problemy małżeńskie

Próbujemy niby odbudować to co się rozpadło, ale wszystko stoi nam na przeszkodzie-nie ma mieszkania do wynajęcia, on mieszka u rodziców, a ja z dzieckiem u moich (chociaz mieszkania mamy osobne), on traktuje mnie jakbym ja zawiniła wszystkim problemom, a ja mam mętlik w głowie-on był raczej zawsze napędem w tym związku, a teraz ja mam brać całą naprawę na siebie........

Dziekuję Penylane! Nie wiem czy wystarczy mi sił, jak widze, że on mnie lekceważy........

Liwia, proszę cie nie myśl teraz rozpaczliwie o ratowaniu związku, o naprawianiu jego, o tym co robić aby ON się zmienił.

Teraz liczysz się ty - twoje szczęście i twoje dobre samopoczucie. Jeżeli to osiągniesz łatwiej będzie ci zdecydować co dalej z tym związkiem.

i nabierzesz:D

Ty jestes najwazniejsza tak samo jak Twoje dziecko!!!!zaslugujecie na spokoj i szczescie! nie masz czasami ochoty poczuc sie niezalezna??byc poza tym chorym ukladem(przepraszam ale tak uwazam)??
z nadzieja i usmiechem na ustach witac kazdy dzien...byc spokojna o przyszlosc??? musisz tego chciec!!!!

busiaczki;*

Macie rację dziewczyny, ja chwilami zaczynam cieszyć się jak on do mnie nie dzwoni, jak go nie widzę, wtedy momentami ogarnia mnie spokój i nawet radość. Każdy jego telefon do mnie postawia mnie "na baczność"-bo nie wiem, co znowu dziś wymyśli.
Masz racje Blondynko-to jest chory układ już od pewnego czasu-on robi ze mną co chcę. Uważa, że ja niczego nie rozumiem, że gdybym go kochała to starałabym się wszystko naprawiać, tylko pomija fakt, że jego gestem w moja stronę jest np. tylko to, że do mnie zadzwoni, że chce się spotkać, żeby powiedziec mi co znowu robię nie tak......Jestem zmęczona tą sytuacją strasznie. Wczoraj nakrzyczał na mnie, a dziś rano dzwonił, żeby mnie przeprosić. Że musimy pogadać jak wróci z pracy. Że wczoraj, gdybym go tak kochała nie pojechałabym z dzieckiem do Mc Donalda tylko z nim
(jak skończy trening)na basen........Wciąż o takie rzeczy mu się rozchodzi, wciąż ze mnie robi głupka.......

Dziękuję Andrzejas! Dziękuję Wam wszystkim za wsparcie. Najgorsze jest to, że  mąż nic nie rozumie, a winą obarcza tylko mnie. Myslałam, że jak spakuję jego rzeczy i zobaczy te torby coś sobie uświadomi-liczyłam, że to będzie drastyczne działanie, które otworzy mu oczy. Ale to na nic, teraz mam wypominane, że to ja go spakowałam i sama taką drogę mu wybrałam. I, że on całe życie starał się o mnie, więc ja mam teraz starać się o niego. Czuję się chwilami jak psychiczny wrak

kochana rzuc to wszytsko i idz na przod!!!wiem ze ciezko,ale tylko to moze Ci przyniesc "spokoj ducha"
pozdrawiam :] oczywiscie zrobisz co zechcesz:)

Andrzejas-jestem zdziwiona bardzo Twoją opinią-oczywiście pozytywnie. Jak rozumiem jestes mężczyzną-a każdy męzczyzna drugiego faceta broni. Dziękuję Ci bardzo, że obiektywnie patrzysz na to wszystko....
Ja spakowałam męża i od miesiąca ze mną nie mieszka-spakowałam go chcąc nim wstrząsnąć, prosiłam wtedy żeby nie odchodził, tłumaczyłam mu dlaczego go spakowałam, ale on mimo wszystko poszedł...
Wczoraj widziałm się z nim-najpierw próbował mnie całować itp. i w jego objęciach mówił do mnie w oczy "zastanawiam się czy się z Tobą nie rozwieść, bo Ty nigdy się nie zmienisz...a po rozwodzie moglibyśmy spotykać się jak dziewczyna i chłopak (dodam, że mamy dziecko)i na pewno fajnie by było". Powiedzcie czy ja jestem dziwna czy on? Bo to nie jest normalne......

