Nieudacznikiem być czyli po co w ogóle żyć

Nie że mnie to jakoś pociesza...
Jak myslisz, dlaczego taka jesteś?
Ja jestem wierną kopią mojej matki, i z wyglądu i z wielu zachowań. I zastanawiam się czy to kwestia genów czy po prostu wychowała mnie ja kopię siebie (o zachowaniu i wzorcach myślenia mówię, nie wyglądzie).

O proszę,to nawet w wieku jesteśmy podobnym
Nie, nie pociesza, dlaczego miałoby mnie pocieszać że innym też jest źle?
U mnie było trochę podobnie w rodzinie,chociaż całe zycie walczyłam inie chciałam pogodzić się że jestem gorsza i nic mądrego ze mnie nie wyrośnie... Życie jednak udowodniło że się myliłam.
A co do przyczyn to zastanawiam się na ile to wychowanie a na ile geny.

oj kochana, ty lepiej wez i przestan o czyms takim marzyc, bo jak wiadomo marzenia sie spelniaja .... A i czesto wtedy,  kiedy juz o nich zapomnielismy !!!!!
lepiej to szybciutko i skutecznie odwolaj  I OD ZARAZ zacznij marzyc inaczej !!!
pozdrawiam

Geny też tu mają coś do rzeczy.Mam siostrę,która wychowała się w tym samym domu,
a skończyła 3 fakultety.Jest wykształcona,ambitna,dobrze sobie radzi w życiu.Tylko ja
jestem tą czarna owca w rodzinie,która nigdy nie dała rodzicom powodów do dumy.Nie
poszłam na studia,bo zawsze źle się czułam w szkole(chyba miałam fobie społeczną,ale
dopiero niedawno to odkryłam).Teraz biorę leki antydepresyjne i jakoś tam żyję.
Z Twoim wykształceniem myslę,że masz powody do dumy.,i do wdzięczności.

Ja jestem wdzięczna,że w ogóle mam pracę.Inna sprawa,że pracuję w jednym miejscu dziesięć lat,
na najniższym szczeblu,ale staram sie tego nie rozważać.

No,tylko nie łyknę tego tak łatwo że musimy być wdzięczne za chwasty podczas gdy inni dostają róże.

po to mam marzenia żeby chcieć żeby się spełniały

Mieć gadane to takie perelowskie określenie.
Awansują ludzie którzy mają zdolność komunikacji, negocjacji, autoprezentacji, rozwiązywania problemów. O to mnie ostatnio pytają na interview i mimo że CV mam ok nie chcą mnie bo z moich odpowiedzi jasno wynika że nie będę osobą która będzie przynoszącym dochód nabytkiem. Z czym się zgadzam boja potrafię robić pewne,głownie papierkowe zadania jak mi ktoś pokaże jak ale sama nic nie wymyślę. Podobnie jest w obecnej pracy - pracuję poniżej kwalifikacji i sobie nie radzę. Nie,nie jestem wdzięczna losowi że mnie tak uformował.

Brzydulla, ale to nie jest tak, że na fobię społeczną się zapada i już, jesteś na to skazana do konca życia. To też się leczy.
Nie pracowałaś nad sobą w tym obszarze, ty się tylko uczyłaś. A sfera społeczna leżała odłogiem. Nie dziwne, że nic się w niej u ciebie nie zmieniło..
To, że ci słabo idzie, jest moim zdaniem w dużej mierze efektem samospełniającej się przepowiedni (niech ktoś spróbuje powtarzać sobie z pełnym przekonaniem, że jest do niczego, po każdym potknięciu). A już zwłaszcza, jesli własna matka takie rzeczy wbija do głowy przez całe zycie
Ty własne potknięcia (które mogą być spowodowane wieloma czynnikami) uznałaś za dowód na to, że do niczego się nie nadajesz. A kto tak naprawdę wie, jakie są czyjekolwiek mozliwości? Ale nawet jesli nie masz żadnych specjalnych zdolności,  niczego - wtedy też można być zadowolonym z siebie i szczęśliwym.

Wygoogluj sobie może ebooki Pokonywanie lęku społecznego, Terapia leku społecznego, Overcoming social anxiety (napisane przez dra Richardsa, który sam na to cierpiał). Możesz chociażby z ciekawości poczytać.

