problemy małżeńskie

nie tak nie postępuje facet który kocha, tymbardziej facet który ma rodzinę.!

Dziękuję Wam!
Jestem wciąż rozgoryczona od soboty. W sercu mam smutek i żal i myśli, że może rzeczywiście byłam nieczuła i nie strałam się o niego przez te 2 miesiące-jak tu nie mieszkał i że mogłam jeszcze coś zrobić, żeby byc z nim? Nie wiem już co mysleć, nie poznaję męża i jego zachowania. W sobotę wypomniał mi nawet , że rozmawiam czasem na gadu z innymi mężczyznami. Że gdybym go kochała to bym była z nim a nie w domu przy komputerze. Ciężko mi , bo wiem że kawał zycia poświęciłam dla tego mężczyzny, a została potraktowana w taki sposób. Przez 7 lat małżeństwa nie spojrzalam na innego faceta. Może byłam czasem zmeczona, nieczuła, przygaszona dniem codziennym, ale tak chyba ma każda kobieta??! Staram się zbierac w sobie siły, by rano móc iść do pracy i żyć-ale smutek jest wielki. Czy to kiedyś minie??

Liwio nie myśl ,że mogłaś coś jeszcze zrobić, wiem, że napewno dałaś z siebie wszystko. Masz w sobie teraz poczucie winy że Wam nie wyszło, ale zauważ że tylko Ty starałaś się coś zmienić, Twój mąż tylko rozkazywał Ci co masz robić. To jemu nie zależy na Tobie, Przykro mi ale sama nic tu nie naprawisz, on nie wykazuje żadnej chęci więc...
Uspokój się, żyj- wiem że rozstanie boli, ale zobacz ile czasu trwa ta cała szopka z jego strony- ile jeszcze możesz dać z siebie?

Witaj Liwio .Domyslam sie co czujesz i jak bardzo jesteś skołowana.Bo tu on mówi ,ze kocha ale jego zachowanie jest inne niż Ty byś oczekiwała .Znam to u mnie podobnie  mowi ,ze kocha, ze nie widzi zycia poza mną ,ale wszystko ma byc jak on chce .On Cie  nawet nie słyszy, moze słucha, cos dociera, ale nie rozumie Cie w ząb. Jego racja jest racjejsza nie umiesz sie zdecydowac wiec kara. Mam tak samo mieszkamy osobno od kilku tygodni.Mowi ze koniec, za chwile jak mu zle ,ze chce wrocic . Jak sie postawie to jestem egoistką ,ktora nie patrzy na dzieci i rozwalam małżeństwo .Paranoja!Musisz mocno się zastanowic nad sobą nie nad nim.Jak nie wiem co mam zrobic mysle o sobie to najlepsza wskazówka .Postepuj wg swoich zasad nie kieruj sie tym ,ze Ci go zal lub jestes mu coś winna.Nie skupiaj sie tak bardzo nad tym czy byłas czuła mniej czuła i w ogóle bo oszalejesz dziewczyno.Badz sobą umiesz sie czasem złościc?On  nie zastanawia się ,a moze nie umie inaczej i takiego nie zmienisz.On uważa,że ma racje, a skoro tak uważa to nie ma na to siły.Poki będziesz potulna jest ok ale jak pokżesz pazurki to juz nie ok można zwariowac.To dorosły facet  nie dziecko nad którym trzeba sie zastanowic i cos tłumaczyc.Wiec rób tak jak Ty chcesz i trzymam kciuki ,bo wiem jak to trudno jak emocje wchodzą w gre i łapie dołek i smutno i w ogóle wszytko .Pozdrawiam

Liwio, skoro sam zaproponował terapię to nie wszystko stracone
Słusznie upierasz się przy mieszkaniu z rodzicami, którzy naprawdę zasługują na szacunek. Zgodzili się oddzielić się od Was, a przecież dla nich to także kłopotliwa sytuacja. O kosztach wynajmu nic nie napiszę, bo w pełni popieram Twoją opinię.

Oby Twój mąż wytrwał i poszedł na terapię. W Ciebie wątpić nie muszę, wiem, że jesteś gotowa na taki krok. Czy to terapia ma być przejawem Twojego oddania? Jeśli tak - wspaniale, może w końcu zauważy nie tylko swoje poświęcenie, którego szczerze mówiąc w jego zachowaniu nie widzę.