To ze facet zawsze bedzie bronil drugiego faceta a kobieta - kobiety to stereotypy. Poza tym ze jestesmy kobietami i mezczyznami jestesmy tez ludzmi. A na krzywde ludzka trzeba reagowac, niezaleznie jakiej ona jest plci. (Choc prywtanie uznaje wyzszosc kobiet nad gatunkiem meskim w wielu dziedzinach W najwiekszym skrocie powiedzialbym ze kobiety to bardziej humanitarny gatunek, jesli juz uogolniamy).
A to co robi Twoj maz to jakas paranoja. Szkoda ze tego nie widzisz sama, no ale jak widac za gleboko w tym tkwisz... Nabierz pewnosci siebie, poczuj ze jestes kobieta ktora zasluguje na duzo wiecej, na to byc byc kochana, szanowana i noszona na rekach. Normalni mezczyzni tez sa na swiecie, rozejrzyj sie, szkoda czasu na "bujanie sie" z kims tak popapranym jak Twoj maz...

pozdrawiam

skurwy.....
Daj sobie spokój z tym palantem
Proszę Cie to do niczego nie prowadzi, facet Cię wykorzystuje bo nauczył się że to Ty chcesz budować i ratować ten związek,
Ten facet się nie zmieni kocha Cie tylko jak jesteś mu do czegoś potrzebna. Daj spokój sama nie uratujesz tego małżeństwa, a on nie ma najmniejszej chęci by dać coś z siebie.
Masz rodziców, pomogą Ci
Jesteś młoda napewno nie będziesz sama

Dziękuję Wam.
Przykro mi strasznie, ale może dobrze, że kończy się ta farsa, bo ja już dłużej tak żyć nie mogę. A w aucie wtedy "to" zrobiłam łudząc się chyba, że będzie jakiś cud, a już od dawna nie czerpię z tego żadnej przyjemności.......

Dziękuje Blondynko!
Co u mnie-wydaje mi się, że lepiej. Nawet zastanawiam się chwilami czy ja wogóle kocham tego człowieka. Jak przyjeżdża po dziecko-wciąż chce się ze mną widzieć, a wiecie, że ja patrzę wtedy na niego i nic-pustka, czekam kiedy skończy gadać i odjedzie, a ja wracam wtedy do domu i jest mi dobrze psychicznie. Myślę nad tym chwilami, dlaczego mam ratować ten związek, po co, dla kogo, w imię czego? Żebym widziała tą jego prawdziwą miłość do mnie, którą kiedyś widziałam- to może wtedy coś by we mnie drgnęło-ale nie ma tego czego oczekuję od niego......a nie czuję się na tyle winna (jak on uważa)tej sytuacji, żeby na siłę coś ratować-i to sama.....

Bardzo mi tu wszyscy (wszystkie)pomagacie-dziękuję, to co piszecie dodaje mi sił.....

Wiecie dziewczyny ze mną chyba jest coś nie tak. Z jednej strony chciałabym walczyć o męża, o miłość, o to co nas łączyło, ale "coś" w środku mnie -nie pozwala mi na to. Nie wiem czy to jakaś blokada psychiczna, czy rzeczywiscie dociera do mojej świadomości to wszystko złe co mi zrobił. Tak jak pisałam wcześniej zastanawiam się czy ja jeszcze go kocham, czy to jest tylko uczucie-pustka po kimś kogo obok mnie nie ma.

Najgorsze jest to, że dziś usłyszałam, że moje dziecko ma smutne oczy i powodem jest to co dzieje się między mną a mężem i wiecie strasznie przykro mi się zrobiło, chciało mi się płakać-bo ona jest dla mnie najważniejsza, nie chcę żeby  była nieszczęśliwa!!!I zaczynam myśleć, że może powinnam "na siłę" ten związek ratować, by ona miała dwoje rodziców, a jej smutne oczy znów napełniły się szczęściem...

Teść jest bardzo dobry dla tesciowej. Czasem jej przygada, ale kocha ją bardzo.

