Nieudacznikiem być czyli po co w ogóle żyć

To nie takie proste... W tym, czego się nauczyłam, nie sprawdzam się, własnie z uwagi na charakter a zaczynać od nowa? iść na studia?musiałabym chyba powtórzyć liceum bo już nie za wiele pamiętam... a potem szukać pracy jako początkujący ktoś tam, bedąc pod 50tkę???

Gdybyś naprawdę chciała umrzeć, to już byś nie żyła. Masz 39 lat, więc miałaś mnóstwo czasu na obmyślenie jakiegoś bezbolesnego, miłego samobójstwa.

A z tym rakiem to przegięłaś, moja droga. Rusz dupsko do najbliższego szpitala, popatrz na niewyobrażalne cierpienie chorych i ich rodzin, a potem walnij się mocno w pustą główkę. Takie teksty ujdą u emo-nastolatki, ale u dojrzałej, czterdziestoletniej kobiety są po prostu żenujące.

Doprawdy, nie ma żadnego obowiązku bycia ładnym. Można siebie kochać za milion innych rzeczy. Można cieszyć się życiem z miliona, innych niż uroda, powodów. Więc może trochę mniej próżności i egocentryzmu, a więcej pokory i radości z życia? Żebyś, kiedy naprawdę będziesz umierać, nie płakała gorzkimi łzami, jak zmarnowałaś kilkadziesiąt danych Ci lat.

Mam parę pomysłów (tabletki nasenne, anoreksja,wypadek w górach) ale przeszkadza mi katolickie wychowanie. Nie jestem głęboko wierzącą katoliczką ale nie pozbyłam się wątpliwości dokońca. A co, jesli?

Skąd pomysł, że krzywdzisz ludzi i czują się źle?

bo tak mówią... skarżą się na mnie do przełożonego, i to własnie mówią

nie wszyscy ale wystarczająco dużo zeby dało do myślenia

Oj, jest mnóstwo zawodów, które pozwalają pracować z dala od ludzi, w zaciszu domowym, o wybranej porze dnia, itd. A Ty, z tego, co piszesz, problemów z nauką nie masz. Do emerytury jeszcze jakieś 30 lat, więc może warto coś zmienić, zamiast myśleć o samobójstwie?

Naprawdę nie ma nic, co lubisz robić? Podróże? Dobre książki? Opera, kino, teatr, czy choćby jakiś film oglądany na laptopie, z kieliszkiem dobrego wina? Nic a nic?

Nie jesteś zabawna i dowcipna? A ja widzę u Ciebie całkiem fajny, sarkastyczno-ironiczny humorek, który uwielbiam

np?

raczej potrafię tylko narzekać, jak nie narzekam to nie mówię nic (pustka w głowie)

Nie, nie jestem Twoją mamą (ukłony dla niej).
Mówię tak, bo znam drogę, którą Ci zaproponowałam - przeszłam ją jakiś czas temu. I doskonale znam wszystkie wykręty, wszystkie argumenty stosowane na usprawiedliwienie trwania w takim stanie, w którym jesteś.

Grafik i projektant odpada bo do tego potrzebny jest zmysł artystyczny a ten mam mniej rozwinięty od komara... trankrypcjonista medyczny brzmi nieźle ale chyba poza USA nie istnieje, w Polsce na pewno nie, nie wiem czy w UK...może tłumacz rzeczywiście,mogłabym tu jakąś szkołę zrobić i tłumaczyć teksty medyczne...kiedyś próbowałam dostać taką pracę ale chcieli jakieś certyfikaty i poprzednie prace więc poległam...

To przestań próbować.
Próbowanie nic, oprócz dalszego utwierdzania się w "nicniemożeniu", nie daje. Skuteczną jest zmiana sposobu myślenia i działanie.