Powodzenia Liwio!napisz potem co i jak

Liwio, naprawdę się cieszę Oby teraz było już tylko lepiej.

Liwio , super ! Tylko pamiętaj , nie daj sobą pomiatać , on musi wiedzieć że to ty jestes pania domu . Ne nadskajuj mu ,to on powinien tobie nadskakiwać , za to wszystko co przez niego przeszłaś .

Życzę powodzenia !!!

Porozmawiaj  z nim i powiedz  ,że musicie ustalic pewne zasady , jak się nie zgodzi to facet ma nie równo pod sufitem . Ustal z nim , że ma nie wychodzić bez ciebie , raz na jakiś czas może , ale nie częściej . Czy ten facet nie zna swoich obowiązków co do ciebie ? Potraktuj go stanowczo , bo znów mu coś odbije . Albo jak się bedzie gdzieś wybierał to powiedz , że nie może wyjść bo np. ty wychodzisz.
Kurcze !  Ale kretyn z niego !

Kobieto , wymaż go z pamięci , taki człowiek sie juz nigdy nie zmieni , upokorzy cię i zniszczy .  Zajmij sie dzieckiem i sobą , on nie zasługuje na miano ojca ni mężą . Ułożysz sobie życie na nowo , jak tylko ochłoniesz , zobaczysz . Wkońcu ktos doceni twój trud i twoją miłość , bo to co on wyprawia jest chore i należało by to leczyć . Trzymaj sie i głowa do góry , nie pozwól niszczyć sobie zycia .

Liwio, cierpiałaś mając go z dala, a gehennę przeżywasz dopiero teraz! Nie wiem czym Twój mąż kierował się wracając do domu, ale na pewno nie Twoim dobrem. Jest egoistycznie zły do szpiku kości.

Widzę, że nic do niego nie dociera, pozostaje głuchy na Twoje argumenty. Miałam nadzieję, że po powrocie do domu zmieni się na lepsze. Ale, Liwio, on znów chce tylko brać, brać, brać! W zamian g.... dając. Miała być zmiana, szkoda, że nie pomyślał o Was obojgu, bo on chciał zmienić tylko Ciebie, przecież siebie - ideału - zmieniać nie musi.... Zauważa tylko Twoje błędy (prozaiczne zresztą i uargumentowane), myśli o swoich nawet nie dopuszcza!

Niestety, przez jego samolubstwo całe Twoje zaangażowanie poszło na marne. Ty wiesz, że zrobiłaś ogrom aby ratować małżeństwo. On nawet nie raczył dostrzec Twojego oddania. I jego strata!
Dlatego uważam, że rozmowa nic tu już nie da. Twój mąż i tak jest przekonany o Twojej winie.

Jesteś wspaniałą kobietą, przykładną żoną i matką. Nie pozwól zbrukać Twojego dobrego imienia ani przed sądem, ani prywatnie! Pamiętaj, że jesteś wartościową kobietą i za to ja, i pewnie inne dziewczyny z forum, lubimy Cię i cenimy.

dobrze że o tym myślisz, dziecku nie można fundować takich atrakcji- raz tata jest a raz go nie ma, ma dopiero 6 lat ale napewno wie że jest cos nie tak.
Nie pozwół aby ten dupe.. zniszczył Tobie życie a jej dzieciństwo.

Ech dziewczyny-ciężko mi idzie "wykreślanie" z myśli i z pamięci mojego juz byłego męża. Najgorsze są wieczory, gdy moje dziecko śpi a ja siedzę sama. Wiecie, że jestem w takim stanie, że mam bardzo niską samoocenę. I zastanawiam się czy jeszcze kogoś w życiu spotkam z kim będę mogła ułożyć sobie życie?:( Czy będę mogła jeszcze komukolwiek zaufać??