PS Ty się chyba nigdy nie denerwujesz, nie? W sensie - złości na kogoś. Tak zauwazyłam na forum. Ale dla mnie to pozytywne

Edit: aha, dziewczyny, co do tego bycia popychadłem. To nie ejst tak, że to wypływa z naszej osoby, że to w nas dosłownie ejst coś takiego, co trzeba odrzucać.
Ja byłam odrzucona w gimnazjum, kiedy stałam się bardzo nieśmiała. W podstawówce w ogóle nie bałam się ludzi i nie miałam nawet cienia takiego problemu (a nawet jedna koleżanka mi raz splunęła pod nogi, tyle że nie traktowałam takiego czegoś jako wyznacznika swojej wartości).
To nie ejst zależność: my, nasze wnętrze, nasza cała osoba -> odrzucenie
tylko: nieśmiałe zachowanie, niepewne, izolowanie się -> odrzucenie
Nieważne, jak wartościowy jest taki człowiek,co ma do zaoferowania, takie zachowanie najczęściej prowokuje odrzucenie. Taki świat.

Na kocie? A comu robiłaś?

Brzydullo, w takim razie gratuluję! Naprawdę. Niektórzy wcale nie wychodzą poza ten etap. Zamykają się w domu i nawet nie próbują. Ty potrafiłaś się sama zmobilizować, sama motywować do prób. Mimo porażek próbowałaś dalej. Nie zauważyłaś u siebie naprawdę żadnej poprawy?
Poza tym, myślę, że na forum bardzo się otworzyłaś. Pewnie nikt w realu nie wie o tobie tyle, co my w internecie. I tutaj udowodniłaś, że jesteś osobą inteligentną, z poczuciem humoru, która potrafi ładnie się wypowiadać. Potrafi pisac długie posty i wyczerpująco odpowiadać na pytania. Gdybym nie wiedziała o twoich problemach od ciebie, nawet nie pomyslałabym, że tak trudno jest ci otwierać się w stosunku do innych (i że mogłabys miec jakiekolwiek problemy z wypowiadaniem się).

Co do rezultatów twoich prób: czy wokół nie dostrzegasz ludzi, którzy nie wiedzą co powiedzieć? Albo mówią coś głupiego/potencjalnie głupiego?
Mysle, że taka jest cena otwierania się. Tak naprawdę ciągle narażasz się na jakąś śmieszność. Czy każdą swoją wypowiedź oceniasz jako głupią, czy jednak są te 'w porządku'?
I ostatnie pytanie: czy nie sądzisz, że ludziom bardziej na tym, byś powiedziała coś mądrego, zalezy na tym, bys okazała im sympatię, zainteresowanie, dała tym znak, że TY ich lubisz i akceptujesz i że dobrze się czujesz w ich towarzystwie?

O, widzisz. Czyli jednak gdzieś ta frustracja ulatuje. Czułaś jeszcze złość na mamę, o ile wiem.. To rzeczywiście przykre, że kot musiał cierpieć, zwłaszcza, że zależy mu na tym samym co tobie (spokoju i akceptacji). Mówisz, że mama wyładowywała się na słabszych, czyli po części tobie?

