Nie mogę sobie poradzić z rozstaniem

Nie zależało mu, to że powiedział, że cię kocha i ożeni się z tobą to tylko słowa, słowa nic nie kosztują.
Zapomnij o nim bo z takiego faceta na pewno nie byłby dobry mąż. Lepiej, że to się skończyło w miesiąc niż miałby cię zwodzić latami. Już teraz zaczął cię krytykować a pomyśl co byłoby dalej, jak by ci dogryzał i niby w żartach "doradzał" zmiany w wyglądzie w tym co masz lubić czym się interesować.

Przypomniała mi się jeszcze jedna rzecz odnośnie jego zachowania. Kiedy już się psuło i ja czułam co się święci, strasznie się przy nim rozpłakałam. Wiem że to jest najgorsza rzecz którą mogłam zrobić, ale zaczęłam płakać, prosić żeby mnie nie zostawiał, że nie umiem żyć bez niego itp. Przy zrywaniu wypomniał mi się sytuację i powiedział że jestem chyba chora psychicznie....

Czy wypada powiedzieć nawet byłej dziewczynie, że zachowuje się jak chora psychicznie bo się rozpłakała? i jeszcze usłyszałam że on się nie musi tłumaczyć przede mną z powodów rozstania, że nie jest pogotowiem randkowym... ale może był taki chamski żebym ostatecznie się od niego odczepiła?

Poza tym pierwszy tydzień to była bajka. Niesamowite porozumienie - jedno zaczynało mówić zdanie, drugie kończyło, już na pierwszym spotkaniu tak się nam rozmawiało jakbyśmy się znali całe życie, naprawdę, zero konsternacji. Nie wierzę, że jeszcze poznam kogoś kto tak mi się spodoba - pomijając wygląd, ale właśnie takie porozumienie w rozmowie, normalnie jak 2 połówki. Po prostu nie wierzę że jeszcze kiedyś poznam kogoś takiego. I to mi odbiera chęć do życia

Naprawdę ten facet się określił, na twoje pytanie czy będziecie razem odpowiedział, że możesz być koleżanką na kawę albo do łóżka.
Czujesz się samotna, ale to nie powód by wpadać w taką desperację, masz tylko 30 lat zajmij się pracą swoimi zainteresowaniami, a na pewno gdzieś tam spotkasz faceta odpowiedniego.
Z tego jak przeżywasz to rozstanie na pewno nie stać cię emocjonalnie by wejść  w znajomość opartą na seksie, a takie podejście widzę u twojego byłego.

Wiesz, ja musiałam sobie uświadomić jeden fakt: mam 36 lat i wysokie IQ, jednak emocjonalnie jestem na poziomie 15-latki i nad tym pracuję.
Pomyśl, ile lat mają Twoje emocje i poczytaj coś wartościowego. To pomaga.

To chyba jeszcze za wczesnie dla niej Wiesz, zeby cos zmienic w sobie trzeba siegnac dna Ona jeszcze nie na dnie

Zalenie nic nie pomoze Trzeba dzialac !!!!

Czytaj dziewczyno czytaj Badz w koncu madra dla siebie !!!!

Punkt pierwszej pomocy z Blogu Moje Dwie Glowy - wydrukowac i zawsze miec przy sobie !!!! Zawsze !!!!

Pamiętaj, że piszemy tu o wychodzeniu z chorych, toksycznych, przemocowych związków.
Chory związek to chory jego koniec. Tu nic nie będzie ani łatwe, ani normalne. Nieważne, czy rozstajesz się na własny wniosek czy na wniosek partnera. Nieważne, czy był alkoholikiem, przemocowcem, starym capem gustującym w pannach w wieku jego własnej córki, socjopatą, narcyzem, hazardzistą czy jakąś inną postacią choroby, zwyrodnienia lub wynaturzenia. Nieważne, czy Ty jesteś nosicielką własnego problemu - DDA, DDD, KKZB.[1]

To wszystko jest bez znaczenia, bo ten związek zwyczajnie Cię wykańcza i czujesz, że dłużej tak nie możesz żyć. Ale to tylko na poziomie rozsądkowym. Na poziomie emocjonalnym cała ta sprawa żyje jakby własnym życiem i w tym musisz sobie pomóc.

