Zdradzona - a miłość moja w pracy...

muszę wytrwać do jutra, muszę zjeść...
moja siostra zadzwoniła do mamy, a ta wyszla rozmawiac z nią do łazienki - pewnie tyczy sie to mojej osoby,
mojej kondycji, slabej kondycji psychicznej...
musze zagrać jeszcze tą nockę, i zeby jutro ten lekarz był...
zeby odpowiedział mi na te krążące pytania i dał mi coś - żebym się nie załamała...
czekam tez na wypłatę i pedzę po książki (2 są na pewno) trudno odbiore je wczesniej, musze poczytac cos ciekawego,
co wymaga intensywnego myslenia, cos psychologicznego, a pozostala ksiazke odbiore jak przyjdzie z magazynu...
czuję się tak - jakby moje serce nie miało miejsca gdzie bić - że jest mu ciasno

Czy sądzę że chciałabym aby wrócił? - chciałabym
abyśmy razem byli do końca - tak chciałabym
czy jestem pewna że on był właściwym człowiekiem - dla mnie i w moim mniemaniu był.
Czy jestem pewna że w przyszłości poznam kogoś bardziej wartościowego - nie wiem i chyba tego nikt nie wie.
On nie odszedł - on mnie zdradził - a to ja się spakowałam i odeszłam bo by oszukiwał mnie dalej.
Nie wiem co będzie za kilka miesięcy - bo o tym nie myślę,
czuję to co jest teraz i tu - cierpię.
Boję się o samą siebie nawet teraz z tego wszystkiego - bo serce zaczyna mnie coraz bardziej pobolewać.
Czuję się sama siebie wykańczam - staram się zawrócić i walczyć.
Sama i razem z wami. Biorę wasze wsparcie.
Napiszę coś więcej - mam nadzieję że kiedy to wszystko minie - ja się ustabilizuję, nie tyle co zapomnę ale będzie to dla mnie "miłym wspomnieniem" - kiedy już będę znów spokojna, radosna sama z siebie jak kiedyś - mam nadzieję że poznam kogoś, kogoś wartościowego, z kim będę równie szczęśliwa i nawet bardziej. Mam nadzieję że będę w stanie zaufać, nie czekać na "jego" powrót tylko iść do przodu. Że znów poczuję się bezpieczna, i spokojna.
Mam nadzieję że uda mi się, że uda mi się to przetrwać, pokonać i zrealizować swoje cele i marzenia.
Że nie zabiję przez to w sobie uczuć które noszę - żebym potrafiła kochać jeszcze raz, kogoś kto na to zasługuje.
Bez obawy że będę marionetką, że nie będę sprowadzała wszystkim mężczyzn do parteru bo "On" taki był.
Ale mam wciąż wiele pytań, do psychologa, osoby która ma doświadczenie i odpowie mi. Nasyci mój głód intelektualny.
Póki co tabletki chyba zaczęły działać, czuję się troszkę bardziej spokojna. Nie czuję takie mocnego rwania wewnątrz.
Walczę. Pomożecie mi? Nie opuścicie mnie w tej chwili? ....

Właśnie przeczytałam jak zachowałaś się na tych dwóch zmianach z nim GRATULUJE !! Najważniejsze żeby nie widział ,że Cię boli, a popłakać możesz od czasu do czasu żeby 'rozładować' to wszystko:)  Masz głęboko w sobie dużo siły żeby to przezwyciężyć , żeby się oprzeć jego dotykowi, nie reagować na jego widok:) Poradzisz sobie :*

Zamiast siedzieć przy książkach umów się z kimś.

hej uwazaj prosze z tym portalem... Wiesz roznie w zyciu bywa trzeba byc ostroznym .. A mezczyzna zeby zdobyc kobiete juz gdzies to pisalam na forum potrafi nawet stanac na rzesach...