Dziś znów źle postąpiłam, na 100% on nie chce być ze mną.......
wczoraj przegrzebał mój telefon-zobaczył smsy od pewnego mężczyzny-którego poznałam w necie. Nie spotkałam się z nim jeszcze ani razu, tylko rozmawiamy przez gadu.......i wysyłając sobie smsy typu-co u ciebie?on czasem pisze np. tęsknię, zobaczył jeszcze 1 zdjęcie, które on mi przysłał.
I po tym co zobaczył mąż - powiedział mam dość tej farsy, nie chcę cię już... Tłumaczyłam mu, że to tylko znajomy, że to nikt dla mnie ważny i dobrze mi się z nim rozmawia i tyle......I znów dół, Boże

Boję się życia bez niego, chyba go wciąż kocham, ale nie mam sił do walki o tą miłość....wciąż powtarza mi, że nie tak się do niego odzywam, że nie staram się o niego jak powinnam, że nie będzie szukał juz mieszkania, żebym się z nim wyprowadziła...wszystko robie nie tak, a w jego mniemaniu on się stara naprawiać zwiazek, bo np. zaprosił mnie w zeszłym tygodniu na obiad itp. Mam jeden wielki mętlik w głowie, nie wiem co mam dalej robić z własnym życiem.......

Masz rację Zbuntowana, świetą rację!
Moja histria z mężem dobiega końca!!!!
Poprosiłam go wczoraj, aby wrócił-mój ojciec poważnie zachorował-potrzebny jest w domu mężczyzna, mąż, który mnie wesprze, napisałam-wracaj do domu. I co? odpisał-co to ma być za sms?masz załamkę? Poprostu mnie zatkało. Po tym zadzwonił do mnie-po długiej konwersacji, po tym jak po raz kolejny powiedział mi, że słabo go kocham, bo nie staram się o niego, bo potrafie tylko ładne smsy pisać, że źle zrobiłam, bo dziecku nie kupiłam dla niego kwiatka z okazji urodzin, bo miałam smsy od innego meżczyzny w komórce itd.-postawiłam go przed wyborem-określ się-jesteś ze mną i dzieckiem czy mam przestać do Ciebie pisać i dzwonić-on odpowiedział-mam dość tej farsy, nie dzwoń i nie pisz. Wyłączyłam dziś telefon, czuję się jak na jakimś odtruwaniu od męża. Moja przyjaciółka uważa, że jestem głupia, bo pozwoliłam traktować się przez ostatnie miesiące jak nic nie warty przedmiot, ustawiany tu i tam. Ma rację, ale jest ciężko. Pokochałam fajnego mężczyznę prawie 14 lat temu. Nie wiem skąd to jego szczeniackie zachowanie, to znęcanie się psychiczne nad osobą, która tyle w życiu dla niego zrobiła. Nie wiem czy sprawia mu to radosc czy podnosi tym swoje ego. Nie wiem, bo ja nigdy tak nie postepowałam. Żal.
Przyznaję sie Zbuntowana do porażki, ale muszę zadbać teraz o siebie i dziecko, które przez ostatni czas widziało swoją matkę w kiepskim stanie. ze łzami w oczach i żyjacą bez celu. Nie wiem jeszcze jak to zrobię, ale muszę. Rozmawiałam dzis nawet z psychiatrą-doskonały fachowiec-zna męża ciut. Ale uważa -po konsultacji z psychologiem u którego byłam jakiś miesiąc temu z meżem, że to co on obecnie ze mną robi nie jest normalne: zachowuje się jak egoista, dzieciak i królewicz, który chce mieć nade mną kontrolę (stara się nawet sprawdzać, gdzie jestem popołudniu czy wieczorem dzwoniąc tu i tam czy patrząc gdzie w moim mieście stoi moje auto). Doradził mi abym go namówiła na wizytę u niego-ale wierzcie nie mam sił.
Wiem, ze pewnie jeszcze długa moja droga do szczęścia, ale nie mam już wyboru, chcę spokoju dla mnie i dziecka. Ale czy dam radę...................................................................................Piszcie do mnie dziewczyny (i faceci, którzy rozumieja mój problem), proszę-każde Wasze słowa dodadzą mi sił i otuchy

Brawo! W lutym tego roku po ponad rocznym znecaniu sie psychicznym nade mna, zazadalam rozwodu. Za wziecie na siebie kosztow zwiazanych z rozprawa obiecalam, ze nic nie wezme od mojego bylego. Chetnie przystal, a ja mialam spokoj. Choc wspolnie zalozylismy firme *(na jego nazwisko), lecz jak zaczelismy zarabiac, to nawet nie chcial mnie ubezpieczyc, co dopiero utworzyc spolke. Nie mialam dostepu do konta, choc oficjalnie maz nazywal mnie Pania Prezes. Uslyszalam, ze od kiedy on ma (!!!) pieniadze, widzi, ze trzeba oczekiwac od zycia czegos wiecej (to bylo w kontekscie rozmowy o nas). Wiec znalazlam prace, wynajelam mieszkanie. W polowie lutego sie wyprowadzilam. W marcu zamieszkala tam inna kobieta . Zostawilam pieniadze, mieszkanie , nie zazadalam alimentow, choc mi sie od niego naleza (poltora roku temu dowiedzialam sie, ze jestem ciezko chora). W czerwcu mialam rozprawe. Zachowalam sie tak, jakby mi nigdy nie wyrzadzil krzywdy. A teraz czuje, jakby mi spadl olbrzymi ciezar z duszy. Czuje sie uwolniona. Zycze Ci tego samego uczucia. Czasem jest ciezko (ja z tym czlowiekiem bylam 12 lat). Ale nie jest nigdy tak ciezko jak bylo, gdy bylam z nim.