Przeczytaj uważnie zdania z mej sygnatury.
Póki co, trwasz uparcie przy drugim zdaniu.

pomysłów mi nie brak, gorzej z realizacją... zdobycie nowych kwalifikacji = pójscie od nowa do szkoły,dziennie nie mogę bo z czegoś trezba żyć, zwłaszcza jak się ma kredyt we frankach (chociaż pewnie sprzedam to mieszkanie bo nie zanosi się żeby mnie było stać nawet w nim mieszkać), a wieczorowych czy zaocznych kursów tu w UK za bardzo nie ma... musiałabym  zrezygnować z częsci etatu +moje wydatki by wzrosły o koszty szkoły... no i zważywszy, że już zainwestowałam w uczenie 25 lat i wysiłek,jaki mnie to kosztowało to trochę mam odruch wymiotny muszę przyznać (ostatni egzamin to pół roku totalnej izolacji, niespotykania się z nikim i siedzenia w książkach codziennie!)

Rozstrzeliłaś swoje wypowiedzi po kilku wątkach. Twój wygląd nie jest taki zły, sądząc z opisu, skup się lepiej
       na pracy, z czegoś trzeba żyć.
       Źle ci tam, masz problem z kontaktami interpersonalnymi, to wracaj do kraju. Masz skończoną medycynę a lekarzy
       u nas brakuje, dużo ich wyjechało do Anglii (tak jak ty), Szwecji i jeszcze gdzieś tam.
       Zatrudnisz się w przychodni jako lekarz pierwszego kontaktu i masz do czynienia - nie z grupą ludzi, tylko z jednym
       człowiekiem w gabinecie.
       Nawet nie musisz nic mówić, on cały czas gada, opowiada co mu dolega.
       Potem przytkniesz mu ze dwa razy do pleców zimną słuchawkę stetoskopu, wypiszesz receptę na jakieś
       mało szkodliwe specyfiki(np. aspiryna, raphaholin , xenna) i do widzenia, następny proszę.
       Po co tu kombinować jakieś kursy, doszkalanie czy zmianę zawodu w tym wieku.
       Albo jazdę na szmacie. Bez sensu.

Policytujemy się? Sama mnie sprowokowałaś.

Jakbym czytała o sobie.

A, to miałaś dobrze. Ja i w klasie byłam outsiderem.

Tak miałam. Nie wyrasta się. Popatrz jak w niektórych wątkach mnie atakują  - dzielę się przemyśleniami, ale wiele osób nie rozumie i wyśmiewa. W życiu mam tak samo. Przyjęłam zasadę: każdemu tyle ile może unieść. I z większością znanych mi ludzi rozmawiam o pogodzie, swoich poglądów nie głoszę, bo się spotykam z ostracyzmem. Nie rozumiał mnie ex, nie rozumie nawet siostra. Jedyną osobą, która mnie rozumie jest mój Kochany. Zanim go spotkałam byłam przeraźliwie samotna. Nawet przed najbliższymi przyjaciółkami nie mogłam być prawdziwa, więc o prawdziwej bliskości nie było mowy.

W liceum i na studiach byłam obok grupy. Nigdy w grupie. Na ostatnim roku kolega w przypływie szczerości popiwnej oświadczył, że zawsze mnie podziwiał - taka jestem dama, zachowuję dystans. Jaka dama? Nie wiem skąd brał się ten dystans, ale ja go nie chciałam, to pewne! Wyniosła? Osoba o wzroście kurczaka? Pewnie że trzymam się prosto, nie mam wyjścia, jeśli mam mówić do ludzkich twarzy a nie rozporków.

Ha! Dokładnie takie miałam do siebie zastrzeżenia - że uda za grube a łydki gdyby nie miały tłuszczyku, to by się nie dotykały. A teraz mam jeszcze celulit i rozstępy. I co?

Mam mocne zęby, ale były krzywe niemożebnie. Nie są białe. I nie będą, bo nie zaryzykuję wybielania.

Włosy można odżywić od środka (jeść żółtka i ryby) a nadać im połysk i śliskość płucząc w occie z kombuczy  z wodą (1:1). A co zrobić, gdy siwieją? I to przed 30. Powiem Ci. Pokochać. Za to, że są.

Inni oczywiście urodzili się ze zdolnością zarabiania pieniędzy.