Hej kochana julita29

No to tak - portal randkowy "jest" przeglądam sobie opcje ale nie czuje zainteresowania w ogóle - wiec nie wiem czy skorzystam.
Tabletki - są - poratowała mnie moja pani Doktor dzięki którym czuję się wspaniale i piszę to całkiem szczerze.
Nie boli mnie serducho, nie denerwuje sie, i nawet myśli odeszły głupie - ale za to śniło mi się coś głupiego odnośnie "ex'sa" - mam nadzieje że to sie nie powtórzy wiecej !!
Poza tym - podszedł do mnie w pracy - bo chciał pogadać..
Pogadaliśmy - ale to ja byłam ta co była górą !! Sukcess (rozmowa została niedokończona bo tak sie speszyl i nie wiedział co powiedzieć że wymigał się obowiązkami z pracy)
Ogółem dalej ignor - póki sam nie podejdzie - niech dalej chodzi po kanałach
Więc julita29 jest dobrze. Wiem że to nie sukces bo to działanie tabletek - ale serio czuję się o wiele lepiej.
A u Ciebie jak sprawy się mają?
Pozdrawiam

Nie poddawaj się !! Szkoda że Twoja rodzina tego nie rozumie - a mówiłaś im co on Ci wyprawiał w domu?
Powiedziałaś im o "nimfomance" ?
Wydaje mi się - że kiedy im trochę nerwy opadną - żeby zebrać ich i wytłumaczyć jak sprawa wygląda.
Jeżeli są normalnie myślącymi ludźmi (tak jak my tutaj) - to powinni zrozumieć, a może nawet i przeprosić.
Ale powinni być dla Ciebie wsparciem - a jeżeli nie Oni to JA zapisuję się na ochotnika (jako młodsza siostra)
Jedną mam, ale chętnie będę miała drugą w szczególności tak fajną jak Ty
Więc jak co - to pisz - papiery da się załatwić !! Ba wszystko się da i wszystko jest możliwe

Siostra...
Co do 3-ciego brata jeżeli on za Tobą jest, to może uda się przekonać i innych.
I też dobrze że jeden z forumowiczów napisał żebyś zbierała dowody - to była racja - szkoda że tak późno.
Ale przygotuj się - jeżeli zdarzy się jakaś kłótnia czy cokolwiek - żeby był dowód nie tylko dla prawa ale i dla rodziny.
Może masz gdzieś kopie tych e-maili co z nią pisał? - jeżeli masz - pokaż im to!!
Nie daj się, nie jesteś popychadłem, jesteś córką! Siostrą! Matką 2-ki dzieci!
I nie wyssiewasz sobie takich historii z paluszka bo masz takie widzi mi sie - jesteś poważną kobietą!!
Nie daj się !!

ananaasowa_

No to tak. Teraz kiedy biorę tabletki jest spoko.
Ale kiedy nie wezmę <z kuli grypy> bylo fatalnie.
Niestety nie uniknęla mnie sytuacja kiedy zobaczyłam "ich razem" bo ona do niego ciagnie jak mucha do gówna.
Zaś ja jestem mocna w swych postanowieniach i dałam mu - ignora - po całej lini horyzontu.
Ani cześć, ani spie***, ani żadnego spojrzenia ani nic.
Niestety nie mogę tego samego powiedzieć z jego strony - on zaś podchodzi do mnie.
Zagaduje. Dziś przyszedł kiedy była chwila stania a ja dosć długo czekałam na kole - to siadł obok mnie na schodkach takich metalowych.
I ni z tąd ni z ową t pyta sie mnie, jak ja sobie radzę itd. A ja nie wiedziałam co zrobić.
Odpowiadałam krótko i nie wnikliwie.
To doszlo do tego że stwierdził "no przestań przecież znamy się" a ja mu odp "nie, nie znamy" (bo ja w rzeczywistosci po tym jego czynie stwierdziłam ze nie wiem jakim on jest czlowiekiem" i mowie mu "idź stad bo Cię nie lubie" a on beszczelnie "wiem... ale ważniejsze jest że..." i tu nie dokończył
jak sie zapytałam go "wazniejsze jest ze co?" ...
a on "nie nic, nie wazne"... miałam wrazenie ze chciał powiedziec "wazne ze jeszcze go kocham czy cos w tym stylu"
W pewnym omomencie stwierdził że nie jestem dzis zbytnio gadatliwa i że on idzie.
A ja nic. To siedział tak dalej aż mu coś powiem, to powiedziałam "miałeś czas wczęsniej do rozmów - wtedy trzeabylo pomysleć ale spieprzyłeś to na lini prostej" odpowiedział "wiem" wstal i poszedł. Ale gdziekolwiek bylam to się ogladał za mną. Pod koneic szychty to stał na końcu linii na piecu oparty i patrzył się na mnie grubo ponad 30 minut (ja już byłam na zakręcaniu i niestety nie mogłam zmienić miejsca pobytu) A on ponownie złapał mnie bok - to go zabiłam spojrzeniem że odszedl w końcu.
Ale co jego zachowanie ma znaczyć?
Ja go unikam, ba może nie tyle co unikam ale ignmoruje go - nie patrze w jego strone, nie rozmawiam na jego tematy w ogóle a tu taki zonk.
A co do życia po pracy - to męczą mnie sny - nad ranem zawsze codziennie już tak z 4 dzień śni mi się on - w różnych sytuacjach.
Ja tłumaczę sobie to tak że lek przestaje działać i mózg zaczyna intensywniej mysleć i nawet mam takie uczucie ucisku w klatce piersiowej - i tego że te sny jest pozbywaniem się po kolei jakiś wspomnień które z nim miałam.
A ja tak się staram żeby było Mi dobrze, o nim nie myśleć...
I co o tym sądzisz?

