Czy wy kochacie na nowo? czy wam przeszło ?

to będzie chyba moja głowna mysl którą będę się kierować, dzięki za te słowa!

pati31 kwintesencja

ah, dawno to było, ale powrócę do wątku.

Catwoman: otóz po tym rozstaniu, o którym tu wspomniałam, POCZULAM to co opisałaś.
było IDEALNIE, przyjaciel i milosc w jednym. Nie chciałam szukać niczego, akceptowałam jego wady, chociaż było ich mało. No, jednym słowem pierwszy raz w życiu bez wahania twierdziłam, ze mogę z tym człowiekiem spędzić reszte życia.

No cóż, on chyba twierdził inaczej i kolejne rozstanie za mną.
Mogę przyznać dla wszystkich tych niewierzących jak ja DWA LATA temu(!) że w 100% da się pokochać kogoś innego, czy bardziej to nie wiem, ale inaczej, LEPIEJ. Jednak niekoniecznie druga osoba musi myslec tak samo..

także, nie traccie wiary !

Masz racje. Ja wskoczylam od razu w drugi zwiazek. Wydawalo mi sie to najkepsze rozwiazanie bo boje sie i nie chcr byc sama. Efektem tego jest tęsknota za bylym i takie niepogodzenie sie do konca z zerwaniem. Jednak dla mnie bylo to najlepsze wyjscie. Tak mysle

A ja nie potrafię się zakochać, mimo że poznałem parę dziewczyn po rozstaniu zawsze gdy wiem że mogę zacząć z nią coś nowego to coś się dzieje ze mną. Rezygnuję z tego, uświadamiam sobie że związek jest bezsensu, że nie chcę się angażować bo już przeżyłem wieloletni związek i wiem jak to jest. Jak jestem samotny to marzę aby poznać fajną dziewczynę i się zakochać. A jak ją poznaję to rezygnuję z angażowania się. Wiadomo nie zakochujemy się z dnia na dzień, a bez zaangażowania raczej nie dowiem się co to znowu jest miłość. Mój wieloletni związek skrzywił mi chyba psychikę pod tym względem, albo poprostu dotarło do mnie że miłość to ściema, nie ma czegoś takiego. Podsumowując być z kimś ponieważ czuje się samotność jest bezsensu, sens ma bycie z kimś kto motywuje nas do bycia lepszym, z kimś z kim najdrobniejsze sprawy dają nam szczęście itd..(definicja miłosći) Niestety miłość jest rzadko spotykana.

Na początku się przywitam. To mój pierwszy post na tym forum. Od miesiąca nie jestem z moim narzeczonym. Baaardzo burzliwy 4letni związek- odszedł do innej potem prosił o wybaczeni i kolejną szansę, którą dostał. Następnie piękny wspólny rok. Wakacje, zaręczyny, kredyt, wspólne mieszkanie i po 4dniach od przeprowadzki wyszły jego wielokrotne zdrady łącznie z obecną. Na koniec pobicie tak żeby nudno nie było:P Odeszłam. Wiem, że to była najlepsza decyzja bo z nim nie miałam przyszłości, dobrze że przed ślubem a nie po. Tylko właśnie bardzo go kocham mimo tego co się stało i teraz codziennie zadaje sobie pytanie czy jeszcze pokocham. Czy będę w stanie na kogoś spojrzeć inaczej niż jak na kolegę. Teraz sobie tego nie wyobrażam. Motywuje mnie jak czytam, że innym się udało pokochać po raz kolejny. Więc dla zmotywowania tych złamanych serc opisujcie swoje historie!:)