Studia skończyłaś przypadkiem... Tak po prostu przechodziłaś obok profesora i wpisywał Ci wynik egzaminu...

Też nie przebijam piłki. I co z tego? To nie jest obowiązkowe. Pływać się nauczyłam będąc dorosłą. A gdybym miała wyliczyć jakiego jeszcze sportu nie umiem, zabrakłoby miejsca na serwerze.

W czasach, gdy prawie wszyscy zdawali za I podejściem, mój instruktor kazał mi wziąć dodatkowe lekcje. Na nowym terenie błądzę. Nowa trasa to każda, której nie przejechałam jakieś 100 razy. Mój talent do błądzenia jest przysłowiowy. Technika jazdy? Po milionie km każdemu by się wyrobiła.

Też nie umiem. I gdyby nie krawcowa, wyglądałabym jak bezdomna.

Zrezygnowałam z pracy pierwszej i drugiej, i trzeciej, i czwartej. Bo nie znoszę sytuacji konfliktowych. Nie rozumiałam jak można nie rozumieć mojego punktu widzenia - przecież jest oczywiste kto wniósł i kogo należy wynagrodzić. Teraz wiem, że ci, co nie rozumieją, nie chcą rozumieć. Chcą zamknąć oczy i krzyczeć swoje racje, aż ich roszczenia (mniejsza o to czy zasadne) zostaną zaspokojone. Zrozum mnie dobrze - robiłam bardzo wiele, w myśl zasady: przejdź jedną milę więcej. Wkładałam całe serce. I na koniec okazywało się, że trudno się ze mną porozumieć.

I bardzo dobrze.  Przez internet można też rozmawiać. Poznawać ludzi.

Jest krótki dzień i wciąż go ubywa. Nastroje depresyjne są zwykłe o tej porze. Zrób sobie oczyszczanie wątroby metodą Huldy Clark (przy okazji uzupełnisz magnez) i bierz tran. No i biosteron.

"Rób to, czego się boisz i rób to tak długo, aż uzbierasz całą serię osiągnięć." - Frank Bettger

Jak poczytałam Twoje marudzenie, to sobie uświadomiłam, że ex pakując nas w długi uratował mi życie. MUSIAŁAM iść do pracy. Jako nauczycielka nigdy bym nie spłaciła długów, MUSIAŁAM poszukać czegoś konkretnego. MUSIAŁAM się nauczyć sprzedaży. A że chciałam żyć w zgodzie z sobą MUSIAŁAM bronić własnego zdania, co sprawiło, że MUSIAŁAM odejść z firm, w których pracowałam, uciec od hipokrytów, chamów, leni. Dokąd? MUSIAŁAM stworzyć sobie miejsce pracy, bo bym się wykończyła harując dla innych, którzy nie doceniali mojego wkładu latami, MUSIAŁAM żyć, żeby moje dzieci nie były sierotami itd. A potem, gdy już nauczyłam się tego i owego zrozumiałam, że poradzę sobie bez fałszywych przyjaciół i przymusowych spotkań rodzinnych. Pojęłam co mi daje siłę, a co ją odbiera. Zaczęłam żyć.

Ty jesteś sama, więc nic nie musisz. Masz czas, żeby się rozczulać nad sobą. I robisz to. Po co? Czy nie prościej energię zużywaną na wyszukiwanie swoich wad i tłumaczeń, dlaczego nie może się udać, przeznaczyć na doskonalenie siebie a przede wszystkim na nauczenie się kochania siebie? Nie wiesz. Więc zacznij. Nie próbuj.

Doceń, że urodziłaś się na Zachodzie, biała, a nie czarna w Afryce, w Etiopii na przykład. Doceń, że masz nogi i ręce. Doceń, że jesteś zdrowa. Doceń, że widzisz i słyszysz. Doceń co masz i poczuj wdzięczność.

Określ czego potrzebujesz, gdzie chcesz być i wejdź na drogę prowadzącą do celu. Stamtąd nam pomachaj.

Polecam "Potęgę podświadomości", "Sekret", "Możesz uzdrowić swoje życie".

Pozdrawiam.

