Nieudacznikiem być czyli po co w ogóle żyć

Piszesz, że miałaś problemy w kontaktach z rówieśnikami, ja też miałam i byłam przezywana za bardzo krzywy zgryz (ogólnie krzywe zęby, przerwa między jedynkami 5mm, pomiędzy innymi też niemałe odstępy, piszę, by pokazać skalę, jak to wygląda, każdy może sprawdzić na linijce ). No i nie powiem wtedy przejmowałam się tym i zamknęłam w sobie... Potem poznałam parę koleżanek na podwórku obok mnie, ale i tak często miewałam myśli, że być może to wszystko nie jest szczere, a ja jestem beznadziejna... Mimo wszystko starałam się zmienić myślenie i teraz już rzadko dopadają mnie takie myśli, mimo że nadal mam taki krzywy zgryz, to potrafię się uśmiechać, choć nie wygląda to estetycznie. Jak zarobię na aparat, to będę mieć, ale jeżeli taki zgryz by mi został, to nie będę robić problemu, nie jest ładny, mało kto taki ma, ale ja nauczyłam się z tym żyć

Ludzie przede wszystkim nie lubią takich ludzi jęczących jak Ty. Nadal nie mam dużo znajomych, ale z 2-3 koleżanki mam, z którymi czasem mogę wyjść. A ludzi np na uczelni, z którymi się nie dogaduję olewam- nic na siłę.

Teraz uważam, że wszystkie te ograniczenia siedzą w głowie, bo obiektywnie rzecz biorąc jestem poniżej przeciętnej z wyglądu (zazwyczaj tak byłam oceniana i sama wiem, że piękna nie jestem), ale mimo tego staram się być pozytywnie nastawiona

Piszesz- grube uda, krótkie uda, a wiesz, że można to zamaskować strojem? Wiesz jak dużo dziewczyn ma krótkie, grubsze nogi? Grunt, by się tego nie wstydzić, wtedy przestaje to być problemem. A śnieżnobiałe zęby? Chyba w większości na reklamach, niewielu widuję ludzi z takim śnieżnobiałym uśmiechem. Mnie też zresztą nigdy na tym nie zależało. Grunt, że nie są skrajnie żółte, kobietą z reklamy nie jestem.

Uważasz, że co konkretnie mnie bawi?

Do krytyki jestem przezwyczajona. Wszyscy mi mówią 'nie jesteś? no to bądź!' Nawet moja własna mama. Do niej mam największy zal -  bo jak jej zapytam np dlaczego nie starała się awansować w pracy czy chociaż zrobić prawa jazdy, odpowiadami: 'no co ty, ja? Takie beztalencie?'

Poza tym -chociaż ktoś się do mnie odzywa a nie, jak zwykle, ignoruje...

I jeszcze jedno -dlaczego myślisz że to normalne jest mieć 10 stron dyskusji mówiąc 'ja jestem ok ale ktoś mnie skrzywdził' ale coś 'nienormalnego' jest w stwierdzeniu 'ok, dostaję kopa za kopem ale to dlatego że mam po prostu trefne geny'?

A ja myślę, że to nie podpucha.To depresja, samotność, lata życia w cieniu.Widzę w brzydulli trochę siebie, ja w odpowiednim momencie życia MUSIAŁAM zacząć działać.I dzięki temu mam znajomych i przyjaciół.Wyszłam z cienia, bo spotkałam fantastycznych ludzi, którzy zobaczyli we mnie to czego ja w swoim zakompleksieniu nie widziałam.
I po raz kolejny powiem to bliscy  ludzie, nie bzdurne amerykańskie pseudoporadniki  ,  sprawiają , ze się zmieniamy.Zmieniamy się, by ich nie zawieść, by zasłużyć na ich uwagę, zainteresowanie i przyjaźń.Zmieniamy się dla nich i dzięki nim.Poradniki na życie, to tylko teoria, często nie przystająca do ludzkiego życia, polskich warunków i naszej osobowości.Nie wierzę w ich zbawczą moc.

Brzudullo, czybyś był moim mentalnym klonem? Przeczytałam Twój wątek i miałam wrażenie, że w wielu aspektach piszesz o mnie, także jestem tu przez wszystkich pouczana że mam pokochać siebie, nauczyć się być szczęśliwą, "nie robić kwasu" na forum swoim użalaniem się nad sobą, wziąźć się za siebie, za swoje życie, być szczęśliwą. Aha, rada która powala mnie na łopatki :"Wyjść do ludzi" - komunał pierwszej wody. Mam jeszcze kształtować w sobie nawyk pozotywnym myśli, a wtedy czarodziejskim sposobem ściągnę do siebie wielkie powodzenie w życiu, ludzi o niesamowitych wibracjach energetycznych i inne takie psychokity.