Dziękuję Bianco!
Źle mi wciąż:(. Choc z jednej strony mam niedosty tego, że może za mało zroniłam, żeby ratować ten związek. A z drugiej stronu-czy warto cierpieć całe życie, bo "ktoś" nie dojrzał do małżeństwa?:(
Wczoraj dowiedziałam się od męża kolegi, że on mówi, że miał mało sexu i wtrącającą się teściową i dlatego odszedł. Czy to są powody do rozstania? Bożeee

Czuję sie bardzo samotna!!!! On wciąż powtarzał, że zawsze mnie będzie kochał- a teraz........została mi pustka w sercu, smutek i żal.....czy ja to przetrwam??????

Liwia, sece mi peka podwojnie gdy czytam pytanie czy przetrwasz, bo ja sobie ostatnio to pytanie tez zadawalam miliony razy. Ja powoli uswiadamiam sobie, ze moj maz nigdy mnie nie kochal. Nigdy. To bolesne ale trzeba to przelknac. Pamietaj- nic w zyciu nie dzieje sie bez przyczyny. Wiec obie damy rade. I bedziemy silniejsze, madrzejsze i bedziemy w siebie znowu wierzyc. Glowa do gory.

Myslę, że za duzo mu dałaś i trochę się rozpuścił! Kochana kobietko najwyższa pora zacząc myśleć o sobie . Trochę egoizmu nikomu nie zaszkodziło. Szczera rozmaowa, podział obowiązków i angażujące cię hobby to wcale nie przesada. Mąż traktuje cię trochę jak swoją matkę, ma w domu wszystko i nie chce się mu nic zmieniać. Jeśli trochę go ukrócisz, myślę że wyjdzie to na zdrowie.  Nie możesz się załamywać, tylko mimo że to ciężkie wziąć się w garść. Facet musi być zacząć zazdrosny i zacząc się starać o ciebie!!! Naprawdę to pomaga. Niech wie , że nie jesteś tylko żoną, ale piękną, mądrą, wspaniałą kobietą, fantastyczną matką. Nie pozwól się dołować. Nie wolno ci. Poza tym musisz pokazać córce, jak być silną kobietą!!!! Trzymam kciuki.

Wszystko po staremu........
Nie widuję się z mężem. Ostatnio widziałam go w środę-jak byłam z córką u lekarza, nie powiedział nawet cześć, ani dzień dobry do mojej matki. Nieważne....Potem widziałam go w niedzielę, kiedy zabierał córkę....i powiedział "ładnie wyglądasz"-i drążył temat znowu.....po czym pisał do mnie smsy, że jestem bardzo atrakcyjna 30-latką i mógby się teraz ze mna umówić. Na co ja odpisała, że z pewnością ma dobre rozeznanie i na około jest mnóstwo atrakcyjnych 30-latek, a on mi na to, że w takich nie gustuje-to ja mu -że ma znaleźć sobie jakąś na moje podobieństwo......krótko mówiąc chciał się ze mną z 2 razy w tygodniu spotkac na kawę i pewnie na sex, bo "wszystcy mamy potrzeby" jak to stwierdził. Był pewnie z lekka zaskoczony, ze nie poleciałam na jego kiwnięcie........Zaczynam myśleć, że z nim chyba jest coś nie tak........Wyjaśniłam mu, że jeśli będę miała ochotę na kawę czy na cokolwiek innego to na pewno z nim się nie umówię, będzie to na pewno inny facet!!!!!
A co do mojego samopoczucia-to raz tak, raz tak......mam dookoła dużo życzliwych ludzi...staram się żyć spokojnie, a jak go nie widzę stresu mam mniej, dużo mniej.........

Liwio, Yostynka świetnie podsumowała Twój ostatni post

A Ty, Liwio, świetnie dajesz sobie radę. Jestem z Ciebie dumna!

Dzięki dziewczyny:)
Nie jest lekko, ale próbuję podnosić się. Mam nadzieję, że przyjdą jeszcze lepsze dni. Zadziwia mnie tylko jego "dziwne" postępowanie, ale już coraz mniej myślę na ten temat, już mi się zwyczajnie nie chce.......
Jakiś czas temu, żeby poprawić sobie nastrój-zaliczyłam fryzjera-zmieniłam kolor i fryz, codziennie makijaż, czasem sukienki i krótsze spódniczki;) i wiecie, że chyba najgorzej nie wyglądam, bo sa mężczyźni, którzy spogladają na mnie na ulicy. A mój były wiele zrobił, żeby moja samoocena była niska.........