No to życzę Ci zeby Cię Twój lekarz 1 kontaktu potraktował tak jak opisałaś.

Dziękuję za życzenia, rozbawiłaś mnie teraz   
Właśnie tak mnie lekarze przez całe życie traktowali 
Do tego jeszcze, cały czas patrzą na dół, na biurko.
Najpierw pisze coś w karcie, potem recepty,
a ja gadam i się rozglądam po gabinecie.

No i o to mi chodzi - jak tylko na to ma mnie być stać, to wolę być operatorem mopa, ale za to dobrym...

Pytanie - na co mnie właściwie stać i co mogę robić dobrze? Bo z byciem lekarzem chyba przesadziłam.

Własna terapia jest dobrym pomysłem.
Jednak, by przyniosła efekty, potrzebna jest praca danej osoby nad sobą. Samo przychodzenie na spotkania nic nie da, przyniesie tylko rozczarowanie i kolejne potwierdzenie, że "nic nie da się  zrobić w mojej sytuacji". Ale... może właśnie o to chodzi.

Jeśli zaś chciałabyś poczytać mądre, przydatne książki, daj znać, napiszę tytuły.

napisz, chętnie poczytam...

jeśli chodzi o psychoterapię- mieszkałam do niedawna z psycholożką, młodziutką ale psycholożką, zapytałam ją kiedyś, czysto teoretycznie czy psychoterapia może zmienić osobowość, powiedziała że nie, że może zmienić tylko nastawienie

nie chcę zmieniać nastawienia, cieszę się że jestem świadoma swoich wad,wiem że może trochę wyolbrzymiam i nadinterpretuję, ale dużo w tym prawdy i niestety problem rodzinny, moja mama była identyczna z tą tylko różnicą że ona postanowiła zainwestować w  życie przyszłe, i uważa że życie na ziemi to tylko chwila i nieważne jacy jesteśmy mamy tylko się modlić i przestrzegać przykazań

o tyle jej było łatwiej że jej życie zawodowe przypadło jeszcze w czasach komuny gdzie mrówki w biurze siedziały i podliczały słupki, a w przerwach kawkowały i rozwiązywały krzyżówki

Znałaś kogoś, kto umarł z głodu? Bo ja nie. A znam masę osób. Niektórzy popełniają błąd za błędem, nie wyciągają wniosków, a i tak żyją, ha, czasem lepiej ode mnie, choć ja się już tyle nauczyłam (na błędach oczywiście).

No cóż... Trening czyni mistrza. Jesteś mistrzynią wycofywania się. Skąd ja to znam...

Mój brat był pupilkiem mamy, siostra ulubienicą babci. Ja byłam niczyja, bo ojciec - jak na złość - nie faworyzował nikogo. Nie miałam szans. Zawsze czułam się głupsza i gorsza. A już mówić wprost o uczuciach? O tym, że boli? Nigdy. Najważniejsze to udawać, że wszystko gra, bo jak coś wywloką, to zrobią wiwisekcję i na koniec podsumują. W szkole, w domu - podobnie. Na pochyłe drzewo...  I ten wiatr w oczy.

Jak się upomnieć o siebie, gdy patrzą w oczy i mówią, że nie, nie masz racji, nieważne co czujesz, najwyraźniej źle czujesz, nie powinnaś tak się czuć, bo nie ma powodu... W pracy dokładnie to samo. Albo udają idiotów, albo są idiotami - na jedno wychodzi, porozumienia nijakiego z nimi nie będzie.

Opowiadali, że świat jest fair, że wszyscy kochają grzeczne dziewczynki, że zawsze w porę przychodzi dobra wróżka. Jaka wróżka? Jakie zauważanie? Jaka sprawiedliwość? Ani widu ani słychu.

No więc świat nie jest fair, jak dajesz, nie ma doceniania ani wdzięczności, głupcy wierzą w cudze obietnice, zamiast w moje działania. Najbliższy przyjaciel wbija nóż w plecy. Trzeba to przyznać, jak trzeba popłakać nad tym i rozstać się ze złudzeniami.