Hej Wiadro...
Masz rację dawno nie pisałam..
Jakby to określić raz jest lepiej raz jest gorzej ( z przewagą na lepiej)
W odpowiedzi na Twoje pytania to:
Wydaje mi się że radzę sobie świetnie w kwestii uczuciowej, nieco mniej w kwestii fizycznej po zrobieniu badań dostałam niezły plik kompleksów witamin, ale muszę pochodzić jeszcze po lekarzach bo w wynikach badań wyszło mi coś niedobrego i nie wiadomo co to jest dokładnie, więc kolejne badania mnie czekają żeby określić co to i dobrać do tego odpowiednie leczenie. Czy to aby na pewno koniec? - Tak. Z mojej strony tak. Ja nie chcę mieć już nic wspólnego z moim "byłym" w pracy stosunki czysto służbowe. Walczę o siebie.
1. Tak rodzice, przyjaciółki, kuzyn, znalazło się kilku kolegów z pracy którzy również okazali się być dla mnie wsparciem - mój eks boi sie do mnie podchodzić. I ma w tym słuszność bo naraził by się na gniew nie tylko na mój ale również na gniew wspomnianych kolegów i koleżanek - przeważnie nie zostaję już sama.
2. Plany marzeń - tak w dalszej realizacji i z każdym dniem z powodzeniem pnę się do przodu - o tyle dobrze, że nawet awansowałam.
3. Niestety nasze zmiany wciąż zachodzą się razem - co do jego spojrzeń nie wiem, Ja nie patrzę w jego stronę, dla mnie on przestał istnieć i ja dla niego umarłam. Na prawdę mam dużo problemów ze zdrowiem przez niego, żeby być żywą dla niego. Docinki - 0 docinków. Moje ego się obudziło - i mogłabym go zmiażdżyć na każdą głupią docinkę. Nie jestem głupia - nie pozwolę sobie na poniżenie z jego strony. Więc po prostu ignoruję go. Nie wiem co robi, gdzie przebywa, czy się patrzy w moją stronę czy też nie. Mam swoje obowiązki które muszę wypełniać terać i się uczyć. Dziś akurat przechodzimy z hali nr. 1 na halę nr. 2 i niestety on tam na maszynach pracuję ale i tym zbytnio się nie przejmuję. Coraz bardziej jestem obojętna, i najważniejsze jest to że coraz mniej boli mnie jego widok, jej widok, nawet ich widok razem - jakbym patrzyła zupełnie na obce mi osoby. Uodparniam się. Ale przyznam się - głównie dlatego że nie jestem sama, że zawsze ktoś przy mnie jest, jakaś osoba koleżanka, kolega. Nie wiem jak by było gdyby te otaczające mnie osoby zniknęły - przypuszczam że byłoby gorzej. Ale teraz nie myślę nawet o tym. Czekam na 2 wizytę u psychologa. I nadal biorę tabletki żeby zejść z nerwowości. Więc to też dużo mi daje i przede wszystkim znalazłam sobie dużo zajęć Które pozwalają mi ucieć.
Jeżeli chcesz, to pytaj - odpowiem.
Pozdrawiam i dziękuję za Twoje wsparcie to dla mnie kolejna iskierka nadziei że będzie dobrze.

