Nie mogę sobie poradzić z rozstaniem

Ale co robić jak się nie chce żyć? i pojawiają się nawet myśli samobójcze? a ból jest tak wielki że aż nie można oddychać?

"powiedział mi po 3 dniach że mnie kocha, po kolejnych 3 że kiedyś się ze mną ożeni..."

Po 1 - Cos mi sie wydaje ze milosc to nie byla a tylko proba zaciagniecia do lozka i pokorzystania...
Po 2 - Kto prawdomowny i szczery wyznaje takie rzeczy w tak krotkim czasie?
Po 3 - Czy Ty masz naprawde 29 lat? Pytam bo nie wierze ze w to uwierzylas...

Dziewczyno. Masz 29 lat a nie 50. Skoro potrafil mowic Ci takie rzeczy, a potem zostawil bo pojawil sie jakis problem, czy roznice to zastosuj stara dobra metode na leczenie:

Czy zrobilas cos nie tak?  NIE
Czy wyznawalas mu milosc po 3 dniach sama z siebie?    NIE
Czy cokolwiek obiecywalas?   NIE
Czy gosc ktory tak sie zachowuje jest materialem na faceta na cale zycie, na meza i ojca dzieci?  NIE

Jestes zakochana, zauroczona. Spodobal Ci sie bo widocznie zachowywal sie tak jak zaden do tej pory i wkrecasz sobie film ze to bylo cos co moze sie juz nie zdarzyc. Wez lepiej jedz na ciuchy, kup sobie fajna sukienke i szpilki i wyjdz do ludzi kogos poznac zamiast sie zamartwiac.

Aha i wbij sobie do glowy:

Gdyby Cie naprawde kochal to te 2 tygodnie klotni i nieporozumien nie zniszczylyby uczucia

Przepraszm ze tak dosadnie ale jestem facetem i wiem jak sie zachowujemy. W takich sytuacjach tylko szkoda Twoich nerwow

Zazdroszczę Ci tego, że przed Tobą jeszcze tyle szans na miłość i prawdziwy związek. Tydzień temu mój mąż odszedł po 28 latach małżeństwa. Wszyscy postrzegali nas jako idealną parę. Nie mogę pogodzić się z tą sytuacją i szukam wsparcia na forum. Nie podał konkretnego powodu. Powiedział, żeby dać mu czas i takie tam. Zawsze dużo rozmawialiśmy, ale w ostatnich tygodniach unikał rozmów, wracał do domu praktycznie tylko na noc. Podejrzewam zdradę, ale on zaprzecza. Boli mnie to tym mocniej, że uważana jestem za atrakcyjną kobietę, więc co... młodsza? lepszy seks? Brak mi pomysłu. Postanowiłam szukać sobie wszelkich zajęć, żeby tylko nie myśleć, ale przychodzi noc i idę do naszej sypialni jak zbity pies.

Podbijam mój temat;)

Proszę pomóżcie, ja naprawdę mam już prawie myśli samobójcze:( nie z powodu nawet samego rozstania, ale przez potworne wyrzuty sumienia:( nie poradzę sobie. Czuję że straciłam miłość mojego życia na własne życzenie:(:(

Wczoraj niestety napisał do mnie smsa, zaczęliśmy pisać. Jak zapytałam czy jest szansa że kiedyś do siebie wrócimy, to odpisał "na to pytanie nie da się odpowiedzieć, może kiedyś, ale nic nie obiecuję". Powiedział że nasza relacja może być koleżeńska - mogę być koleżanką na kawę albo do łóżka...

Próbując sobie poradzić z tym wszystkim staram się wyłapać pewne "kwiatki", to co mówił i jak się zachowywał. Oto "najlepsze"

- od początku znajomości chwalił się swoim życiem seksualnym. Już na pierwszym spotkaniu dowiedziałam się że miał znajomą "na telefon", koleżankę od seksu. Poza tym cały czas powtarzał, z kim to nie spał itp. Że np. spał ze wszystkimi koleżankami z roku, że nie pójdzie ze mną do tej knajpy bo spał z kelnerką, że nie pójdzie na izbę przyjęć co spał z pielęgniarką itp.