Brzydulla, jezeli naprawde tylko takie wypowiedzi jak Missnowegojorku chcesz, to idzcie i zalozcie sobie Towarzystwo Wzajemnej Adoracji.

Czy Ty nie widzisz, ze chcesz sie utwierdzic w malkontenctwie, ktore niczego nie rozwiazuje, a tylko chyba daje Ci usprawiedliwienie do siedzenia na czterech literach i nieruszania nawet malym palcem??????? Moze to drastyczne porownanie, ale spotkalam osoby takie jak Ty na odwyku- takie bidne sierotki, co zupelnie nie umialy sobie z niczym poradzic i tylko jak drzwi sie kliniki za nimi zamknely, to siegaly po butelke. Zgadnij, gdzie teraz sa...- albo na n-tym odwyku, albo dwa metry pod ziemia.

Od nich tez bylo slychac te same argumenty- bo pozytywne myslenie niczego nie daje, bo ja za gruba, za stara, za glupia, przez zycie pokrzywdzona...itd.

OBUDZ SIE KOBIETO.

Brzydullo, powiem Ci, że ja nawet samochodu nie mogę nauczyć się prowadzić, a wszyscy mi wmawiają, że to niemożliwe, Gdybym ich usłuchałą to zabiłabym kogoś albo siebie, albo nawet wszystko na raz. Dlatego znając swoje ograniczenia, nie przeceniam siebie i nie pakuję się w niepotrzebne kłopoty, ponadto wynika z wypowiedzi jednego z użytkowników forum, że skoro nie myślimy pozytywnie, to nie tu dla nas miejsca, następna dyskryminacja się szukuje dla nas... Malkontenci i użalacze z tego forum won. Bo nie gadają pod publiczkę... Czy wszyscy ludzie na świecie mają obowiązek bycia roześmianymi i zakochanymi w sobie? Z tego wynika, że dla introwertyków i pesymistów nie ma miejsca nigdzie ani w życiu, ani nawet w sieci.

Chciałam Ci jeszcze powiedieć Brzydullo, że zauważyłam u Ciebie niezwykły dar elokwencji i oczytania a także wysoki zasób słownictwa. Pisząc, wykazujesz ogromną umiejętność komunikacji i prezentowania własnych myśli. Ciekawe co może byc powodem tego, że w kontakcie osobistym z inną osobą czujesz się zagubiona i niekomunikatywna?

"-jak relacjonują badacze, osoby z wysokim poczucie własnej wartości, które mówiły "JESTEM PRZEMIŁĄ OSOBĄ" uzyskały średnio 31 punktów na skali nastroju - w porównaniu ze średnią 25 punktów zdobytych przez osoby z wysokim poczuciem własnej wartości, które sobie tego nie mówiły. A zatem w tym miejscu pozytywne myślenie im pomogło.
W grupie osób z niskim poczuciem własnej wartości, te osoby, które powtarzały sobie, że są kochane - uzyskały średnio 10 punktów na skali nastroju (maluteńko), podczas, gdy ci, którzy tego nie mówili - aż 17 (o dziwo! - więcej).

---
Jaki z tego wniosek ?

Wg pani Joanny Wood, pozytywne nastawienie u osób z niskim poczuciem własnej wartości działa negatywnie na ich nastrój, ponieważ wywołuje konflikt z ich własnym postrzeganiem samych siebie.

Ja bym ten mechanizm opisał w ten sposób:

"To nieprawda, że mogę zostać pokochany, przecież wiem, że jestem do niczego, a oszukiwanie samego siebie, że mogłoby być inaczej jeszcze bardziej mnie dobija" - znalezione w sieci

A kto powiedział że nie próbowałam? Byłam tam ponad 2 lata, i w tym czasie, i wczesniej, byłam na co najmniej 3 szkoleniach z prezentacji. Dobrze już wiem, że jasna chcionka na ciemnym tle wygląda lepiej, że nie należy czytać slajdów tylko  umieszczać tam schematy czy wykresy i o nich mówić. No i tu własnie jest problem: NIE KLEJĄ MI  SIĘ ZDANIA! brakuje mi słów, zapętlam się we własne myśli, itp itd. Chyba już zresztą gdzieś o tym pisałam. A robiłam chyba za 100 prezentacji.
Stąd mój wniosek -te kursy NIE ZASTAPIĄ 'drygu'. Tak jak żadna szkoła nie zrobi wokalisty z kogoś kto kompletnie nie ma słuchu. Szkolenie może doszlifować zdolność ale nie zastąpi jej braku.