Świat nie nagradza nas za to, jakie jesteśmy, tylko za to, co robimy. Jeśli czegoś nie umiemy, zawsze możemy się nauczyć. Jak? Robiąc to. Nawet koślawo i obrzydłacznie. Po co? Po to, żeby żyć a nie wegetować.

Chodzi właśnie o to chcenie.

Masz w głowie najwspanialszy komputer na świecie. Nawrzucałaś tam wirusów i źle działa. Zamiast wyrzucić wirusy, upierasz się, że muszą tam zostać. I nie lubisz siebie, bo są. Pomyśl logicznie. Czy to może zadziałać?

Mogę podać Ci receptę, ale zaczyna się od wyrzucenia wirusów. I kółko się zamyka.

Nie mówiłam o rybach, lecz o tranie. Omega 3, większa dawka.

A może lubisz móżdżek? Też by pomógł.

Kierując uwagę na swoje niedostatki, skupiając się na nich, powiększasz je. Odmawiając uwagi swoim dobrym stronom, pomniejszasz je. Pamiętasz pompkę z Akademii Pana Kleksa? Twoja uwaga jest jak ta pompka.

Gdy nie jesteś wdzięczna za to, co masz, nie tylko nie dostaniesz więcej, ale stracisz co masz. Taki umysł! Takie ciało! Wszystko na swoim miejscu. Doceń. Doceniaj nieustannie. A przede wszystkim korzystaj póki możesz.

Jak staniesz przed Bogiem i on zapyta: dlaczego odrzuciłaś mój dar? Dlaczego nie korzystałaś z mózgu, który ci dałem? - co odpowiesz? Jesli nic nie zrobisz TERAZ to naprawdę będzie obciach.

Przypomnij sobie przypowieść o talentach. Skoro pracujesz w UK, to znasz 2 języki biegle. Talent? Jasne! Więc masz przynajmniej jeden. Gdybyś się skupiła na tym, co umiesz robić, wyszłaby tego wielka lista. Gdybyś napisała drugą pt. Czego się łatwo i szybko nauczę - powstałaby druga wielka lista. A trzeciej (co jest poza moim zasięgiem) nie warto tworzyć, bo po co?

Wiesz lepiej ode mnie, że brak Ci serotoniny. Możesz ją tworzyć myślami. Spróbujesz?

Dlaczego na szczęscie?

Ja też nie ale znam ludzi którzy zaczęli popadać w spiralę długów z powodu braku pracy. Cudowna perspektywa. Nie mów że to nie może się zdarzyć.

No własnie, jak?  Co np odpowiedzieć komuś kto, mówi że nie chce  w ogóle z tobą rozmawiać tylko z Twoim szefem, że czuje się zbywany ponieważ przyszło mu być załatwiony przez 'tą panią' -czyli mnie;  nie że ja go zbywam tylko firma (szpital) go zbywa ponieważ wysyła mnie do załatwienia jego sprawy? Taki tylko przykład jeden z wielu...

Zważywszy na charakter mojej pracy, słysząc że ktoś czuje się gorzej po spotkaniu ze mną, nie nalezy się raczej poddać dla dobra innych?

Dlaczego mam chcieć lubić coś/kogoś kto ma tyle wad?

Mam jakby wrażenie że na moje życie bardziej wpływają moje niedostatki niż zalety.

Jak by Ci to powiedzieć -mózg to nie wszystko. Nie żeby mój był jakiś tam wspaniały ale tabliczki mnożenia nauczyłam się szybko. Problem w tym, że mózg do tabliczki mnożenia a umiejętność egzystowania wśród ludzi to dwie rózne sprawy. Moja obserwacja współczesnego swiata mówi mi, że ilość certyfikatów ma mniejsze znaczenie niż umiejętność tzw 'sprzedania się'.

Możesz być komunikatywną, świetną babką - to zmiana zachowania, nie osobowości.
Możesz zmienić sposób patrzenia na siebie, na innych - to nie zmiana osobowości, lecz zmiana sposobu myślenia.
Możesz zmienić swą samoocenę - to też nie jest zmiana osobowości.

brzydullo,
MOŻESZ. I uwierz mi, te zadnia z mej sygnatury są kluczem.