Mam dla Ciebie kilka wskazówek, które pomogą Ci przetrwać najtrudniejszy, początkowy etap czyli fazę ostrą.

A więc zaczynamy:

1. Masz prawo płakać, złościć się, wymiotować, rozmazywać gile po twarzy.

2. Nie wolno Ci myśleć o ?waszych? pięknych chwilach, słuchać ?waszych? melodyjek i oglądać romansideł. ?Piła 3? jest odpowiednim filmem dla Ciebie. Przynajmniej zobaczysz, że inni mają gorzej J.

3. Pisać, pisać, pisać. Nie wysyłać, nie wysyłać, nie wysyłać. Wyrzygaj do komputera albo notesu-dramatesu (trzymaj przy łóżku) wszystkie negatywne emocje. Spisz swój dziennik emocjonalny, ale pod żadnym pozorem nie wysyłaj tego do niego. To byłaby forma tłumaczenia się albo próba manipulowania nim, a ani jedno ani drugie nikomu nie jest potrzebne.

4. Poszukaj dobrego forum takich samych nieszczęsnych jak Ty i wypluj się tam do oporu. Dasz upust emocjom i nie będziesz rozrabiać w realu. Potraktuj to jako terapię grupową.

5. Terapia indywidualna - czasem trzeba. Kiedy już same sobie nie dajemy rady, kiedy pojawiają się myśli obsesyjne (albo, co nie daj Boże, samobójcze), kiedy zaczynamy wisieć nad urwiskiem, to trzeba umieć poprosić o pomoc. I najlepiej fachowca. To nic wstydliwego. Czasem konieczne będzie wsparcie chemiczne. Też dla ludzi.

6. Pracować, żyć, sprzątać - funkcjonować, bo jak upadnę, mogę nie wstać.

7. Jeśli upadnę, to nadal mam szansę się podnieść.

8. Szukaj ludzi - współczujących, empatycznych, znających temat. Oni będą rusztowaniem.

9. Staraj się znać granice w zanudzaniu otoczenia swoim nieszczęściem, bo cię wyeliminują.

10. Sport, sport, sport = endorfiny = trochę otuchy.

11. Zmuś się do wyjścia między ludzi, szukaj nowych aktywności, żeby choćby na 10 minut oderwać myśli od niewygodnego tematu.

12. Skończ z szukaniem winy w sobie i samoobwiniającymi myślami (?Jak mogłam być taka ślepa, głupia?. Nie jesteś ani ślepa, ani głupia. Jesteś może zbyt ufna, może zbyt kochająca, ale to się da naprawić.)

13. Wykopałaś go? Brawo! Sam poszedł ? tys piknie. Nie czekaj na jego powrót. Chrzań to. I tak nie wróci, a jak wróci, to dokopie jeszcze mocniej.

14. ZERO KONTAKTU. Żadnych SMS-ów, śledzenia, pisania, proszenia, szkodzenia, zemsty. Nie zamieniaj się w obsesora ani żałosną żebraczkę.

15. Jak się złamię (napiszę, będę prosić), to sobie wybaczę i zacznę próbować od początku.

16. Przypomnę sobie poprzednie związki. O nich już nie myślę, więc i o tym przestanę.

17. Lista kontrolna. Sporządź listę jego negatywnych cech, tego, czym Cię krzywdził? Zdradzał, obrażał, bekał, puszczał wiatry i sikał na deskę, nigdy nie robił zakupów, przepijał domowy budżet, lekceważył, no ... może więc wcale nie był taki idealny. Czy aby na pewno chcę jego powrotu i żyć z nim aż do śmierci? Lista musi być szczegółowa i w pogotowiu, bo nigdy nie wiadomo, kiedy dopadną Cię dwaj wrogowie: ckliwość i sentyment.

18. Nie szukaj klina. Jeszcze nie jesteś gotowa. Teraz przyciągniesz tylko kolejną taką samą łajzę jak ta, od której uciekasz.

19. Nie pij. No, może odrobinkę. A najlepiej melisę. No dobra, nie bądźmy pruderyjne ? 50-ka wódki nie zrobi z Ciebie alkoholiczki.

20. Spróbuj czegoś, czego nie próbowałaś nigdy wcześniej - skok na linie, bębny afrykańskie, łyżwiarstwo figurowe, inne dziwolągi (tworzymy nowe połączenia nerwowe w mózgu ? nie związane z TAMTYM ŻYCIEM).