Nigdy nie mówiłam że się zwolniłam. Siedzę tu już 15 miesięcy. I wciąż mam problemy z komunikowaniem się. Siedzę czasem godzinę, produkuję się jak mogę, i na twarzy pacjenta widzę tylko przerażenie czy zakręcenie. Przyjdzie konsultant czy pielęgniarka, 5 minut, mówią niby o tym samym, i na twarzy zaraz uśmiech.
Faktycznie myślę żeby odejść bo to nie prowadzi donikąd.

Ale mimo to szukam. Tylko że jestem starsznie ograniczona. Nie NHS bo bez sensu,jak tu sobie nie radzę to czemu gdzie indziej ma być lepiej? A w badaniach szukają głównie dyrektorów czy menadżerów, na takich stanowiskach oczekują np że będę budować relacje z profesorami czy innymi wiodącymi specjalistami w imieniu firmy no ale sorry, to nie dla mnie. Nawet gdybym jakimś cudem dostała taką pracę to nie czułabym się w niej dobrze.
A na niższe stanowiska brak mi doświadczenia. Co w czasach recesji ma ogromne znaczenie.

Podsumujmy Kolezanko: sama siebie sabotujesz. Zamiast wlozyc nawet troche wysilku w rozwiazywanie najmniejszego problem, Ty od razu uciekasz, przy okazji wyolbrzymiajac problem, by sie usprawiedliwic. My tu nawet nie mozemy mowic o braku pozytywnego myslenia, ale o braku REALISTYCZNEGO myslenia na calej dlugosci i szerokosci.

Reasumując wcale nie uciekam tylko ciąglę próbuję. Ale niestety te próby potwierdzają moje podejrzenia. I nabrałam przekonania że jeśli coś budzi mój wewnętrzny sprzeciw czy lęk to znaczy że raczej sobie z tym nie poradzę.

Wielokropek - w odpowiedzi na twój post (żeby już nie cytować i nie marnować przestrzeni)- nie sądzę, że bujam w obłokach. Tzn - jak bym złowiła złotą rybkę to jasne że bym chciała być piekna i mądra. W dobry dzień, bo w zły poprosiłabym o natychmiastową śmierć.

Niemniej - dawno temu zdałam sprawę że jestem brzydką myszką i że np partnera nie znajdę. Zupełnie się tym nie przejęłam, pomyślałam że nawet lepiej, mam całkowitą wolność,mogę sobie podróżować, nie muszę się użerać z żadnym facetem (np jak moja mama z pijakiem), mogę się bez przeszkód rozwijać zawodowo, nie mam dzieci więc nie muszę tracić czasu i kasy na ich wychowanie (nie lubię dzieci).
Kiedy już w końcu pojęłam że szybko nie nawiązuję kontaktów pomyśłam OK, ważniejsza jest jakość niż ilość, mam kilku dobrych i wystarczy.
Nie potrafię tańczyć - OK, nawet wcale nie lubię dyskotek czy czego tam, wolę sobie zostać wieczorem pod kocem i poczytać dobrą książkę.

Tylko, jakkolwiek o tym mysle czy nie, te moje braki mają ogromny wpływ na moje życie.
Np lubiąc podróżować, ale nie nawiązując łatwo znajomości muszę podróżować sama. Nikt z moich znajomych, z róznych przyczyn, nie lubi podróżować tam gdzie ja. A jednak, jadąc np do Azji, byłoby raźniej i bezpieczniej jechaćz kimś. Byłam kiedyś z koleżanką, ale nie podobało jej się,widać było aż nadto po jej skwaszonej minie. OK, warunki były trudne ale kto inny (nie taka dziumdzia jak ja) potrafiłby nadrobić humorem. Ja się starałam, ale chyba marnie mi wyszło. Nigdy więcej już nie chciała ze mną jechać.

Zwykłe umiejetności, np prowadzenie auta - dla większości to czynność prawie automatyczna, ok, może zdają za 5 razem, ale większość osób z którymi jechałam prowadzi dobrze i pewnie. Dla mnie to ciągle walka o przetrwanie. A mam prawko od 15 lat. W Warszawie bym poległa. Tzn może jakbym się skoncentrowała to może udałoby mi się jechać przepisowo, ale mało prawdopodobne że dotarłabym do celu.