Zamiast szukać odpowiedzi na pytanie "Czy mogę być osobą pewna siebie?", zapytaj "Co mogę zrobić, by być pewną siebie?" i znajdź odpowiedź.

brzydulla,
współczuję Ci takiej decyzji na życie.

Oczywiście, że można znaleźć argumenty potwierdzające zdania: "NIC nie można zrobić", "Jestem skazana na takie życie". Można uciec w dyskurs filozoficzny. Można grać w dość popularną grę "Tak, ale...".

Nie będę przekonywała Ciebie na siłę.
Nie będę walczyła z Tobą, o Ciebie, wbrew Tobie.
Pokazałam drogę, którą możesz iść, jeśli chcesz.
To jest Twoje życie, to Ty jesteś za nie odpowiedzialną, to są Twoje wybory, to są Twoje decyzje, to Ty ponosisz ich konsekwencje.

Czy w którymkolwiek poście napisałam, że jest to rzecz prosta? Że bezbolesna? Że zmiany w nas samych następują, gdy pstrykniemy palcami?

WIEM, mam to wypisane na własnych czterech literach, że jest to trudne.
WIEM, mam to wypisane na własnych czterech literach, że jest to bolesne.
WIEM, bo jestem żywym dowodem, że praca nad sobą jest możliwa. Że przynosi efekty. Że efekty są proporcjonalne do włożonego wysiłku, wylanych łez, i potu.
WIEM, że pracę można rozpocząć jedynie wówczas, gdy przestaje się nad sobą użalać, gdy przestaje się usprawiedliwiać, gdy przestaje się jęczeć nad sobą.
WIEM, że pracę nad sobą można zacząć, gdy jest się zdeterminowanym, gdy dotknęło się własnego dna.
ZNAM przyczyny kiepskiego myślenia o sobie, ale też wiem, że takie myślenie można zmienić.

Przestań być skoncentrowaną na sobie.
Skieruj swój wzrok na innych. Zobacz, ale naprawdę zobacz, innych ludzi.
Nie używaj innych do kolejnego (negatywnego) oceniania siebie.
Zlikwiduj wewnętrznego krytyka (albo choć zahamuj jego działalność).
Zmień optykę patrzenia, zauważaj pozytywy, zamiast negatywów.
Rozepnij się - może zafunduj sobie relaksacyjny masaż całego ciała (tak raz w tygodniu).

No i dobrze, powiedziałaś sobie prawdę w oczy. I co dalej masz zamiar z tym zrobić? Spróbujesz coś z tym zrobić czy nadal będziesz w tym tkwiła?
Możesz zastosować (przynajmniej spróbować) którąś z rad dawanych Ci przez kobiety wyżej albo znaleźć inną metodę.
Możesz też nic z tym nie robić i tylko się dalej użalać. Bo teraz, po powiedzeniu "sobie prawdy w czy", to już będzie tylko użalanie się.
Sądząc po Twoich postach z tego (i nie tylko tego) wątku, kobieta z Twoim potencjałem ma duże możliwości.

Nie sądzę, że magluję to w czasie spotkań towarzyskich. Na pewno nie takich, kiedy sama dobrze się bawię. W sensie śmieję się z dowcipów innych.
Wtedy nie mam czasu o tym myśleć. Ale jak towarzystwo umawia się ponownie i mnie już pomijają,to zaczynam się zastanawiać, analizować i dochodzę do wniosku: no tak, znowu tam siedziałam przez x godzin i nic nie powiedziałam. Albo,co gorsza, powiedziałam ale nie było to ani smieszne ani mądre.

Brawo! O to chodzi. Już widzisz, że jesteś:
1. Związana z rzeczywistością.
2. Mądra.
3. Zdolna do empatii.

No. To widzisz, że jednak masz całkiem fajne cechy. Może mogłabyś polubić taką babkę? Co prawda strasznie dużo ma kompleksów, ale wyjdzie z tego, trzeba ją tylko otoczyć miłością i być dla niej łagodniejszą.

