Szukam znajomośći

dalszym ciągu szukam znajomych okolice K Ratowic Jaworzna   Kolo 70 lat  Wdowa Maria123.

dawno nie pisałam chyba  te panie co z nimi pisałam już nie czytają  bo pisałam o moim blogu  nikt nie odpisał ,U mnie nic nowego ciągle myślami jestem  wstecz  czas może zagoi rany  w co wątpię pozdrawiam serdecznie maria123,,

Witam!  Ja od początku śledziłam ten wątek, choć nic nie pisałam.. Różnie się w życiu układa, ale myślę Mario, że w Twoim przypadku czas jest najlepszym lekarstwem. Bo oprócz tęsknoty,  reszta jak piszesz,  jest bez zastrzeżeń. Dobrze że masz dobrego syna, na którego możesz liczyć. No i synową i wnuki.. Ja mam dobrego męża, ale tylko męża. Na syna liczyć nie mogę. Nigdy nie ma dla nas czasu.. Reszty rodziny brak, a wnuki i była synowa "na papierze". Tak że jesteśmy całkiem sami. A znajomi, przyjaciele też ubyli. Jak masz życzenie, napisz do mnie na maila. Chętnie z Tobą porozmawiam. Pozdrawiam ciepło.

Witaj kaarino. Tutaj występuję anonimowo, tak że mogę podać tylko informację że mieszkam w dużym mieście. Ale jak masz życzenie, to proszę, pisz do mnie na maila, chętnie tą drogą porozmawiam.  :-)

Witam dzięki za parę slow pisze ze tęsknie  być może źle któż myśli ze oczekuje  na jakież wsparcie  a to wcale nie jest tak  Wiem ze czasu nie cofnę  ale jak powie się otensknocie to jest lżej  śmierć osoby bliskiej to jest bardzo smutny temat .Mam wsparcie wśród bliskich  czytam. pisze bloga  aby odgonić  smutne myśli  A czasem napisze  ze jest mi smutno  Chodzi mi o wymianę poglądów ale w moim wieku trudno o przyjaźń  w internecie Pozdrawiam p.limetkę 3 i inne panie Maria123.

pozdrawiam p arlete b1 napisałam na pocztę chyba zły adres bo bo był zwrot maria123 Pozdrowienie dla wszystkich pan.

Dobry wieczor Mario,
nie odpowiedzialas mi na moje pytania, a uwazam, ze powinnas na nie odpowiedziec, tak sama dla siebie, po to, by powiedziec sobie szczerze, czego oczekujesz w obecnej sytuacji.
Dobrze jest mowic o tym, co nas boli i zasmuca, ale zle, kiedy zaczynamy tym zyc.
Pewnego pieknego letniego dnia, w tym roku, otrzymalam wiadomosc o smierci mojego przyjaciela.
Wiedzialam, ze jest smiertelnie chory, powinnam byc przygotowana na to, ze odejdzie...a jednak gleboko i rozpaczliwie zareagowalam na te wiadomosc.
W tym smutku i rozpaczy trwalam nastepne dwa miesiace...kazdego dnia myslalam o nim, wspominalam, wyrzucalam sobie swoje szczere reakcje, bowiem bylam przekonana, ze powinnam mu ich oszczedzic...
...A on chcial mi tylko dac do zrozumienia, ze umiera...ze nie ma dla niego ratunku...
Takie mysli bombardowaly mnie tym mocniej, im wiecej o nim myslalam, a przeciez nic nie moglam zmienic.
Moje zycie stalo sie smutne i puste. Popadalam w depresje, mialam jakies dziwne przekonanie, ze jestem mu to winna. Jestem mu winna ciagle myslenie o nim, umartwianie sie...by czasami o nim nie zapomniec...
Pewnego dnia, bardziej z nudow niz potrzeby wzielam do reki jedna z ksiazek. Wyczytalam na jednej ze stron, ze nie mozna zyc przeszloscia.
To jest cos, co minelo i nigdy juz nie powroci.
To jest cos, na co nie mamy zadnego wplywu.
Natomiast mamy w swoich rekach terazniejszosc, swoje obecne zycie, wiec dajmy sobie szanse na nowy start, na zadowolenie i dobre emocje. Czyz nie tego chca nasi bliscy, ktorzy odeszli na zawsze...?
                  Zaczelam sie nad tym zastanawiac...
Moj przyjaciel powrocil we snie...czulam jego obecnosc bardzo realnie...i odszedl...tym razem juz na zawsze.
Ja zas powoli zaczelam zyc swoim terazniejszym zyciem. I mam sie dobrze, kazdy dzien przynosi mi jakies zadowolenie.
I wcale nie grozi mi, ze zapomne o swoim przyjacielu...
Nie zaprzeczam, ze sa jeszcze chwile, zwlaszcza jakies rocznice, kiedy zaczynam o nim myslec, przepelniona glebokim smutkiem.
Nie daje sie jednak tym myslom, bo przeciez jemu jest teraz lepiej tam, gdzie przebywa...i z pewnoscia jest spokojniejszy widzac, ze daje sobie rade, ze znowu sie usmiecham i jestem pogodna, czyli taka, jaka mnie uwielbial...
Mario, przestan zyc wspomnieniami, przeszloscia, zacznij zyc tak, aby twoj maz, jesli spoglada na Ciebie, byl spokojny.
Zaslugujesz sobie na nowa szanse...nowy start.
I nie pisz, ze w internecie trudno o przyjazne dusze...zwlaszcza w naszym wieku.
Wystarczy, ze zamkniesz za soba etap smutku i wspomnien, i zaczniesz zyc rowniez tym, czym zyja wszyscy ludzie...moze to Ty moglabys dac jakas rade innym...innych pocieszyc.
Usmiechnij sie teraz i napisz nam, czy na swoim blogu wspominasz przeszlosc?
Jesli tak, to daj jej spokoj, przynajmniej na czas, kiedy bez bolu i smutku bedziesz umiala wejrzec w nia ponownie.
Wybacz moja prostolinijnosc, nie lubie owijac w bawelne, jesli nie ma czego. To, co napisalam, wyprobowalam na sobie i pomoglo.
Pozdrawiam Cie serdecznie, pozdrawiam rowniez Dane.
Dano 1909 nie pisz " odezwij sie", ale sama napisz cos wiecej o sobie, a szczegolnie o tym , dlaczego czujesz sie samotna?
Milego wieczoru Wam zycze i pogodnego weekendu.

Nieprawda, mozna znalezc kogos bliskiego nawet w internecie, tez potrzebuje kolezanki, przyjaciolki do pogadania, dlatego tutaj jestesmy a to znaczy, ze nie zamykamy sie w czterech scianach.I to jest pierwszy krok a wiek nie ma nic do tego. Mam 58 lat, tez czuje sie samotna chociaz wsrod ludzi, gdybys chciala popisac na Skypie to znajdziesz mnie pod danaq8q8, pozdrawiam cie serdecznie

Witam pozdrawiam Limetkę dałam odpowiedz morze źle napisałam bo piszesz ze nie odpowiadam,Danusia jest na moim skaipie i tez  sie nie odzywa pozdrawiam Maria123.