A w pracy - poza komunikacją,co nie ułatwia sprawy- poległam też merytorycznie.Pracuję na stanowisku które wymaga może 25% mojego doświadczenia a mimo to (ciągle!) robię wiele rzeczy nie tak. To daje do myślenia. I co,mam zaczynać cała edukację od początku, czyli od stażu?

No i w ogóle robi się za dużo. Każdy potzrebuje czegoś,co robi dobrze. W czym się spełnia, nawet jak wszystko/wiele innych rzeczy idzie nie tak. Narzekanie, zakładam się nie liczy.

Niestety to też ma implikacje finansowe. Jak tak dalej pójdzie to bedę musiała do 50tki wynajmować pokoj i dzielic wannę i lodówke z obcymi. Mam  w Polsce 2 mieszkania, jedno niestety kupione w najgłupszym momencie na kredyt we frankach. Naprawdę muszę oszacować swoje mozliwości i pozbyć się jednego z ich. Wszystko na razie wskazuje że będę biedniutka, szczególnie na emeryturze, i łatwiej bedzie mi utrzymać stare. No OK, może być, malutkie jest, ale co mi tam potrzeba, wyremontuję kiedyś i będzie fajnie. Tylko sprzedając nowe mniej więcej połowę oszczędności swojego życia wyrzucam w błoto... a  nie mam ich znowu tak duzo

Mozliwe,możliwe.

Właśnienigdy nie mogłam pojąć dlaczego postawa typu 'jestem fajna tylko swiat mnie skrzywdził' zyskuje więcej akceptacji niż przyznanie 'ok,nie jestem fajna dlatego mi nie wychodzi'.

Przecież nie każdy jest fajny. Istnieją przecież nudziarze, osoby z marnym poczuciem humoru, osoby mało zdolne...

Rozumiem, że od wszystkich oczekuje się postawy takiej jak od pana prowadzącego familiadę który cotydzień opowiada nieśmieszny dowcip ale uważa się za mistrza humoru..

Chciałabym nie dożyć ale na razie nic nie wskazuje że to się spełni. Psuje się to i owo (zęby, wypadają włosy, wzrok mi sie pogorszył, mam coraz więcej alergii, przewlekłe zapalenia ucha - tego typu głupotki) ale to niestety nie zabija.

Zamień się ze mną. Biorę wszystkie Twoje dolegliwości, odstępuję Ci moją chorobę. Nie musisz nic robić - przestaniesz brać sterydy i po miesiącu leżysz sobie spokojnie pod marmurkową płytką.

O wrrr...

do tego nie trzeba wróżek ani złotych rybek,są sklepy z perukami

zęby w szklance jednakmnie przerażają...nie no,sorry

No, ale czy wszyscy ludzie muszą być jak np. Wielokropek? Muszą być i tacy jak Brzydulla... Inaczej żylibyśmy w jakimś legendarnym Edenie i anioły grałyby nam na harfach...

I wtedy już nic negatywnego się nie dzieje, po tej pracy?

Kumam, kumam.... Po prostu złośliwością poprawiam sobie nastrój...

O nie.... Tylko nie to.... Postawa totalnej bezbronności ? O Dżizys.....

No czyli praktycznie co?

Czy tacy ludzie jak Brzydulla muszą być? Nie wiem, wiem, że są. Czy gdziekolwiek zasugerowałam, że ma być JAK Wielokropek? Coś Ty
Powołałam się na Wielokropka, bo akurat jej wypowiedzi zawierają zwykle konkretne wskazówki, które z resztą bardzo cenię.

W pierwszym poście Brzydulli, pośród całego elaboratu o jej brakach, wadach były takie kluczowe zdania:
"Nie chcę takiego zycia. Nie prosiłam o nie i nie zgadzam się na taką siebie"
Wiele osób wypowiadało się w tym wątku, a Brzydulla wciąż na nie. Jak nie, to nie. Jak jednak można działając i myśląc wciąż tak samo, spodziewać się innego efektu?

Budzę się rano i... uśmiecham się, bo żyję.
Inni nie mają, niestety, tyle szczęścia.