21. Fryzjerka, kosmetyczka, nowy krem, masaż, botox, pedicure, doklejane rzęsy i wszelka inna cholera, o ile tylko sprawi to, że poczujesz się ładniejsza, lepsza, atrakcyjniejsza i nie taka znów ostatnia.

22. On może mamić, wracać, obiecywać, zaklinać się, podcinać sobie żyły, ale to tylko spektakl wynikający z jego nudy i obliczony na twoje słabości. Możesz być jeszcze uczciwym wyborem jakiegoś fajnego faceta a nie skutkiem ubocznym histerycznej łapanki znudzonego toksyka.

23. Wszelkimi dostępnymi sposobami pracuj nad odbudową poczucia własnej wartości.

24. Czytaj dużo literatury fachowej (?Literatura?) - poszukuj problemu w sobie. Przyda się na przyszłość. Szukaj odpowiedzi na pytanie ?Jak w to bagno wlazłam?? a nie ?Dlaczego nie udało mi się w tym bagnie utrzymać??.

25. Rób sobie drobne przyjemności. To wbrew pozorom nie jest takie proste zadanie, ale można się tego nauczyć - delektuj się kąpielą z bąbelkami (to nic, że będziesz jednocześnie płakać i smarkać do wanny); idź do sauny; wpuść psa do łóżka; nie sprzątaj mieszkania, albo na odwrót - wypucuj je przeganiając starą energię.

26. Stawiaj sobie drobne codzienne cele. Spisuj zadania do zrobienia na następny dzień. I tak wykonasz z tego tylko 10%, ale będziesz miała świadomość, że JAKOŚ ogarniasz tę przytłaczającą codzienność.

27. Popatrz na świat z innej perspektywy - wyjedź gdzieś choćby na dwa dni, zmień horyzont i powietrze. I, na miły Bóg, nie w miejsca, w których byłaś z nim.

28. Wyrzuć wszystko, co ma z nim związek. Bez przytulania i wąchania jego ulubionego swetra, bez przyglądania się zdjęciom i analizowania ?Jak to byliście WTEDY szczęśliwi?, spal symbolicznie jego zdjęcie paszportowe. Taka wschodnioeuropejska odmiana voo-doo jeszcze nikomu nie zaszkodziła.

29. Jak da radę - zmień mieszkanie. Nic bardziej nie przygnębia niż wracanie do ?waszych? pustych ścian.

30. Zmień sygnał telefonu i przychodzących SMS-ów. Stary dzwonek to dzwonek oczekiwania na SMS albo telefon OD NIEGO.

31. Nie trać z oczu kwestii formalno-prawnych. Od ich rozwiązania może zależeć Twój przyszły byt i komfort psychiczny. Zabierz się za to natychmiast. Prawo prawem, a sprawiedliwość musi być po naszej stronie. Poszukaj bezpłatnej (a jak Cię stać, to odpłatnej) konsultacji prawnej, podatkowej, wszelakiej. To też pozwoli Ci się oderwać i zapanować nad chaosem. Za jakiś czas sama sobie podziękujesz za tryumf rozsądku nad emocjami.

32. Zainwestuj w dobry stanik i czerwone szpilki. Plecy proste, brzuch wciągnięty - biodra same chodzą. I KONIECZNIE uśmiech. Wiem - nie do śmiechu Ci teraz i musisz trochę poudawać, ale to procentuje, bo mózg podobno samoczynnie reaguje na to charakterystyczne napięcie mięśni wokół ust :-).

33. Nie leż długo w łóżku. Jeśli w nocy nie możesz zasnąć - wstań i zrób coś pożytecznego, wypij kubek ciepłego mleka. Rano, zaraz po obudzeniu, jak najszybciej ewakuuj się z pościeli. W Twoim aktualnym stanie zaleganie w łóżku to wspaniały sposób na popadnięcie w depresję.

34. A nade wszystko zapamiętaj: Ten, kto wyrządził Ci krzywdę nie jest wart Twoich łez, a ten, kto jest ich wart, nigdy nie wyrządzi Ci krzywdy.