Hej kochani
piszę bo trochę czasu minęło - a zdobylam na swoim koncie mały sukces
główny to to - że już nie biorę tabletek na uspokojenie i czuję się całkiem dobrze... (zaznaczam że nie biorę już od soboty a moje zmiany w pracy złączyly się z zmianami jego i jej więc widzę ich oboje - co mnie nie rusza - a z czego bardzo się cieszę)
mniejsze to takie - że w pracy mam totalną zlewkę i ignora na mojego "byłego" i czuję się z tym dobrze (przyznam się bez bicia że jak gdzieś mi mignie to wzorkiem na krótki ułamek sekundy powodzę za nim - ale zaraz wracam do siebie)
dziś pojechałam po resztę swoich rzeczy (okazało się że jednak coś tam zostało - w tym droga wiertarka mojego taty wiec musiałam) ale nie pojechałam tam sama a z moim dobrym kolegom - wydaje mi się że "ex" odebrał go jako mojego nowego partnera bo minę miał baaaardzo zaskoczoną i co najlepsze profesjonalnie odebrałam swoje rzeczy (nie odzywalam się nic poza tym że brakuje jeszcze mojego koca i formy na muffinki) a gdy oddał mi tą resztę to spytał się "coś jeszcze?" a ja już szlam do niego odwrócona plecami i krótko, zwięźle odpowiedziałam "Nie' i zniknęłam - razem z moim kumplem hehe i nie pozostawiłam chyba swoim zachowaniem mu żadnych wątpliwosci - że nie może być już taki "pewny" siebie, że Ja nie jestem naiwna żeby sobie czasem nie myślał że wszystko mu wolno. Że moze robic co mu sie żywnie podoba i podciełam mu te nieupierzone skrzydełka
Kurdę cieszę się bardzo - nie mam już żadnych wątpliwości. Dobrze że stalo sięto teraz niżeli potem gdyby miały być dzieci, lub chocby ślub bo bardziej by bolało. Nie mam wątpliwości że mnie oklamywał i oszukiwał.
U pani psycholog naturalnie poruszam ten temat - bo to przez niego teraz tak ciezko mi wrócić do formy (przez ten długotrwały stres) waga niestety mi nie wróciła... I to chyba jeszcze trochę potrwa. Ponadto poprosila bym napisała do niego list (ale nie dając mu go tylko żeby przynieść go jej) w którym gdzieś tam napisałam że to nie on dla mnie umarł - lecz to Ja umarłam dla niego. I suma sumarum wyszło tak - że poza kontaktem służbowym (który i tak będzie ograniczony do minimum przez moją brygadzistkę) to nie będzie dla mnie ten czlowiek istniał )
I jak? Mam nadzieję że chociaż trochę jesteście dumni z mojego postępowania. Z tego rozwinięcia się i że nie stoję w miejscu.
Jedyne co biorę to magnez (zalecony przez panią doktor) i kompleks witamin (również zalecony przez panią doktor żebym nie popadła w anemię) więc wiecie... chyba jest dobrze - choć nie zaprzeczę czasem mam ochotę znaleźć się w ramionach (uwaga) mojego kuzyna, żeby mógł mnie przytulić mocno i na chwile żebym mogła zapomnieć o wszystkich problemach - a dlaczego kuzyn - bo jest to jedyny mężczyzna którego mogę zaangażować w tą sprawę który będzie zwiazny ze mną emocjonalnie aczkolwiek który nie będzie wymagał odemnie w zamian za troskę - związku. taki komfort psychiczny wtedy bym miała. Nie chcę angażować w to kumpli bo w razie ich zaangażowania emocjonalnego - czułabym się winna, że tak ich wykorzystałam, i że kogoś skrzywdziłabym bo sami wiecie jak to jest - teraz nie mam ochoty zaczynać związku póki mi nie przejdzie całkowicie.
Jakaś na to rada??
Pozdrawiam )

Czesc siostra moj nowy nick ale ja ta sama jak u Ciebie ??

Wróciłaś do nas ... myślałam że to nie realne, dużo osób się tu przewija, jedni napiszą posta i uciekają, inni poczytają ... ale czasem są tacy co Tu wracają . Z tym czasem to i ja mam nie lada problemy, zaganiana dom, praca... a trzeba mieć czas jeszcze na relaks a wszędzie gonią.
Pozdrawiam

Gratuluje:) Poradziłaś sobie świetnie:) to na serio godne podziwu:)
Trzymaj tak dalej:)

Na pewno ma gula, skoro poszedł do innej

Moim zdaniem przerosły go obiecanki, którymi ją tak "karmił" Nie mógł więcej nic obiecać wiec poszedł do innej, mówić jej to samo. Kwestia czasu aż znów zmieni partnerkę, i być może jego nowa miłość nie zamknie mu furtki, i bd miał do czego wracać.

UrokGrozy: znakomicie sobie z tym poradziła dzięki osobom takim jak psycholog, rodzinie czy też znajomym z pracy czy też życia prywatnego.