Od czego zaczęłam swą pracę?
Od stwierdzenia, że stoję przed ścianą, że się duszę, że NIE CHCĘ TAK ŻYĆ.
Później zaczęłam się kłócić (zupełnie jak Ty); kłócić i zaprzeczać, gdy inne osoby mówiły mi trudną prawdę o mnie samej. A ja wówczas robiłam dużo, by udać, że rzeczywistość jest inna.
Moją terapię zaczęłam od uświadomienia sobie przyczyn takiego mego funkcjonowania. Temu zaś towarzyszyły różne mało przyjemne uczucia: rozpacz, strach, złość, wściekłość. Odpłakałam, odzłościłam się, odsmarkałam. Było to możliwe, gdy "rozpięłam się", gdy przestałam wyrabiać się, gdy przestałam brać się w garść, gdy przestałam odcinać się od niechcianych uczuć. Pogodziłam się z tym, że czasu nie cofnę, że przeszłości nie uczynię inną. Uświadomiłam sobie, że będąc dorosłą osobą jestem odpowiedzialna za siebie, że to ja dokonuję wyborów, że głupio jest skarżyć się na "nie taką" przeszłość. Zaczęłam też czytać mnóstwo mądrych książek. Wyszłam ze skorupy, pozbyłam się kolców, pokazałam miękki brzuszek (mimo, że bałam się bardzo). I nie żałuję.

Teraz nie zadaję sobie pytania "Czy sobie poradzę?"; teraz pytam się "Co mam zrobić, by sobie poradzić?"

Kiedyś byłam bardzo srogą dla siebie. Bardzo krytyczną. Złagodniałam. I nie żałuję.

Wielokropek, a co takiego złego jest w byciu martwym? To boli i straszy tylko przed, bo to jednak wrota w wielkie nieznane, przez które w dodatku powrotu już nie ma. Ale potem już nie boli. Nie trzeba się martwić o kredyt we franku ani o to czy się ma czy się nie ma umiejętność komunikacji.

Jeśli chodzi o odzłaszczanie i płakanie to robię to od dawna. I zastanawiam się nad przyczyną. I wychodzi mi, jak to napisałam do MaryAnn,że to niestety genetyczne. Czyli, że równie dobrze mogę marzyć żeby dodać sobie parę centymetrów (to może nawet bardziej realne - podobno w Rosji robią takie zabiegi)

MaryAnn,

*Witaminy biorę od dawna (z powodu wypadania włosów),dodatkowo też skrzyp.
*Z anty-depresantami gorzej. Mam wrażenie, że obniżają we mnie zdolność oceny rzeczywistości. Brałam kiedyś Deprim. Jechałam samochodem (wycofywałam na wąskim przejeździe) i porysowałam facetowi samochód. I to nie tylko że jestem marnym kierowcą, ale pamiętam dokladnie że widziałam że już zahaczam lusterkiem ale pomyslałam: a co tam, przejadę. Byłam trzeźwa jak świnia,alkoholu nawet nie widziałam nawet przez co najmniej kilka tygodni w tamtym czasie. Innym razem próbowałam venlafaksynę (to już silniejszy antydepresant, na receptę) ale trzęsłam się po nim jak narkoman na głodzie i w ogóle nie wiedziałam co się dzieje. Ponieważ mam jednak odpowiedzialna pracę to wolę nie ryzykować. No chyba żebym posmęciła mojemu GP to może by mi dał zwolnienie, ale tu na
zwolnieniu płacą jakieś 80 funtów tygodniowo, a może i mniej jak się ma tylko 4 lata pracy, nawet na czynsz by mi nie starczyło.
*Z gotowaniem też nie tak prosto bo mam małą kuchenkę indukcyjną + mikrofalówkę, więc mogę gotować tylko 1 rzecz w na raz, inaczej robi się zamieszanie, jedno już jest zimne i w ogóle. Upiec nic się nie da. Staram sie (ale jak już to na 2 dni za jednym razem). Ale to raczej gimnastyka, częściowo muszę robić tona podłodze.No i ta cała mini-kuchenka jest właściwie jednym pomieszczeniem z pokojem mieszkalnym więc muszę uważać żeby za bardzo nie zasmrodzić bo inaczej cała garderoba do prania.
*Basen mnie nawet bawił (nauczyłam się pływać w zeszłym roku) ale ten tutaj trochę brudny, zniechęciły mnie pływające w nim plastry i włosy. No i prysznic wspólny z facetami.
*Filmy oglądam, na youtubie. Nawet romansidła. Ostatnio Oshin i BrzudUlę (:) ). Ale lubię też historyczne, np o łagrach radzieckich.No tylko jestem uzalezniona od tego co inni wsadzą na youtube. Kiedyś kupowałam, ale drogo a właściwie najczęściej obejrzy się tylko raz i potem lezy gdzieś na półce. Ale film się kiedyś kończy...
*Nie no, szydełkowanie jednak odpada.. poza tym szydełkując umysł ma się jednak wolny
*Krzyżowki w dzisiejszych czasach to nie wyzwanie, z google w 10 min można rozwalić każdą
*Czasem gram na komputerze. Jakimś tam zaciekłym graczem nie jestem, ale mam taką jedną grę którą mi lata temu kuzyn pokazał i do dziś czasem do niej wracam. Tylko po jakiejś godzinie najczęściej mi sie nudzi...