DDA - dorosłe dziecko alkoholika
DDD - dorosłe dziecko rodziny dysfunkcyjnej
KKZB - kobieta kochająca za bardzo (co w zasadzie jest pochodną dwóch poprzednich)

Jeśli on zachowywał sie tak, jak opisałaś, to delikatnie rzecz nazywając nie był/jest dobrym człowiekiem. Twoje zachowanie względem niego do idealnych też nie należało i masz nad czym pracować, jeśli nie chcesz być zazdrosną, narzucającą swoje zdanie, namolną. Co nie oznacza, że Twoje zachowanie było spowodowane Twoim.

Na uczucia (podobno) nie mamy wpływu, na swoje myślenie, swe fantazje i marzenia - owszem.

Słuchajcie nie dam rady, wezme te tabletki i bedzie po bolu:(

Nie dam rady, naprawde:( nie mam sily tak zyc:(

Po co tak wegetowac? bo to wegetacja, nie zycie

Czemu masz wyrzuty sumienia za to jaka jesteś. Doszukujesz w sobie winy, gdybyś nie powiedziała czegoś to byłby z Tobą. Gdybyś miała ton koloru włosów jaśniejszy kochałby Cię bardziej. Proszę Ciebie. On nie potrafi kochać, używa słów, których znaczenia nie zna. Powinnaś cieszyć się, że zabrał Ci tyko miesiąc życia a nie więcej. Krzyż mu na drogę! Amen

Byłaś sobą i to wystarczy. Nie możesz w związku udawać kogoś innego, zastanawiać się nad każdym swoim zachowaniem. Musisz być naturalna. Inaczej związek rozpadnie się wcześniej czy później. Może nie pasowaliście do siebie. Jak możesz stwierdzić, że miesiąc znajomości jest dla Ciebie wart więcej niż sama Ty. Pomyśl... Masz 29 lat, więc niby powinnaś byc dojrzalsza. Ja takie myślenie miałam jak byłam nastolatką. Teraz jestem dojrzalsza i wiem, że wszystko dzieje się po coś. Nie można siebie obwiniać za nic. Nawet jakbyśmy zrobiły 3 salta i szpagat i wyglądały jak kobieta z "Żurnala", były mistrzyniami w robieniu loda, oczytane i wypicowane, wyrozumiałe, zabawne i naj naj , to Im i tak by czegoś w Nas brakowało. Jak im nie pasuje to ich problem Znajdzie się Taki co będzie Ciebie na rękach nosił...

Amidala, przytaczam punkt 13:
"13. Wykopałaś go? Brawo! Sam poszedł ? tys piknie. Nie czekaj na jego powrót. Chrzań to. I tak nie wróci, a jak wróci, to dokopie jeszcze mocniej."

I naprawdę, nie pisz z taką lekkością o samobójstwie - jeśli rzeczywiście to zrobisz, to stracisz życie dla osoby niewartej takiej ofiary, a jeśli Cię odratują to wylądujesz w na oddziale w szpitalu, który nie jest miłym miejscem.

To prawda, istnieje gatunek ludzi (mężczyzn i kobiet) którzy zawsze znajdą jakiś powód aby zdradzić lub odejść (w celu poszukiwania kolejnych wrażeń). I nie zależnie od tego jaka będziesz i co zrobisz, ich natury nie zmienisz...

zgadza się i nie ma znaczenie czy facet czy kobieta.Nie mają żadnego poczucia wartości.Tak mnie się wydaje że za pare lat może więcej coś jak stały związek to bedzie niemodne... Brak słów,mnie inaczej wychowano,może jestem zbyt łagodny