UrokGrozy: Z czasem możesz pomyśleć o nowym partnerze, w końcu życie przed Tobą 

Ps. Zostaje tu z wami na dłużej, czasem by tylko poczytać, i napisać kilka słów

Mogl sobie pojsc do innej ale tu chodzi o to, ze mysla, ze bedzie za nim plakac i go blagac a wyszlo zupelnie inaczej! Nie rozumiesz "ekspertko"?

Fajnie, a co do wcześniejszego postu i "expertki" nie wypowiem się, prawdopodobnie po to do tego stworzone jest forum, no ale chyba ktoś bardziej nieżeli ja jest obeznany w tematach.

Tegan - dziekuję Ci za wsparcie
I powiem Ci - że nie jestem wiele większa od Ciebie w sensie - bo w końcu Ci się udało.
Udało pokonać Ci się brak zaufania do mężczyzn, jesteś zaręczona i planujesz ślub.
Udało Ci się jednak odstawić %. Udało Ci się zwyciężyć najcięższą ze wszystkich walk - zdołałaś uwierzyć.
To że przytyłaś to nie znaczy nic bo kiedy już wszystko się stabilizuje (moim zdaniem) w końcu reszta wraca do normy -
a nawet i być może - jest lepiej.
Co do wychodzenia - gdyby nie rodzina, i znajomi - pewnie też bym nie wychodziła nawet z pokoju. - Bo tak jak pisalam wczesniej -
przez pewien okres czasu nie zostawałam sama w ogóle - ciagle, ktoś ze mną był, choćby w tym samym pomieszczeniu ale był.
Potem te tabletki - było łatwiej - i był to ten czas przyswajania się do bycia samą. I odstawiłam tabletki - na dobre - zaczęły się koszmary - gdzie nigdy bym w to nie uwierzyła gdyby ktoś mi powiedział że tak się ma - a jednak teraz już wierzę. Ale postanowiłam to przezwyciężyć, kołatanie serca, te sny, te myśli, musiałam.
A z czasem - kiedy siedziałam sama było mi nudno i smutno - wiec to już bylo kwestią czasu, jak zachaczę się o kilku znajomych i będę chciała przebywać w toarzystwie - bo wtedy jestem wesoła.
Teraz swój czas poświęcam na to co lubię - moje zwierzaki A ich grono powiększyło mi się o sztuk 2., I ostatnio zaczęłam znów pisać moje śmieszne "opowiastki" - ale nie będę wysyłała nikomu na pocztę (wstydzę się)
Więc uważam - że sukces odniosłaś na prawdę wieeeelki.
Bo ja - na chwilę obecną - mam tak jak Ty po rozstaniu - nie wiem czy jestem w stanie komuś zaufać (w sensie jakiemuś mężczyźnie) wiem, że kiedyś kogoś poznam i jest całkiem możliwe że tak się stanie. Ale na chwile obecną jest to chyba dla mnie zbyt duże wyzwanie - a przecież wszystko przyjdzie z czasem ) Więc, jeszcze walczę i jak to powiedziałam swojej pani psycholog "zostawiam stare ruiny zamku za sobą, a buduję nowy zamek osobowości - nad przepiękną tęczą - który będzie moją, nadzieją i fortecą" Tak deczko pozytywnie (sorka za takie określenia ale mam troszkę poetycką duszę)

Więc Tegan - dziękuję Ci jeszcze raz, i pozdrawiam serdecznie i cieplutko. ) Jak coś, to pisz

Wiadro - spokojnie kochana ) każdy wypowiada się wedle swoich myśli Nie koniecznie musimy się z nimi zgadzać, Więc i Ty nie musisz Ale najważniejsze jest to żeby żadne z nas się nie poddawało ) I jak najbardziej pisz, pisz i pisz Mi lepiej jest ze świadomością - że ktoś o mnie pamięta Nowa znajomość - internetowa - ale sympatyczna i miła
Więc niech nikt się nie unosi i nie obraża
Pozdrawiam i piszcie kochani, piszcie

a u mnie nocki poszły w ruch... przez to wszystko jestem strasznie zmierzła, potem będę miała jeszcze mniej czasu, bo pełne 2 tygodnie będę robiła na południowe zmiany i masakra... niby poświęcam teraz wiele czasu swojej osobie, a w rzeczywistości mam go tak malutko... w kolo tyle osób i odkąd uśmiech mi wrócił na buźkę to obróciło się jak w kalejdoskopie i ciągle mam jakiegoś stręczyciela - a ja marzę o wolnym, spokojnym dniu dla siebie... no ale już jutro (sobota) rodzinka wyjeżdza (co prawda tylko na dzień) ale zostanę sama i ale będę miała relaxss...

