Nieudacznikiem być czyli po co w ogóle żyć

Gdybym to potrafiła to nie musiałabym chodzić na terapię...Kiedy jej mówię, że boję się odbierać telefon, to ona mówi, no jak to, zdziwiona i nie rozumie, to jak ja mogę liczyć na jej zrozumienie...Kiedy jej mówię, że mam napady lęku w towarzystwie, to ona mówi, że ja już jestem za stara na imprezy...To jest specjalista? Który umie rozpoznać zaburzenia pacjenta? ....

Nie pordze sobie, wiem o tym, bo na to nie ma rady, na tyle na ile jest to mozliwe radzę sobie jakoś do tej pory, z głodu i chłodu nie umieram....trza się przebujać do końca..Chciałam jedynie powiedzieć, że terapia to nie żaden cud, co uleczy wszelkie problemy...Nie szukam tu porady, tylko piszę o swoich doświadczeniach...

Za stara na imprezy? Ciekawa opinia... Wczoraj pracownicy mojego szpitala mieli bal, dużo starsi od Ciebie się wybierali...

Zwolennicy terapii nie potrafią zaakceptować jednego faktu: żadna terapia nie zrobi z nienormalnego normalnego, najwyżej nauczy go funkcjonować z jego 'nienormalnością'. Dla Miss i dla mnie oznacza to prawdopodobnie egzystencję mniej więcej taką jaką mamy, no tylko że my nie potrafimy tego zaakceptować bo wciąż jest to życie strasznie zubożone w porównaniu do 'normalnych' - bez przyjaciół (albo z bardzo ograniczoną ich liczbą), bez partnera, trudności ze znalezieniem i funkcjonowaniem w pracy...

Adler, po pierwsze na NHS nie ma się wyboru. Poza tym ja bym się czuła winna marudząc -nie dośćże 'wysępiłam' skierowanie (o ile by w ogóle do tego doszło) to jeszcze mi się nie podoba... Poza tym obie mamy problem z powiedzeniem: nie, to mi nie pomaga, więcej nie przyjdę. Już prędzej wymysliłabym jakąś historyjkę że się wyprowadzam ale to też stresujące. Po trzecie,takie 'szukanie' odpowiedniego terapeuty prywatnie byłoby bardzo kosztowne. Więc skoro nie jestem przekonana do efektywności nie mam ochoty inwestować. Proste.

teoria grubymi nicmi szyta

no ja robie, dzis byłam na spotkaniu towarzyskim i omal nie umarłam...

Ja rozumiem co to jest starch przed obcymi. Takze rozumiem wymowki, i Brzydulla, paradujesz tu jako przyklad osoby, ktora udaje, ze chce cos zmienic, ale tak naprawde recami i nogami sie broni.

Jestes z wyksztalcenia lekarka, a podejscie do innych lekarzy masz jak Marynia z Pipidowki, co nie umie czytac ni pisac. Lekarz czy terapeuta nie jest od tego, zeby Cie krytykowac, ale, zeby Ci pomoc! Przeciez jestes inteligentna- ZROZUM. Nikt nie ocenia Cie bardziej niz Ty sama siebie. Niech dotrze wreszcie, ze wiekszosc ludzi to nie jacys skrajni perfekcjonisci.

Ale po cholere chodzic na terapie, jak sie szczerym nie jest, Miss? No, po co?

Ty to masz jakieś idealistyczne wyobrażenie o lekarzach... oczywiście że oceniają, np. 'maruda', i zbywają...

Pamiętam ginekologa wydziwiającego że badał 30letnią dziewicę... w życiu bym do ginekologa nie poszła

Neurotycy są egocentrykami, nie wiedziałaś?

Uwierz mi, ze terapeuta/ psychiatra widzi na codzien tony ludzi, ktorzy mu "marudza"- nie bylabys wyjatkiem. Taka prace wybral. Troche tak, jakby paramedyk w karetce narzekal, ze widzi same wypadki i nagle zgony.

On ma za cel leczenie swoich pacjentow, a jakie ma o nich prywatne przekonania, jest nieistotne. W koncu, nawet jezeli uznalby, ze Brzydulla to marudzaca osoba, to obowiazek tajemnicy lekarskiej zabrania mu rozglaszenie tego faktu na miescie. Jego profesjonalnym obowiazkiem jest staranie sie pomoc Ci, nawet jezeli personalnie Cie moglby nie lubic.