Liwio jak mija kolejny tydzień?

Wiem, to chyba każdy tak ma że w dzien jest w porządku ale jak przychodzi noc i trzeba iść spać to wracają wspomnienia i przypominają się te dobre chwile. Ze mną było identycznie ale to też przechodzi, potem było mi bardzo dobrze jak byłam sama, mogłam robić to na co miałam ochotęi rozwalać się na łóżku nawet nie brakowało mi jego przytulenia.                                                                                                                 Idź na tą kawę. szczerze nie wierzyłam że można kogoś poznać na necie, ale przekonałam się że jest inaczej tydzien temu i jakoś cięzko mi jest teraz się rozstać z Nim

Ech babuleńko-nie ma czego gratulować, ja w sumie tego spotkania też nie jestem pewna tak do końca. W ogóle nie mam doświadczenia w kontaktach z facetami, przecież od prawie 14 stu lat byłam tylko z jednym. A co do Twojego wstrętu to się nie dziwię- ja mam czasem wrażenie, że każdy facet to samiec, któremu zależy tylko na pójściu z kobietą do łóżka:-(

Liwio jak "randka" , z tego co pisałaś u mnie chyba jesteś zadowolona? Ale opowiedz więcej szczegółów prosimy. Niech w końcu będzie coś pozytywnego w tej historii!

"naprawdę miło się rozczarowałam :-)"
nierozumiem???
ja wcale nie uważam żebyś za szybko się pocieszyła, Tobie w końcu też coś od życia się należy. Trzeba być dobrej myśli, a "ów" pan może Ci naprawdę pomóc w tych ciężkich chwilach.

... chyba założyłaś że nie ma na świecie "normalnych" mężczyzn, a tu okazuje się że jednak są!!! Mam nadzieje, że jest Ci teraz dobrze tak jak jest, i że nie cierpisz już tak bardzo. Ja całym sercem jestem z Tobą i czekam że teraz będziesz tu pisać tylko jak jest miło

Liwio, ja jestem ostatnia osoba, ktora moglaby udzielac rad. Sama w koncu nie wyszlam ze skorupy i nie zyje normalnie, bo siedze w domu i nigdzie nie wychodze, z nikim sie nie spotykam. Ale Ty to co innego! Masz przeciez dziecko. O pomimo, ze radzic nie powinnam, to jednak poradze . Nie mysl za duzo. Od tego naprawde boli glowa. Jesli masz energie w sobie, to po prostu zyj.

Nie wiem w zasadzie czy jestem szczęśliwa. Wiem, że za dużo rozmyślam. Ale brakuje mi mężczyzny u mojego boku...zaczynam znów robić "głupie" rzeczy-piszę do męża smsy-krótkie, ale wiele znaczące...widziałam w niedzielę, że podoba mu się to-ale do czego to prowadzi......pewnie do sytuacji bez wyjścia-bo za dużo się stało i za dużo słów padło, żeby to naprawić???!!!:((

Boje się Babuleńko o to, że gdybyśmy moooożżżżże do siebie wrócili to i tak będę musiała znosić jego nocne powroty itp, że on zmieni się tylko "na chwilę". Choć momentami zastanawiam się czy byśmy oboje nie wynieśli dobrej lekcji z tego co było i nasz związek dążyłby do lepszego. Nie wiem. Tęsknota za nim jest silna, a ja lubię mieć strasznie poczucie bliskości i uwielbiałam to, kiedy on mi je dawał. Wiem też, że miłość jest ślepa i bardzo dużo ludzi stojących obok (moja przyjaciółka, itp.)uważają, że on nie jest wiarygodnym człowiekiem, że zrobi ze mną co zechce, który nigdy nie da mi stabilizacji w uczuciach, bo zmienia zdanie jak wiatr zawieje...........ciężkie to życie:(

Roxana ma racje. Teraz jestem sama, nie samotna. Inaczej bylo przed zostawieniem bylego meza. Wtedy bylam naprawde samotna. Mialam czarne, straszne mysli i nic nie mialo sensu. A jesli chodzi o Ciebie i Twoje poczucie bliskosci- tylu facetow chodzi wolnych po ziemi. I zapewniam Cie, ze wiekszosc lepsza od Exa.