A w ogóle - jak to wszystko ma się do 'zwracania oczu na innych' czy jak to tam było?

Jesteś straszna dla siebie samej, a żeby otworzyć się na innych trzeba zacząć od siebie. Kto ma Cię lubić skoro ty sama siebie nie lubisz. Poświęć może trochę czasu i postaraj się polubić siebie. Na pewno jak każdy masz zalety tylko, że jesteś tak wobec siebie krytycznie nastawiona, że ich nie dostrzegasz. Piszę z własnego doświadczenia. Pozdrawiam!

missnowegojorku, ja chyba nigdy niczego nie oczekiwałam
tzn na pewno nie tego ze mnie ktoś uzdrowi czy da złotą radę jak z tego wybrnąć
po co więc pisałam posta?
powiem Ci po co
zawsze kiedy ktoś zapyta 'czy warto zyć' czy wspomni że chce umrzeć czy cokolwiek zaraz pojawiają się setki odpowiedzi: oczywiście że warto żyć, życie to dar od Boga, życie jest piekne i takie tam
a ja zastanawiam się dlaczego nikt w tej kwestii nie dopuszcza żadnego indywidualizmu
no bo można lubić albo nie lubić zimę, podróże, sport, zwierzęta, dzieci ( z tym już trochę gorzej - często słychać/widać wypowiedzi, że kobieta która nie lubi/nie chce dzieci to jakiś mutant) ale to wszystko przejdzie
ale zycie TRZEBA lubić
no bo jest piękne i już, nie ma innej wersji
a ja bym chciała choć raz usłyszeć, że zycie nie daje równych szans i OK jest go nie lubić i  być wściekłym że się w ogóle żyje...

oczywiście, że jest wielu ludzi którym wiedzie się jeszcze gorzej- ale uważam że mają prawo nie lubić swojego zycia, i w zyciu bym im nie powiedziała 'ciesz się że zyjesz'
co za głupie powiedzenie
gdybym się nie urodziła,to nawet gdyby najwspanialsze życie mnie omineło to przecież bym o tym nie wiedziała -a jak mówią, czego oczy nie widzą tego sercu nie żal

Anstawia, ja właśnie mówię, że ciągle próbuję
I to właśnie te próby mnie pogrązają. Jak już wspominałam, to własnie mnie rózni od mojej mamy. Ona zasadniczo na wszystko zawsze mówiła: ja jestem beztalenciemi  nie dam rady. I niczego nie próbowała. Ja nie, nie chciałam w to wierzyć. Np prowadzenia samochodu. Przerażała mnie ta wizja zanim poszłam na prawko ale myślałam no ok, nie umiem bo się nie uczyłam, pójdę, nauczę się i będę umiała,jak miliony innych. A gdzie tam. W końcu zdałam. Ale jeżdżę słabo. I na nieznanym terenie bym poległa. I, co gorsza jestem oczywiście zagrożeniem dla innych.
W szkole jeszcze, bez zdawania sobie sparwy dlaczego najbardziej bałam się np muzyki i wfu. Nigdy matmy. Bo matmę po prostu rozumiałam. A na muzyce mogli kazać mi spiewać, co instynktownie budziło mój lęk. Teraz już wiem dlaczego. Nie mam za grosz słuchu i spiewanie jest dla mnie po prostu niewykonalne. Ale próbowałam, nawet starałam się dostać do szkolnego chóru.
I tak z wieloma innymi rzeczami. Chodziałam np kiedyś na szkolne dyskoteki. Zaczynało się zwykle tak że najpierw tańczyłyśmy sobie razem z koleżankami,a po pewnym (dosć krótkim czasie) koledzy prosili koleżanki do tańca i zostawałam sama. No a że nie chciałam tam sobie podrygiwać sama,to stałam kilka godzin pod ścianą (krzeseł pamiętam nie było). W końcu przestałam chodzić, no bo co, żeby sobie postać pod ścianą? Mogę sobie postać w domu, jak tak bardzo chciałam...
Publicznych wystapień się boję bo prostu nie jestem dobrym mówcą. Nie każdy jest dobrym mówcą, tak jak nie każdy jest dobrym tancerzem. Daj tą samą prezentację 2 różnym osobom - 1 jest w stanie Cię zainteresować, nawet jak temat jest nudny,a druga położy ją całkowicie.