Pisalam miesiace temu, ze zadna terapia nie zmieni niczyjej osobowosci, tak wiec, nie, nawet Jung, nie uczynilby z Ciebie ani Brzydulli, lwic salonowych. Celem terapii w Waszym wypadku byloby wprowadzenie wiecej obiektywizmu do Waszego myslenia, ktore sprawiloby, ze lepiej moglybyscie funkcjonowac z innymi ludzmi, bez ciaglego leku odrzucenia, porownywania sie negatywnego do innych, uczucia, ze wszyscy Was oceniaja. Nie bylby swiat przyjemniejszy, gdyby np. Brzydulla mogla wyjsc z kims z pracy na kawe, nie czujac sie jak by byla na rozmowie o prace? Albo jezeli Ty moglabys spedzic czas z kilkoma ludzmi, ktorych malo znasz, bez wpadania w ataki paniki?

Przeciez nigdzie nie napisalam, ze CBT nie jest dla Brzydulli! Ja prywatnie w ta terapie nie za bardzo wierze, co nie znaczy, ze sie w przypadku Kolezanki nie sprawdzi. Ale Ona nawet tego nie chce sprobowac, wiedzac, ze to za darmo na NHS funduje sie, co dla mnie jest dziwaczne. Napisalam wyraznie, ze taka terapia jest na pierwszy ogien w UK zawsze, wiec spodziewam sie, ze lekarka by Brzydulli taka polecila. A jezeli (po tych niesamowicie meczacych 8 spotkaniach), nic sie nie poprawi, sa otwarte okna na inne podejscia.

Przepraszam, ale nie mozna przewidziec, ze terapia nie pomoze (no chyba, ze Brzydulla ma kule krysztalowa...), jezeli nigdy sie nie probowalo.

Nie mam potrzeby mienia racji. Proponuje rozwiazania- dostepne i logiczne rozwiazania.

Jak działa terapia CBT? Skopiowalam Ci tutaj ze strony Royal College of Psychiatrists:

"Rozkładając przytłaczające problemy na mniejsze składniki, terapia pozwala je rozwikłać.  Dzięki temu łatwiej zrozumieć, w jaki sposób są powiązane i jak wpływają na człowieka.  Wyróżnia się następujące elementy:
?Sytuacja ? problem, wydarzenie, lub skomplikowane warunki

Wynikają z tego:
?Myśli
?Uczucia
?Odczucia fizyczne
?Działania
Każdy z powyższych elementów ma wpływ na pozostałe.  Nasze myśli na temat danego problemu wpływają na to, jak się czujemy fizycznie i emocjonalnie.  Mogą one również zmienić nasze działania w tym zakresie.
Przykład

Na większość sytuacji można zareagować pozytywnie lub negatywnie, w zależności od tego, co o danej sytuacji myślimy:

Sytuacja:
Masz kiepski dzień, wszystkiego dość, więc idziesz na zakupy. Idąc ulicą, dostrzegasz znajomą osobę, która Cię mija i, jak sądzisz, ignoruje.
   Reakcja:

Negatywna

Pozytywna

Myśli:

On/a mnie ignoruje ? nie lubi mnie

On/a wygląda na pogrążonego/ą w myślach ? może coś u niej/go nie tak?

Odczucia emocjonalne:

Przygnębienie, smutek, poczucie odtrącenia

Zaniepokojenie drugą osobą

Reakcje fizjologiczne:

Skurcze żołądka, brak energii,
mdłości
dobre samopoczucie

Działanie:
Wracasz do domu i unikasz
znajomej osoby
Kontaktujesz się ze znajomym/ą, aby upewnić się, że u nich wszystko w porządku

Różny tok myślenia w tej samej sytuacji spowodował odmienne efekty.  Nasze myśli miały wpływ na nasze uczucia i na nasze działania.
W powyższym przykładzie, kolumna po lewej stronie prezentuje sytuację, w której pochopnie wyciągnięty wniosek nie mający oparcia w dowodach, doprowadził do:
?wielu nieprzyjemnych doznań
?negatywnych działań.

Jeśli wrócimy do domu z poczuciem depresji, będziemy nadal myśleć, o tym co się stało, co doprowadzi do dalszego pogorszenia samopoczucia.  Jeśli natomiast skontaktujemy się ze znajomą osobą, jest duża szansa na poprawę naszego samopoczucia.  W przeciwnym razie, nie da się wyjaśnić nieporozumienia i poczujemy się jeszcze gorzej.