- po jakichś 2 tygodniach zaczął mówić że powinnam schudnąć, zmienić styl ubierania "bo ubieram się jak stara baba", że powinnam włosy zafarbować - jak zobaczył że mam parę siwych włosów na grzywce. Że powinnam w ogóle bardziej o siebie zadbać. I najlepszy tekst: "Facet nabiera apetytu na mieście, ale je w domu. Jak mu w domu nie będzie smakować, to zacznie jeść tylko na mieście". Czyli jak o siebie nie zadbam to mnie zacznie kiedyś zdradzać (uprzedzę pytanie - wcale nie jestem zaniedbana)

- kiedyś nie miał czasu się spotkać bo miał się uczyć do egzaminu, ale dostałam smsa że jedzie do biura gdzie pracuje jego mama skorzystać z drukarki i czy mam ochotę się tam spotkać na seks

Ale jednocześnie mówił że mnie kocha, że lepsze jest przytulanie się do mnie niż sam seks, że nigdy nie przypuszczał że będzie mu sprawiać przyjemność słuchanie czyjegoś oddechu... Jestem skołowana

Dodam że facet ma 30 lat, studiuje kolejny raz (wiele razy zmieniał kierunki studiów), do niedawna nie pracował w ogóle (teraz zaczął dorywczą pracę), mieszka z rodzicami, pieniądze ma z jakichś nie do końca chyba legalnych interesów. I nigdy nie był w związku dłuższym niż kilka miesięcy. Najdłuższy chyba 10, ale tylko dlatego że dziewczyna zachorowała na raka...

Pomóżcie... Zwłaszcza byłabym wdzięczna za męskie rady

Więc dlaczego mówił że się zakochał? nie tylko mi. Zostawił kiedyś włączonego facebooka i przypadkiem przeczytałam fragment wiadomości gdzie pisał do kolegi że to jest to, że chyba się zakochał. Więc jak to wytłumaczyć?

Zaborczość to złe słowo. Wręcz przeciwnie, ja mam dużą tolerancję w sobie. Poszło o to że jestem upierdliwa, że dużo gadam itp. Po prostu dużo pytałam, kiedy pójdzie do pracy, czy po studiach (kończy prawo za rok) pójdzie na aplikację, jak usłyszałam że nie wie, to spytałam co w takim razie chce robić w życiu. Ale usprawiedliwię się - nigdy bym o takie rzeczy nie pytała jakby on nie powiedział że mnie kocha i chce się ze mną ożenić.

Ale on też chyba przesadza. Np. taka sytuacja. Jest piątek, mówi do mnie że się nie spotkamy jutro bo idzie na imprezę. Ja pytam "z kim, gdzie?" Absolutnie nie z chęci kontroli, po prostu z czystej ciekawości. To usłyszałam "nieważne, nie twoja sprawa". Albo "egzamin mam po południu, ale jadę rano bo mam spotkanie". Pytam "z kim" - ponownie, z czystej ciekawości. Znowu "nie twoja sprawa". Albo on mówi, że nie może rozmawiać bo nie jest sam, ktoś jest u niego w pokoju. Pytam "kto" - "nie interesuj się, nie muszę się przed tobą tłumaczyć kto jest u mnie w domu".

To normalne zachowanie?

Czyli słusznie mam wyrzuty sumienia że to moja wina:( ja tego nie przeżyję:(

Czuję że straciłam miłość życia:(sad jak sobie z tym poradzić?

No dobrze, to moje zachowanie. Ale jego stosunek do mnie też chyba nie był w porządku? Czy z taki zachowaniem i stosunkiem do mnie nadawałby się na partnera?

Żle mnie zrozumiałaś, ja doskonale wiem że popełniłam błąd, dlatego mam takie straszne wyrzuty sumienia. Wiem że muszę nad sobą pracować, zaczynam wizyty u psychologa. Ale takie podkreślanie jego zachowania w stosunku do mnie trochę tłumi moje wyrzuty sumienia, na zasadzie "i tak nie był tego wart". Abstrahując od mojego zachowania - czy był z tego co opisuję?

A odnośnie jeszcze traktowania drugiej osoby jak partnera. Może to głupie, ale teraz przypominają mi się takie kwiatki.