Brzydulla, a może Ty za wszelką cenę starasz się udowodnić sobie i innym (mamie), że możesz być najlepsza we wszystkim?
Nikt od razu nie jest mistrzem w danej dziedzinie, a tym bardziej w każdej dziedzinie. Owszem, są geniusze, ale i oni do sukcesu dochodzą ciężką pracą. I są mistrzami w jednej dziedzinie, ale w innych polegliby. Ale co z tego?
Prezydent państwa może być idealnym mówcą, ale prawka nie potrzebuje, bo ma szofera, nawet przemówienia mogą pisać mu inni ludzie, on ma dar przemawiania.
Skrzypek pięknie gra na skrzypcach, bo ciężko nad tym pracował, pomimo blędów, porażek... Ale na przykład może nie umieć gotować, liczyć... I co z tego?
Zastanów się, czego chcesz. Chcesz byćdobrym mówcą? Poszukaj informacji na ten temat, może kursów? Zastanów się co oznacza Twoje: nie jestem dobrym mówcą. Może chodzi o to, że nie jesteś przekonana do tego o czym będziesz mówić. Może za krótko się przygotowywałaś? Może zamiast przygotować się do prezentacji, wolałaś oglądać filmiki na youtube?
Ludzie na prawdę ciężko pracują, żeby być dobrym mówcą, dobrym tancerzem, dobrym...
Poza tym, nie należy starać się być perfekcyjną, wystarczy być "wystarczająco dobra" w tym co się robi.
Dlaczego ludzie odnoszą sukces? Bo robią coś, pomimo strachu i nie poddają się pomimo błędów. Każdy błąd jest cenną wskazówką a nie porażką. Ale żeby to zrozumieć trzeba zacząć działać.
Jeśli coś nam nie idzie tak, jak byśmy tego chciały, możemy porzucić to i poszukać czegoś innego, możemy też zastanowić się co powoduje to,że nam nie idzie i starać się to zmienić.

W pon mam "publiczne wystąpienie". Boję się. Ale przygotowuję się do niego od tygodnia. Ćwiczę przed lustrem, słucham motywującej muzyki, czytam motywujące blogi i mam ogromną chęć "zrobić to", by przełamać swój lęk.

Powiem tak: mam wiele z Tobą wspólnego, chociaż jestem bardzo wysoka jak na kobietę, miałam jakieś tam związki (choć wszystkie były toksyczne i krótkotrwałe), ale w nauce jazdy samochodem, matmie, wf jestem nie wyuczalna. Też nie umiem brylować na spotkaniach towarzyskich i wydaję się sobie a nudna i za poważna. Mam nerwicę i dystymię, musiałam zrezygnować z dobrej pracy, bo ze stresu spałam jedynie po godzinie nocą, obecnie czuję się jak wrak człowieka, chociaż od kilku lat się leczę i wciąż nie widzę żadnych zmian.

Jasne, ale czy to znaczy, że ta druga nie może się nauczyć?

Wiesz, teraz żyję z tego że mówię żywo i ludzie mnie słuchają. Ale początki... Ćwiczyłam każde zdanie 100 razy. Przed lustrem, jak się dorobiłam kamery, przed kamerą. Do dziś (a pracuję całe lata) jak się nagram, widzę błędy. Poprawiam i wyłażą następne. Znów poprawiam - znów wyłażą. Końca nie widać. Widocznie jestem skazana na pracowanie niedoskonałe.

Nie trzeba być doskonałym. Im jest się słabszym, tym więcej czasu trzeba na naukę (zwykle), tylko tyle. Dotyczy to każdej dziedziny.

Ale ja nie o tym chciałam. Gdybym była sama, pewnie też bym miała takie myśli. Gdybym nie miała dzieci, męża, gdybym odpowiadała tylko za siebie, może też bym w chwili zwątpienia myślała: i po co całe to życie. Gdy zostałam sama, tak właśnie miałam.

Potrzebowałam dużo czasu na przemyślenia. Bardzo dużo. I w którymś momencie poczułam się szczęśliwa sama z sobą (i to pomimo, że miałam kłopoty rozmaite). Krótko potem spotkałam kogoś, kto do mnie pasował. Teraz jestem z nim - szczęśliwa jak nigdy. Wciąż jednak pamiętam tamten mrok. I to, że tkwiłam w nim na własne życzenie, wyszłam z niego na własne życzenie.