Jest to uproszczony schemat zrozumienia opisanej sytuacji, w której relacje można również przedstawić w następujący sposób:

Takie ?błędne koło? pogarsza samopoczucie i może nawet prowadzić do powstawania nowych sytuacji, które jeszcze bardziej pogłębią negatywne odczucia, w wyniku czego zaczynamy np. wierzyć w nieprawdziwe (i nieprzyjemne) rzeczy o sobie samych.  Dzieje się tak dlatego, że w okresie przygnębienia, łatwiej wyciągać pochopne wnioski i podchodzić do rzeczy w sposób ekstremalny i negatywny.

Terapia CBT pomaga przerwać błędne koło negatywnych myśli, odczuć i zachowań.  Zrozumienie poszczególnych elementów w łańcuchu reakcji pozwala je zmienić, co z kolei zmienia nasze odczucia.  Celem terapii jest doprowadzenie pacjenta do momentu, gdy jest on w stanie ?zrobić to sam? i wypracować własne metody radzenia sobie z danym problemem.

Ocena ?pięciu składników?

Ocena pięciu składników wspomnianych powyżej pomaga je połączyć wzajemnie i zrozumieć w kontekście relacji z ludźmi i ich pozytywnego, lub negatywnego wpływu na nasze uczucia.  Ważną rolę odgrywają tu również elementy takie jak długi, praca, czy problemy mieszkaniowe.  Polepszenie jednego z tych elementów prawdopodobnie przyniesie poprawę również w innych sprawach życiowych. Diagram ?pięciu składników?. "

Wiec nie, nie polega ona na rzucaniu nikogo w wir zycia towarzyskiego na sile, ale pomaga zatrzymac nieracjonalny ciag myslenia.

CBT moglaby Ci pomoc przelamac blokady.

To co podalam ze strony Royal College of Psyhiatrists to byl tylko przyklad, ale bardzo dobrze odzwierciedlajacy, dlaczego Twoj tok myslenia, poprzez to, ze od razu zaklada jak najgorsze wersje wydarzen, prowadzi u Ciebie do zamkniecia sie, atakow paniki, generalnie nieumiejetnosci normalnego konwersowania z ludzmi. Bo Ty podchodzisz do swoich problemow "od strony ogona". Zakladasz, ze ludzie mysla, ze jestes do niczego, zakladasz, ze Cie negatywnie oceniaja, sama zapedzajac sie w rog zaplatanego jezyka i paniki. CBT pomaga zrozumiec, ze takie myslenie jest nielogiczne.

Oczywiscie, na zewnatrz sie to potem objawia takim "ani me ani be", brakiem komunikatywnosci, generalnie Twoje najgorsze scenariusze sie samopotwierdzaja. Nie twierdze, ze CBT uczyni z Ciebie dusze towarzystwa, albo niesamowita prezentatorke- tego nikt nie jest w stanie zrobic. Moze jednak pomoc Ci zrozumiec, ze sama sobie podcinasz skrzydla, zmienic te tory kognitywne w Twoim umysle, a przez to ulatwic Ci normalne zadania w pracy i w zyciu prywatnym.

Nie twierdze, ze jest to najlepszy typ terapii dla Ciebie, ale jest on szeroko dostepny, krotkotrwaly, za darmo- mozesz sie szyko przekonac czy Ci pomaga czy nie, bez zadnych kosztow finansowych. W przypadku braku skutecznosci, Twoj lekarz/ terapeuta moze zlozyc podanie o zreferowanie Cie do innego specjalisty, ktory zajmuje sie innym rodzajem terapii. Wszystko, bez pensa uszczerbku na Twojej kieszeni.

Znam ludzi malomownych, ktorym jednak wcale nie przeszkadza, ze siedza w towarzystwie innych, milczac. Jest tego bardzo istotny powod- oni sie nie martwia tym, co ludzie o nich mysla, bo maja rozwiniete poczucie wlasnej wartosci. Nie opieraja wlasnej samooceny wylacznie na reakcjach otocznia.