Nasz główny punkt głupich żartów z jego strony - mój facebook. Jestem osobą która ma bardzo dużo zdjęć na facebooku - wakacje, wyjazdy, zwierzaki itp. Natomiast na stronie głównej mam mnóstwo linków dotyczących zwierząt - bardzo się w to angażuję - ogłoszenia o adopcjach, zbiórkach na schroniska itp.

Krytykował jedno i drugie. Cały czas słyszałam "jak można mieć tyle zdjęć, zwłaszcza wiele takich brzydkich, pokaże ci które usunąć itp.". I rzeczywiście część sama usunęłam, część usunął sam jak wyszłam do łazienki czy kuchni. Krytykował też znajomych - jakie masz brzydkie koleżanki itp. Specjalnie zmieniłam zdjęcie profilowe bo poprzednie się nie podobało. Usunęłam wszystkie posty o psach bo stwierdził że to dziwaczne, że jego znajomi jak to zobaczyli to stwierdzili że jestem dziwaczką. Namówił mnie też dla zablokowania zdjęć dla nieznajomych - nawet nie wiedziałam że był niezablokowane - specjalnie siedzieliśmy razem i blokowaliśmy moje albumy, niezablokowane zostały tylko zdjęcia profilowe. A na koniec stwierdził że mnie nie zmuszał do niczego że to tylko sugestia.

To tak odnośnie tego że drugi człowiek nie jest niewolnikiem.

Przesadzam może czy to zachowanie też nie było w porządku?

Albo wystroiłam się bo miał przyjść, miałam na sobie rybaczki - wszedł, spojrzał na mnie i z czarującym uśmiechem powiedział że nie mogę chodzić w takim fasonie spodni bo grubo wyglądam. Wszystkie te rzeczy o których pisałam on niby obracał w żart, że niby to sugestia i dobra rada, ale chyba to mało śmieszne żarty?

I jeszcze ostatni "kwiatek"

Już jak się psuło między nami, podczas - potem się okazało - ostatniego spotkania - nie bardzo kleiła się rozmowa, mieliśmy pogadać o nas, ale nie wychodziło. W końcu wylądowaliśmy w łóżku. Po wszystkim on po prostu wstał, ubrał się i wyszedł... Nawet mnie nie przytuli, powiedział że po prostu chce iść do domu, że nie ma ochoty ze mną rozmawiać. Jak wrócił do domu jednak zaczęła się rozmowa na gg - co to jest między nami, że on z jednej strony mnie kocha, że znalazł to czego szukał, ale z drugiej strony nie potrafi ze mną być. Ale że ma nadzieję że jak jutro do mnie przyjdzie i przytuli się to będzie dobrze itp. Kolejnego dnia jednak nie przyszedł, a następnego się dowiedziałam przez telefon że jednak mnie nie kocha, że to koniec.

Co to wszystko świadczy o facecie?

U mnie dochodzi jeszcze jeden problem. Ja przeraźliwie boję się samotności, po prostu nie umiem być sama. Mam rodzinę, świetnych przyjaciół, ale to nie to samo:( a mam 28 lat (w maju będzie 29), za rok 30stka, a takich kobiet to już ponoć nikt nie chce:( nie chcę być sama całe życie:(

Problem lęku przed samotnością będzie pewnie jednym z głównych w terapii, którą wkrótce rozpoczynasz (rozumiem, że idziesz do psychologa, by rozpocząć terapię).

Twierdzisz, że trzydziestoletnie kobiety nie znajdują partnerów życiowych. Obserwując sporo osób z mego bliższego i dalszego otoczenia oraz czytając historie tutaj na forum wiem, że takie myślenie jest błędne.
Ale na pewno mężczyźni unikają związków ze zdesperowanymi kobietami. Chętnie "zaliczą" z nimi krótki romans, ale są dalecy od relacji, o której marzysz.

Naprawdę myślicie że to nie był materiał na poważny związek? szczerze? czy tylko pocieszacie? bo ja od rana nie mogę się podnieść z łóżka, czuję że straciłam miłość życia:(:( że nikt inny już mi się tak nie spodoba:(:(

przeczytaj jeszcze raz te wszystkie kwiatki, które cytowałaś!!