Liwio , musi  dotrzeć do ciebie ,  że już nigdy nie bedzie tak samo , choc bys nie wiadomo co robiła , skończyło się . Gdybyście schodzili sie nawet 20 razy , to nigdy nie będzie tak jak kiedyś .Ty teraz musisz dbać o siebie i przestac myśleć o przeszłości . Napewno poznasz faceta , ktory będzie ciebie wart , tylko musisz zapomniec o czymś co być może było pieknę , ale  zabijało w tobie całą wiarę w siebie.

kurczę tak tylko przejrzałam ten post, nie chcę pisać kolejnego wątku, choć może powinien to być osobny temat. Też mam dylemat z facetem, też podobnie zawsze on się o mnie starał, a ja podobnie wyciągnęłam go z kompleksów, zawsze byłam tą silniejszą, była przyjaźń między nami, potem zaszłam w ciążę, on pracował za granicą - nie było go przy mnie przez te 9 miesięcy, zaskoczyło mnie jak przyjechał któregoś razu i przyszłam do niego on powiedział, że chciałby pobyć sam, to chyba był taki punkt zmiany. Przyjechał na kilka dni a nie chce być ze swoją kobietą w ciąży. Potem oddaliliśmy się jeszcze bardziej, urodziłam i przez rok istne szaleństwo, łączyłam studia z noworodkiem, organizowałam przeprowadzkę na nasze, a on siedział po nocach grzebiąc coś przy komputerach, wzięliśmy ślub, właściwie bardziej dla świętego spokoju rodziców niż dla nas samych... Wszystkie organizacje przedweselne spadły na mnie, on się wydawał nieobecny, a ja właściwie do wszystkiego siebie zmuszałam. Wściekła jestem, że nie stać mnie było na powiedzenie rodzicom dość - to nie tak jak ja chcę. Przyjęłam pozę marionetki, na ślubie zagrałam księżniczkę, choć nie powiem, że się nie wzruszyłam. Potem było chwilę naprawdę fajnie. Ja się wyzwoliłam, obroniłam dyplom, mam pracę w zawodzie. Z mężem mimo jego znikań na całe noce przy samochodzie dzieliliśmy się względnie obiązkami domowymi (względnie tzn jakieś 30% jego i 70% mojego wkładu). Rozbił samochód. Miał swoje humory i straszne doły. Nie chciał rozmawiać, widziałam, że coś zaczyna kręcić. Przestał dorzucać się do budżetu domowego. Ok chciał naprawić auto. Potem przyjechał innym. I dalej to już się sama pogubiłam. Stopniowo tylko dowiadywałam się od osób trzecich o długach. Stracił pracę. Okazało się, że ma na koncie wzięte kredyty, z których nie wiem gdzie podziały się pieniądze. Rodzina zaczęła się wtrącać, bo ciężko mi było samej zapracować na wszystko. Stanęłam za nim, chociaż żal niesamowity, że to wszystko za moimi plecami. I niby chwila była dobra, naobiecywał się poprawy itp. Ale jakoś średnio to widzę. Mam czasem wrażenie, że mu jest tak wygodnie, ja siedzę po nocach, żeby dorobić. On co złapie jakąś fuchę wszystko do banku albo w samochód. Nie wiem jak wstrząsnąć tym facetem, żeby wziął się w garść. Siedzi np cały dzień w domu, nawet się nie pofatyguje, żeby odebrać dziecko od babci, w domu syf, a on śpi, albo przed kompem. Ja wracam małego wykąpać, posprzątać i usiąść do dodatkowej pracy. Czuję że wszystko jest na mojej głowie. Mam wrażenie, że on jest tylko ciężarem, mam ochotę spakować jego rzeczy, wrzucić do tego samochodu i niech się sam martwi co będzie jadł. A potem on okazuje się pomocny, zabierze dziecko na wycieczkę, żebym mogła się wyspać, albo spotkać się z koleżanką, więc mi mija. A potem znów to samo. Nie wiem jak mam zmotywować tego faceta do działania, na które zresztą sama siły nie mam. Przepraszam zdecydowanie za długi wpis mi wyszedł.