Liwia jesteś silną kobietą i bardzo fajnie,że poszłaś  po pomoc do specjalistów no i przede wszystkim,że zrozumiałaś,że dobro dziecka jest najważniejsze.Teraz jest cięzko,ale to wszystko wiele Cię nauczyło.Na pewno jeszcze wiele wspaniałych chwil przed Tobą.

Dziękuję  Wam!
Mój mąż zdeklarował się, że wróci do domu, ale jak zrobię osobne wejście, żeby nie miał kontaktów z moimi rodzicami. Powiedziałam mu jakiś czas temu, że zrobię to za własne pieniądze i on na tym bazuje. Nie chce się do tego dołożyć, bo to mój dom (na mnie zapisany). Nie wie w sumie na 100% czy uda nam się naprawić to małżeństwo, bo nie wie czy ja będę czuła itp.  Mam mętlik w głowie. Powiedział mi, że był sam u jakiegoś psychologa i właściwie wyszło na to, że ja nie zapewniałam mu tego czego on ode mnie oczekiwał. Mamy różne chraktery: on jakby adhd miał-wciąż wszedzie go pełno, a ja spokojna i zrównoważona. Podobno taki układ może istnieć, ale trzeba potrafić się dogadać. Jeden drugiemu ma zapewniać takie czy inne potrzeby. Rozmyślam nad tym. Dochodzę do wniosków, że oboje chyba zawiniliśmy, oddalaliśmy się od siebie: bo ja nie zaspokajałam jego potrzeb a on moich. Ale nie wiem jeszcze co dalej zrobić. Na pewno osobne wejście zrobię, bo chcę zrobić to dla własnego komfortu. Ale jak będzie i czy on wtedy wróci nie wiem. I czy rzeczywiście będzie wtedy leoiej między nami też nie wiem...........Co o tym sądzicie dziewczyny???

Dziekuję Yostynko.
Chyba był u jakiegoś psychologa, bo to jak mi tłumaczył -to jego przemyślenia i słowa na pewno nie były. Może rzeczywiście nie byłam taka jaką on sobie wymarzył i odwrotnie-nie wiem. Najgorsze jest to, że nie wiem co mam właściwie robić. On oczekuje , że ja teraz będę się starała o niego, uśmiechała się, wciąż dzwoniła-a wiecie mi brak chyba sił i ochoty na to...może za mna jest coś nie tak???

Jest. Tez takie rzeczy slyszalam. A teraz jest z inna Pania i opowiada jej to samo. Nie przejmuj sie tym. A przepraszam, ze tak z prywatnej strony zapytam : wierzysz w Boga? Pytam, bo chce pomoc. Gdy bylam u kresu wytrzymalosci psycho-fizycznej zaczelam sie modlic o pomoc. I wszystko sie rozwiazlo jakby samo, a mnie z kazdym dniem jakby mniej bolalo... Jesli wierzysz, to ta wiara moze Ci pomoc.

po prostu wie co Cię boli i jakie zachowanie sprawi że będzie Ci przykro robi Ci z mózgu sieczkę i tyle.
ja tez usłyszałam kocham cie nie zdradzilem cie ale niechce z toba byc i jeszcze na koniec ze nie chce mnie znac!! i co ja mam o tym myslec??? jak on taki dla mnie to ja dla niego taka sama. wczoraj przegladałam jego rzeczy i wiesz jaka radoche mialam jak wyciagnelam jego slipki i umylam sobie nimi podłogę!!!!

no na umycie kibla jego szczoteczka bym sie nie odwazyla a noz widelec na pozegnanie chcialby mi dac buziaka. fuuu'
ale dzis jak wroce z pracy to jeszcze cos wykombinuje z tymi jego rzeczami, moze za kazdy dzien kiedy pozniej bedzie chcial je zabrac bede mu zabierac po koszulce.... albo potne nozyczkami jakies serduszka powycinam nie wiem zastanowie sie
zaprosze kolezanki i bedziemy kombinowac
przynajmniej bedzie ubaw

I Amen.