Nie ma sensu przywoływać śmierci. Przyjdzie i tak. A dopóki się żyje, dopóty od nas zależy, czy nam będzie dobrze czy źle. Kurczę, mam nadzieję, że ktoś mi to przypomni, gdybym sama kiedyś znów trafiła do dołka...

Miałam wtedy 10 lat. Jeszcze tego nie rozumiałam. I w ogóle to chyba chodziło że moje koleżanki zostawały na zajęciach z chóru a ja wracałam sama do domu. Szybko pojęłam bezsens tego przedsięwzięcia.
Wspomniałam o tym bo każdy mi mówi że nie próbuję tylko z góry zakładam że mi się nie uda.

Dawno temu zaakceptowałam że nie umiem spiewać -i nie spiewam nawet 100 lat. Tak jest lepiej, uwierzcie mi.
Zaakceptowałam że nie umiem tańczyć i nie chodzę na imprezy z tańcami.
Jestem marna w grach zespołowych więc nie gram.
Marnię prowadzę auto i tu akurat trochę boli, bo w dzisiejszych czasach  to akurat potrzebna umiejętność.
Słabo radzę sobie z dziećmi więc ich nie mam i unikam i wisi mi to.
itd

Tylko jakoś brakuje mi już pomysłów na bycie w czymś dobrym. Nie mówię żeby byc dobrym we wszystkim ale chociaż w czymś.
Hobby to co innego. Hobby to np książki o historii komunizmu. To coś co lubię robić wieczorami, czytam sobie i nikt mnie nie ocenia nawet ja sama czy jestem w tym dobra  czy nie. Nie obchodzi mnie czy jestem w tym dobra.

No tylko moje hobby to nie jest coś co pozwoli mi realizować się w pracy. Czy nawiązywać kontakty towarzyskie, a to jedno z drugim się wiąze, bo osoba łatwo nawiązująca kontakty i radząca sobie z nowymi sytuacjami pędzej znajdzie pracę niż inna bez tych zdolności choćby ta druga miała nawet lepsze kwalifikacje.

Wiesz, a ja zastanawiam się nad jednym.Masz wykształcenie medyczne, jesteś dyspozycyjna i inteligentna.Nie rozumiem , jak osoba, która tak fajnie formułuje myśli, ma świetne ironiczne poczucie humoru , może nie mieć znajomych.A nie myślałaś o poszukaniu kogoś, chorego, niepełnosprawnego fizycznie, któremu mogłabyś pomóc, zaprzyjaźnić się i spędzić z nim trochę czasu?W każdym kraju jest wielu takich ludzi, którzy mają lepiej niż w Polsce, bo nie tkwią w DPSach, ale potrzebują kontaktu z drugim człowiekiem?Żyją sami, bo nie moga wyjść, bo nie są sprawni fizycznie przez to strasznie samotni.Myślę, że to przy okazji możliwość dorobienia do skromnej pensji i zrealizowania się jako człowiek.Czucia, że jest się komuś potrzebnym, że ktoś na Ciebie czeka by porozmawiać, uśmiechnąć się usłyszeć co się dzieje w świecie.Bo przekaz telewizyjny przyprawia o depresję.

Ok, masz problem. Jak sama napisałaś - próbowałaś, nie wychodziło, jeśli chodzi o kontakty interpersonalne w pracy. Wyjścia są co najmniej 3. 1) zmienić pracę (tak, wiem, że to trudne i bez gwarancji powodzenia) 2) nadal próbować zmienić tę cechę osobowości odpowiadającą za kontakty interpersonalne (to samo) 3) pozostać przy status quo. Ciężko jest zrealizować punkt nr 2, szczególnie będąc samemu i bez terapii, no ale może warto dalej próbować? Myślę, że tylko wtedy, kiedy choć trochę sprawia Ci ta praca radość. Nie ma co się zmuszać. Rozważasz na poważnie powrót do Polski?

Asterka10, mój problem polega na tym  że ja lepiej wypadam na piśmie niż ustnie. Szczerze mówiąc ze swoim nastrojem bardziej mogłabym zaszkodzić... tzn oczywiście bym nie narzekała, ale w taki bardziej paskudny dzień mam  po prostu ochotę uciec od wszystkich, zamknąć się gdzieś i oglądać Oshin albo BrzydUlę. Potem mi przechodzi i wracam do normalności która jest taka jak widać.

Może po prostu internet to jedyne miejsce gdzie mogę funkcjonować towarzysko?