To jasne, ze nie kazda spotkana osoba Cie polubi. Ale Twoj poziom stresu w sytuacjach towarzyskich/ pracy wskazuje na to, ze czujesz sie ciagle oceniana, ciagle co ktos moze o Tobie pomyslec (nawet jezeli jest to osoba, ktora raz na oczy widzisz), jakby to co oni o Tobie sadza bylo jedynym wskaznikiem kim jestes. Polacz to z zanizonym poczuciem wlasnej wartosci I wynikajacym z tego perfekcjonizmem, i masz przepis na kleske.

i od zatrudnienia takowej...
nie, nie czuję się cały czas oceniana
kiedy jestem w większej grupie nieznajomych nie myslę że ktoś mnie ocenia,ani dobrze, ani źle... raczej mnie nie zauważa bo nie powalam ani urodą ani intelektem
a jak już muszę się jakoś zaprezentować to zwykle wychodzi to żałośnie
tak jak pisze Miss - bez pozytywnej oceny nie ma kontaktów ani towarzyskich, ani zawodowych ani partnerskich

przyznałas się do swojej socjofobii na forum publicznym miss?

Logicznie myslac Brzydullo, jezeli nie zwracalabyc uwagi na ocene innych ludzi, zwisaloby Ci, czy uwazaja Twoje wypowiedzi za inteligentne/ zabawne/ odpowiednie czy nie. Tak jednak nie jest. Twoje problemy z komunikacja nawet najprostszych tresci biora sie z tego, ze poniewaz sama nie masz w sobie oparcia, szukasz jej rozpaczliwie w innych ludziach, jednoczesnie bedac przekonana o wlasnej beznadziejnosci. Jest to bledne kolo, jezeli jakiekolwiek widzialam.

Sproboj CTB. Jak nie pomoze, to nie pomoze. Nic na tym nie stracisz, a moze ktos wykwalifikowany potrafi Ci lepiej wytlumaczyc tragicznosc Twojego rozumowania.

to ja zrozumiałam że tak przy wszystkich powiedziałaś

Nie...Nie widzę w tym sensu. Odfmówiłam wyjazdu. Aż się dziwę że to mi przeszło prezez gardło, bo ja nie umiem odmawiać i wykazywać ludziom ich błedy (w mojej opinii błędy)

aha, to już rozumiem

Jaka? Twoja?

Nie no znowu mnie ponosi. Chcę dyskutować jednak, a nie wykłócać się. Dlaczego uważasz, że nie chcemy zmian? Uważasz że nie chcemy czuć się swobodnie, prowadzić zycie towarzyskie i zawodowe, nie chcemy lubić siebie, wiedzieć co mówić w towarzystwie, nie czuc się okropnie? Naprawdę sądzisz, że tego nie chcemy? Jaka jest przyczyna, że tego nie chciałybyśmy? Czy w ogóle istnieje ktoś kto rtego nie chce?

Lwica salonowa sie nie staniesz, ale bedzie Ci latwiej w zyciu funkcjonowac, bo albo przestaniesz sie martwic tak bardzo co inni o Tobie mysla, a przez to latwiej komunikowac co myslisz, albo nauczysz sie kontrolowac swoje negatywne reakcje.

ale czemu nie chcesz sie zmienic, no czemu?

w zabe....

dzięki terapii?

Przestancie byc infantylne.

Nie chodzi by sie zmienic w "cos", ale zeby poprawic swoja jakosc zycia. Czy tak trudno jest zrozumiec, ze Wasze problemy maja zrodlo nie w braku inteligencji czy nawet wygladu, ale w cyklicznym "magicznym" mysleniu, ktore wszystkie relacje z ludzmi zaczyna "od ogona"? Macie niskie poczucie wartosci, wiec rzutujecie ten obraz siebie na wszystkich dookola, no bo jak oni mogliby o Was inaczej myslec?, potem zaczynacie sie stresowac, panikowac, bo ta sytuacja znowu sie Wam przytrafia, jakby zupelnie nie rozumiejac, ze same ja stworzylyscie.

Nie jestem terapeuta. Sa to moje prywatne zdroworozsadkowe przemyslenia. Mysle, ze ktos odpowiednio wyksztalcony moglby to lepiej wyjasnic.

Pewnie-przerzucaj odpowiedzialność na innych, tak lepiej, wygodniej, ale czy prawdziwie...To oni są be, są źli, głupi, zazdrosni...Ja jestem super, cool tylko niedoceniana ...

tu się zgodzę,na tym to chyba polega

Wg mnie jeśli jestem -złotem - to powinni we mnie to widzieć. A jeśli nie - to dlatego nie widzą, to nie jest logiczne?