Amidala, przeczytaj sobie Twój wątek od początku. Wystartowałaś z położenia, że rozstanie było z Twojej winy, że straciłaś miłość życia. Potem w kolejnych postach zaczęłaś wypisywać coraz to nowe "kwiatki" dotyczące jego nieodpowiedniego zachowania wobec Ciebie. Zobacz ile jego "nie fair" zachowań w stosunku do Ciebie tutaj wymieniłaś, a przypomnę Ci, że spotykaliście się TYLKO przez miesiąc!!
Przeczytaj sobie to, co o nim tutaj napisałaś, czy faktycznie tak wyobrażałaś sobie zawsze miłość Twojego życia? W taki sposób chciałaś być zawsze traktowana przez ukochanego?
Ja mam takie wrażenie, że Twoja rozpacz i poczucie straty kogoś tak wyjątkowego wynikają poprostu z Twojego lęku przed byciem samotną. Sama ten lęk w życiu doświadczyłam i wiem, że pcha on człowieka w nieracjonalne zachowania. Byłam z kimś, kto kompletnie do mnie nie pasował, ale tkwiłam w tym, bo poprostu BYŁ. Przez 4 lata...
Będąc z nim samotna nie byłaś, a że teraz jesteś, to idealizujesz w swojej głowie tego człowieka nazywając "miłością życia", dlaczego? Bo poprostu BYŁ, bo nie byłaś samotna, bo ktoś się jakoś tam Tobą interesował i w oczach otoczenia nie byłaś "starą panną".
Im bardziej będziesz sobie wkręcać, że mając 29 lat już nikogo nie spotkasz, tym łatwiej w przyszłości wpakujesz się w patologiczny związek, z pierwszą napotkaną osobą, która wykaże minimum zainteresowania Twoją osobą. Napewno tego chcesz?
Widze, że masz też mocno zachwiane poczucie własnej wartości, skoro pytasz nas nieustannie o opinię na temat jego zachowania, bo sama nie jesteś w stanie jednoznacznie stwierdzić, że zachowywał się jak burak. A zachowywał. Niby czujesz, że jego zachowanie nie było w porządku, ale gdzieś w głębi coś mówi, że może to Ty jesteś odpowiedzialna za całe zło świata, a on jest ideałem. Szukasz wśród nas akceptacji Twojej osoby i postępowania, bo sama takiej akceptacji wobec siebie chyba nie masz (znam to bardzo dobrze z własnego podwórka). Stąd też pewnie poniekąd Twoja zaborczość z związku. Jak napisała Wielokropek, zajmij się bardziej własnym zachowaniem, przepracuj na terapii lęk przed samotnością i nastawienie do własnego JA, żeby w przyszłości móc stworzyć solidne fundamenty związku z odpowiednim mężczyzną, a nie byle kim.

Kobieto!
Wejdź pod lodowaty prysznic, może zimna kąpiel spowoduje, że zaczniesz używać swego rozumu zgodnie z przeznaczeniem.

Będąc już przytomną, przeczytaj swój wątek tak, jakby dotyczył zupełnie nieznanej Ci kobiety. Upewniałabyś ją, iż straciła największą miłość? Zachęcałabyś, by czołgała się u stóp tego faceta? Uważałabyś, że jest fantastycznym "materiałem" na życiowego partnera?

To, co ten facet odebrał Ci, to poczucie własnej wartości.

W którymś z postów przytaczałam jeden z wątków, przeczytaj go koniecznie, on jednak jest o Tobie.

Aż tak ostro jak z tą platynką i botoksem nie było;) było natomiast zafarbuj się na rudo, ubieraj się na sportowo, nie chodź na czerwono i czemu nie chcesz zrobić sobie tatuażu. Jak na odczepnego powiedziałam że może kiedyś zrobię sobie tatuaż, może na krzyżu, to odpowiedział że może za kilka miesięcy, bo muszę trochę schudnąć, a to takie miejsce że po zrzuceniu paru kg tatuaż by brzydko wyglądał...

Tylko że właśnie problem polega na tym że to nie było mówione tak obcesowo, tylko w formie właśnie dobrych rady i sugestii, kończonych też często "przecież żartowałem". Dlatego mam taki mętlik w głowie....

Jest jeszcze jeden problem... na początku było naprawdę super, 2 tygodnie "wielkiej miłości". Potem zaczęły się kłótnie, te moje pytania i wtedy zaczęły się te jego przytyki na taką skalę (bo wcześniej były takie drobne, o tym facebooku czy ubieraniu się na sportowo). Potem zaczęły się "z grubej rury", o tym tuningowaniu czy "jedzeniu na mieście"  Więc wyrzucam sobie, że gdybym ja była w porządku, to on by się tak nie zachowywał, nie mam racji?