Oto historyjka, którą przeczytałam dziś:

Jedzie facet tramwajem i myśli:

żona - zołza
przyjaciele - oszuści
szef - idiota, sadysta
praca - beznadziejna
życie do dupy.

A Anioł Stróż stoi za jego plecami i zapisuje to wszystko myśląc: ale dziwne życzenia i to codziennie, ale cóż mogę zrobić, muszę je spełnić...

I komentarz do niej: nasze myśli wibrują we wszechświecie i same się realizują. Dbaj o to, żeby były dobre.

Wiem, że możesz powiedzieć: nie rozumiecie mnie, nie mam nikogo, nikogusieńko ciężko mi. Nie byłam Tobą. Możliwe, że nie wszystko rozumiem. Ale moje życie nie było usłane różami. Teraz mi lżej, ale był czas, gdy byłam na dnie. W zupełnej rozpaczy, nie było światełka w tunelu. Polecano mi książki, nie byłam w stanie się skoncentrować, żeby przeczytać. W końcu zdecydowałam się na chemiczny spokój.

Gdy zapada noc i nie widać ani gwiazd, ani księżyca, wiemy jednak, że ranek nadejdzie. Bo przeżyliśmy noc wiele razy. Ty może po raz pierwszy masz TAKĄ ciemność. My Ci tylko mówimy, że po TAKIEJ nocy też nadchodzi dzień i że bywa piękniejszy, niż którykolwiek wcześniej.

Nigdy bym nie zamieniła obecnego stanu świadomości na iluzje PRZED. Nie wiem ile takich nocy przede mną. Marzę, by nabrać sił przed następną. By zdążyć. 

Jeśli wyszło, że jestem zarozumiała, przepraszam. Nie to było moją intencją. Ułomne słowa, kaleki język - nie umiem powiedzieć wszystkiego tak jak czuję. Nie umiem PRZEŁOŻYĆ, PRZETŁUMACZYĆ uczuć i myśli na słowa.

Ale wiedz, że jestem po Twojej stronie. Jesteś mądra, zdolna do refleksji. A ja tak często spotykam buców! Nie masz pojęcia jakie to cenne rozmawiać z Tobą, choćby w ten sposób, na Forum.

Weź się w garść. Możesz. Daję Ci uroczyste słowo honoru, że to nie przekracza Twoich możliwości intelektualnych ani emocjonalnych. Co widać, słychać i czuć.

Po kolei, nie wszystko naraz.

Pierwsze zadanie: poćwiczyć uśmiech. Uśmiechnąć się ciepło do każdej napotkanej osoby. Dasz radę. Trzymam kciuki.

Nie każdy musi. Ale jak znaleźć pracę będąc taką nieporadną sierotką? Jak mnie przepuszczą przez magiel pytań o przykłady moich zdolności przywódczych i prezentację (prezentacja to teraz prawie standard) to odpadam w 1 turze, a żeby być jakimś np.data entry clerkiem czy nawet sprzątać nie mam odpowiedniego doświadczenia, musiałabym sfałszować CV.

"Pozostaje jeszcze inna specjalizacja w tym co już robię. Do tego musiałabym zdać LEP czyli przekrojowy egzamin z całej medycyny, dostać etat bo rezydenturę można dostać tylko raz w życiu (gdyby to było w jakimś innym rejonie to znowu,wynajmowanie sprowadziłoby mnie na poziom wegetacji),no a potem morderczy egzamin specjalizacyjny. Po ostatnim jakoś mnie odrzuca.To już wolę zostać jakimś data entry clerk."

Lenistwo, kolezanko. Probujesz za wszelka cene udowodnic samej sobie i nam jaka Ty biedniutka sierotka jestes, ze nic sie nie uda, ze wszystkie drogi zamkniete, a prawda jest taka, ze jestes niesamowitym leniwcem i tchorzem.

Mam dosyc wysluchiwania takiego malkontenctwa (bo Ty nie pierwsza na tym forum tak jeczysz). Albo wez sie za siebie, albo przestan ludziom glowe zawracac.