Droga autorko zacznę od tego, że bardzo mocno chce mi się spać, ale za nic w świecie bym nie zasnęła, gdybym nie napisała do Ciebie! To chyba fantastyczna wiadomość, że ktoś ogólnie chce Ci pomóc?! Chyba dla takich chwil warto żyć co? Więc na początku ja Cię błagam: zacznij myśleć nad tym co Cię PIĘKNEGO W ŻYCIU SPOTKAŁO! Masz 29 lat, więc taki chwil było pewnie mnóstwo! Myśl nad tym jak poznałaś swoich przyjaciół, ile razy TY IM POMOGŁAŚ! Myśl tylko o tych dobrych chwilach. Tych drobnych rzeczach! O pracy którą zdobyłaś. Przypomnij sobie zdaną maturę (jeśli ją zdałaś). Po co masz to robić? Aby zrozumieć, że ból jest bardzo potrzebny! Bez bólu nie docenililibyśmy szczęścia!
A teraz zajmę się Twoim konkretnym problemem.
Pytasz się nas czy to Twoja wina, że odszedł? I tak i nie!
On pewnie poznał Twoją zaborczość (jeśli zdajesz sobie sprawę z tej wady i widzisz jak ona utrudnia Ci życie to ją zmień, ale NIE dla NIEGO tylko DLA SIEBIE, aby Ci ŁATWIEJ w życiu było!) i uciekł... A gdyby kochał to myślisz że by uciekł? NIE! On naprawde starał by się zmienić Ciebie. Jak? Chwalił by Twój piękny wygląd, podnosił Twoją samoocenę itd! Po prostu był by przy Tobie! A on zamiast tego uciekł gdy pojawiły się drobne kłopoty. A teraz pomyśl że tak by kiedyś mógł traktować wasze dzieci! Jak byś się z tym czuła? Synek by bramki nie obronił, a ojciec do niego: słabo grałeś... Tak byś chciała? Specjalnie napisałam o dziecku, bo domyślam się, że mało by Cię obchodziło, gdyby zadawał Tobie ból, ale krzywda dziecka by Cię ogromnie bolała!
Więc taki facet to tchórz, który ma mnóstwo kompleksów dlatego Ciebie poniżał. Skąd to wiem? Bo to pokazywał. Kiedy? Gdy go pytałaś co zamierza dalej robić w swoim życiu, czy pójdzie na studnia itd. Kochana on NIE WIE co chciał by robić! Dobija go to dlatego swoje kompleksy przelewa na Ciebie. Bo gdy on Ci radził byś się zmieniła to było dobrze, ale gdy Ty zaczęłaś w jego życie wkraczać, to już było źle!
Pytasz się nas czy do niego zadzwonić? NIE! Okażesz mu swoją słabość. Jestes gotowa BŁAGAĆ faceta o powrót?! To straszne!
Pytasz się nas czy kochał Cię? Piszesz że pisał to koledze. Ja wiem czemu! Robił to aby kolega o nim dobrze myślał! Bał się że kumpel szybko odkryje, że jest z Tobą dla seksu.
Jeśli chcesz z nim być to musisz najpierw stanąć na nogi! Skończ z płaczem! Takiej kobiety nikt nie chce, która błaga o powrót!
I ostatnia kwestia. Ktoś tu dobrze napisał: na początku się wam tak świetnie rozmawiało, bo on tak chciał! Pewnie świetnie mu idzie w takich gadkach i nie jedna przy nim się czuła wyjątkowa i myślała, że to te magiczne porozumienie. Zrozum, że on MANIPULOWAŁ TOBĄ!
Jak będziesz miała jakieś pytania to pytaj śmiało.
A teraz idę spać. Buziaki dla Ciebie. :*

A jak zylas przed nim??? Dziewczyno Ty chyba lubisz babrac sie we wlasnym bolu !!! Przeczytaj swoj watek od poczatku pomijajac swoje posty !!! Dziewczyno ludzie tutaj sobie zyly wyprowaja a Ty ciagle swoje !!!
Miesiac z toksykiem i juz wszystko zle Ja bylam 7 lat z toksykiem i zyje
Daj sobie pomoc !!! Jestes strasznie egoistyczna
Jedz jak chcesz do niego i pros o przebaczenie jak to ma Ci pomoc. Takiej rady szukasz tutaj ?
Ja Ci mowie jedz !!! Wtedy w koncu bedziesz na dnie !!! I moze zmienisz myslenie albo i nie ?

Siebie przepros bo my sie na Ciebie nie gniewamy !!! Prosze zmien myslenie Wydrukowalas sobie juz ta liste? To jest teraz twoja biblia Prosze tez blogi poczytac. Przynajmniej zajmiesz sie czyms pozytecznym i zobaczysz, ze inni tez nie maja latwo ale ida do przodu !!!

Dzisiaj znowu nie byłam w stanie iść do pracy. Wprawdzie wstałam, ubrałam się, ale nie byłam w stanie wyjść. Przeraża mnie świadomość że on mieszka tak blisko mojej pracy, że prawie że widzę jego dom. Powinnam pracować bo moja sytuacja finansowa nie jest ciekawa, ale nie jestem w stanie.