Ale ja sobie chcę pomóc, bardzo. We wtorek idę do psychologa. Ale ja po prostu przeraźliwie za nim tęsknię, za przytuleniem, jego głosem, to jest aż fizyczny ból. Nie wyobrażam sobie chodzenia do pracy - mieszka bardzo blisko tego miejsca gdzie pracuję, dzisiaj musiałam wziąć wolne, po prostu nie byłam w stanie iść do pracy ze świadomością że on jest tak blisko a ja nie mogę z nim być. Jak sobie z tym radzić...?

Dlaczego mi zawrócił w głowie? już wyjaśniam. Niesamowite porozumienie, nawet nie wygląd (chociaż przystojny jest). Na pierwszym spotkaniu nie było ani chwili konsternacji, rozmawiało się nam jakbyśmy się znali wiele lat. Podobne poglądy na wiele spraw. Po prostu niesamowita nić porozumienia. I to jak zabiegał o mnie - kwiaty, prezenty, kilkanaście telefonów dziennie, spędzanie wielu godzin dziennie.... jak mam o tym zapomnieć?

Ja przetrwałam ten ból (a uwierz, że miałam większe ku niemu powody), to Ty też przetrwasz. Zamiast powtarzać, że nie dasz rady, że nie wytrzymasz, spróbuj posłuchać naszych rad. Spróbuj zająć się czymś innym niż wałkowanie każdej sekundy z nim. To trudne, ale nikt nie powiedział, że będzie łatwo. Idź na jakiś aerobik, łyżwy, spotkaj się z koleżankami, obejrzyj jakiś film, poczytaj historie na tym forum. Nie pielęgnuj w sobie tego bólu. Wytrzymałaś już tydzień, to następny też wytrzymasz, każdy następny będzie łatwiejszy.
Naprawdę nie masz za kim tęsknić. To tylko głos Twojego strachu przed samotnością i musisz go starać się przytłumić.

Dzisiaj znowu straszny dół, jadąc autem naprawdę zaczęłam się zastanawiać czy nie wjechać pod najbliższą ciężarówkę:(

Dziewczyno to jest tylko facet,nie warto!On juz dawno zapomnial,bede wulgarna ale teraz zapewne bzyka na!Jeszcze miesiac temu chcialam zrobic to samo co ty,ale powstrzymywal mnie strach...Uwierz mi,czas zrobi swoje,przejdzie ci!Trzymaj sie i pisz na biezaco co u ciebie!

Amidala, z tego co piszesz on Cię nigdy nie kochał. Wiem, że dla każdego jego przypadek wydaje się najzważniejszy, ale byliście razem tylko miesiąc a on przez ten czas powiedział Ci tyle nieprzyjemnych rzeczy.

Powiedz...błagać o wybaczenie czego?????

Tego, że jesteś wg jego osądów za gruba? Że może źle sie ubierasz? że musisz być stiuningowana, bo jaśnie pan uważa że nie jestes doskonała?
Za chwilę to wszystko wejdzie w kolejny etap...dostaniesz po gębie bo zupa była za słona...i to też oczywiście będzie Twoja wina...
I będziesz musiała prosic  wybaczenie oczywiście...

Obudź się!!!

Amidala, jeśli rzeczywiście czujesz się tak zle, to nie zwlekaj ze zgłoszeniem się do psychiatry (skierowanie niepotrzebne). Być może przepisze Ci odpowiednie leki, które mogą Ci bardzo pomóc.
W chwili słabości możesz zrobić coś głupiego - jeśli Cie nie odratują, to zmarnujesz swoje życie, a jeśli odratują to wylądujesz w psychiatryku, który nie jest najprzyjemniejszym miejscem, uwierz mi.

CHciałam jeszcze dodać, że na podstawie tego co piszesz, można wywnioskować żę związałaś się z psychofagiem - poczytaj sobie blog uciekamydoprzodu albo mojedwieglowy, tam są doskonale opisane mechanizmu związków z tego rodzaju osobami. Gdybyś miała czas i ochotę na lekturę, to polecam CI też Toksyczne namiętności autorstwa Susan Forward.