Dzisiaj po urlopie 1 dzień w pracy myślałam o Tobie,jak się czujesz?.
Brzydullo,może jednak masz za duże ambicje,
a po prostu trzeba trochę więcej czasu i doswiadczenia,żebyś
była dobra w tym co robisz? co myślisz o słowach desideraty:
"Wykonuj z sercem swą pracę, jakakolwiek by była skromna.
Jest ona trwałą wartością w zmiennych kolejach losu." ?
Może nie zabunkrowałaś się w domu,bo nie piszesz:).
Przypomnę całą desideratę:
"Krocz spokojnie wśród zgiełku i pośpiechu - pamiętaj jaki spokój może być w ciszy.
Tak dalece jak to możliwe, nie wyrzekając się siebie, bądź w dobrych stosunkach z innymi ludźmi.
Prawdę swą głoś spokojnie i jasno, słuchaj też tego co mówią inni, nawet głupcy i ignoranci, oni też mają swą opowieść.
Jeśli porównujesz się z innymi, możesz stać się próżny lub zgorzkniały, albowiem zawsze będą lepsi i gorsi od ciebie.
Ciesz się zarówno swymi osiągnięciami, jak i planami.
Wykonuj z sercem swą pracę, jakakolwiek by była skromna. Jest ona trwałą wartością w zmiennych kolejach losu.
Zachowaj ostrożność w swych przedsięwzięciach - świat bowiem pełen jest oszustwa. Lecz niech ci to nie przesłania prawdziwej cnoty: wielu ludzi dąży do
wzniosłych ideałów i wszędzie życie pełne jest heroizmu.
Bądź sobą, a zwłaszcza nie zwalczaj uczuć: nie bądź cyniczny wobec miłości, albowiem w obliczu wszelkiej oschłości i rozczarowań jest ona wieczna jak trawa.
Przyjmuj pogodnie to co lata niosą, bez goryczy wyrzekając się przymiotów młodości.
Rozwijaj siłę ducha, by w nagłym nieszczęściu mogła być tarczą dla ciebie. Lecz nie dręcz się tworami wyobraźni. Wiele obaw rodzi się ze znużenia i samotności.
Obok zdrowej dyscypliny bądź łagodny dla siebie.
Jesteś dzieckiem wszechświata, nie mniej niż gwiazdy i drzewa masz prawo być tutaj i czy to jest dla ciebie jasne czy nie, nie wątp, że wszechświat jest taki jak być powinien.
Tak więc, bądź w pokoju z Bogiem cokolwiek myślisz o jego istnieniu i czymkolwiek się zajmujesz i jakiekolwiek są twe pragnienia: w zgiełku ulicznym, zamęcie życia, zachowaj pokój ze swą duszą.
Z całym swym zakłamaniem, znojem i rozwianymi marzeniami, ciągle jeszcze ten świat jest piękny.
Bądź uważny, staraj się być szczęśliwy."
Może więc nie jesteśmy nieudacznikami tylko dlatego,że nie brylujemy w towarzystwie.

Gdybyś chociaż pogodziła się z tym, że każdemu się zdarzają gafy i starała się nimi nie przejmować..

Brzydullo, naprawdę, ściągnij sobie książkę z ćwiczeniami dla ludzi z social anxiety, jeśli nie chcesz iść do psychologa.

Samobójstwa zdarzają się każdym wieku.
A mojego zycia po prostu nie chcę.

Z tym ostatnim to akurat możesz się pocieszyć -nie było grilowania bo padał śnieg

Nie wiem czy poprawia Ci to nastrój.

Dobrze wyglądasz w ciemnych włosach. Ale jak uważasz że lepiej Ci było w jasnych to dlaczego nie przefarbujesz?

Apropo włosów -coś się stało i moje od jakiegoś tygodnia jakoś mniej się puszą...

Przeczytałem wszystko, rozumiem Cię doskonale, jeśli nie chcesz pracować z ludźmi możesz wykonywać prace zdalną, dużo jest takiej roboty, wystarczą chęci. Po tym co napisałaś możesz zostać programistką, koderką xhtml/css. Tylko uważaj, bo jest to praca w totalnej samotności i przy świecącym monitorze także po jakimś czasie stajesz się kosmitą :-D

Pisalas ze jestes dobra z matmy a to jest podobne. Wystarczy silna wola, samemu sie tego nauczysz, masz ksiazki, masz internet wiec do roboty. I pamietaj nie odrazu krakow zbudowano

taaa lekkoduchy być może.
Osobiście bardziej od pozytywnego nastawienia do życia cenię sobie w ludziach realizm,dobroć naturalnie wypływającą z serca jak i doświadczenie życiowe.
Oszołomy z wiecznym uśmiechem na twarzy budzą we mnie obawy

skoro
taka świadoma swych zalet jak i wad...to czemu brak ci odwagi aby coś w tym kierunku zmienić?

