wazylam marzyc. Nawet nie chce myslec co by bylo gdybym sie nie zdecydowala na ten krok...

Jestem w podobnym wieku.
Wszystko co najpiekniejsze jeszcze przed Toba!

Tylko nie idz do pierwszego lepszego, poczytaj na forum znanilekarze.pl kto jest wart odwiedzenia.