U mnie po staremu!
Mąż ze mną nadal nie mieszka. Utrzymuje wersje -osobne wejście do domu. Pomieszkuje u rodziców i wynajętym domku (można nazwać to budą, bo domku nie przypomina) nad jeziorem. Co będzie dalej-nie wiem. Wczoraj np zadzwonił i kazał mi w 10 słowach określić-co to jest miłość...

Witam Was dziewczyny.....
Nadal mieszkam bez męża. Zacznę niebawem przebudowę domu, ale czy on do mnie wróci-nie wiem, ponieważ jest jak wiatr-raz mówi tak, a raz inaczej. Żyje sobie teraz jak chce, robi co mu się podoba i nikt go nie kontroluje, nie pyta gdzie jedzie, kiedy wróci......Ale prawie codziennie go widuję, albo dzwoni do mnie mówiąc, że gdybym go naprawdę kochała to bym spakowała siebie i dziecko i poszła za nim (nie wiem gdzie, ale miałabym iść). Wyznacznikiem mojej miłości do niego ma byc też sex-czyli najlepiej gdybym wieczorami przyjeżdżała do niego do domku nad jeziorem, albo robiła  to z nim w aucie. A, że nie chcę, bo dla mnie ten układ jest jakiś "chory" -on uważa, że nie kocham go tak jak zawsze mówiłam. Czy to jest normalne? Może powinnam robic tak jak on chce???

Dziękuję Blanche:)

Chcę Wam powiedzieć, ze dziś czuję się źle. Bardzo jakoś samotnie i bez celu. Dziś chyba to dzień "pod wozem".
Od jakiegoś czsu nie mam od męża nic. Tylko telefony z wiecznymi pretensjami, że wszystko robię nie tak: źle mówię, mam zły ton głosu, nie potrafię pokazać mu, że go kocham itp historie.....
Nie docenia mnie jako żony, nie interesuje się jak się czuję, nie mówi miłych słów, nic......Ale uważa, że mnie kocha i zawsze tak będzie.....po co to mówi, po co? I tak we wszystkim co robię mu nie odpowiadam. Ja pisałam do niego smsy z tekstami typu: kochanie...., kochany...., skarbie...., S.....a on ani jednego miłego slowa, nic........Czuję zmęczenie, żal, smutek i gorycz, bo zrobiłabym kiedyś dla tego człoweika wszystko, a teraz gasnę, wypalam się, nie wiedzę sensu.............

Dziewczyny, on wczoraj zadzwonił do mnie. Powiedział, że daje mi ostatnia szanse-albo zabieram dziecko i wyprowadzam się z tego domu, albo to koniec. Wpaciłam już pieniądze na schody do domu-wiedział o tym 2 tygodnie temu i co? To nic powiedział, pal licho ponad 2000 -bylebyś poszła ze mną. Nawet nie wiem dokad-bo mi tego nie powiedział. Co ja mam robić?????????????

Liwio , ja mam wrażenie że twój mąż, to najchetniej trzymał by cię w domu , tylko dla sexu , a robił sam cały czas to na co by mu przyszła ochota . Jak z nim odejdziesz to różnie może być , co będzie jak zacznie cię traktować niczym własność ?
On tylko grozi , że to będzie koniec . Wie , że będziesz bała się rozstania . Postaw mu się , powiedz żeby  znormalniał . Pamiętaj , on tobą chce manipulować .
Jak się nie zmieni ,a ty znim zostaniesz to psychicznie cię wykończy.

Powiec swojemu męzowi że jakby cię kochał niestawiał by tobie warunków ,on tobą manipuluje masz swój dom nierezygnuj z tego co masz ,Jak pójdziesz z nim będziesz mu poddana i będziesz robiła tak jak on ci zagra .

manipuluje Tobą to moje zdanie. Oczywiste jest że gdyby Cię kochał, próbował by walczyć razem z Tobą, a tak rozkazuje Ci co masz robić- chciał schody? Ma schody! zobaczył że zrobiłaś to to zrobisz więcej. Moje zdanie na ten temat znasz co zrobisz Twoja sprawa mam nadzieje że podejmiesz dobrą decyzję.