Czytam Was dziewczyny ,brzydulla i missnowegojorku takie inteligentne ,bystre aż czasami czuję  jakby nas nabijano w butelkę
Wierzyć mi się nie chce ,że takie osoby jak Wy dziewczyny są całkowicie samotne ?!
Wciąż tylko czytam i czytam "nie podobam się sobie" "jestem brzydka,gruba "
Cóż z tego?!!
Może Bóg czy też Gen nie zawsze równo dzieli urodą  ale ja osobiście wolałabym dobrego i mądrego człowieka obok siebie jak tego cud-urok lecz pustego jak bęben.

jakoś ludzie nie chcą się ze mną kolegować, ciągle ja jedynie zabiegam o ew. kontakt, ale po entym razie passuję ponieważ nie chcę się narzucać i być intruzem na czyimś terytorium. Ludzie nie chcą się kolegować z osobami powaznymi, nielubiącymi gadac i d. maryni, a ja o niczym nie umiem trajlować.

no, ale z tego powodu jestem samotna....a samotnosc przyczynia sie do bycia nieszczesliwym i narzekajacxym...

Każda porażka do krok bliżej do sukcesu

wszystko co istotne jest na minus, jak już pisałam nie raz
nie będę wmawiać sobie że jest OK i jeszcze do tego robić z siebie pośmiewiska

Ja spróbowałam i g. mi to pomogło. WIęc nie bądż taka pewna...

mój charakter jest bardziej zbliżony do miss niż Twojego. Napisałam kiedyś do psychologa online, zaczeła mi mówić o terapii poznawczo behawioralnej, dziekuję bardzo, CBT to stosowałam sama i tylko mi się pogorszyło,bo w pełni uświadomiłam sobie jak bardzo jestem gorsza od innych...
zważywszy że ta próba miałaby mnie kosztować 40 f/h i narazić na kolejne stresy to wolę nie ryzykować

Adler pomogło, tobie na pewno też, adler nie kuma że ktoś nie umie nauczyc się szyc toi znaczy że tak nie jest, więc terapia ci pomoże...

to osoba dorosła i sama wie co ma robic, ja jej nie trzymam siła...

Nasze dolegliwości emocjonalne są niezwykle podobne, poznałuyśmu się już w realu i kilka razy nawet spotkałyśmy. Uwierz mi, że bliżej jej do mnie niż do ciebie (chodzi o osobowośc)...

Na NHS to najwyżej dostanę receptę na citalopram... chyba że tam wejdę i z miejsca poproszę o skierowanie do Holandii na eutanazję (czytalam że niektórzy rozszerzają warunek cierpienia które jest nie do wytrzymania i nie rokuje na poprawę o np.brak umiejętności społecznych więc jest szansa)ale raczej mało prawdopodobne żebym zdobyła się na taką odwage wobec calkiem obcej osoby.

Miss próbuje Ci powiedzieć że skoro mój problem jest zbliżony do jej problemu to całkiem słusznym jest oczekiwać że w moim przypadku terapia  będzie nieskuteczna tak jak i w jej.

Moja depresja jest reakcją na braki mojej osobowości.
Ja nie umiem i boję się prosić. I często jak się odważę to dostaję opieprz jak smiałam. Co mam odpowiedzieć jak mi GP odpowie że mam go nie uczyć jak ma wykonywać swoja pracę?

" piep**** się" i wyjść

Gdybym ja tak umiała tobym powiuedxziała mojej terapeutce, że mi ta terapia nie pomaga....Ja nawet nie umiem jej zakończyć....Powiedziałabym, że ona zupełnie mnie nie zna, nie rozumie i błędnie ocenia...Ale ja nie potrafię, nie umiem wyjść ze spotkania na którym się źle czuję, nie umiem odebrać telefonu jak ktos dzwoni, jak idzie ktoś znajomy na ulicy, to modlę się, żeby mnie nie zauważył i żebym nie musiuała prowadzić smile talku, a jak już muszę, to nie mogę się doczekać końca rozmowy, bo tak żle się czuję....Nie umiem nikomu odmówić jeśli coś mi nie pasuje, niue umiem oddać w sklepie zepsutej rzeczy czy nieświeżej....Tzn. raz na jakiś czas mogę się zmusić alem to jest za każdym razem jak skok z 8 pietra, za każdym razem silny strach, chęć unikania i objawy paniki...

Pewnie warto, ale skoro nie jestem w stanie to jak to mam zrobić?