Rozumiem też Twój brak czasu - więc akceptuję to w jakim trybie piszesz, ważne że nie jesteś zła ) Pozdrawiam cieplutko i jakby co to pisz, i zdawaj relacje

No widzisz kochana - niestety taki nasz urok
I masz rację - na razie nie w głowie mi faceci, wydaje mi się że pomimo iż czuję się dobrze - wiesz nie czuję tego kłucia w sercu, ani nie usycham z tęsknoty - to uważam że jest to dla mnie jeszcze za wcześnie. A nie chcę popełnić żadnego błędu - nie chcę się pomyslić biorąc czystą sympatię za coś głębszego i odwrotnie - dlatego uważam że potrzebuję czasu.
A może po prostu w żadnym z nich nic mnie nie tchnęło? ... Sama nie wiem )
Dlatego czas wszystko wyjaśni, ja nie zamierzam bynajmniej stać w miejscu i patrzeć - tylko realizuję siebie - realizuję swoje plany i dążę do tych marzeń które chciałam spełnić od zawsze Wydaje mi się że teraz mam do tego najlepszy czas Że nikt za bardzo nie powoduję że muszę z tych marzeń rezygnować, czy odstawić w czasie a potem nigdy do nich nie powrócić
Wiadomo nie jest idealnie - bo czasem jak to normalnie - myśli różne krążą po głowie.
Czasem te myśli odnoszące się tego jak bardzo szkoda mi tego minionego czasu, tych wszystkich miejsc - troche tego mi brak... Ale i z tym barkiem sobie radzę na tyle dobrze, że mogę go skutecznie zamaskować. I wyciszyć. Ale są takie chwile - więc nie twierdzę że jest to definitywnie zakończone, i że nie mam problemu - po prostu walczę z nim i robię wszystko by ta walka była z mojej strony skuteczna

Mam nadzieję że Ty też sobie radzisz, a gdybyś potrzebowała wsparcia - to jestem
Pozdrawiam cieplutko.

Heh nowe miłości - na razie Nie Chcę ponownie dojść do takiego stanu kiedy żadne wspomnienie nie będzie mnie bolało ) Kiedy każdy dzień będzie super, a jeżeli wydarzy się coś pozytywnego będzie świetny Kiedy będę odporna i nie wyjdę z nerw z byle powodu, i wszystko znów wyda mi się takie banalne i łatwe
Poza tym chciałabym sobie dać czas - na ukojenie, przemyślenie swojej własnej postawy, na porobienie zmian w moim życiu - niewielkich ale takich, przyjemnych w jakimś sensie ustabilizować się i po spełniać jakieś tam swoje marzenia
Mam wytyczony jeden jasny cel którego się skrupulatnie trzymam, i mam kilka mniejszych o których nie chciałabym zapomnieć - a przy zauroczeniu czy innych tak intensywnych emocjach można łatwo się zatracić.

Ale nie zaprzeczę że jeżeli mnie trafi - o co raczej u mnie trudno - ale jeśli... to nie wykluczam.
Póki co specjalnie do tego nie dążę ) Zaczynam na nowo czuć się szczęśliwą i dobrze mi z tym uczuciem.

A u Ciebie jak tam?

też tak o sobie zawszę mówię że jestem realistką ale z optymistycznym nastawieniem do życia
Odnośnie partnera - jezeli się pojawi - czemu nie, nie musze tego ukrywać to mnie teraz ani nie grzeje ani nie ziębi
Ale zapowiadam że prędko to nie będzie

pozdrawiam cieplutko :*

@UrokGrozy: Jak w ogóle u Ciebie po tych przejściach, myślę że wszystko już okej ... ?
Pogodziłaś się z myślą o stracie swojej miłości, i nie kolej na nowe, a i w pracy jest Ci on obojętny, jak i jego nowa miłość.
Czy może już z niej zrezygnował, i przyszła kolej na nową.

Szkoda że ja tez nie mam czasu na pisanie, a i głowa mała od obowiązków.
Wesołych Świat

Świat zawsze kręci się w około, myslę stąd te zawirowania.

Kochana widzę że nadal chcesz być szczęśliwą, i do tego dążysz

Opowiedz coś o tym nowym więcej
Pozdrawiam