Przez ostatnie 2 tyg bardzo schudłam (z nerwów prawie nie jem) i wiecie co? wiem że to żałosne ale myślę tak: "szkoda że mnie nie zobaczy, chciał żebym była szczuplejsza, może bym mu się spodobała...:("

A jak sobie wyobrażam męża? jako partnera, wsparcie, osobę na którą zawsze mogłabym liczyć...

Idę jutro do psychologa, a w czwartek postaram się dostać do znajomego psychiatry faktycznie po jakieś leki. Ale w międzyczasie jakoś żyć trzeba. Tylko jak? pracy nie zmienię, a przebywanie w pobliżu jego domu to dla mnie straszna katorga...

super, bierz leki. nie myśl gdzie mieszka, tylko co zrobisz,  jak nie będziesz miała kasy na chleb i masło

Zajmujemy sie soba a nie dupkiem !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Czytamy a nie marudzimy !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Robimy plany na przyszlosc !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Po kazdym rozstaniu z facetem tak mialas czy to tylko jakas Twoja gra? Ja juz Cie na serio nie moge brac !!!!

Happyfull jaka gra z mojej strony:(? to żadna gra

Po co Ty myślisz gdzie on mieszka? Z resztą co to za różnica gdzie mieszka?

A wiesz, nie wiem:) To się nazywa odpoczynek...im więcej odpoczywam tym bardziej chcę być sama, choć pomysł na ten wywczas nie był mój, huehue. ale nie czekam na to co mi ześle los, czytam, pracuję nad sobą- stąd te refleksje.

Wiesz, kiedyś się zabujałam na amen- to był romans tygodniowy, wiec przebiłam nawet Ciebie. Potem ledwo żyłam, gadałam tez o tabletkach, zawaliłam pracę i rzeczywiście, pomimo późniejszych partnerów nigdy nie przeżyłam takiego haju. Ale teraz wspominam to jak picie wódki za kioskiem ruchu w liceum: fajnie, że było i tyle.
tak więc zobaczysz, dasz radę tylko, przepraszam za dosadność- nie żyj w konwencji Bravo Girl. Pogadaj szczerze z terapeutą i zabierz się za pracę i lektury bo będziesz rozmemłana na wieki.

Ale czemu nie możesz? Po prostu olej to gdzie on mieszka. To nieistotne! Ogarnij się. Jeśli Ci było z nim dobrze to rób wszystko by widział w Tobie kobietę silną! Nie zdesperowaną, która błaga o namiastkę związku!

To tyle co ja - ja 29 kończę w maju. A czemu się skończyło jeśli mogę zapytać?

Pytam bo mnie znowu dopadły wyrzuty sumienia dzisiaj, że jakbym nie była taka upierdliwa i namolna, to byłby ze mną:(:(!! wiem że muszę nad sobą pracować, ale czasu już nie cofnę

On już nic we mnie nie zobaczy, nie mamy żadnego kontaktu

Wstyd się przyznać - miesiąc. Wiem że to paranoidalne jak ja się zachowuję, ale pierwszy raz w życiu zdarzyło mi się coś takiego, po prostu grom z jasnego nieba. Niesamowite porozumienie, jakbyśmy znali się lata, jedno zaczynało mówić zdanie, drugie kończyło. Myślałam że już znalazłam tą swoją przystań. Bardzo o mnie zabiegał na początku, przez pierwsze 2 tygodnie widywaliśmy się codziennie - naprawdę, wrażenie jakbyśmy się znali lata. Ale jak po 2 tygodniach okazało się że mam pewne wady, to pan się wystraszył poważnego związku i kopnął mnie w tyłek, zamiast dać nam szansę popracować nad tym.

Ten pan chcial tylko Cie bzykanc. Sama pisalas, ze spal z polowa miasta a Ty jakby co to tez

Pytasz sie mnie w co grasz? Ja nie wiem w co? Ale na forum potrzebujesz uwagi. Gdybys napisala, ze wezmiesz sie w garsc to nikt juz wiecej nie dawal Ci rad. A tak ...on to ...on tamto i ten wczorajszy wystep w teatrze dramatycznym z samobojstwem. Wiesz ja sie przestraszylam
Jestes jak juz wczesniej pisalam wstretna egoistka

I przestań z siebie robić ofiarę i kata jednocześnie. Bądź kobietą.