Spójrz, już niedziela, pojutrze idziesz na wizytę, to już za chwilę. Wiem, że mówienie teraz, że nie masz za co przepraszać może do Ciebie nie przemawia, ale jeśli nie sercem to mózgiem zareaguj na moje słowa: będzie lepiej. Wiele z nas tutaj biło się z poczuciem winy, że gdybym nie powiedziała o 13.38 we wtorek tego a tamtego, to ta miłość-niemiłość spokojnie by trwała. A to nieprawda. Nie wiesz teraz, bo jesteś w rozpaczy, że to Twoje gigantyczne poczucie winy minie. Spotkaj się z kimś znajomym, zaproś do domu, nie bądź sama.
Serce nie wie, ale mózg niech przyjmie ten komunikat: będzie lepiej!To nie Twoja wina, zaraz wizyta, zaczniesz sobie nad tym pracować i będziesz stawiać się królową a nie stłamszona przez kogoś istotką. Dziś tego nie czujesz, dziś czujesz to co wiele z nas po tym jak coś sie skończyło.
Ja przez to przechodziłam 3 miesiące temu, wina w moim rozumieniu była 100% moja. Teraz jest już inaczej. Mam świetna terapeutkę. Serce niech płacze, potrzebujesz tego, ale włącz mózg sobie spokojnie, bo mózg wie, że będzie lepiej.
Pisz tutaj i trzymaj się z nami.

Mój partner nie powiedział NIC, ale wierz mi, milczenie jest też manipulacją i to bardzo bolesną. Toniesz w domysłach. Ale teraz już nie myślę co on myśli, to wielki progres.
Ty się dowiedziałaś, że "byłaś zaborcza", wiec nie osaczaj- ani jego, ani nikogo nigdy. Skoro się czuje osaczony niech ma wolności po kokardkę. Powtarzam, trudno to teraz objąć w tych emocjach, ale to naprawdę wspaniały czas w Twoim życiu, kiedy musisz się za siebie zabrać i otworzyć na lepszą przyszłość. Bez takiego zdarzenia nie zrobiłabyś tego i te same słowa dostałabyś za kilka lat. Gwarantowane. Koszmar.

A wiesz, błaganie to też forma zaborczości: błagam cię, bądź ze mną. więc choćby nie wiem co nie błagaj, bo utwierdzasz go w przekonaniu, że dobrze powiedział.
Tak więc podsumowując: czujesz się podle ale myśl. Mózg, mózg, mózg
Trzymaj się

Przyjaciele starają się mnie pocieszyć, mówią że skoro mnie tak kochał i mu zależało, to wykazałby trochę cierpliwości odnośnie tej mojej upierdliwości, zadawania pytań itp. A nie wycofywałby się po tak krótkim czasie, na zasadzie - nie jest idealnie, pojawiły się problemy, więc mam dość związku. Czy jest w tym trochę racji?

Zresztą zapytałam go o to jak ze mną zrywał, czemu mi nie dał trochę czasu żebym popracowała nad sobą, skoro tak mu na mnie zależało - to się chamsko roześmiał i powiedział coś takiego: "Czekać? na co miałem czekać? Kobieto ogarnij się, życie to nie komedia romantyczna"...

Przepraszam że tak nudzę tutaj, ale pomóżcie.... Przyjaciele nie mówią jeszcze tego, ale chyba mają mnie już powoli dość, bo od 2 tygodni o niczym innym nie mówię, nie chcę ich więc zrazić do siebie

Jest niedziela, wczesne popołudnie, a ja walczę z uczuciem żeby się ubrać, pomalować i jechać do niego:(:(

A czy jest choć trochę racji w tym, że jakby mu naprawdę zależało, to dałby mi szansę się zmienić, popracować nad sobą, a nie rezygnować po 2 tygodniach (pierwsze słowa że do siebie nie pasujemy, że to chyba nie to usłyszałam właśnie po 2 tygodniach, po kolejnych 2 było już po wszystkim, mimo że w międzyczasie mówił że mnie kocha)?

Przecież ludzie się poznają, docierają się, to jest chyba normalne na początku. Więc skoro tak łatwo ze mnie zrezygnował, to chyba mu tak naprawdę nie zależało...?